Hoi allemaal,

Ik heb in mei 2003 een mola zwangerschap gehad. Kreeg met 13 weken een echo en er was niets te zien. Ik had altijd al een rotgevoel over die zwangerschap, al vanaf het begin. Iedereen zei dat ik me niet zo’n zorgen moest maken en zelfs toen ik een beetje bloed begon te verliezen en de huisarts had gebeld zei deze dat ik me geen zorgen moest maken.

Ik kan er nu nog om huilen en de angst bij een volgende zwangerschap is groot en niemand lijkt het te begrijpen.

Moet nog 1 keer bloedprikken en 23-01 dit jaar weer beginnen met klussen.
Ik hoop echt dat alles goed gaat.

groetjes Chantal

hallo meiden,

Amaai ik verschiet er van dat het al zo lang geleden is dat ik ben komen piepen hier.

Jessica en chantal Ik wens jullie in de toekomst een pracht van een zwangerschap en baby toe!!!!

Lian,
Geniet van je zoontje hé!!!

Hier loopt alles op wieltjes, ik droomde altijd al van een derde ukje, maar mede door de mola denk ik dat we het maar bij onze twee meiden houden. Al zeg ik nooit nooit je weet nooit wat de toekomst brengt hé!!!


Groetjes Cindy & meiden xxx

Beste anoniem,

Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt als jij. Ik kreeg vroeg in mijn zwangerschap wat bloedverlies en omdat ik al twee keer een miskraam heb gehad raakte ik in paniek. In het ziekenhuis werd een echo gemaakt en alles bleek in orde alleen dachten ze dat ik minder ver was, dus een week later kreeg ik weer een echo. Ik bleek gewoon 7,5 week zwanger en alles was in orde het hartje klopte.Ik hoefde pas weer op controle te komen als ik 13 weken was. Na twee weken kreeg ik weer een beetje bruine afscheiding, maar dat was zo weinig dat ik me geen zorgen maakte.De vorige keer was alles in orde. Toen ik met de 13 weken op controle ging werd er een echo gemaakt en bleek dat het helemaal niet goed was het kindje was met 9 weken overleden. Ik werd ook de dag erna meteen gecurreteerd. 6 weken later moest ik op na contole en toen werd er mij pas verteld dat ik een mola zwangerschap heb gehad. Ik schrok hier ook heel erg van. Ik ben nu 3 weken verder en krijg maandag weer de uitslag van mijn bloed. Hopelijk zit mijn Hcg dan weer op 2.

Groetjes, Krista

Hoi
Ik heb in 1991 ook een mola zwangerschap gehad. Ik was 16 weken zwanger toen ik wat begon te vloeien. Bij mijn vorige twee zwangerschappen had ik dat niet gehad dus maar een afspraak gemaakt bij de huisarts. De huisarts kon geen harttonenen horen en vond het beter dat ik naar het ziekenhuis ging. Gelukkig kon ik de volgende dag al bij de gynecoloog terecht. Hier werd een inwendige echo gemaakt en we zagen een volmaakt kindje met alles er op en eraan maar het leeftde niet meer. Volgens de berekeningen was het al overleden bij 10/11 weken. Op dat moment als je daar je kindje ziet met opgetrokken knietjes en helemaal volmaakt maar niet levend dan gaat er zoveel door je heen dat is niet te beschrijven. Het was op zaterdag en werd naar huis gestuurd met een afspraak voor een abortus curretage op dinsdag. Daar loop je dan met een levenloos kindje in je buik dat is zo iets raars niet te bevatten. We kregen dus een aantal dagen om aan het idee te wennen dat ons kindje was overleden. Ik heb tegen de gynecoloog gezegd dat ik wanneer het kindje dinsdag nog helemaal gaaf was ik een gewone bevalling wilde. Moest er niet aan denken dat dat wezentje daar in mijn buik er zo maar even uit werd gezogen. Toen ik dinsdag in het ziekenhuis kwam en er weer een inwendige echo werd gemaakt was er al bijna geen kindje meer van te maken, het was al in verre gaande staad van ontbinding. We hebben toen besloten om dan maar een abortus curretage te doen. Toen ik wakker werd uit de narcose stond de gynecoloog naast mijn bed en vertelde mij dat het een Mola zwangerschap was die maar 1 op de tig tig vrouwen voor komt. Hij vertelde ook dat ik nu wekelijks bloed moest prikken om het hormoongehalte in de gaten te houden. Het verplegend personeel had nog nooit van een Mola zwangerschap gehoord en kreeg net als ik uitgebreid uitleg hier over. Aan het eind van de dag mocht ik weer naar huis, voelde me leeg en zwak. Ik was zwanger en zo van het ene op het andere moment niet meer. Wat me nog het meest heeft geraakt en me nog steeds bezig houd is dat ik niet heb kunnen zien of het jongetje of een meisje was wat ik bij me droeg. Ik had het graag een naam gegeven want het is je kind en hoort bij je gezin ook al heb je het verloren. In die tijd was ik gelijk met mijn schoonzus zwanger en was ik op 1 juli uitgeteld en zij op 15 juli. Ze heeft een zoon gekregen en ik mocht bij de bevalling zijn. De bevalling verliep niet helemaal lekker dus heb ik beneden gewacht tot de baby er was en mocht het toen als eerste zien. Op dat moment klapte ik voledig dicht en zat ik helemaal vast met mijn emoties. De wetenschap dat ik ook een kindje had kunnen hebben en de manier waarop ik het had verloren maakten me heel erg verdrietig en boos. Ik ben een nuchter iemand, heb twee keer een miskraam gehad en dacht toen van helaas er is iets niet goed dus gaat het mis maar beter zo. Had er niet zo heel veel moeite mee maar nu nu deed het zo’n pijn. Een paar dagen na de geboorte van de zoon van mijn schoonzus ben ik s’morgens om 8 uur begonnen te huilen en huilde de hele dag. Tussen de tranen door heb ik toen een gedicht geschreven om al mijn emoties en gevoelens kwijt te kunnen. Mijn moeder bewaard dit gedicht voor mij omdat ik het er zelf nog altijd moeilijk mee heb om het te lezen. Maar nu het goede nieuws voor de dames die twijfelen aan een volgende zwangerschap, ik heb in februari 1993 twee jaar na de Mola een schitterende dochter gekregen en natuurlijk was ik in het begin bang voor weer een Mola maar toen ik de 16 weken maar voorbij was, hier ging het in de Mola fout, toen kon ik nog weken lang genieten van de zwangerschap. Het was een ongecompliceerde zwangerschap waarbij ik in het begin extra onder controle bleef. Ik hoop dat degene die nu net een Mola achter de rug hebben een beetje aan mijn verhaal hebben en wens een ieder sterkte met het verwerken van dit zo ingrijpend iets.

Jip,
Ik hoor helemaal niet thuis op dit stukje forum, maar las je verhaal en wil je toch een hart onder de riem steken. Het heeft bij ons bijna een jaar geduurd voor ik weer zwanger was, en die machteloosheid en boosheid ken ik maar al te goed. Voel je alsjeblieft niet schuldig, daar hebben jullie beiden niets aan hoor! Probeer het leuk te maken/te houden, want anders houden jullie het niet vol. Jullie Mola zwangerschap is in principe verleden tijd, de kans op een tweede keer is zooooooo klein, hou vol!!! Heel veel succes!
Monique

hallo allamaal,

ik heb 3 weken gelden een curatage gehad vandaag ben ik op controle geweest en bleek dat ik een mola-zwangerschap heb. ik wis amper hier wat van ik moet nu iedere week bloedprikken. mijn vraag is aan jullie komt het veel voor dat het gaat uitzaaien ik ben zo bang ik hoop dat jullie me kunnen helpen ik weet hier niet zo veel over de arts was wel aan het vertellen wat het in hield maar ik luisterde niet voor 100% mee ik hoop dat jullie me helpen

Hallo,
Ik heb een paar weken geleden te horen gekregen dat ik een mola zwangerscahp heb gehad en ben ook meteen gecurriteerd, Moet binnenkort op controle voor de uitslag van het bloedprikken. Kan iemand me vertellen hoe lang het ongeveer duurt wanneer je waardes weer "mormaal" zijn. Vind het allemaal wel heel erg moeilijk hoor.

beste anoniem ik heb vorig jaar een partiele mola gehad mijn jaar zit er net op 1-6-06 het duurt even voor je waardes weer normaal zijn ik weet niet precies hoelang want bij mij was het na 4 weken terug wat niet vaak gebeurt als je waardes weer normaal zijn moet je nog een half jaar prikken heel veel sterkte hiermee het is moeilijk ook omdat niemand in je omgeving weet waar je het over hebt en hoe je je voelt ik hoop dat je veel steun krijgt van de mensen om je heen want over een paar weken lijkt het of bijna iedereen het al is vergeten
heel veel sterkte

Ik was zwanger van augustus.
Ik had veel klachten gehad,heel erg misselijk,heel snel een "zwangere buik",heel veel krampen!

Ik maakte me heel erg zorgen omdat ik zoveel last overal van had.
Naar de dokter geweest,meerdere keren de verloskundige gebeld,maar ze verzekerde me ervan dat het allemaal goed was.
Zelfs toen we geen hartje hoorde kloppen met 12 weken was dat nog normaal volgens de verloskundige.

Met 8 weken hebben we een hartje horen kloppen en toen was alles helemaal goed.
Op de echo die we maakte met 14 weken bleek het dat het hartje al gestopt was met 9 weken.

In december werd ik gecurriteerd,maar ik klampte me vast aan het feit dat ik snel weer zwanger zou worden.
4 weken later op controlle bleek het een mola-zwangerschap te zijn.
Ik ben nu dus nog steeds bezig met wekelijks bloedprikken..
en het doet pijn dat ik zolang moet wachten!


Iedereen probeerd met te troosten met : aah joh,je bent nog zo jong (Ik ben 20)
Maar er word niet mee rekening gehouden met het feit dat ik gewoon altijd al jong moeder heb willen worden.
Dat ik en mijn man niets liever willen dan een gezinnetje.

Hoi Emmy,

Hoe staat het er bij jou voor? Ik heb ook een molazwangerschap gehad. Helaas is die weer gaan groeien waardoor ik aan de chemo ben. Gelukkig slaan de kuren tot nu toe goed aan. Ik hoop voor je dat je die niet nodig hebt.

Als je dit leest hoop ik op een reactie!

Groetjes,
Visjes