Hey Katrien,
Hoe is het nu? Leuke naam voor jullie dochter nog nooit van gehoord. ( heeft Yanaika nog een bepaalde betekennis?)
Wij gaan voorlopig ook niet met vakantie hoor (misschien een schale troost?) Het word we steeds spannender he voor ons beide maar ja we moeten nog even geduld hebben. En dan hebben we allebij misschien wel eengezicht.
Nu alleen het weekend nog door. (makkelijker gezegt dan gedaan vind je niet?) Tot gauw en hou je taai he
liefs Noa

Hallo Daantje/Diana

je bent me net voor ik durfde eigenlijk niet te mailen ook ik heb mijn menstruatie gekregen op 9 juli ik voelde het al aankomen het begon al op de zaterdag ook ik vreselijk balen op naar de volgende ronde!!!!!!makkelijker gezegd dan gedaan bij ons komt natuurlijk ook kijken dat als het nu niet lukt wij volgende maand ons gaan melden voor de medische molen zie er als een berg tegenop.
waar gaan jullie heen met vakantie? misschien wel een hele goede afleiding.
ik heb trouwens nog een hele leuke/interessante site gevonden waar "lotgenootjes" met elkaar chatten/mailen
over verschillende onderwerpen maar alles te maken met zwanger zijn en/of graag willen, miskraam etc. als je dat leuk lijkt dan laat me dat maar even weten ze kletsen daar over van alles zelf doe ik niet al te veel mee maar lees wel een hoop verhalen ook omdat zoveel herkenbaar is
Manlief zei net nog dit weekend gaan we er echt tegenaan.
Diana ik zou het wel leuk vinden als we elkaar op de hoogte blijven houden en misschien ook wel een beetje steunen oke?
Alvast een fijne vakantie en ik zal voor je duimen dat het gaat lukken.
tot mails
xxsimone

Hallo Simone,
Ik schrok een beetje van dat Daantje /Diana. Ik had bewust niet mijn eigen naam (Diana dus) eronder gezet om "herkenning"van andere mensen te voorkomen. Had ik onder het stukje toch per ongeluk mijn eigen naam gezet! Nou ja maakt ook niet uit. Het idee van privé mailen is ook al een paar keer door mijn hoofd gegaan. Lijkt me een goed plan.
Wat betreft de pijnen, die zijn wel over nu. Alleen is mijn menstruatie heel hevig. Meer dan voor de miskraam.
Mijn man en ik gaan naar Oostenrijk op vakantie.
Ik heb er heel veel zin in. Er is zoveel gebeurt het afgelopen half jaar. Stiekum hoop ik natuurlijk dat de vakantie mij zo afleidt en ontspant dat ik zwanger thuiskom, maar dat moet ik maar weer van mij afzetten.
Het is ook allemaal zo ingewikkeld af en toe.
Vanavond komt mijn collega met haar man op bezoek. Zij is nu met haar 5e hormoon-kuur bezig, ze willen heel graag een tweede kindje. Ik kom er steeds meer achter dat er nogal wat mensen zijn die moeite hebben om zwanger te worden.
Ik vind het fijn om met vrouwen te praten die hetzelfde meegemaakt hebben (miskraam) en hetzelde meemaken (zwanger willen worden en het lijkt maar niet te lukken).
Simone, jij en je man gaan een spannende tijd tegemoet, ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe.
Ik hoor graag van je hoe we het aangaan pakken om privé te gaan mailen.
Liefs Diana.

ik heb deze morgen bloed verloren en ben ongeveer 8 weken ver.
Morgen mag ik naar de dokter en die zal me dan mss doorsturen naar de kliniek.
Ik zit tot over mijn oren in’t verdriet en weet nie wa gedaan
Na echtscheiding heb k nu de man van mijn dromen gevonden en ben plots na 2 maand zwanger.
De gedachte dat alles nu reeds voorbij is maakt me kapot...
de spanning op mijn borsten is plots weg en mijn menstruaties zijn er weer doorgekomen.

ikhad gisteren zo’n buikpijn niet te houden,en nu is alles zo goed als over (behalve mijn maandstonden die er weer zijn)
hopelijkkom ik er uit...

nadat ik dit verhaal had geschreven .......heb ik 2 dagen later een miskraam gekregen na 7 weken zwanger te mogen zijn...............het leven sucks !!!!!!!

Patricia hoe voel je je nu?
Eerst schrijf je een verhaal dat we ons niet zo sappel moeten maken.......en dat we er teveel mee bezig zijn! en dan jouw reactie life’s sucks!
misschien begrijp je nu waarom we veel schrijven en hoe we ons voelen.
sterkte!!!!!

Hey !

Ben 35 jaar, heb een dochter van 9, een zoon van 6 en heb 2 miskramen achter de rug. Ben gescheiden toen mijn zoontje, Cedric nog geen jaar was. Ben daarna de liefde van mijn leven tegengekomen. Johan heeft zelf nog geen kindjes en verlangt natuurlijk naar een baby ! Ook de kinderen verlangen heel hevig naar nog een klein broertje of zusje. Dus wij overgelukkig toen ik afgelopen Maart zwanger bleek. Maar op 10 weken bleek er geen hartactiviteit meer te zijn, en moest ik binnen voor een curretage. En nu, op vakantie was ik weer zwanger. Hoera hoera !! maar gisteren bleek dat ook deze keer het niet mocht zijn. Deze morgen hevige buikpijn gekregen, en de bloeding is doorgekomen. Ben wel "blij" dat ik geen curretage hoef, maar het is weer heel spijtig natuurlijk. Maar we geven niet op !!! De kinderwens is té groot. Ben wel blij dat we de kids niet ingelicht hebben over deze zwangerschap, want de vorige keer was hun verdriet te groot. Hopelijk lukt het de volgende keer WEL !!
Groetjes,
Carine

Ik heb vandaag een echo gehad en er was een leeg vruchtzakje te zien. Het was voor een termijnbepaling, want ik ben 4 juli ongesteld geworden, maar op 11 juli ben ik weer met de pil begonnen. Ik wilde de pil een maandje nemen, omdat ik 25 augustus een operatie aan mijn tanden zou krijgen en wilde geen risico lopen. Omdat ik de pil al een aantal maanden niet meer slikte, werd ik er erg ziek van en kreeg tot 2 keer toe migraine. Ik was het zat en ben op 21 juli weer gestopt met de pil. Ik dacht we doen het wel met condooms tot aan de operatie. Dat is dus niet gebeurd en na een test bleek ik zwanger te zijn. De operatie heb ik afgezegd.Omdat ik mijn cyclus zo lekker door de war heb gemaakt, kan het betekenen dat de bevruchting pas 3 weken geleden heeft plaatsgevonden en ik nu dus 5 weken ben. Dan kan het dus leeg zijn. Of ik ben al langer zwanger en er is iets niet goed. Ik vind het vreselijk moeilijk. Weet niet hoe ik me moet voelen. Hopen dat het goed komt of me voorbereiden op een teleurstelling. Ik had me er op verheugd het na deze echo aan iedereen blij te kunnen vertellen. Maar dat gaat dus niet door.Daarom ben ik blij dat ik hier mijn verhaal even kwijt kan. Volgende week krijg ik weer een echo. Ik ben benieuwd. Ik zal volgende week schrijven wat er is gebeurd. Ik wil iedereen heel veel geluk toewensen.

Mag ik vragen of een van jullie mij kan helpen ik heb twee dagen bloedingen gehad maar wordt wel ronder en me borsten groter en jeuken vreselijk had een positieve test (3x) maar ben bang dat het nu mis is iemand ervaring?

Mijn miskraam


Op 3 september 2007 was ik aan het wachten op mijn maandstonden,maar ze kwamen er maar niet door,de volgende morgen ook niet en een week nadien ook nog niet.
Was ik zwanger?Dat kon ik maar op 1 manier te weten komen,een test .
Ik was dus om een test geweest ik deed precies wat erop de bijsluiter stond en na 1 Minuut wist ik het ik was dus zwanger!
Ik wist niet hoe ik dit aan mijn vriend moest vertellen niet dat hij kwaad zou zijn neen dat niet maar ik had juist werk gevonden en hadden al een kindje en een huis gekocht .
Maar ik heb het hem toch verteld,en zijn reactie wad positief maar nu mijn familie nog verwittigen mij ouders en mijn schoonouders waren geen probleem maar mij zus ….
Dit dierf ik niet goed omdat mijn zus aan geen kindjes kan geraken ik was echt bang dat ze boos zou zijn op mij
Maar ik besloot het haar toch te vertellen,ik had al mijn moed samengeraapt en het haar verteld.
Ze was blij voor ons maar ik zag dat het in haar binnenste zeer deed maar ze hield haar sterk en daar was ik blij om.
Toen ik 2 weken later naar de gynaecoloog mocht zag ik mijn babytje ik was zo blij dat ik het zag ik was 4 weken ver veel zag ik nog niet maar alles was in orde ik was heel blij .
Toen we hoorde dat alles in orde was besloten we het om het tegen iedereen te zeggen ,en besloot ik het tegen mijn ploegbaas te vertellen op mijn werk.
Ik vroeg aan hem of ik nu mijn werk mocht blijven houden nu ik dat verteld had en dat ik zwanger was.
Hij stelde me gerust dat ik zeker mocht blijven
Ik was zo blij dat ik zwanger was en dat ik mijn werk mocht blijven houden en dat iedereen er gelukkig me was,mijn leven kon niet meer stuk …. Tot ik te horen kreeg dat ik mijn ontslag kreeg omdat ik zwanger was en inderdaad 2 weken later lag mijn ontslagbrief klaar,ik was er echt niet goed van, hoe moest ik dist aan mijn vriend vertellen probeer nu maar eens ander werk te zoeken als ge zwanger zijt.
Ik kwam al wenend thuis en ik vertelde dat ik mijn werk kwijt was omwille ik zwanger was,mijn vriend nam dit goed op en zei me dat ik dan thuis mocht blijven bij ons dochtertje van 2 jaar.
Ik was dan toch blij dat hij niet boos was.
Een maand later mocht ik terug bij de gynaecoloog en daar zag ik terug mijn babytje ik kon zelf het hartje horen het was zo mooi,alles was heel goed gegroeid en alles was in orde de zei de gynaecoloog dus was super voor mij.
Ik was al aan het aftellen binnen 2 maand zou ik kunnen zien wat het geslacht was ,we zouden zo graag een jongen hebben maar ja jammer genoeg kies je dit zelf niet maar we dachten als het maar een gezond kindje is.
De weken gingen voorbij ik,ik werd dikker en dikker ik zou dus 11 weken moeten zijn.
Het was 30 november en ik met mijn vriend gingen naar het kerkhof te Herzele en Brakel we gingen zijn papa bezoeken en onze beste vriend Stijn.
Op de terugwegnaar huis mocht ik rijden, ik zat in mijn wagen en ik das zwarte vlekken voor mijn ogen ik dacht wat is dat hier en dacht het zal mijn bloeddruk wel zijn dat te laag is dus ik reed verder naar huis.
Toen ik thuis was moest ik naar het toilet en ik zag dat er bloed op mijn onderbroek zat ik was zo in paniek dat ik mijn mama belde die zei dat ik naar de gynaecoloog moest bellen,dus dit deed ik,ik mocht meteen komen.
Ik zat in de wachtkamer en had er geen goed gevoel bij ik dacht dat ik mijn kindje zou verliezen,maar ik bleef positief denken.
Toen het aan mij was was ik echt nerveus ik zou eigenlijk met de realiteit in ogen komen en weten wat er aan de hand was.
Ik mocht me uitkleden en op de tafel gaan liggen de gynaecoloog keek inwendig,ze zag dat het hartje van mijn babytje niet meer klopte toen ik dit hoorde wist ik niet meer wat ik hoorde ik was totaal verslagen mijn kindje was dood.
Na nog een grondiger onderzoek vertelde ze me ook dat het kindje al een week dood zou geweest zijn ik was normaal 11 weken en het kindje toonde aan dat ik nog maar 9 weken ver was,het was dus op 9 weken zou gestorven zijn.
Ik zou dus een miskraam krijgen de gynaecoloog vertelde mij als het deze week niet op de natuurlijke weg eruit zou komen zouden ze Maandag een curettage uitvoeren.
Ik zat in mijn wagen en ik kon mijn tranen niet meer bedwingen ik barste uit in tranen,toen ik thuiskwam zag mijn vriend dat het niet goed was, ik vertelde hem het slechte nieuws.
Mijn dochtertje zag dat ik heel veel verdriet had en ze knuffelde mij en ze vertelde mij dat ze een broertje of zusje zou krijgen ik wist niet wat ik hoorde en ik nam haar vast en liet ze niet meer los ik hield haar zeker een half uur in mijn armen.
Ik kon maar niet bedenken wat ik fout had gedaan ik dacht had ik dit misschien maar niet gedaan af dit ik stak het op alles.
Toen het avond was kroop ik in mijn bed ik was echt kapot van verdriet en was compleet verslagen niks kon me niet meer geven.
Maar mijn man kwam bij mij hij vind het ook heel erg maar hij vertelde mij dat ons dochter mij ook nodig had dus ik moest al men verdriet en moed samen rapen want mijn dochtertje had me nodig.
Het werd nacht en ik had heel veel kramen in mijn buik ik dacht bij mezelf het gaat gebeuren ik was heel bang wat de pijn was verschrikkelijk opeens voelde ik iets dat eruit kwam ik stelde me recht om naar het toilet te gaan en het bloed drupte zo van mijn benen ik wist niet wat ik zag en raakte helemaal in paniek ik kan mijna niet meer ademen en ik werd echt draaierig nogwel dat mijn vriend me kon kalmeren.
Wat een geluk dat ik hem had.
Hij bracht me naar het toilet en ik deed mijn broek omlaag en ik zag ons kindje liggen,het was heel raar het leek helemaal niet op een kindje,het was doorschijnt en je zag het ruggegraatje meer kon je er niet uit opmaken.
Ik barste weer uit tranen ik had zoveel pijn maar de grootste pijn was dat ons kindje in mijn onderbroek lag nu wist ik zeker dat ik mijn kindje kwijt was dit gevoel kun je echt niet omschrijven alleen dat het verschrikkelijk is.
Ik verloor heel veel bloed en vuil,mijn vriend wou mij naar de kliniek brengen maar ik wou niet.
Ik had echt heel de nacht niet kunnen slapen,de volgende morgen had ik heel veel pijn het was juist of mijn buik scheurde open ik ging terug naar het toilet en ik voelde er iets uitkomen het was mijn moederkoek het was verschrikkelijk vies en de pijn was onverdraagelijk.
Het was eruit en fisiek had ik geen mijn meer maar mentaal deed het verschrikkelijk pijn.
Ik was zo blij met mijn werk en blij dat ik en verwachting was maar alles ben ik nu kwijt.
Ik wou er met niemand over babbelen vandaar ik deze brief schrijf nu heb ik mijn gevoelens en verdriet eens op papier gezet en ik voel me ietsje beter .
Het is nu een week geleden en ik moest gisteren normaal bij de gynaecoloog maar ik ben niet geweest want dan zou ik terug geconfrondeerd worden dat mijn kindje er niet meer is.
Dus wat moet ik doen moet ik gaan of is dit niet nodig?

Segers vicky