Buitenbaarmoederlijk
In oktober 2001 werd ik door de huisarts van wacht met spoed doorverwezen naar het hospitaal. Hij vond dat ik abnormaal veel pijn had.
Op de spoedafdeling constateerde men dat ik zwanger was en alles wees op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ze hebben mij onmiddellijk geopereerd. Het vruchtje en linkereierstok hebben ze weg genomen.
Daar ik toen niet wist dat ik zwanger was en alles zo snel gebeurde, heeft het enkele dagen tijd gekost om te beseffen wat er gebeurde. Ik was nog maar net met de pil gestopt, dus alles ging echt wel snel.
Het ergste van gebeuren vond ik, naast het verlies van een eileider, dat ik me vanaf dan zorgen kon beginnen maken of het de volgende keer ook zo zou zijn, als er nog een volgende keer kwam.
Van deze laatste vraag ben ik gelukkig verlost. Ik ben nu sinds 20 januari terug zwanger. Ik weet echter nog niet of het weer verkeerd zit. Ik blijf echter optimistisch. Twee keer pech hebben kan maar is toch niet zo waarschijnlijk.
Jozefien
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: schepens Inge op 27/04/2002 @ 21:52 
Hoi,
Ik Heb veel geluk gehad dat mijn huisdokter een zwangerschaptest heeft gedaan ondanks ik vorige week mijn maandstonden nog gehad had. Zo kon ze er zeer vlug op uitmaken dat ik toch zwanger was maar dat het zeker nodig was om vlug naar spoed te gaan. Nu 1 week na de buitenbaarmoederlijke zwangerschap voel ik me al veel beter alleen ben ik nog zeer vlug moe, ik kan maar enkele minuten rechtop blijven staan, slaap nog zeer veel. Weet iemand hoelang dit nog zal aanslepen?
Alvast bedankt voor uw reactie.
Door: Mariëtte van den Oudenalder op 04/05/2002 @ 17:09
Ook ik heb een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. We waren op vakantie in Limburg, toen ik op de 5de dag hevige buikpijn kreeg, we dachten in eerste instantie dat ik een blindedarm ontsteking had omdat we nog niet wisten dat ik zwanger was. We zijn naar het ziekenhuis in Heerlen gegaan, waar bleek dat ik zwanger was, ik moest met spoed geopereerd worden maar het zat ons verschrikkelijk tegen, ten eerste moesten we al ruim 4 uur wachten tot ik aan de beurt was en toen ik eindelijk aan de beurt was, was de o.k. bezet. Ik ben toen in een schock geraakt, er was veel paniek om mij heen schijnt, ik heb er niks van meegekregen, om half 7 kon ik eindelijk naar de o.k. en hebben ze het vruchtje + de rechtereileider weggenomen. Ik bleek al 8 weken zwanger te zijn zonder dat we het wisten. Dit alles is gebeurg op vrijdag 13 juli 2001, we willen nog graag een derde kindje, maar tot nu toe nog steeds niet weer zwander geraakt. Ik vind het ontzeetend fijn voor je dat je toch nog zwanger bent geraakt en hoop dat alles goed gaat en blijft gaan natuurlijk, heel veel sterkte.
Groetjes,
Mariëtte
Door: Jozefien op 07/05/2002 @ 15:51
Hartelijk dank voor alle reacties.
Blijkbaar zijn er veel meer mensen die hetzelfde tegenkomen dan ik in oktober dacht.
Voor mij echter lijkt het al weer zolang geleden. Ik ben op dit ogenblik nu 20 weken zwanger, zonder problemen.
Misschien een opkikker voor al diegenen die hopen op een zwangerschap na een buitenbaar moederlijke zwangerschap. Het kan dus echt wel, Hopenljk staat het geluk de volgende keer aan jullie kant,
Jozefien
Door: peggy op 22/06/2002 @ 20:23
Hallo Jozefien en alle anderen,
Ook ik heb vorige week,in de 7e week van mijn eerste zwangerscahp een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Mijn linker eierstok is weggehaald. De rechter eierstok is echter ook verkleeft hebben ze geconstateert tijdens de operatie.Deze moet dus eerst zuiver gemaakt worden.Dit schijnt een simpele ingreep te zijn. Daarna kunnen we het op de natuurlijke weg proberen of via IVF. Er zal nog wel meen tijdje overheen gaan maar met goede moed en onder goede begeleiding ! Duimen allemaal !!! Wij natuurlijk ook voor jullie.
Groetjes Peggy
Door: anja op 09/07/2002 @ 15:03
Hoi jozefien en alle anderen
12 april 2002 ben ik ook opgenomen met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik was toen 11 weken zwanger. Ik had 1,5 liter bloed verloren en ze hebben mijn rechtereileider verwijderd. Door jullie reacties te lezen geeft dat mij weer wat meer hoop.
Ik wens jouw en alle anderen heel veel succes!
anja
Door: yvonne op 03/09/2002 @ 19:47
Hoi Inge,
Dat kan best nog wel even duren.Je moet niet vergeten dat je weer een normale hormoonspiegel moet krijgen, dat je toch een operatie hebt gehad met narcose en alle emoties eromheen. Het is dus niet gek dat je zo moe bent. Het is ook nog maar 1 week geleden voor jou. Ik heb 5 weken geleden ook een bbz gehad en met spoed operatie en ik ben nu pas weer mondjesmaat aan het werk. Ook nog wel erg vermoeiend maar het gaat gelukkig wel steeds beter. Neem vooral op tijd je rust en laat je niet opjagen. Dan wordt je het snelst weer "de oude".
Sterkte en groetjes
Yvonne
Door: pris op 13/09/2002 @ 10:56
hoi dames
Eind juni 2002 een bbz gehad,linker eileider verwijderd en veel bloed verloren.Na die bbz had ik mijn eerste maandstonden na 44dagen(08/08/2002 en ik heb vorige week ontdekt dat ik terug zwanger ben.ik ben opgelucht dat het zo vlug gelukt is maar toch een beetje bang ook.
groetjes pris(5weken)
Door: Anneke de Ruyter op 13/09/2002 @ 21:56
Hallo allemaal, ook ik heb net als jullie een bbz gehad, dit was in maart dit jaar. Ik was met een vriendin op de huishoudbeurs en ben daar met vreselijke buikpijnen op de ehbo-post terecht gekomen.
Ik was in de veronderstelling dat ik de week ervoor een miskraam had gehad omdat ik in het toilet het vruchtje had gevonden, wat achteraf alleen het vliesje was, dus ik dacht dat de pijnen die ik had nog met de miskraam te maken had.
Ik werd absoluut niet serieus genomen door de verpleegkundige van de Rai en het heeft dan ook 2 uren geduurd voordat ze uiteindelijk een ambulance heeft gebeld, dit dankzij m’n vriendin die begon te vloeken en huilen want zelf was ik te verzwakt.
In het VU aangekomen bleek dat er sprake was van een bbz, ik ben in een shock geraakt, er zat 2,5 liter bloed in mijn buik want de linkereileider was geknapt, mijn onderdruk was al bijna weg waardoor ik bijna niet meer te prikken was, om een lang verhaal kort te maken het was gewoon vreselijk.
Vandaag is het precies 6 maanden geleden, ik denk er nog vaak aan, dit omdat ik nog heel graag een keer zwanger wil raken.
Gelukkig heb ik al 2 dochtertjes, maar dit maakt het verlangen naar een 3e kindje niet minder.
Van mijn eerste dochter was ik gelijk de eerste maand zwanger, bij mijn tweede dochter de tweede maand.
Ik vertel dit omdat ik nu bang ben dat het niet meer lukt, we zijn nu zo’n 5 maanden bezig, natuurlijk relatief gezien nog héél kort maar ik moet steeds maar denken;"zou dit door mijn bbz komen?"
En alhoewel mijn gynacoloog in het VU zei dat de kans om zwanger te raken absoluut niet kleiner is geworden omdat het eitje nu gewoon rechtsom moet gaan i.p.v. te kiezen links of rechtsom... lees ik soms toch dat je nu de helft minder kans hebt.
Weet iemand van jullie hoe dit zit?
Door: Joyce op 15/01/2003 @ 19:22
Hallo dames,
Ik ben op 2e kerstdag met spoed geopereerd aan een bbz. Ik ben hierbij mijn li. eileider kwijt geraakt en ik heb 1,5 liter bloed verloren. Het heeft vanaf het moment dat ik me niet lekker voelde totdat ik op de ok lag niet langer dan 3 kwartier geduurd. Ik ben dan ook erg geschrokken hiervan, ook omdat de gynaecoloog me "feliciteerde" dat ik er maar net op tijd bij was. Ik ben erg verdrietig omdat we al twee jaar bezig zijn om zwanger te worden en ik nu al 9 weken zwanger was. Ik kijk met angst en beven naar de toekomst. De ene dag denk ik het komt wel goed en de andere dag zakt de moed me in de schoenen. Verder voel ik me na 3 weken lichamelijk nog erg zwak dus dat zit ook niet mee.
Is dit herkenbaar voor jullie?
Door: mirjam schut op 21/01/2003 @ 19:20
ook ik ben vorige week met spoed geopereerd aan een bbz en is mijn linker eileider weggehaald. Ik dacht een week daar voor een miskraam te hebben gehad en wou voor controle toch nog een echo want ik vetrouwde het niet. Twee echo’s gehad maar op beide is niet gezien dat hij in de eileider zat! Door de laatste inwendige echo is de eileider ws. geknapt en werd ik accuut erg ziek en had erg veel pijn! Gelukkig was ik al in het ziekenhuis voor een echo en heeft de gyneacoloog mij accuut laten opnemen. Nog geen half uur later werd ik al geopereerd. Ook ik heb veel bloed verloren. Mocht gelukkig na een aantal dagen naar huis maar ben nog niets waard. Lig de hele dag te slapen en als ik even naar buiten ben geweest ben ik accuut weer erg moe en ziek. Nog veel buikpijn, maar goed dat is niet zo verwonderlijk! Ik zal me nog wel zo slap voelen door het tekort aan bloed en natuurlijk die fijne hormomen die nog door mijn lijf heen gieren. Ben nog steeds niet verlost van die ochtendmisselijkheid. Voor het goede doel had ik met alle liefde ieder ochtend overgegeven, maar ik vind het nu wel erg frustrerend. Over een aantal weken moet ik terug voor controle. het blijkt bij mij te zijn gekomen door littekenweefsel die ik heb gekregen door een eerdere gebarsten blindedarm. Ben dan ook erg benieuwd hoe de andere eileider eruit ziet! Nou iedereen sterkte ermee! Groeten Mirjam
Door: Kristel op 06/02/2003 @ 19:31
Op 27/1 ben ook ik een eileider verloren (de rechter) door een bbz. Pijn heb ik nu niet meer zo veel maar ik voel me wel voortdurend doodmoe. Van de gyneacoloog en mijn huisarts heb ik de raad te geven om vanaf begin deze week terug de draad van het dagelijks leven op te nemen maar de nasleep van de operatie valt me toch nog zwaar. Volgens de gyneacoloog is mijn baarmoeder in perfecte staat evenals mijn linker eileider waardoor volgens hem een nieuwe zwangerschap geen probleem zou mogen zijn. Ik weet niet in hoeverre ik hem mag geloven want mijn vruchtbaarheid ben ik nu toch voor een stuk kwijt en ook heb ik grote schrik dat hetzelfde zich nog eens zal herhalen. Binnen twee weken moet ik nog eens op controle komen en ga dan toch eens vragen of hij de oorzaak weet van deze bbz want voor mij is dit toch belangrijk. Ik wens iedereen veel sterkte en een spoedig herstel toe. Groetjes Kristel
Door: Anoniem op 08/02/2003 @ 21:02
Hallo, tof dat jullie elkaar steunen, bij mij hebben ze net eileiders weggehaald omdat ze door endometriose te hard verminkt waren, ik heb nog wel mijn eierstokken zodat ik met IVF nog zwanger kan geraken. Weet iemand of je daar nadelen van ondervindt ? Niet van IVF dat ken ik al van vorige zwangerschap, maar waar bevinden die eiertakken zich dan nu ? Zweven ze los in mijn buik, worden ze ergens aan vast gehecht ? Heb je er hormonaal last van ? Ik vraag het woensdag zeker aan mijnarts en zet het dan op deze site, zo weten jullie ook wat meer. Groetjes en hou de moed er in een baby is al het leed meer dan waard !!!
Door: Anoniem op 30/04/2003 @ 16:54
Hallo allemaal,
Dit is voor mij de eerste keer dat ik op deze verschrikkelijke gebeurtenis terugkom, het is nl al 13 jaar geleden dat mij dit overkwam.
Wat mij opvalt is dat de narigheid zich bij iedereen binnen de 11 tot 12 weken heeft geopenbaard. Bij mij is het in drie fasen gegaan. De eerste pijnen had ik in de 10e week, toen gebeurde er verder niet veel; ik dach niet aan een zwangerschap;daarna in de 12de week hevige pijnen met misselijkheid en een hele harde buik. Toen ben ik pas naar de dokter geweest. Deze vertelde mij dat ik zwanger was. Natuurlijk geloofde ik dat niet omdat ik "niet meer zwanger kon raken", na de geboorte van mijn 2de zoon.
Ik was toen 44 jaar oud en was daar te oud voor zei ik dus ook.
Ik moest na een week terug voor nog zo n test en weer wees de test uit dat ik zwanger was.
Toen ik om een verwijsbrief van een gynaecoloog vroeg vond mijn huisarts het vreemd omdat hij dacht dat ik hem voor leugenaar uitmaakte.
Ik kreeg uiteindelijk toch een verwijsbrief en kreeg te horen dat ik pas na 3 weken bij de gyn. terecht kon.
Ik belde intussen naar de huisarts en zei dat ik deze zwangerschap moest onderbreken; ik was niet zo jong meer en het voelde niet goed.
Hij zou contact opnemen met het Ziekenhuis. Intussen werd ik heel ziek. Ik heb een keer zelfs zoveel bloed verloren dat ik bijna bewusteloos raakte.
De pijnen waren wo hevig dat ik steeds misselijker werd. Een week voor ik naar de Gyn ging (de 14de week)leek alles zich te hebben genormaliseerd. Ik heb me ongeveer drie dagen prima gevoeld en had opeens leven in mijn buik. Toen wist ik dat ik inderdaad zwanger was en dat de tijd nu ging dringen.
De gyn maakte een binnenwaartse echo en zei dat de zwangerschap er volgens hem goed uitzag.
Ik vroeg of de huisarts hem had verteld wat mijn mening was en hij vond het raadzaam deze zwangerschap te onderbreken.
Ik kreeg een briefje en moest zelf ergens naar toe bellen, maar de wachttijd van vier weken was te lang.
Ik zou dan iets meer dan 20 weken zw. zijn.
2 weken na het bezoek aan de gyn. leek het alsof ik dood ging.Ik had hevige boedingen. Ik werd door een vr. collega (B) naar het ziekenhuis gebracht en na heel lang wachten (ik moest eerst een formulier ondertekenen waarin stond dat de artsen carte blanche hadden om te opereren Ik was zo in shock dat ik niet veel meer kon dan verzoeken mij te helpen.
Na de operatie kreeg ik toch te horen dat te zien was dat het een jongetje geweest was.
Dit is een beleving die ik nooit meer zal vergeten en die ik ook niemand toewens. heel veel sterkte allemaal.
Voor mij is er een hele droevige kant aan.
mede namens
R.H.
Door: Carola Pronk op 25/08/2003 @ 11:27
Hoi allemaal,
Heel herkenbaar jullie verhaal.Ik zelf heb vorige week een bbz gehad. Ik dacht dat ik nog napijn van m’n miskraam had wat notabene in de nacht van mijn verjaardag plaats vond. Drie weken daarna hield ik nog steeds veel buikpijn en was er soms misselijk van, kon niet rechtop lopen van de pijn. Omdat ik al onder controle was bij de gynacoloog vanwege onvruchtbaarheidsproblematiek (wat nu niet zo blijkt te zijn) maakte ik na drie weken opnieuw een afspraak voor een tweede echo. De eerste echo liet een week na de miskraam zien dat m’n baarmoeder schoon was. Een bezoek aan de huisartsenpost op zondagavond en de volgende dag aan m’n eigen huisarts twee weken na de miskraam vol deed met het advies dat mijn lichaam aan het herstellen is en een tweede echo nu geen zin heeft want die is schoon. Fout dus. 3 weken na de miskraam houd ik het niet meer van de pijn en bloedverlies wat nu al zoveel weken aanhoud. De gynaecoloog is blij dat ik teruggekomen ben en maakt een echo. Inmiddels was het een zwangerschap van 5 weken in mijn linkereileider. Diezelfde avond ben ik met spoed geopereerd en moesten ze m’n linker eileider verwijderen. Het is nu een week verder en ik voel me redelijk had eigenlijk de afgebroken zwangerschap al verwerkt toen met de miskraam maar nu het feit dat m’n eileider eruit is maakt me heel onzeker voor een volgende zwangerschap. M’n lichaam heeft al die tijd gevoeld dat er iets niet goed zat ik kreeg zware borsten en voelde me niet lekker. Ik was zwanger. Dat maakt me nu erg verdrietig het heeft nog niet zo mogen zijn. We houden hoop op een volgende goede zwangerschap. Iedereen veel sterkte met dit grote stille verlangen. Groet Carola
Door: Anoniem op 06/11/2003 @ 18:19
hallo
dit is voor mij de eerste keer dat ik hier op internet er over praat bij mij is het bijna 12jaar geleden dat ik een bbz heb mee gemaakt maar het lijkt nog steeds of het gisteren was.
ik had al een miskraam achter de rug 3 jaar voor de bbz.in 1990 heb ik een dochter gekregen.
in 1991bleek ik opnieuw zwanger te zijn na het maken van de echo bleek dat het niet kon er was niks in de baarmoeder te zien eind december een paar uur voor mijn verjaardag kreeg ik veel pijn de voedvrouw heeft mij met spoed naar het ziekenhuis gestuurd en binnen een mum van tijd lag ik op de operatie tafel je word dan een paar uur later wakker en ik besefte me dat ik het tweede kindje was kwijt geraakt.
nu kan ik er geen meer krijgen heb gelukkig wel mijn dochter nu van bijna 13 jaar.
ik zal het nooit meer vergeten en ik ben nu te oud voor het op een andere manier te laten doen.
iedereen die dit heeft mee gemaakt veel sterkte gewenst.
Door: Jozefien op 18/11/2003 @ 11:32
Hallo iedereen,
Hier nog eens de persoon die dit verhaal op de site plaatste.Mijn bbz van oktober 2001 lijkt zo lang geleden, de zwangerschap die kort daarop volgend heeft mij en mijn man een toffe dochter geschonken die ondertussen al weer 14 maanden is en alles al stappend bekijkt. Nu ben ik opnieuw 3 maanden zwanger voor de volgende spruit, weer heb ik niet langer dan 2 maanden moeten wachten op de zwangerschap. In het begin had ik opnieuw de angst dat het verkeerd zat, want ik had last van innestelingsbloedingen. Deze bloedingen hebben de eerste 3 weken van de zwangerschap serieus verpest. Een echo op spoed in het ziekenhuis, heeft mij wel gerust gesteld dat het kindje op de juiste plaatst groeide. Nu de eerste 3 maanden over zijn, en de ergste moeheid en misselijkheid over begint te gaan, zal ik verder mij geen zorgen meer maken over deze zwangerschap.
Vriendelijke groeten,
Jozefien.
Door: Anja Eemers op 21/04/2004 @ 14:13
Hallo allemaal,
Ik zit jullie verhalen nu te lezen en ik wil graag mijn verhaal bij jullie kwijt. Wij hebben bijna 5 jaar geleden onze dochter Daphne gekregen. Zij is met een geplande keizersnede geboren. Ik heb hierna een postnatale depressie gehad, maar ben daar gelukkig weer helemaal van opgeknapt. Wij hebben bewust langer gewacht voordat we weer zwanger zouden raken. In januari was het eindelijk zover en we waren dol gelukkig. Ik was wel heel erg ongerust en onzeker en had sterk het gevoel dat er iets niet goed was. Ik voelde me verder prima alleen leek het soms of ik moest gaan menstrueren. Ik ben na 9 weken naar de verloskundige gegaan en heb een echo gehad, deze zag er volgens haar goed uit, het hartje klopte dus wat wilde ik nog meer. Drie weken later moest ik naar de gynacoloog voor mijn eerste controle. Gezellig met zijn drietjes naar de baby gaan kijken!! Het duurde even voordat de arts de baby had gevonden en hij vertelde ons meteen dat de baby niet in de baarmoeder zat, maar op het randje bij de rechter eileider. De baby leefde nog wel en wij hebben hem ook zien bewegen. Er werd een andere gynacoloog bij gehaald en samen overlegden ze wat ze moesten doen.Ze begrepen niet dat ik geen pijn of bloed verlies had gehad. Ze besloten om samen de operatie uit te voeren. Op 24 maart was ik bijna 13 weken zwanger toen ons kindje, dat nog steeds leefde, bij me werd weg gehaald. Wij mochten ons kereltje mee naar huis nemen en hebben op onze manier afscheid van hem genomen en hem op Goede Vrijdag in onze tuin begraven. De artsen spreken van een uniek geval en dat het een wonder is dat ik geen klachten had.Ik heb als een tijdbom rond gelopen. Ik hebt dit zelf niet zo ervaren, maar weet dat mijn man dit de moeilijkste tijd uit zijn leven vond, omdat hij bang was mij kwijt te raken. Ik kan gelukkig nog wel zwanger raken, maar ben ook wel heel bang voor wat komen gaat. Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie verhalen, omdat deze mij kracht geven om door te gaan, ik dacht dat ik mijn wens op nog een kindje maar moest vergeten, maar door jullie krijg ik weer vertrouwen. BEDANKT!!!!!!!!
Ik wens jullie en jullie partners heel veel sterkte toe.
Groetjes Anja Eemers.
Door: Esther op 11/11/2004 @ 15:36
Dag allemaal.
Ik heb ook een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad.
In mei ontdekte ik dat ik zwager was. Een hele grote verassing omdat ik er altijd vanuit ben gegaan dat het bij mij erg moeilijk zou gaan. Ik heb in het verleden verschillende onderzoeken gehad, en bovendien is mijn menstruatiecyclus erg onregelmatig en bovendien erg pijnlijk.
Doordat mijn zwangerschap erg onverwachts kwam, moest ik een ego laten maken om te kijken hoe groot het vruchtje was. Maar met de ego kon de arts niets vinden. Na nogmaals een zwangerschaps test te doen bleek dus dat ik toch echt zwanger was. Na een aantal onderzoeken bleek dus dat het vruchtje zich had genesteld in 1 van mijn eileiders wat operatief verwijderd zou moeten worden.
Ook heb ik veel geluk gehad, want achteraf bleek dat ik 1,5 liter bloed in mijn buik had. de eileider was al gescheurd, terwijl ik niets heb gevoeld.
Nu, een half jaar verder, voel ik soms een leegte. Toch best bijzonder om te merken dat je leven door een zwangerschap radicaal kan veranderen!
Ik wens iedereen veel sterkte.
Door: evelisa op 12/11/2004 @ 19:12
Ik ben 10 weken zwanger waar ik heel blij mee ben. Alleen maak ik mij zorgen dat er misschien iets mis kan zijn. Als ik moet niezen geeft het krampen in mijn onderbuik... Wie kan me helpen en vertellen of er iets mis kan zijn??
Door: Sabine op 28/01/2005 @ 12:32
Beste allemaal.
Ik ben nu 3 weken thuis nadat ik op di 11/1/05 met spoed ben opgenomen met een bbz. In november 2004 had ik mijn laatste menstuatie. Omdat ik in december wel weer een bloeding had (en twee weken ervoor de gewoonlijke migraine....) dacht ik eigenlijk niets, maar omdat ik me toch iets vreemd voelde heb ik op goed geluk in de menstuatieweek in december een test gedaan en die was twee maal positief. Ik was voor de eerste keer zwanger!
Vanaf dat moment heb ik eigenlijk constant buikkampen gehad en doorlopend lichte bloedingen. De krampen waren vaak zo erg dat ik ´s nachts niet wist hoe ik moest gaan liggen. Omdat ik verder geen symptomen had als misselijkheid ed was ik bijna blij met de krampen omdat er dan toch een teken van leven was.
Eind december ging ik op vakantie naar Oostenrijk, en omdat ik de klachten toch vervelend vond ben ik naar de huisarts gegaan. Die heeft niets kunnen constateren en heeft me ook niet doorgestuurd. Achteraf is de vakantie dus heel gevaarlijk geweest want ik zat daar door de sneeuw zeker twee uur van het dichtstbijzijnde ziekenhuis af! Om het kort te houden had ik op 10 januari de 1e afspraak bij de verloskundige. Ook die zag de spoed niet in. Iedereen kan wat krampen hebben....... Ze hoorde geen hartje, maar het was nog zo klein dat dat best kon..... Gelukkig heb ik op eigen aandringen een spoedecho kunnen regelen op 11 januari en daar bleek meteen overduidelijk dat het vruchtje in de rechter eileider zat en dat er hartactiviteit was geweest. De grootte van het vruchtje en het vruchtzakje gaven bijna 9 weken zwangerschap aan. Het hartje was dus nog maar pas gestopt.....
De eerste dagen heeft de boosheid bij ons veel meer overheerst als het verdriet omdat ik onnodig met pijn had rondgelopen, wat achteraf ook nog gevaarlijk bleek! Nu geven we ons verdriet de ruimte en kijken we vol goede moed uit naar een volgende zwangerschap, al is er nu nog maar 1 eileider......
Iedereen heel veel geluk en succes in de toekomst! Laat de moed niet zakken en praat er met je partner over, dat helpt echt!
Groetjes, Sabine
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.