Vierde keer, goede keer?
Regelmatig lees ik al die prachtige, maar soms ook verdrietige verhalen op de site van 9maand.com. Veel verhalen zijn herkenbaar voor me, zeker als ze gaan over teleurstelling en verdriet in het begin maar uiteindelijk blijdschap. Ineens dacht ik: waarom zet ik mijn eigen verhaal niet op die site?
Misschien kan ik er andere vrouwen mee bemoedigen. Daarom bij deze mijn persoonlijke verhaal.
Mijn man en ik trouwden in de zomer van 2001, toen we elkaar nog geen twee jaar kenden. Vanaf het begin hadden we gevoeld dat we bij elkaar hoorden. En vanaf het moment dat we trouwplannen hadden, hadden we ook aan kinderen gedacht. Het leek ons heerlijk om samen een gezinnetje te hebben.
Na een prachtige trouwdag die zo uit een boekje had kunnen komen, gingen we een maand lang samen op huwelijksreis. In de laatste weken van die huwelijksreis verwachtte ik mijn menstruatie maar die bleef uit. Stiekem hoopten we dat het raak was, maar we hielden ook rekening met onregelmatigheid door de veranderde omgeving en omstandigheden.
Een paar dagen later begon ik te bloeden maar aan de bloeding zelf merkte ik dat het geen normale menstruatie was. De bloeding kondigde zich aan door hevige buikpijnen, waardoor ik echt een hele ochtend plat moest blijven liggen. Toen ik stolsels zag, wist ik dat ik een vroege miskraam moest hebben gehad. Omdat het nog te vroeg was om zekerheid te hebben over een zwangerschap, was dit geen al te zware klap voor ons. We dachten dat het vruchtje een aanlegfoutje moest hebben gehad en hadden goede hoop voor de volgende keer.
Die volgende keer kwam snel. Om precies te zijn twee maanden later. Helaas ging het toen ook weer mis in een heel vroeg stadium.
Opnieuw enkele maanden later, tijdens een vakantie in Portugal, verwachtte ik mijn menstruatie. Die bleef uit, ik deed een test en ja hoor, in het venstertje verschenen twee blauwe streepjes. Ik was zwanger! Deze vakantie werd een heel speciaal moment omdat we als eersten ter wereld wisten die dat we met zijn drietjes waren.
Na een heel romantische vakantie kwamen we thuis. Deze zwangerschap voelde zo speciaal dat ik erin geloofde dat het dit keer goed zou gaan. Blij vertelde ik het aan de wereld om ons heen. Helaas sloeg ook toen het noodlot toe zij het dan wat later dan de voorgaande keren.
Op een avond kwam ik thuis van mijn studie en merkte ik dat ik wat bloed verloor. De dag erna bleef ik in bed liggen en leek het bloeden iets minder te worden. In het weekend echter hadden we een belangrijk feestje van een familielid. Na enig twijfelen, besloot ik toch maar te gaan. Die avond kreeg ik intense pijnen in mijn buik die aanzwollen en weer afnamen. Dit moesten een soort weeën zijn, realiseerde ik me.
Mijn man en ik keerden terug naar huis en daar stond hij me heel lief bij. Pas na het weekend ben ik alles verloren. De pijn was dit keer groot, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. De droom van het kindje had zo echt en tastbaar aangevoeld. Gelukkig hadden we mijn zwangerschap vrij snel met onze omgeving gedeeld, waardoor we ook nu weer mijn miskraam konden meedelen. Daardoor kwam er erg veel steun en warmte vanuit onze omgeving: lieve kaartjes, spontane knuffels en belangstelling. We voelden dat we in ons verdriet en onze teleurstelling niet alleen stonden. Dat heeft ons erg geholpen, ook al heb je er niet je kindje mee terug. Ik kan iedereen aanraden om open te zijn tegen mensen die je vertrouwt want enige steun is in zo'n moeilijke tijd vrijwel onmisbaar.
Na mijn derde miskraam vroegen we doorverwijzing naar een gynaecoloog. Door de gynaecoloog werd er tijdens een kijkoperatie, een vleesboom ter grootte van een flinke sinaasappel in mijn baarmoeder aangetroffen. Die vleesboom kon niet worden verwijderd maar evenmin werd uitgesloten dat ik een gezond kind ter wereld zou kunnen brengen. Dat gaf weer goede hoop.
Wel wilde de gynaecoloog een chromosomentest doen waarvoor ons werd geadviseerd om zes weken lang niet zwanger proberen te worden. Die zes weken braken nooit aan: een week nadat me dit was aangeraden, bleek ik zwanger te zijn!
Wat hebben we veel gebeden voor dit kindje, zeker toen ik nog een tussentijdse bloeding kreeg. Want dat is schrikken als je al een paar miskramen hebt gehad! Maar al biddende groeide ons geloof dat dit kindje wel zou leven. En inderdaad, na een paar dagen stopte de bloeding vanzelf. De monitor bij de gynaecoloog gaf duidelijkheid: daar zat ons kleintje, compleet met driftig kloppend hartje. Een en al leven.
Vele weken later ben ik inmiddels nog altijd zwanger en ons kindje is gezond. Het heeft een prachtig kloppend hartje en een gunstig plekje in mijn baarmoeder, op veilige afstand van de vleesboom. Bijna zijn we de derde maand gepasseerd en de gedachte dat wij hem of haar straks in onze armen mogen houden, is reëler dan ooit.
We zijn blij en dankbaar dat we dit geluk mogen ervaren maar niettemin hebben de kindjes die het niet haalden nog altijd hun plekje in mijn hart. Ook dat plekje is een deel van ons leven. Deze kindjes waren zeer gewenst en ze hebben korte tijd in mij geleefd, daarom zou het ze onrecht aandoen om hun korte leventje af te doen als onbeduidend. Ze waren onze kindjes, niets doet daar iets aan af. Wij geloven dat ze op een veilig en warm plekje in het hiernamaals zijn, waar ze gelukkig zijn. Die gedachte geeft ons vrede. Toch zullen we ze hoe dan ook nooit vergeten. Zelfs niet als ons kleintje er straks is.
Tegen vrouwen die een zelfde ellende doormaken die wij hebben gekend, zou ik willen zeggen: geef je verdriet de ruimte en koester de herinnering aan je kindje. Geef het maar een naam, een plaatsje in je hart. Het verdient beter dan zomaar te worden vergeten. Het was een leventje dat ooit in je schoot groeide en je hebt het volste recht om verdrietig te zijn en te rouwen. Verlies echter ook de hoop niet op betere tijden. Veruit de meeste vrouwen die herhaaldelijke miskramen kregen, brengen ooit een gezond kind ter wereld. Een miskraam doet vreselijk veel zeer maar het is niet het voor altijd het einde van een lang gekoesterde kinderwens.
Veel sterkte aan iedereen die dit door moet maken. In gedachten ben ik bij jullie.
Veel liefs,
Kelly
Ik heb inmiddels van mijn gynaecoloog gehoord dat het kindje in mijn baarmoeder helaas niet meer leeft. De medicijnen zijn voor dit kindje te laat gekomen.
Wij hebben veel verdriet maar vertrouwen erop dat de oorzaak nu gevonden is en dat dit ons in de toekomst veel leed zal kunnen besparen. Het is elke keer echter weer de dood van een droom die hard aankomt. De hoop blijft echter een vlam die in ons brandt en die niet zal doven.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Gül op 17/03/2002 @ 21:24 
Lieve Kelly,
Het is een heel triest verhaal. Ik heb er verder geen woorden voor....
Ik hoop dat jullie met de wil van "God" vlug een gezonde zwangerschap doorlopen.
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
Gül
Door: Lilly op 19/03/2002 @ 13:03
Beste Kelly,
Ik heb zeer veel bewondering voor uw moed en doorzettingsvermogen. Ik begrijp zeer goed hoe je je voelt, alhoewel ik nog nooit zwanger ben geweest, maar wel aan het proberen ben.
Hou de moed erin en laat je vurige wens nooit doven.
Hopelijk worden uw gebeden gehoord en hopelijk heb je binnenkort een pracht van een kind in de armen.
Groeten en knuffels,
Lilly
Door: catharina op 20/03/2002 @ 15:12
lieve kelly
ik wens je heel veel sterkte en sucses. Mijn eerste zwangerschap heb ik ook een miskraam gehad van een tweeling de tweede x werd het een dochtertje 23 jan.jl heb ik weer een miskraam gehad van 11 weken en nu heel onverwachts toen ik op na controle moest komen van mijn miskraam bleek dat ik alweer 6 en een halve week zwanger was we hebben het hartje zien kloppen maar toch ben ik ook nog steeds bang ik denk dat dat blijft tot ver in de zwangerschap
ik wens jou en je man in elk geval heel veel sterkte en geef vooral de moed niet op heel veel liefde en geluk gewenst
catharina
Door: Ann Beutels op 29/05/2002 @ 19:38
Hallo Kelly,
Veel sterkte. Ik kan begrijpen hoe je je voelt. Ik heb vorige week een curretage van mijn vierde zwangerschap gehad. Wij zijn in juli 2 jaar getrouwd en hebben al 4 miskramen achter de rug. Het is een echte lijdensweg. Telkens de vreugde van het zwanger zijn en dan het verdriet als het misgaat. De eerste miskraam was toen ik nog maar 6 weken zwanger was. De tweede was een buitenbaarmoederlijke. De derde zwangerschap verliep in de eerste 7 weken goed, maar toen begon ik bloed te verliezen en bij een echo op 9 weken was er geen hartfunctie meer. Mijn laatste zwangerschap was een tweelingzwangerschap. Van zodra ik wist dat ik zwanger was had ik bloedverlies. Maar bij bloedcontrole bleek dat ik nog zwanger was. Na een week kon ik naar de gyneacoloog en daar bleek met een echo dat 1 vruchtje afgestorven was. Maar het vruchtje kwam niet spontaan naar buiten, maar heeft zich in een bloedklonter vastgezet. Ik bleef aanhoudens bruin bloed verlizen en moest wekelijks naar de gyneacoloog voor een echo. Toen ik 9 weken zwanger (op 17/05) moesten we weer voor een echo gaan, maar daaruit bleek dat de bloedklonter de andere vruchtzak had platgedrukt. Dus voor de vierde keer een miskraam. Ik ben dan de dinsdag daarop gecurreteerd.
Lichamelijk ben ik er weer bovenop, maar geestelijk is het weer een zware dobber. Gevoelens van verdriet, kwaadheid en onmacht steken de kop op. Ik heb er deze keer moeite mee om er mee om te gaan. Ik heb het gevoel dat ik mijn gevoelens probeer te onderdrukken om de pijn niet te moeten voelen. Maar vroeg of laat gaat zich dat toch wreken en zal ik mijn klop nog wel krijgen.
Er zijn zoveel mensen rondom mij die me willen helpen, maar toch heb ik het gevoel dat niemand mij begrijpt en kan helpen. Gelukkig kan ik met mijn echtgenoot hierover nog praten. Maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen.
Onze gyneacoloog heeft ons deze keer doorverwezen naar een centrum in Leuven. In dit centrum hebben ze een databank van verschillende vrouwen met meervoudige miskramen. Die is meer experimenteel gericht. Ik hoop dat ze daar antwoord op mijn vragen kunnen geven. Er spoken zoveel vragen door mijn hoofd waarop ik geen pasklaar antwoord op krijg.
Ik hoop dat ik jullie niet verveel met mijn ellenlange verhaal, maar ik moest het even kwijt.
Het zou fijn zijn als ik hierop reactie zou krijgen.
Groeten en veel sterkte aan iedereen die in hetzelfde schuitje zit.
Ann
Door: Natalie op 30/04/2003 @ 14:43
Hallo,
Na heel lang proberen werd ook ik in mei 2000 eindelijk zwanger. Ik zal nooit vergeten hoe ik, na de positieve zwangerschapstest, reageerde. Springen, dansen en krijsen in de badkamer. Na 6 weken zwangerschap belde ik al naar mijn dokter om een afspraak voor een echo. Een week later, zagen wij voor het eerst ons kindje in het vruchtzakje. Trots dat we waren, niet te geloven. Samen naar huis, napraten in de auto, zelfs die avond in ons bed waren we nog niet uitgepraat. De dag nadien opgestaan, geen probleem. Net voor het middageten nog snel eventjes naar het toilet en dan...bloedverlies. Een dreigende miskraam, ik dacht dat door de grond ging. Ons kindje is spontaan gekomen op 8.5 week zwangerschap. De dokter had ons aangeraden zeker 3 maanden te wachten om opnieuw zwanger te worden en vroeg of ik zolang anticonceptie nodig had. Ik dacht dat dit niet hoefde omdat het de eerste keer ook een dik jaar had geduurd voor ik zwanger was. Maar na 2 maanden was ik terug zwanger. Ik was blij, maar de euforie van de vorige keer was er niet meer. Het was ook geen gewone zwangerschap, want ik heb meer tijd in het ziekenhuis doorgebracht dan thuis. Op bijna 34 weken zwangerschap is ons zoontje Jordan geboren. Na 2 weken op de prematurenafdeling mocht hij naar huis en ondertussen is hij reeds 2. Mijn man en ik willen nog een kindje, maar we zijn zo bang voor wat komen gaat. We zullen wel zien. Maar ondertussen wil ik maar zeggen, dat een miskraam niet wil zeggen dat je geen kinderen kan krijgen. Ik hoop dat ik hiermee enkele mensen kan moed geven.
Nog vele groetjes en sterkte aan iedereen die het nodig heeft.
Natalie
Door: mariska op 08/09/2003 @ 03:05
Tranen in mijn ogen krijg ik van je verhaal!Wat kan het leven toch oneerlijk zijn!Ik hoop voor jullie dat jullie in de toekomst een gezond kindje in jullie armen mogen houden en dat dat kindje een symbool mag zijn voor al jullie andere kindjes!!!Want natuurlijk vergeet je ze niet!Zodra je weet dat je zwanger bent is het kindje al helemaal van jullie dus elke miskraam is een gemis in het leven van wat je kindje wat zou moeten rond dartelen!Ik wens jullie veel succes en ik zal aan jullie denken!Veel liefs van Mariska
Verschrikkelijk is het!!!!Door: Rose op 14/11/2003 @ 00:14
Hai Kelly,
Wat afgrijselijk! Écht een heel naar verhaal. Ik wens je ontzettend veel succes en sterkte! Geef de moed niet op!
Liefs,
Rose
Door: Anoniem op 17/05/2004 @ 18:35
Ik heb je verhaal gelezen en wens jullie alle kracht toe die hiervoor nodig is. Als ik je verhaal lees zie ik ook hoe sterk jullie al zijn. Ik hoop van ganser harte dat jullie een klein wondertje in jullie armen mogen sluiten.
Liefs
Door: Anoniem op 17/06/2004 @ 21:36
beste kelly veel succes.in de toekomst,heb ook 4 miskramen gehad telkens week8/9.
nu weer zwanger ?5weken,voor jou net zoveel geluk gewnst als mij
Door: Anoniem op 26/07/2004 @ 13:08
Kelly,
Als eerste heel veel sterkte, ik weet dat je het nodig hebt. Ook ik heb nu 2 miskramen achter de rug in 7 maanden. De eerste keer kwam onze zoon na bijna 14 weken spontaan, zonder dat iemand wilde komen heb ik dit kindje moeten losmaken van de navelstreng en een normale bevalling moeten ondergaan met alles erop en eraan. Met de vraag wat we met dit kindje konden doen werd er geroepen doe het maar in de kliko!!!! Natuurlijk hebben we het door het resolute optreden van mijn moeder in haar tuin begraven onder een grote boom, waar mijn 2 zonen (5 en 7 jaar) afscheid konden nemen. Na 1 maand was ik onverwacht wederom zwanger
en na 3 echo’s hebben we het de jongens verteld en gingen we bij 13 weken voor de laatste echo speciaal voor de kinderen. Maar daar aangekomen bleek dat het kindje 1 week eerder was overleden
. Daar eindigde ons feestje. Vanwege mijn eerdere ervaring met de eerste miskraam wilde ik een curretage en dat mocht maar ik werd pas geholpen na 2 weken! Dat is nu allemaal achter de rug en ik hoop vrijdag een goed bericht te krijgen van de gynacoloog.Want ondanks twee gezonde kinderen is het verdriet niet minder als de wens naar een 3e zo groot is bij ons allemaal!
Bedankt voor jullie verhalen, zo zie je dat je niet alleen bent die dergelijke stuaties meemaakt.
Door: Anoniem op 28/10/2004 @ 14:42
hey...
kweet eigenlijk nix..
alleen dit:..................................................................................................................................................................
Door: sandra op 10/12/2004 @ 20:31
Hallo Kelly,
Wat een enorm verdrietig en aangrijpend verhaal.
Ik heb er geen woorden voor.
Toch hoop ik dat uiteindelijk jullie droom in vervulling mag gaan.
Veel sterkte toegewenst.
Ik ben zelf nu vijf weken zwanger van de eerste en ontzettend bang dat het mis zal gaan terwijl ik nog geen miskraam heb gehad,maar het voelt zo intens en het lijkt of het nu al een deel van mij is.
Als ik dan jou verhaal lees dan vind ik jullie zo sterk en moedig en heb veel respect gekregen voor de manier waarop jullie met deze situatie om gaan.
Ik weet zeker dat er voor jullie ook een klein gelukje in het verschiet ligt.Veel sterkte nog.
Sandra.
Door: Angela op 11/01/2005 @ 11:06
Lieve Kelly,
Heb net jouw verhaal gelezen. het is goed hoop t ehouden zonder het verdriet uit de weg te gaan. Na twee geoznde kindjes, hebik 2 kineren bij 29 en 36weken verloren. Daarna een miskraam en nu hebik hettoch aangedurfd om nog een zwngerschap aan te gaan. Zolang het goed is en me goed voel, gaat het goed. Daar houd ik me aan vast. Zekerheid krijg je nooit in het leven. Ook al zijn de kinderen nu gezond. Toch kan ik alleen verder wanneer ik positief tegen het leven aankijk. Ik hoop dat jullie de kracht hebben om dit verdret te dragen en voor nieuwe hoop in jullie leven.
Stekte, Angela
Door: YVES op 10/08/2005 @ 02:30
wel je bent niet alleen meisje , mijn vrouwtje was over 7.5 jaar 8.5 maand ver en we waren het ook kwiijt , oorzaak niet gekend hier. heeft niet mogen zijn zeggen ze. maar wij denken er nog elek dag aan. en hopen dat het ooit eens lukt , wens je veel sterkte. beleefde groeten vanwege yves & sabine
Door: Anoniem op 29/11/2005 @ 15:04
lieve kelly ik leef erg met je mee want ik weet hoe het voelt op dit moment wacht ik erop dat mijn kindje na 6 weken zwangerschap mijn buik verlaat ik en mijn vriend hebben nu enorm veel pijn en verdriet.we hebben gelukkig een echo waar ons kleintje op staat dat is erg fijn en zal hem altijd koesteren en nooit vergeten.voorgoed uit ons midden maar voor altijd in ons hart.ik wens jou en je man veel sterkte en laten we hopen dat het alle vrouwen die een kindje willen dit nooit meer mee maken en een gezond kindje op de wereld zetten.je verhaal doet me goed en hoop hebben we altijd.maar nu te vroeg we moeten dit eerst verwerken.sterkte allemaal.liefs patricia
Door: Maup op 05/04/2006 @ 15:33
Hai ik lees jullie verhalen met pijn in mijn hart!
Ik weet namelijk ook wel dat het fout kan gaan.....
Ik ben zelf nu 6 weken zwanger. Ik heb vandaag zo'n leeg gevoel en ben bezorgt. Ik heb verders geen bloedingen, maar was even aan het zoeken op internet. Toen ik jullie verhalen zo las, vond ik het zo erg. Je staat er eerder nooit zo bij stil wat dit met zich mee brengt. Maar kan alleen maar stil zijn van jullie verdriet.
Ik wens jullie allen heel veel sterkte toe.
Liefs en een knuf Maup
Door: Anoniem op 05/06/2007 @ 20:14
vreselijk als ik dit zo lees. In januari had ik een miskraam op 9 weken en enkele maanden nadien zijn we terug zwanger. Vorige zaterdag eerste echo gehad op 8 weken en de dokter wist te vertellen dat het vruchtje nog te klein is en er nog geen hartje klopt, en dat we dus waarschijnlijk weer een miskraam zullen krijgen. Nu moeten we een week bang afwachten en volgende zaterdag opnieuw een echo laten doen. een vreselijke week waarin ik probeer vast te houden aan het feit dat hij zich wel es kan vergissen. Ik dacht echt dat het een tweede keer niet meer mis kon gaan, en de klap zal des te groot zijn. Veel sterkte!
Door: channa op 31/08/2007 @ 13:40
hoi kelly
Ik heb in 9 maanden tijd 3 miskramen gehad en iedereen om me heen wordt zwanger dat vind ik nog het moeilijks blij zijn voor een andere terwijl je het zelf zo graag wilt.
Ik hou wel vast aan het feit dat ik een gezonde zoon heb dus dat het gewoon nog een x moet lukken..
Alleen blijf ik wel bang dat het weer mis gaat .
Die angst kan niemand wegnemen het is altijd maar gewoon weer afwachten.
Maar ik wil iedereen strekte wensen die dit moet meemaken...
groetjes channa
Door: Daisy op 30/11/2007 @ 16:14
Hallo allemaal,
Ook ik heb inmiddels 5 miskramen achter de rug in drie jaar tijd. De eerste was met 6,5 weken. Dit vruchtje kwam spontaan. De tweede keer was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik werd met spoed geopereerd. Na moed verzameld te hebben, want na zo'n zwangerschap is de kans op herhaling groter, was ik weer zwanger. Hoera. Dit keer ging het goed. Met 9 weken zag alles er goed uit op de echo. Helaas kreeg ik met 13 weken weer een echo. Hieruit bleek dat mijn meisje een open buikje had. Dit was al zo ernstig dat het maar de vraag was of ze levend geboren zou worden en zoja dan waren de eerste jaren zeker niet prettig. Vele operaties zouden volgen. Hoe graag we ook een kindje wilden, dit konden we ons meisje niet aandoen. We hebben met veel pijn besloten de zwangerschap af te breken. Ruim driekwart jaar ben ik van het pad af geweest. Maar we gaven de moed niet op. Opnieuw zwanger. Kreeg met 6 weken eerste echo. Blijkbaar was ik iets te vroeg. Een week later zagen we een hartje kloppen. Maar weer een week later was het gestopt. Ook dit keer moest ik gecurreteerd worden. Na een jaar rust weer zwanger. Blij zijn zit er niet meer in, maar hoop wel. Maar ook dit keer was het vruchtje te klein en uiteindelijk is het met 9 weken losgekomen. En nu? Ik weet het niet meer. Volgens alle mogelijke onderzoeken mankeren we niets en volgens de artsen is het daarom een kwestie van blijven proberen. Maar dat is makkelijker gezegd dat gedaan!! Nu hebben we besloten om er toch weer voor te gaan. Als het raak is, mag ik meedoen aan een onderzoek met herparine en asperine. Tja, en of we dat dan weer willen....Er valt een hoop na te denken. Onbezorgd is het leven nou eenmaal niet.
Sorry voor het lange verhaal, hoewel dit een verkorte versie is!! Maar het doet me goed erover te schrijven.
Hoop doet leven,
liefs Daisy
Door: CC (profiel) op 28/05/2008 @ 18:53
Hallo,
Dacht dat wij een uitzondering waren; ben 20 weken zwanger van ons eerst kleintje, maar het is wel al mijn 5e zwangerschap!!
Ook deze zwangerschap heb ik bij 6 weken een bloeding gehad, maar alles is prima nu
.Wel heb ik een baarmoederopeeratie bij de specialist achter de rug; Dr Emanuel van het Spaarneziekenhuis (140 km van huis vandaan).
Dus voor iedereen; geef niet op en sterkte!!
[Deze reaktie werd gewijzigd]
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.