Soms blijft het misgaan
Mijn verhaal begint 3 jaar geleden in augustus 1999: een positieve zwangerschapstest. Alles gaat goed tot 25 weken want dan word ik gehospitaliseerd wegens vroegtijdige contracties.
Uiteindelijk ben ik bijna 4 weken te vroeg bevallen. "Dit nooit meer", dacht ik, "een gezond kind, hier ben ik gelukkig mee."
Maar op een bepaald moment komt die kinderwens weer naar boven en daar kun je niets tegen beginnen. Alle pro en contra's werden gewikt en gewogen en in mei 2001 gaan we er terug voor.
Begin juli was ik al over tijd. Ik wachtte nog een tijdje vooraleer ik een test deed omdat ik toch wist dat het zo was. Je weet wel, ik had alle zwangerschapskenmerken: gezwollen borsten, moe, mottig,… Na een week begin ik te vloeien, een vroegtijdige miskraam.
In september 2001, was er eindelijk terug een positieve zwangerschapstest. Op 6 weken kreeg ik bruinverlies. Eén op twee vrouwen heeft dit dus ik heb 50% kans dat alles nog goed afloopt. Ik moet bedrust nemen. Dit houdt het vloeien niet tegen maar het hartje blijft echter wel kloppen. Drie weken later is mijn tweede miskraam een feit.
Nu heb ik van de eerste miskraam emotioneel niet veel geweten maar deze is iets anders. Vanaf het moment dat je het hartje van je kindje ziet kloppen, ben je verkocht. Ik kreeg sympathieke reacties van familie en vrienden: "Het zal wel een misvormd kindje geweest zijn. Dat is de natuur. Het is beter zo. Je hebt toch al 1 gezond kind, ..."
Misschien was het goedbedoeld maar dat maakt het er allemaal niet gemakkelijker op.
Na een aantal maanden bezinnen, beslissen we om het nog een laatste keer te proberen. En jawel, in maart 2002, een positieve zwangerschapstest. Na 6 weken begonnen de problemen opnieuw. Weer had ik bruinverlies en trok naar de gynaecoloog. Het hartje klopte. "Mevrouw, er is niets aan de hand. Alles zal wel goed aflopen."
Eén week later is miskraam nummer drie een feit.
Ik had van de gynaecoloog een paar staaltjes van de pil mee naar huis gekregen en die ben ik nu terug aan het innemen. Maar eigenlijk wil ik dat niet, eigenlijk wil ik gewoon zoals bijna iedereen die ik vandaag zie, zwanger zijn.
Gewoon pech gehad, zeggen de dokters? De vraag is of ik dit allemaal nog een keer wil en kan meemaken. Voor de omgeving is alles achter de rug, maar ik blijf met de pijn zitten. 3 Juni en 7 december zijn ook nog van die dagen waar ik tegenop zie. Ik vraag me af hoe ik die zal doorkomen.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 19/06/2005 @ 21:41 
Vannie,
Voor iedereen is het anders wanneer men kan gaan werken.Ik kwam erachter dat ik 27-11-2003een miskraam had.Ik ben de 29ste op vakantie gegaan voor 12 dagen en op 16december ben ik gecurruteerd.Ik wilde gewoon gaan werken,maar mijn collega'szeiden dat ik 2weken rust moest houden.Dat heb ik gedaan en kon weer werken,maar voor jou teld dat wellicht anders.Neem er de tijd voor.Ik was eind januari 2004alweer zwanger,dus wie weet.
Sterkte
Door: Vannie op 21/06/2005 @ 20:10
Hoi anoniem,
Bedankt!! Ik hoop echt dat het bij ons ook snel zal gaan. Maar ja, ga proberen me er niet te zeer op te focussen...
Ben op maandag gecurreteerd en op donderdag ben ik al gaan werken. Ging eigenlijk wel goed.
Nu is het afwachten op mijn maandstonden...
Heb gelukkig maar een weekje een bloeding gehad.
Door: Muurbloem op 05/07/2005 @ 13:29
Al jullie berichten, zoveel verdriet. Maar het sterkt ons, in ieder geval mij. Vandaag te horen gekregen dat ik een "missed"abortion heb. Bijna 8 weken en geen hartactiviteit. Ook begin dit jaar een miskraam gehad met de 9 weken. Zou het dan nooit lukken???
Door: Esther op 18/07/2005 @ 10:43
Hoi Allemaal,OOk ik heb nu net een week geleden te horen gekregen dat het weer mis is. In november 2003 ontdekte ik dat ikzwanger was en bij de 5 weken kreeg ik licht bloedverlies echter toen ging de zwangerschap door tot de 7 weken. Ik kreeg bij de 7 weken een echo en er bleek geen hartactie te zien. 1ste missed abortion.
nu bleek ik 17 juni weer zwanger te zijn. Wij blij dat het weer gelukt was en vol vertrouwen gingen we deze zwangerschap in. Geen bloeding bij de 5 weken geen bloeding bij de 7 weken dus we waren al heel erg blij. Ook waren alle tekenen aanwezig dus gingen wij vol vertrouwen naar de echo met 8 weken. De vruchtzak was precies 8 weken maar het vruchtje was al gestopt met 5 weken. ONze wereld stortte in hoe kon dit . Zowel de eerste keer als nu zal ik gecureteerd gaan worden bij mij willen de kindjes niet uit zichzelf verdwijnen. Het is nu zelfs zo ondanks dat ik weet dat het fout zit ik nog steeds mijzelf harstikke zwanger voel en dat verscheurt je.
Verder wil ik iedereen heel veel sterkte toewensen die dit mee moet maken
Groetjes Esther
Door: spar op 30/09/2005 @ 15:25
hey,
vandaag is het mijn 25e verjaardag. Maar is een beetje anders dan ik verwacht/gehoopt had. Heb gisteren nml. voor de 2e maal een curretage moeten laten doen. 3e keer goede keer zullen we maar hopen hé
Door: Dominique op 04/01/2006 @ 13:46
Beste
Ik herken mezelf in jou situatie. In februari 2000 ben ik bevallen van een flinke en gezonde zoon Ilian. Mijn echtgenoot en ik zijn probleemloos zwanger geraakt en probleemloos is de eerste zwangerschap verlopen. In 2001 zijn we terug aan een tweede kindje begonnen. Vanaf toen is alle miserie begonnen. Ik was een eerte keer terug zwanger. Na 11 weken is het vruchtje gestorven en heb ik een curretage moeten ondergaan. In 2002 werd ik terug zwanger en dit voor 6 weken. Weeral een miskraam. In 2003 werd ik terug zwanger, nu voor 9 weken, nogmaals een miskraam. Dan hebben we besloten om zwanger te geraken via IUI, omdat de druk op onze relatie te groot werd. Er werden 8 inseminaties bij mij uitgevoerd, maar telkens zonder succes. Dan heb ik stilletjes de hoop opgegeven op een tweede kindje. In 2004 werd ik terug spontaan zwanger, deze keer 10 weken en werd het vruchtje weggehaald door een curretage. Dit werd dan onderzocht en het bleek teveel chromosomen te bevatten en was nooit levensvatbaar geweest. Dan heb ik mij getroost met het idee dat het beter na 10 weken was dan na een hele zwangerschap. In 2005 werd ik terug spontaan zwanger, terug maar 6 weken ver geraakt. Dan hebben mijn man en ik besloten om al de baby spullen van ons eerste kindje te verkopen. En je gelooft het niet, maar een maand later was ik zwanger. Nu ben ik 11 weken ver en heb ik een immense schrik om dit wonder te verliezen.
Voor iedereen die al meerdere miskramen heeft gehad, geef ik de goeie raad, raak de moed niet kwijt. Hoop doet leven!
Door: mono op 01/02/2006 @ 12:20
Ook ik heb zo'n verdrietig verhaal. Ik ben in 2000 bevallen van een gezonde, fantastische zoon. Alles is en gaat goed met hem. Gelijk daarna wilden we nog een kind, maar dat was ons niet gegund. Ik heb toen in 4 jaar tijd 4 vroege miskramen gehad. Allerlei onderzoeken gehad en het bleek dat ik maar 1 eileider heb en een ietwat andere baarmoeder, maar ik word zwanger en heb een kind dus het moet daarmee lukken. Uit alle onderzoeken kwam verder ook niets te voorschijn, dus het was onze beslissing of we het wilden blijven proberen. Maar toen kwam ik erachter dat ik borstkanker had. Door het hele traject gegaan en eigenlijk werd verteld dat ik in de overgang gebracht moest worden omdat het om hormonale kanker ging, toch besloten nog voor een kindje te gaan, wie weet had de kanker wel meegespeeld? Niet dat ze dat zeiden, maar dat hield ik mezelf voor. Nu was ik weer zwanger en blij, maar gisteren een echo gehad en het bleek een blighted ovum, alle verschijnselen, mooie vruchtzak, maar geen vruchtje dus geen kindje. En nu wachten of het spontaan loskomt. Miskraam nummer 5. Ik had gedacht dat ik wel genoeg ellende heb meegemaakt. Waarom? Maar daar krijg je toch geen antwoord op. Helaas. Ik weet niet of we nu nog verder gaan.
Door: martika op 20/03/2006 @ 09:11
ik merk dat ik niet de enigste ben met angsten voor een miskraam.
ik had vorig jaar november ook een missid abortion ik zou 12 weken zwanger moeten zijn maar het was in de zesde week al gestopt en ik kreeg pillen mee om een miskraam op te wekken dezelfde dag begon het ook ik dacht het is nu weg en ik kan verder maar 2 weken later had ik zoveel pijn en liep leeg van het bloed het was dus nog niet weg ik moest met spoed gecurreteerd worden. ik heb dit gelukkig goed kunnen verwerken omdat het voor mijn gevoel nog geen kindje was. maar nu ben ik weer zwanger al weer 7 weken bijna en ik ben heel bang dat dit me nog keer gaat overkomen ik kan er niet echt blij mee zijn ik mag gelukkig in week 9 al een echo maken mischien word ik er dan wat rustiger van als ik weet dat het goed is. want ik weet dat ik in risco factor zit vanwegen mijn leeftijd ook (38) maar ik blijf hoop houden.
groetjes martika
Door: rita op 20/03/2006 @ 18:17
mijn eerste zwangeschaap ging 8ste week mis.nu ben ik weer zwanger 15 weken maar dit keer zit er nast het vruchtzak en stosel.kindtje groeit good maar ik weet niet over toekomst.Ik heb 14 weken bloed verliez gehaad en ook ik heb hevige bloedverliez gehaad.ik dacht dat het mis zou gaan.maar gelukig het was niet zo.
Door: durf het niet zeggen op 29/03/2006 @ 23:41
ik heb nu mijn eerste curettage achter de rug. voor mij betekende dit "een nieuwe start". maar als ik dit allemaal lees zakt de moed mij in mijn schoenen, verhalen als meerdere miskramen na mekaar ... das erger dan horror!
zucht, waarom moet een mens zulke gruwel meemaken, is het leven zo nog niet hard genoeg?
greetz
ik ga geen opbeurende zinnen schrijven want, bij mij toch, is dat slechts een druppel op een hete plaat
Door: Hilde op 26/11/2006 @ 15:54
hallo,
in 2005 bevallen van een gezonde zoon. Nu in september 2006 een miskraam gehad na 6 weken zwangerschap. Nu ben ik opnieuw zwanger; ik ben 6 weken ver. Deze week eerst wat bruinverlies waarna je alweer direct het ergste denkt; maar kom je probeert toch positief te denken. 2 dagen later een beetje bloedverlies. En nu... ik durf bijna niet meer naar het toilet te gaan uit schrik dat het steeds meer wordt. Ik wacht nog wat af maar als het meer wordt toch maar de gyn bellen. Nu is het toch nog te vroeg voor een hartslag; veel meer zal die toch niet kunnen doen of zeggen. Ik wacht bang af en probeer niet aan het ergste de denken maar het is ontzettend lastig.
Door: Priscilla op 26/02/2007 @ 21:45
Hoi allemaal,
Nou ik kan je vertellen dat het inderdaad geen pretje is je kindje te verliezen, toen mijn vriend en ik erachter kwamen dat we zwanger waren kregen we een hoop negatieve reacties van iedereen, met name familie..eenmaal daardoor heen gekomen begon rond de 16 weken mis te gaan(voor me gevoel), begon zomaar spontaan te bloeden, helder rood bloed...bij mij sloeg de paniek los, ik naar de gyn toe, t enige wat ze kon zeggen was doe rustig aan en maak je niet de druk....vervolgens de week erna weer heen want de bloedingen werden erger. Kweekjes genomen, opgestuurd en weer niks kunnen zien of vinden. Uit eindelijk bij de 20 weken aangekomen, s'ochtend de echo, we zouden een meid krijgen.Apetrots waren we toen we dat hoorden, maar helaas mocht het niet baten voor onze kleine serena, dezelde dag nog rond half 4 uur werd ik opgenomen in het ziekenhuis met weeen. Ze konden niks doen om het te stoppen en om 22.02 is onze kleine meid geboren en heeft daarna nog ff 1,5 uur geleeft, en met ieder woord wat ik zei ging haar hartje sneller. Het gebeurde op 1Sept '06 en nog steeds iedere dag mis ik me kleine meid.
Nu '07 ben ik weet zwanger en ik hoop dat nu alles goed zal gaan en dat ik eind augustus ee gezond kindje ter wereld mag brengen....
Voor iedereen die zijn of haar kindje heb verloren, het is een zware tijd en ik leef met jullie mee allemaal!
Veel liefs en sterkte Priscilla
Door: Anoniem op 20/04/2007 @ 13:10
Hey allemaal! Wat is dat toch he met al die miskramen. ik heb in december 2006 met 7 weken een miskraam gehad. Ben erg positief ingesteld dus dacht kan gebeuren en we proberen het nog een keer. Na 2 keer een menstruatie te hebben gehad bleek ik in maart 2007 weer zwanger te zijn. We waren helemaal gelukkig. Helaas begon ik met 7 weken weer bruinbloed te verliezen. Mocht meteen voor een echo en het hartje klopte. Omdat het bloedverlies 2 weken later alleen maar erger werd, weer een echo gehad. Helaas was het hartje niet meer te zien. Het vruchtje was met 7 weken en 6 dagen gestopt met groeien. Ben gister gelukkig alles wel op de natuurlijke manier verloren maar toch was het heftiger als de vorige keer. Nu weer even rustig aan en straks toch maar weer op naar de derde zwangerschap.Ik wens iedereen super veel geluk met het zwanger worden en zwanger BLIJVEN!!!
Door: marianne op 12/06/2007 @ 20:18
ik heb in augustus 2006 ook een miskraam gehad ik verloor met 9weken bruin bloed totdat het steeds heftiger werd heb de verlskundige gebeld en is langs geweest en een afspraak gemaakt bij de gyn en wat hij zij of de telling is niet goed of de zwangerschap klopt niet
en ik bleef met die vraag misschien zit het toch wel goed die telling klopt gewoon niet maar nee hoor na een paar dagen werd het bloed helderder en helderder en stolsels dat ik met een luier omliep van m,n zoontje en daarna kwam er alles uit met heel veel verdriet wilde niet meer zwanger raken en ben nu na bijna een jaar weer zwanger geraakt maar ben vreselijk bang het weer mee te maken ik gun dit echt niemandDoor: marina op 03/08/2007 @ 18:32
ik heb ook juist naar de gyne geweest en heb mijn tweede miskraam te horen gekregen.ben 41 en was de tweede maal zwanger eerst een miskraam gehad in maart van 11 weken en nu een miskraam gehad van 8 weken .maar alles was prime en mag terug proberen heb al wel een zoon en een dochter maar wij wilden er nog graag een derde bij maar toch positief blijven en de derde keer hopelijk de goede keer he .het is hrad maar niets aan te doen.al de andere veel sterkte toe gewenst.kon niet langs hotmail versturen want die werkt niet bij mij.
Door: joey (profiel) op 06/09/2007 @ 10:14
Hallo allemaal,
Ik heb ook al eens eerder gereageerd toen ik weer eens een miskraam kreeg. Ik heb er in totaal 3 gehad. De 1e met 6 weken, de tweede met 12 weken (missed abortion) en die sloeg er in als een bom want ik moest al met al ook nog acuut gecurreteerd worden vanwege een nabloeding (toen ben ik wel wat angstiger geworden) en de 3e met 8 weken. Tja dan ga je toch wel twijvelen, ben ik te oud (ik was toen 38 jaar oud), hoe kan dit nu.
De gynacologen vertelden mij dat het lag aan de eicelkwaliteit vanwege mijn leeftijd, dus de moed nog niet opgeven! Dat heb ik gelukkig ook niet gedaan en ik ben nu gelukkig al 27,5 weken zwanger.... en het lijkt goed te gaan ( vlokkentest goed, 20 weken echo goed...dat was zo'n opluchting). Wel ben ik naar een homeopaat gegaan voor wat korrels die het lichaam wat meer in balans schijnen te brengen, wie weet heeft dat nog geholpen. Ik wens iedereen hier veel sterkte en houd moed want ondanks slechte eicelkwaliteit (want dat is toch meestal de reden van een miskraam) zitten er ook nog goede tussen. Liefs joey
Door: Carmen op 19/12/2007 @ 14:57
Ook ik heb een miskraam gehad (ik ben nu 25), ik was net 7 weken zwanger, voor de eerste keer, sinds 4 maanden gestopt met de pil, en mijn vriend en ik waren zo blij!
Ik heb voorzichtig gedaan, ben met het werk nog naar het buitenland geweest, en bij terugkomst gaf de zwangerschapstest een blauw plusje aan
Helaas mocht ik hier maar drie weken van genieten, op een zaterdag avond tijdens een romantisch diner 'voelde' ik wat vloeien, ik schrok, en helaas, op het toilet zag ik dat het helderrood was. De bloeding heeft een week aangehouden, en een echo wees uit dat de baarmoeder 'dicht' was, zoals ze dat noemen.
En nu, na 1 normale menstruatie te hebben gehad, blijft de tweede uit (en die had 2.5 weken terug moeten beginnen, en weer had ik een blauw plusje op de test)
Ik hoop dat deze keer goed gaat, en wens ieder die een miskraam heeft gehad moed toe, het doet pijn, maar je weet één ding zeker: je KAN in ieder geval zwanger worden (en er zijn een hoop vrouwen die helaas zelfs dat niet kunnen worden)
Carmen
Door: marianne op 05/03/2008 @ 18:39
hallo Ik ben marianne en ik heb je verhaal gelezen wat erg voor je. Ik weet precies wat je mee maakt. ik heb vorig jaar drie miskramen gehad en 1 keer schijnwzwanger geweest. Ik heb gisteren een test gedaan en ben 4 weken zwangerr. Ik ben nu peu neveu omdat ik bang ben dat het mis gaat veel sterkte in de toekomst en ik hoop dat je nog geluk mag krijgen van een kindje
liefs marianne
Door: nancy op 11/06/2008 @ 20:51
Hallo iedereen,
Vreeselijk wat ik hier allemaal lees.
Ik had in juni 2005 miskraam op 12 weken;
Een jaar nadien ben ik bevallen van een flinke zoon Bram.
Na zes maanden besloten we voor een tweede kindje te gaan.
Werd snel zwanger en was voor december 2007. Maar na 22 weken zwangerschap kreeg ik bij de gynaecoloog te horen dat ons kindje gestorven was. Ben gewoon bevallen van onze dochter Hanne.
Na onderzoek bleek er niets mis te zijn. Waarom??? stel je dan de vraag. Na 3 maanden was ik terug zwanger. OP 12 weken opnieuw miskraam met curretage. Had me voorgenomen even tot rust te komen en aan mezelf te denken. Was beginnen lopen en diëten. Het lukte prima.
Na één maand kwam ik tot de conclusie dat ik opnieuw zwanger was. Ik dacht bij mezelf dat het toch niet verkeerd kan blijven gaan op 8 weken, perfecte echo en harttonen. Na 10 weken , opnieuw miskraam.
Moet volgende week curretage krijgen.
Een mens weet soms niet meer wat doen... gynaecoloog schreef de pil voor om psychisch tot rust te kunnen komen;
Maar ik denk toch dat ik nog eens ga proberen.
Het kan toch niet blijven mis gaan?
Ik leef alvast mee met iedereen en hoop dat wij allemaal eens het geluk mogen hebben binnen kort onze baby vast te houden.
Succes.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.