hallo! ik ben nu 11weken zwanger en donderdag 19mrt2003 ben ik voor de tweede maal op onderzoek geweest.ik had er zo naar uitgekeken omdat ik nieuwschierig was hoe groot ons kleintje al geworden was.toen we met de echo geen hartslag hoorde was ik nog niet meteen in paniek want dacht gewoon dat het nog wat te klein zou zijn.toen een inwendige echo werd gedaan zag ik ons kleintje en vond het al zo gegroeid en was zo gelukkig! tot de gynecoloog zei dat het te klein was om 11 weken te zijn.het had maar de grootte van eentje van 8weken.men wereld stortte in, er was geen hartslag te zien. hoe kon dit nu toch gebeuren?toen ik me weer aangekleed had zei de gyne. dat ik 9/10 kans had dat ik een miskraam zal krijgen. ik barstte in snikken uit.waarom toch? nu zijn we een paar dagen verder en maandag zal ik terug moeten gaan voor een nieuw onderzoek en kijken of er verandering is ontstaan dus ik ben nu heel bang af aan het wachten. ergens hoop ik er toch nog op.ben zo bang van wat nu nog komen gaat.wat een harde wereld...
veel sterkte aan alle vrouwen en nog veel geluk in de toekomst.
een verdrietig iemand...

Hallo allemaal. Het doet goed om deze verhalen te lezen en te weten dat ik niet de enige ben die mij zo ellendig voelt. Ik was 20weken zwanger en moest naar de gynecoloog voor een echo. Daar bleek dat het vruchtje al van week 14 afgestorven was. Ik ben dan de volgende dag naar het ziekenhuis moeten gaan waar de bevalling ’s morgens ingeleid werd. ’s avonds begonnen er bloedingen te komen en uiteindelijk heeft men een curritage gedaan. Ons kindje zal in onze gemeente begraven worden en dan heb ik toch een plekje waar ik naartoe kan met mijn verdriet. Ik heb gelukkig een gezonde zoon en dochter waar ik enorm veel steun uit haal.
Veel sterkte allemaal.

Tamara wat een eikel die huisarts van jou. Ik leef met je mee. Ik zelf heb 2 miskramen gehad en zoals jij je voelt, die onzekerheid, krijg er gewoon weer tranen van in mn ogen. Ik heb ook echos gehad en werd weer naar huis gestuurd en maar wachten en maar wachten. Maar bij jou hebben ze in ieder geval wel wat gezien. Bij mij zagen ze niks.
kheb 3 februari van dit jaar een buitenbaarmoedelijke zwangerschap gehad van 7 weken.
Afgelopen vrijdag heb ik de uitslag gehad in het ziekenhuis ze hadden geen rare afwijkingen gevonden mag weer zwanger worden. Allen wil ik nu op dit moment niet ben ontzettend bang.
Ik zal voor je duimen dinsdag en hopen dat alles goed is.
veel liefs sandra

monique

Hallo, Ik ben vandaag 6 weken zwanger en heb sinds 4 dagen iedere keer licht bloedverlies dat gepaart gaat met een licht zeurende pijn in de onder buik. Ik ben maandag naar de huisarts geweest en toe heeft hij inwendig gekeken en hij zij dat het een dreigende abortus is Omdat ik nog pas 6 weken zwanger ben, kan ik volgende week pas bellen voor een afspraak met de gyne.om een echo te maken.De kans dat het vruchtje blijft zitten is 50%. Ik heb nog steeds geen heftige bloeding gehad met buikkramp, het is allemaal maar licht bloedverlies. Dit is dus een spannende tijd, alhoewel ik er niet echt een goed gevoel bij heb.....Wat mij op de been houdt,zijn de verhalen van jullie,Wij staan niet alleen!En het feit dat je de natuur niet kunt sturen. Heeeeeel veeeel sterkte voor jullie allemaal en ik wil jullie graag over de afloop mailen als ik iets meer weet want ik moet zeggen ,toch lucht dit wel een beetje op!

Ik WAS 10 weken en 3 dagen zwanger toen het gebeurde ........ Ik had wat last van buikkrampen en wat bruinverlies,ik maakte me zorgen en belde de huisarts of ik deze week nog kon langs komen. Ik zou 3/9 ’s avonds naar de dokter gaan. Het maken van een afspraak dempte mijn bezorgheid een beetje maar vergeten doe je het niet .... Daags nadien voelde ik me niet al te best : buikkrampen, rugklachten en futloos, maar besloot toch om naar het werk te gaan. Mijn werk zat erop rond 17 uur , het waren laaaange uren. Mijn vriend kon elk moment ook thuiskomen van zijn werk. Bij zijn thuiskomst begon ik te wenen en vertelde hem dat het bloedverlies al roder was en dat de buikkrampen er nog steeds waren. Veel tijd om te praten hadden we niet , want een half uur later had ik avondschool ( eerste dag). Ben toch gegaan ....... met veel tegenzin maar om mijn zinnen wat te verzetten. Mijn vriend zei niet veel maar kon zich goed voorstellen hoe ik me voelde .... Op school begon ik me slechter te voelen : krampen waren heviger, rugpijn was aanwezig en kreeg het gevoel dat mijn bloedverlies heviger was ... ben na school onmiddellijk naar huis gereden en daar ben ik in paniek geraakt ; mijn broek was doordrenkt van het bloed .. heb onmiddellijk mijn vriend gebeld om me te helpen ..... die had al zo’n voorgevoel van toen ik naar school ging , dat het niet goed was.... Ben onmiddellijk naar de badkamer gelopen en daar ben ik ons kindje verloren ......... Ik kon het niet geloven , ons eerste kindje ... we hadden alles wat we wilde , enkel een kind ontbrak in ons geluk.Ik zakte ineen van verdriet ......waarom ??? waarom ik??? Ik was zo van de kaart dat ik niet eens zag dat ik nog steeds een hevige bloeding had. Mijn vriend heeft me naar de spoed gebracht, omdat de bloeding niet stopte en hevig bleef stromen .... Daar zaten we dan op spoed ( 2/9 verjaardag van mijn vriend .
... helaas)te wachten op de gyne. van dienst. Het waren lange minuten ....... maar daar kwam eindelijk een assistente van de gyne. Ze heeft ons beide zeer goed opgevangen, ik moest onderzoeken ondergaan en daar werd bevestigd dat ik een miskraam had. Men hield me op de spoed in observatie omdat de bloeding nog steeds hevig was ....... volgende morgen opnieuw wat onderzoeken , maar een kuizing was niet meer nodig ; daar heeft moeder nature voor gezorgd. Ik mocht naar huis.... De assistente kwam voor mijn vertrek van de spoed nog eens langs om te praten .... tesamen met mijn vriend. Ze had het gezien dat we beide nog niet goed wisten wat er gebeurd was ..... Toen kreeg ik het door ... Ik ben ons KINDJE verloren. Daar zaten we dan .... de assistente legde uit dat dit in de meeste gevallen gebeurt bij een eerste zwangerschap, maar dan komt de vraag in je op Waarom ik ??? Het verdere verloop van het gesprek met de assistente heeft ons wat hoop gegeven om het opnieuw te proberen. Schuldgevoelens zijn wat gedempt , maar niet vergeten ........ die vraag blijft hangen Waarom ik ??? Thuisgekomen hebben we een ganse dag gepraat. Goed dat we dat kunnen , want ik zou niet weten wie ik moet lastig vallen .... enkel mijn zusters en ouders weten van mijn miskraam. Met zoiets loopt niemand te koop.Daarom ben ik tevree met het vinden van deze site, ben al wat opgelucht .. weet nu dat ik niet alleen sta ...Aanstaande vrijdag moet ik nog eens bloed laten trekken om te zien dat alles in orde komt.Wil langs deze weg zeker mijn vriend bedanken om tesamen dit zware verlies te verwerken ....... je hebt het zeker nodig .... alleeen verwerk je het niet.

Ik ben Karin, woon op de Canarische eilanden en ben precies 3 weken geleden bevallen van een doodgeboren baby. Ik was 22 weken zwanger, ging op vrijdag 14 november naar een prive-gyneacoloog toe voor een echo, wilde graag weten of heteen jongen of een meisje was en ik was een beetje bezorgd, 2 weken ervoor had men tijdens een routine-echo in het ziekenhuis een cyste gevonden op de placenta (precies waar de navelstreng zich verbindt, vermoedt men nu). Maar alles was helemaal ok verzekerde de gineacoloog me toen, baby was perfect en cyste was niet gevaarlijk wel vroeg hij me om drie weken later terug te komen voor extra controle.

Toen hij de monitor aanzette en stil bleef wist ik het, het was afschuwelijk, telkens als ik eraan denk moet ik me inhouden om niet weer te gaan huilen. Ze was ongeveer 5 dagen eerder gestorven. Ik moest meteen naar het ziekenhuis.

Daar hebben ze de bevalling min of meer ingeleid en precies 12 uur later 15 november om 12 uur is ze geboren, ik was alleen op de kamer, hulp kwam later, ik was helemaal overstuur, wilde/kon haar niet zien en ze is meegenomen. De volgende dag mocht ik haar op verzoek toch nog zien, ze was mooi, compleet met nageltjes en in foetushouding alsof ze ineens in slaap was gevallen, het was een heel moeilijk moment en ik heb op mijn manier afscheid genomen van mijn kleine poepie, ik mis haar nog erg. Er werd niet gepraat over begraven of foto’s nemen, het ging heel snel en ik was te overstuur om erbij na te denken. Die dag werd ik het ziekenhuis ontslagen. Toch raar er werd niet gevraagd hoe ik me mentaal voelde, wat er verder gebeurde, mijn zwangerschap was voorbij, ze hadden het veel te druk.

De cyste zat niet meer op de placenta, nu moet ik ruim een maand wachten op het anatomisch patalogisch onderzoek om meer te weten over wat er gebeurd is, ze denken dat de cyste de verbinding van de navelstreng met de placenta bemoeilijkte en daardoor een willekeurige beweging van mij of de baby een of meerdere vaten van de navelstreng heeft afgebroken.

Ik weet nog niet wat er is gebeurd, misschien zal ik het wel nooit weten, ik denk er veel aan, vraag me vaak af of ik wat had kunnen doen, voel me incompleet soms alsof ik gefaald heb haar gezond op de wereld kunnen zetten ook al heb ik een prachtige dochter van 14 maanden waar ik ontzettend blij mee ben. Ik werkte al weer vrij snel en kan ook lachen en alles even ’vergeten’ en ik moet zeggen dat ik ervan geleerd heb, ik waardeer veel meer wat ik wel ’heb’, maak me minder druk om materiele dingen, wil genieten van mijn kleine familietje, dieren, natuur en de mooie dingen om me heen.

Maar ik voel me nog vaak alleen met dit verdriet, mijn vriend wil er niet over praten, je moet maar weer verder gaan met alles, komt nog wel een volgende etc. etc. Maar ik vindt het soms heel moeillijk, ik woon niet in mijn eigen land waar ik misschien sneller lotgenoten zou kunnen vinden of waar je iets meer begrip krijgt van medische instanties en mis mijn familie erg.

Ik hoop op reacties, het heeft mij erg geholpen alle voorgaande reacties te lezen, voel me minder alleen met dit verdriet en verlies. En ook wil ik jullie allemaal heel veel sterkte wensen! Ik voel me ietsje beter en hoop dat iemand anders zich beter voelt door mijn verhaal te lezen.

hallo iedereen ben gisteren naar de gynecoloog geweest en met verbazing zei ze dat ik zwanger ben geweest dat terwijl ik mijn pil in nam nu is het zo dat het vruchtje is afgestorven en het niet is meegekomen zou dinsdag een curettage moeten laten uitvoeren weet niet of ik dat wel zou doen heb daar zo een schrik voor kan er mij iemand over een curettage meer uitleg geven of zou ik eerst op een natuurlijke manier proberen alvast bedankt en voor iedereen veel sterkte toegewenst

Hey anoniemtje,
Wat een verhaal zeg.Dat wens je niemand toe toch?Ik wens je echt heel veel sterkte toe en hoop voor jullie dat die 2jaar snel voorbij zijn en dat je dan eindelijk een goede zwangerschap en een gezond kindje mag krijgen.

wat een vreselijk verhaal monique maar ik kan het gevoel heel goed ik heb vorig jaar ook een miskraam gehad van m,n 2e kindje had het moeten wezen maar eindigde ook in een miskraam en wilde het eerste jaar zeker niet meer zwanger worden want die angst zit er goed in en na een half jaar was ik weer gestopt met de pil om weer zwanger te raken maar het lukte maar niet en wilde niet meer in kinderwagens kijken en werd boos als ik een zwangere vrouw zag lopen waarom zei wel ik niet dacht ik dan nu ben ik na 6mnd toch weer zwanger van de 2e en weer zo vreselijk bang op een miskraam had een paar dagen bruinige afscheiding gelijk de verloskundige gebeld maar kon nog oud bloed zijn na een paar dagen is het weer verdwenen en nu weer normaal mar ohhh die onzekerheid je word gek en toch al een echo gehad met een klopend hartje gezien maat toch die onzekerheid blijf