Een partiële mola-zwangerschap
Mijn naam is Cindy, ik ben 26 jaar en sinds september met een lieve man getrouwd. We hebben al een meisje van bijna drie jaar en besloten om eind juli met de pil te stoppen. Na ons huwelijk op zeven september, vertrokken we op huwelijksreis. We hadden alleen oog voor elkaar en dat heeft zijn vruchten afgeworpen.
Op 5 oktober ontdekten we dat we zwanger waren. De volgende dag waren zijn en mijn ouders hier op de afspraak en ik was als gek op zoek gegaan naar piepkleine sokjes en speentjes om het aan de hand daarmee aan onze ouders te vertellen. We zeiden hen dat we nog iets van onze reis hadden meegebracht maar dat we dat raar maar waar nog niet doorhadden dat we het hadden meegebracht. Iedereen was dolgelukkig, alleen stonden bij mij de tranen dichter dan het lachen. Ik kon het nog steeds niet geloven en had er een naar gevoel over.
Een paar dagen later ben ik naar mijn mama gereden en vertelde haar dat ik over deze zwangerschap een naar gevoel had en dat ik dacht dat het niet goed zou aflopen. Toen ik die woorden had durven uitspreken, barstte ik in tranen uit. Ik vond het verschrikkelijk dat ik dit had durven zeggen. Mijn kindje zou nu wel denken dat het niet welkom was maar niets was minder waar. Mijn man en ik verlangden zo naar deze kleine wereldburger.
De weken vlogen voorbij en alles bleek goed te gaan, ook toen we op 9 weken voor de eerste echo konden gaan. We zagen een piepklein mensje met een flink kloppend hartje. De echo vertelde ons dat ik 8 weken en 1 dag zwanger was. Ik zei tegen de gynaecoloog dat ik er toch vrij zeker van was dat ik nu 9 weken ver moest zijn. Ze vertelde me dat ik hoogst waarschijnlijk een late eisprong had gehad en dat dit dus de reden was. Wij waren overgelukkig met ons 8 weken oude ukje en we vertrokken met de foto in de hand naar huis.
Eindelijk waren we aan die 12 weken. Pfff, wat was ik gelukkig… eindelijk veilig! Over zes maanden zouden we mama en papa worden van een flinke zoon (dat gevoel had ik steeds). Het rare was dat ook al was ik nu over die 12 weken, nog steeds durfde ik niet echt te dromen of laat staan al een kleinigheidje voor ons kleintje te kopen.
Op maandag 10 december had ik een heel klein beetje rozig verlies, net zoals toen ik nog niet met zekerheid wist dat we zwanger waren. Ik maakte me geen zorgen omdat het zo weinig was. De dag erna dacht ik de bevestiging te krijgen van mijn vermoeden dat het niet erg was want ik had nu een heel klein beetje een bruine afscheiding. Weer een dag zonder zorgen ging voorbij.
Op woensdag 12 december was ik om 8 uur met Tabita opgestaan want die ging die dag naar mamy en papy. Bij het naar het toilet gaan, zag ik weer die rozige afscheiding en nu vond ik het wel zorgwekkend, ook al was het weinig. Ik huilde want weer was er dat gevoel dat het echt wel fout zat. Toen ik weer nuchter kon nadenken, ben ik mijn man gaan wakker maken en deed hem mijn verhaal. Mamy en papy kwamen ons meisje halen en we besloten hen nog niets over onze zorgen te vertellen. Onmiddellijk na hun vertrek vertrokken wij naar de spoedafdeling hier in de buurt.
Daar werden mijn ergste gedachten bevestigd: ons ukje leefde niet langer maar zat toch veilig onder mijn hart. Ons kleintje was zo klein en amper een paar millimeter gegroeid sinds die keer we het op de echo hadden gezien. Ik was toen 15 weken zwanger en ons ukje moest toen al een weekje of 6 ervoor overleden zijn. Nu bleek ook dat ons ukje toen al een groeiachterstand had.
De gynaecoloog van dienst vertelde me dat de placenta (moederkoek) witte vlokken vertoonde en dat die dus zeker onderzocht zou moeten worden. Ik mocht ook zeker niet de natuurlijke afdrijving afwachten want die kon nog wel weken op zich laten wachten. Wel mocht ik naar huis om opvang voor ons meisje te regelen en een afspraak met mijn eigen gynaecoloog te maken. Die vreselijke middag kreeg ik telefoon van het ziekenhuis dat ik de dag erna al naar de dagopname kon om de curettage. Een verschrikkelijke dag vond ik dat, mijn kleintje zat nog veilig onder mijn hart en een arts zou het zomaar van me wegrukken.
Een week later kreeg ik de uitslag van de onderzoeken op de placenta. De gynaecoloog vertelde me dat ik een partiële mola-zwangerschap had gehad. Ik moest nu wekelijks bloed laten prikken om mijn HCG-gehalte in het oog te houden en/of het vlot weer daalde tot nul.
Ik had geluk, mijn waarden daalden bij elke wekelijkse prik. Dit waren mijn waarden:
19/12/01 -> 1065
26/12/01 -> 227
02/01/01 -> 82
09/01/02 -> 55,2
16/10/02 -> 23,1
23/01/02 -> 11
31/01/02 -> > 10
06/02/02 -> > 10
12/02/02 -> > 10
Wat is nu een partiële mola-zwangerschap? Ik probeer het kort en simpel uit te leggen (al kan ik dan wel maar de grote lijnen uitleggen).
Bij een mola-zwangerschap gaat er tijdens of kort na de bevruchting iets mis waardoor de placenta (moederkoek) zich als het ware tot een goedaardige tumor omvormt. De placenta vormt dan witte vlokken die lijken op een druiventros, de mola-blaasjes genoemd. Een complete mola-zwangerschap komt in 1 op 2.000 zwangerschappen voor. Hier heb je dan enkel mola-weefsel en is er geen vruchtje aanwezig.
Een partiële mola-zwangerschap komt in 1 op 20.000 zwangerschappen voor. Hier heb je een deel mola-weefsel en een deel zwangerschapsweefsel. Maar hier is dus wel een groeiend vruchtje aanwezig. Het vruchtje heeft een chromozonale afwijking en kan onmogelijk levensvatbaar worden.
Wanneer je bloed geen HCG-waarden meer aangeeft dan moet je geen chemo krijgen en mag je 6 maanden na de dag dat je HCG-waarden negatief zijn weer proberen zwanger te worden. Hopelijk blijft alles goed gaan en mag ik vanaf augustus weer zwanger worden. Wanneer je wel chemo moet krijgen dan moet je na de laatste kuur nog 12 maanden wachten om weer zwanger te worden.
Ik heb het nog heel vaak moeilijk met het feit dat ik mijn oh zo beheerde baby'tje verloren ben, dat ik het nooit in mijn armen zal houden, dat ik het nooit zal zien spelen, lachen, huilen, groeien, zichzelf zijn… Ook het vertrouwen in mijn lichaam ben ik volledig kwijt… elke keer dat ik om die resultaten moet bellen, ben ik doodsbang dat het toch niet goed zou zijn gegaan.
Ik weet dat ik er met vallen en op staan wel zal komen… maar de weg is lang en hobbelig. Ik hoop met mijn verhaal anderen te kunnen helpen in hun strijd tegen MOLA.
Cindy
Vervolgverhaal:
Na regen komt zonneschijn...
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Babette op 27/12/2007 @ 21:40 
Hallo meiden,
Belle, wat een verhaal, ik weet hoe je je voelt en zoals Nancy ook al schrijft deze periode is best wel zwaar. Ik ben blij dat de feestdagen weer achter de rug zijn. Op naar een goed en gezond 2008!! Ik heb vorige week weer moeten prikken en mijn waarde is ook nog steeds goed. Vanaf mei krijgen wij weer groen licht, nog even een paar maand wachten
Ik hoop voor jou dat je waarden snel gaan zakken, bij mij ging dat gelukkig erg snel ik zal voor je 
dat het bij jou ook zo gaat.Nancy nog maar heel even en dan mag je weer zwanger worden, super!!! Ik vind het wel moeilijk hoor dat wachten!!! Ik dacht dat ik er al redelijk over heen was maar met de kerstdagen was het toch wel erg moeilijk en vooral als anderen om je heen zwanger worden.
Ik kijk ook regelmatig op de site maar er wordt idd weinig geschreven wie wil mag mij altijd mailen, d.willemsen@home.nl
Alvast voor iedereen een heel gelukkig en vooral gezond 2008 en dat alle dromen uit mogen komen!!! Liefs Babette
Door: Belle op 02/01/2008 @ 17:00
Dag lieve dames,
Iedereen inderdaad de beste wensen en zeker een goede gezondheid gewenst. Grappig dat je toch weer even naar deze site kijkt....'t blijft je bezighouden...
Bedankt voor de warme reacties! Dat doet me goed ; ) Ik voel me op zich prima hoor. Morgen voor de 3e keer prikken en mijn waarde was vorige week al 99 dus dat gaat de goede kant op. Ik ben benieuwd of ik nu bij waarde 0 een half jaar moet wachten of dat mijn halve jaar al ingegaan was. Zal de gynaecoloog eens vragen.
Ik had nog niet geschreven dat we al een gezond kindje hebben. Dat maakt het voor ons minder zwaar dan voor mensen die nog geen kindje hebben. Ik knuffel en verwen ons lieve popje daarom nu nog eens extra en hoop vurig dat zij dan over 1,5 jaar ongeveer een broertje of zusje mag krijgen.
Lieve groeten,
Belle
Door: Jonieke op 20/01/2008 @ 13:19
Hai iedereen,
wat fijn om verhalen te lezen van mensen die ook een partiele molazwangerschap hebben gehad. Na een miskraam in februari werd bij in april een mola zwangerschap ontdekt. In juni gecuretteerd en de HCG waardes daalden heel goed. Sinds augustus is het eigenlijk al onder de 1. In februari zal eindelijk het half jaar wachten (eindeloos!) om zijn, maar vorige week is mijn HCG weer gestegen naar 3. Nu ben ik natuurlijk in alle staten en super nerveus, we zijn er bijna en dan dit. Wie heeft ook na een aantal maanden een stijging van het HCG meegemaakt? Aanstaande vrijdag moet ik weer laten prikken om te zien hoe het er dan voor staat.
Door: Babette op 24/01/2008 @ 13:54
Hoi Jonieke,
Jee wat schrikken dat je hCG weer is gestegen, ik kan mij voorstellen dat je erg nerveus bent. Ik
voor je dat het hCG morgen niet verder is gestegen. Ik heb nog niet eerder gelezen dat het weer is gestegen na zo'n tijd! Zelf ben ik nu op de helft met wachten/prikken en ben van jou uitslag wel erg geschrokken. Ik ben elke keer wel zenuwachting voor de uitslag en terecht dus...........Heel erg veel succes morgen, laat je het nog even weten wat je uitslag is. Je mag mij ook mailen.
Veel succes groetjes Babette
Door: Belle op 27/01/2008 @ 21:08
Dag Jonieke,
En, hoe is het gegaan? Hoop zo voor je dat het loos alarm was of een verkeerde meting.
Ik schrok er ook erg van. Ben zelf ook nog steeds elke keer nerveus voor de uitslag. Tot nu toe zijn mijn waarden: 403, 99, 39, 17, 9, 5. Morgen naar de gynaecoloog dus ben benieuwd of mijn wachttijd nu is ingegaan of pas evt. komende week als de waarde echt onder de 5 zal zijn. Had jij nou een partiele of een volledige Molazwangerschap gehad?
Sterke!!
Groet,
Belle
Door: wendy op 28/01/2008 @ 20:10
hoi allemaal,
toch fijn om te lezen dat het bij jullie allemaal wel heel erg goed gaat... ik begrijp dat sommigen een half jaar wachten lang vinden maar als ik dan denk dat ik al vanaf juli 'bezig' ben....
het is gewoon niet meer normaal:
zoals ik al eerder zei ging het bij mij niet vanzelf weg en moest ik beginnen met lichte chemo (iets waar ik nu op terug kijk als niet heel erg) alles leek goed te gaan, ik was al 14 weken bezig en toen bleek ineens mij HCG weer gestegen!?
hoe kan dat nou? vroeg ik mezelf af en de arts vertelde mij dat ik resistend voor de methotrexaat was geworden en dat het niets meer 'deed'.
dus werd ik doorgestuurd naar nijmegen en daar kreeg ik te horen dat ze niet meteen met de allerzwaarste gingen beginnen want dat vonden
ze niet nodig want mijn hcg stond toen op 3,8 (ik was er bijna!)
dus moest ik beginnnen met een zwaardere chemo aan infuus, elke dag op en neer naar nijmegenen en dat 5 dagen lang en dan weer een week rust... maar na de 2e kuur bleek mijn hcg niet gedaald maar gestegen!
en ik was op dat moment al met de 3e kuur bezig, die ik wel moest afmaken..
ik moest opgenomen worden en wel zo snel mogelijk..
afgelopen maandag was het zover, 5 dagen opname op de oncologie afdeling, dag en nacht aan infuus..
ik was blij als ik weer wat bekende mensen zag, zoals mijn famillie en vrienden zo gaat de dag iets sneller.
vrijdag mocht ik eindelijk naar huis en dat was heerlijk! helaas valt het nu wel allemaal tegen, ben zo beroerd en moe en kijk elke dag in de spiegel om te kijken of er al wat met mijn haar gebeurd want de arts had gezegt dat dat deze week zal gebeuren... mijn haar ben ik straks kwijt maar dat is niet het ergste, wij zijn onze droom kwijt en dat helaas niet voor een paar maand maar straks intotaal 2 jaar.
een jaar lang chemo en dan een jaar lang 'wachten' maar als ik eerlijk moet zijn dan ben ik dat,denk ik ook nodig....
liefs wendy
mensen die mij willen mailen: wendy_spijk@hotmail.com
Door: Marianna van 't Hof op 15/02/2008 @ 17:31
Hoi allemaal,
Ik heb een partiele mola-zwangerschap meegemaakt. In de tiende week van me zwangerschap ging ik een echo laten maken. Me man ging mee en was erg blij. Hij dacht we gaan eindelijk ons kindje zien. Ik zei tegen me man "het kan ook helemaal niet goed zijn en hou er maar rekening mee". Ik voelde me helemaal niet zeker, want de twee weken daarvoor had ik af en toe bloedverlies.
Me man zei"het komt allemaal goed". Uiteindelijk gingen we de echo maken en ja, hoor, het was zeker niet goed. Ik zag het gelijk. Ik zag allleen maar troebel en geen kloppend hartje.
De verloskundige zei:" het is zeker niet goed en het is waarschijnlijk een mola-zwangerschap.
We werden direct doorgewezen naar de gyneacoloog, dezelfde dag nog. 5 dagen later werd ik gecurateerd. na een week had ik een afspraak met de gyneacoloog en die vertelde dat ik een partiele mola-zwangerschap had en dat ik niet aan de kuren hoef. Dit was wel een hele opluchting na de omstandigheden.
Daarna moest ik wekelijks bloedprikken, de hcg-waarde daalde heel snel. Hcg was 250.050 toen ik nog niet gecurateerd was, daarna elke week 17000,4500,740,506,189,75,35,18.,8,4, kleiner dan 1, daarna moest ik elke maand en deze uitslagen waren allemaal kleiner dan 1.
Ik had er wel steeds moeite mee, dat ik moest bloedprikken. Je wordt er steeds aan herinnerd en je bent ook bang dat het weer terug komt.
In de 6 maanden had ik af en toe flinke huilbuien. Ik was kwaad op me lichaam. Hoe kan me lichaam me zo in de maling nemen. Je dacht 10 weken dat je zwanger was en uiteidelijk ben je helemaal niet zwanger.
Ik zou ook gelijk met me schoonzus zwanger zijn en dat was best moeilijk voor mij. Ik gunde me schoonzus het alle geluk met haar zwangerschap, maar je gunde jezelf net iets meer.
Ik zou op 6 dec 2007 uitgerekend zijn en die datum zal ik nooit vergeten.
Nu gaat het steeds beter met me. We hadden op 17 januari groen licht gekregen van de gyneacoloog. Ik moest me strip van de pil afmaken en daarna mag is zwanger worden.
Wanneer ik zwanger ben moet ik de gyneacoloog bellen voor een echo. De gyneacoloog wil meteen weten of het allemaal goed is.
Ik hoop dat het snel lukt. Jullie horen het wel.
Heel veel sterkte voor alle iedereen!!!
Groetjes, marianna
Door: nancy op 22/02/2008 @ 13:29
Hoi allemaal,
het is alweer een tijdje geleden dat ik hier geschreven heb en dat heeft ook een reden.
Ook ik heb een molazwangerschap gehad en mocht pas vanaf eind feb 2008 weer beginnen met een nieuwe zwangerschap.
Momenteel ben ik bijna 10 weken zwanger. Ik ben zwanger geworden terwijl mijn man en ik condooms gebruikten.
Ik heb ondertussen al 3 echo's gehad en alles ziet er heel goed uit. Ik blijf onder extra controlle van het ziekenhuis, waar ik ook wel heel blij mee ben, want de angst is behoorlijk groot.
Nu we ons kleintje eindelijk hebben zien bewegen, wordt dit wel iets minder.
Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen en geef de hoop niet op!
veel liefs Nancy
Door: Ellis op 27/02/2008 @ 16:21
allemaal, Gisteren is bij mij de diagnose bevestigd: Ik heb een Partiële Mola. Maar ja, het kon haast al niet meer missen... Mijn Hcg was wel mooi gedaald naar 290. Nu is het afwachten verder.
Voor de liefhebbers
even een korte samenvatting van ons 'verhaal', wellicht kan het nog eens iemand tot steun zijn... Ik was dik 12 weken zwanger toen we te horen kregen dat het hartje van onze kruimel niet meer klopte.
Van te voren, bij dik 10 weken, hebben we nog een echo gehad en alles leek ok. De groei liep volgens schema en we hebben dus een kindje gezien met alles er op en eraan... Bij 11 weken en 3 dagen is het hartje ermee gestopt. Eerder in mijn zwangerschap heb ik wel 2 weken bloedverlies gehad, tussen 8-10 weken. Maar een echo liet toen niets bijzonders zien. Wat in de lijn der verwachtingen lag, gebeurde niet. Ik kreeg geen miskraam. Bij de Gyneacoloog kreeg ik na echo-onderzoek te horen dat zowel mijn placenta als baarmoeder vergroot waren en toen viel ook voor het eerst de term Mola (mijn hoge Hcg waarde maakte de verdenking alleen maar groter). Naar het schijnt, was de kans ook heel klein dat het vanzelf zou afkomen i.v.m. het Mola-weefsel. En vaak krijg je alsnog een curretage. Vandaar dat deze werd ingepland na een week, ik was 14 weken 'zwanger' toen ik werd gecurreteerd. Dit verliep prima, heb wel veel en heftige naweëen gehad die nacht door het medicijn Nalador om het samentrekken van de baarmoeder te bevorderen. Dat heb ik dus geweten! Ik heb 600 ml bloed verloren en geen transfusie nodig gehad. Ik heb gelukkig een vrij hoog Hb en had daar geen last van. Wel verveelde mijn lage bloeddruk me een paar dagen. In de week erna vloeide ik behoorlijk en had ik toenemende buikpijn. Dat laatste heb ik een beetje verwaarloosd tot ik ondanks paracetamol ineens koorts ontwikkelde, dit had waarschijnlijk alleen met de griep van doen, misschien een geluk bij een ongeluk. Na overleg wilden ze me alsnog zien en werd geconstateerd dat er Mola-weefsel en/of stolsels in mijn baarmoeder zaten. Dit was ineens een stuk spannender, want stel dat het weefsel was, wat dan? Een 2e curretage volgde, met goed resultaat. Het betrof voornamelijk grote bloedstolsels en ik was verlost van mijn buikpijn. Mijn Hcg-waarde voor de curretage was 236.835, een week na curretage 3134, en nu na 2 weken dus 290.
Hormonaal gezien heb ik haast geen last gehad tot nu toe, maar ik ken dat sowieso niet echt. Wat ik wel even zuur vond, was dat ik alle borstvoedingsverschijnselen had na de curretage: stuwing etc. Gelukkig heeft dat niet zo lang geduurd. Mijn al best in het oog springende buik maakte wel dat al veel mensen wisten dat ik zwanger was. Die buik werd later verklaard door mijn flink vergrote baarmoeder. Ik geloof dat die al tot net onder mijn navel reikte. En dat ik voor de 3e keer zwanger was, speelde ook een rol daarin natuurlijk.
Wij hebben het vrijwel meteen kunnen accepteren dat ons dit overkomen is. Denk wel dat het meespeelt dat wij al trotse ouders zijn van 2
. Dat maakt het toch anders, denk ik, dan voor mensen die nog geen kinderen hebben. En eenieder verwerkt toch alles op zijn eigen manier. Wij zijn inmiddels door de wol geverfd. Maar de wens voor een derde is wel net zo sterk als voor de eerste...Ons zoontje van 1,5 is behoorlijk medisch belast en dat maakt dat we wel het gevoel hebben dat we voor de 2e keer de loterij hebben gewonnen, maar ja zo gaat dat...De komende weken wordt mijn Hcg iedere week bepaald. Ik vind de waardes tot nu toe hoopgevend. De gynaecoloog heeft ons verteld dat de waarde iedere 2 dagen zo'n beetje zou moeten halveren? We zullen zien.Iedereen sterkte met zijn eigen 'verhaal'!
Toch een uitvinding zo'n forum....
Groetjes,
Ellis
Door: els op 14/03/2008 @ 21:16
Wat een herkenbare verhalen!
Ook ik heb een partiele mola-zwangerschap gehad. Begin december kregen wij de eerste echo. Ik was vrijwel zeker dat ik 9 a 10 weken zwanger zou moeten zijn. Nogal raar was het dat de gynacoloog vertelde, dat ik 8 weken en 4 dagen zwanger was. Ik was allang blij dat we het hartje zagen kloppen, dus ik schonk er niet te veel aandacht aan. Bovendien voelde ik me op en top zwanger. Erg misselijk! Terwijl ik met mijn eerste zwangerschap helemaal niet zo ziek was geweest. Ach ja, elke zwangerschap is anders, dacht ik. Begin januari wilden wij zelf een nekplooimeting laten doen. Ons eerste en enige kindje, een meisje, heeft geregeld medische zorg nodig, waardoor we een beetje meer zekerheid wilde over dit tweede kindje. Tijdens de nekplooi-meting kregen we het verschrikkelijke nieuws, ons kindje leefde niet meer. Omdat ik inmiddels 13 weken was, ben ik een paar dagen later gecurreteerd. Bijna twee weken later belde de arts met het nieuws dat het een partiele Mola-zwangerschap was geweest. Ik moest snel bloed gaan prikken een long-foto laten maken.
Mijn longen waren gelukkig schoon en mijn waardes dalen momenteel nog steeds.
Op 17 januari begon ik met prikken en was mijn waarde 7600, afgelopen maandag, 10 maart, was het 92. Zo lang het daalt, is het natuurlijk goed. Maar ik als ik enkele verhalen lees, vind ik het ook beangstigend. Als het maar goed gaat. En wanneer ben je er van af!!?
Een miskraam is al vervelend genoeg, maar nu kom je er niet echt gemakkelijk van los. Elke week word je er weer mee geconfronteerd.
Een ieder die hetzelfde heeft meegemaakt... sterkte.. en houd moed!
Door: wendy op 26/04/2008 @ 16:39
hallo dames,
bij mij is ook een partiele zwangerschap vastgesteld.
op 6 jan. j.l. waren mijn vriend en ik 8 jaar samen. we vonden dat een mooie gelegenheid om eens aan de slag te gaan voor een wondertje van ons twee. 2 weken later kreeg ik last van wat bruine afscheiding en dacht dat is mijn menstruatie, jammer, niet zwanger. rond eind februari, had ik geen menstruatie gehad, had last van mijn borsten en was wat misselijk. toch maar een testje doen en wat schetste onze verbazing, zwanger, we zijn zwanger.
daar ik trombose gehad heb in het verleden, had ik een medische indicatie dus moest onder controle van het ziekenhuis en moest bloedverdunners spuiten.
op 13 maart 1e echo, ze gingen uit van mijn eerste dag v.d laatste menstruatie, maar die was 23 dec en zei ik weet zeker dat ik 6 jan. zwanger ben geworden, maar zij gingen toch uit van 12 weken, terwijl ik 10 weken was. ze hadden geen goed nieuws....kind had afwijkingen, was te klein en nekplooi was te dik....zo dat was de eerste klap.
de volgende dag moesten we naar t ziekenhuis. daar werd wederom een echo gedaan. ik zei dat ik niet 12 weken maar 10 weken was dus zij zeiden dat veranderd de zaak mevrouw dan kan t allemaal nog goed komen, we geven u t voordeel v/d twijfel. kom over 1,5 week maar terug. dus op 27 maart weer een echo, t kindje was goed gegroeid lag op schema alleen de nekplooi was te dik dus mochten we een vlokkentest doen. op 31 maart de vlokkentest, hartje klopte nog. ze moesten het bij mij 2x doen....niet genoeg vlokken kunnen pakken helaas. op 1 april terug naar de gynaecoloog...kijkt naar t kindje...geen harttoon meer! jeetje, onze wereld stortte volledig in! gisteren klopte het hartje nog, zou t door de test komen?? de arts zei dan zou je een bloeding gehad moeten hebben en die had ik niet. t kindje was niet goed. de dag erna 2 april kon ik terecht voor een curretage. zo ben je blij dat je zwanger bent en 3 weken later is het al over, we waren zo intens verdrietig. volgens de echo was ik 13 weken. na de curretage werd er bloed afgenomen, mijn hcg waarde was extreem hoog 437.000!!!! ik bleek een partiele mola zwangerschap gehad te hebben, werd me medegedeeld. vanaf nu moest ik iedere week komen om bloed te prikken. de week erna op 11 april ging ik weer langs, weer bloed afgenomen, de waarde van deze dag was 2279, de dokter was zeer tevreden, op de echo kon hij ook geen cellen/blaasjes meer zien, een pak van mijn hart. de waarde erna was 498 en gisteren was deze 250, niet zo hard gezakt als de vorige keren maar wel netjes binnen de curve volgens de gynaecoloog.
we kregen ook te horen van de klinisch genetica dat ons kindje triploidie had, dit houdt in dat een kindje 3x 23 chromosomen heeft ipv 2x 23 chromosomen, dit komt doordat er 2 zaadcellen ipv 1 zaadcel een eicel bevrucht, een fout v/d natuur, komt 1 op de 10.000 zwangerschappen voor.
de natuur had voor ons besloten dat dit kindje niet geboren mocht worden. ze vertelde ook dat zo'n kind niet levensvatbaar is en bijna altijd eindigt in een miskraam, of overlijdt 24 uur na de bevalling.
ik blijf nu voorlopig nog even onder controle totdat mijn hcg waarde goed is en dan nog 3 tot 6 maanden wachten voor we weer opnieuw zwanger mogen worden. eerst maar dit onder controle krijgen.
het blijft moeilijk, je kijkt zo ontzettend uit naar zo'n kleintje. in principe hebben we van 25 feb. tot 13 mrt maar kunnen genieten van de zwangerschap want daarna kregen we steeds slecht nieuws.\
maar ik ben er van overtuigd dat onze tijd nog wel komt en dat wij zeker een gezond kindje op de wereld gaan zetten.
dames heel veel geluk en sterkte met alles! het gaat bij jullie ook vast goed komen!
groetjes wendy
Door: wendy op 03/05/2008 @ 12:00
jammer dat hier niet meer gereageerd wordt!
bij babybrabbel website wel
zoekkode bij google, partiele mola intoetsen dan dan kom je vanzelf babybrabbel tegen
groetjes wendy
Door: bloempje op 05/05/2008 @ 15:37
hoi allemaal,
ik ben blij dat hier eindelijk eens wat te vinden is over een mola. zelf heb ik 3 keer een miskraam gehad. bij de laatse werd ondekt dat het om een mola-zwangerschap ging. ik vond het een erg moeilijke tijd, vooral omdat er bijna niets over bekent is, en mensen begrijpen het niet als je het uitlegt. mijn HCG waardes gingen gelukkig goed omlaag. totdat het bijna verdwenen was. elke week hoord eik de uitslag, tot ik de laatste keer hoorde dat het weer gestegen was. ik schrok me rot, was meteen bezorgt enz. moest meteen langskomen. in het ziekenhuis werd een echo gemaakt om te kijken of ik niet toevallig zwanger was (wat me sterk leek want je mag niet zwanger worden). gelukkig bleek dat het geval! na een hele lange spannende tijd met elke week echo's waren we eindelijk de 12 weken grens over. ik durfde nog steeds niet te geloven dat het goed zou gaan. maar er gebeurde een wonder! op 15 oktober 2006 kregen we een gezonde dochter! ook alle na controles bleken goed.
na een tijdje begon het wel te kriebelen.. we wilden graag nog een kindje. maar waren bang dat het weer mis zou gaan. stel als het weer mis zou gaan? konden we dat wel aan? het is zo slopend vooral de eerste weken, en dan helemaal als het mis gaat. de teleurstelling het verdriet om je kindje, dat niet meer leeft, het onberip van andere mensen, die niet begrijpen dat je een kind verloren heb inplaats van een hoopje cellen.
toch opnieuw een wonder!
op dit moment ben ik weer zwanger ik zit nu op 24 weken, vooral het begin van de zwangerschap was spannend.. zou het goed gaan..? zou het een mola-zwangerschap zijn? gelukkig ondanks extreme misselijkheid groeit onz kindje goed. het is een wonder, ik had het nooit durven dromen maar straks zijn we ouders van twee mooie dochters!
dus meiden.. het kan ook goed gaan! er is hoop! ik wens iedereen veel sterkte toe in deze moeilijk tijd, en ik hoop dat jullie allemaal trotse moeders mogen worden!
Door: wendy op 07/05/2008 @ 10:17
he bloempje,
jij reageert toch ook bij babybrabbel?
hier reageren ze niet hoor! we kunnen beter bij babybrabbel blijven :-)
groetjes wendy
Door: Ellis op 07/05/2008 @ 23:38
Hallo dames,
Ik had 'beloofd' het verloop van mijn hormoonwaardes nog eens door te geven...Mijn verhaal lees je even hierboven.
Nou, vandaag vernomen dat mijn Hcg onder de 1 zit!
Ik begon op 236.835 voor de curretage en na de curretage was het 3134. Het verdere verloop: 290, 84, 48, 23.5, 12, 7.3, 5.2, 4.1, 1.8, 1.5 en nu dus lager dan 1.
Groetjes Ellis
Door: wendy op 09/05/2008 @ 11:36
dames,
zijn jullie nou ook van babybrabbel?
Door: Ellis op 09/05/2008 @ 23:39
Hoi Wendy,
Ja ik wel. Kijk hier ook haast niet...
Door: Daniella85 op 02/06/2008 @ 17:23
Ik had een vraagje, Ik lees dat bij sommige het hartje van de baby wel klopte, heeft de baby wel een hartje die gewoon werkt? bij een molazwangerschap
Groetjes
Daniella
Door: wendy op 06/06/2008 @ 15:47
Hi Dames.
bij een mola zwangerschap heb je geen vruchtje, alleen maar weefsel en zou er geen hartje zijn, volgens mij.
ik had een partiele mola, bij mij was er wel gewoon een kindje en een hartje te zien en op de placenta zagen ze een afwijking. maar aan mijn hoge hcgwaarde en uitslag v/d vlokkentest (kindje met triploidie)bleek het om een partiele mola zwangerschap te gaan ...de dag na mijn vlokkentest is het hartje gestopt. en de dag erna kreeg ik mijn curretage.
mijn waardes: 437.00,2279,498,252,128,65,39,16,6.5,2.9 en vandaag weer geprikt, hopelijk is is nu 0 en dan een half jaar maandelijks prikken om te checken of het 0 blijft.
groetjes wendy
Door: wendy op 06/06/2008 @ 15:48
437.000 was mijn eerste waarde gelijk na de curretage
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.