hallo allemaal

vandaag bij de gync geweest en ik heb een miskraam gehad, voel me behoorlijk rot en draag een schuldgevoel bij me, waarom weet ik niet...... maar ja verander je gevoel maar eens. ik ben blij dat ik bij de dokter heb doorgezet om vroegtijdig een echo te laten doen, ik voelde dat het niet goed zat en dokter wilde me nog wel even drie weken laten wachten.... ik weet nu waar ik aan toe ben. voel nu dat het ondanks dat ik het wel een beetje voelde een behoorlijke impact op me heeft en als ik er aan denk moet ik ook gelijk huilen, misschien ook wel omdat het mijn eerste zwangerschap was die nu dus verkeerd is afgelopen.

iedereen sterkte, en ik blijf deze site bezoeken.

groeten Anneke

ik vul me echt ongerust zou het weer mis gaan dit is mijn 4 dezwangerschap " miskramen gehad nu ben ik 4 weken ver en heb bruinverlies is dit normaal en van waar komt dit oud bloed van daan kan ik hier meer uitleg van krijgen bangbang mijn gy zij dat het groot kan sis om een buiten baarmoederlijke zwangerschap kan zij of een lege vruchtzakje wat voel je als ik een van deze twee heb wat moet ik voelen krijg ik er buik pijn van help a u b

dag hope ik wil je wat vragen ik heb 3 miskramen gehad de eerste was dood in mij en heb 2 curtages gehat bij de eerste ik was 13 weken ver maar was dood op 9 weken veel gebloed zonder pijn het bloed stroomde er uit naar de spoed geweest en drek een curtage en na dien nog eens en dan de tweede zwangerschap ik was 4 maanden ver maar mijn vruchtzakje kwam los ik ging naar het w ik dag dat ik moest plassen en bij het afvegen heb ik het vruchtzakje kapot gemaakt drek naar het spoed om 3 uur snachts en rond 7 uur smorgens en ze hebben mij tun twee van die blouwe tabletjes in mij gestop om de opening te krijgen en tun het zo ver was moes ik gaan bevallen maar ik was zo bang van wat ik te zien ging krijgen heb ik hiperventilatie gehad maar ik moest toch persen ik kreeg geen lucht het was presis of ik dood ging bij twee maal persen kwam mijn zoontje er uit ik heb ze op mijn borsten gekregen ik heb ze overal aan geraakt hij was zo lief ze had al alles tot zijn nagels had ze alles ze was wel roos van kleur maar het was mijn baby na dat mijn man hem had gezien hebben ze hem weg gehaalt en mij naar het zuurstof kamer gebracht want ik kon nie ademen zo bang dat is iets dat je echt nie kan wegstoppen ik sprak met niemand ik ging nie naar buiten ik wou niemand in mijn huis ik wou alleen blijven en na zes maanden werd ik spontaan zwanger want ik heb problemen met het zwanger te geraken ik kreeg hormone spuiten en clomid enz...ja de derde was pontaan gebeud ik was zo blij toen ik hoorde dat ik zwanger was maar mij blijschap duurde maar een week ik krijg altijd als ik weet dat ik zwanger ben blodingen en klonters waarom geen idee de derde zwangerschap was dus ook een miskraam maar geen curtage of een bevaling het kwam met veel bloed los en de gyn heeft het met de hand er uit gehaald nu na een jaar ben ik met behandelin dus hormone spuiten en clomid enz.. een kunstmatige insiminatie gehad de 14 februari dus ik ben volgens mij 4 weken ver en volgens mijn gyn 6 weken ver ik ben begonnen van een hcg waarde van 7 gyn zij als het nie stijg is het 90%miskraam dus weer bloed name was de hcg 24 dus was in ieder geval goed maar ik moes toch denken aan de 90% na paar dagen terug bloed name was de hcg 284 was goed en 2 dagen geleden nog eens bloedname en mijn hcg is nu 1912 en zgt de gyn dat ik nie te veel moed hopen wand de hcg waarde kan stijgen maar dat het 70% buitenbaarmoderlijke zwangerschap kan zijn of wel een lege vruchtzakje ik ben 26 en ik ben al 5 jaar bezig om een baby in mijn armen te nemen zeg gij mij nu hoe ik het kan weg stopen ik ben voor de ' zwanger en nu heb ik al drie dagen bij het afvegen bruinverlies en dat 70% van de gyn ik weet echt geen raad meer ik ben zo bang om nog maals een miskraam te hebben je zegt dat je een miskraam gehad hebt omdat het buiten baarmoderlijk zwangerschap was heb je iets speciaal gevoeld had je pijn had je ook bruin verlies ik voel me misselijk ik heb heel gespannen borsten en doen ook veel pijn en ik weet echt nie wat ik moed denken ant aub terug
al vast bedankt dit was mijn levens verhaal zo een beetje

hallo iedereen , zoals beloofd ben ik hier terug om mijn verhaal te vertellen
het is jammer genoeg niet rooskleurig.
ik heb een 4 de ivf poging achter de rug
ik had 11 embryo's en er kon jammer genoeg geen enkele worden terug geplaatst
het is nu de 4 de keer en we hebben nu nog geen baby .( ik heb geen hoop meer)
zijn er nog mensen hier die zoiets hebben meegemaakt?
ik voel me zo verloren .
op 08/06/2007 moeten we opnieuw naar Jette voor een evaluatie . ik ben eens benieuwd

groetjes

micheline

hallo allemaal , allereerst wil ik jullie heel veel sterkte en succes wensen .
ik zelf ben nu bezig met mijn 1e icsi beh.ik heb al veel problemen van te voren gehad nu zit ik in mijn wachtweken en weer komt er vanalles bij kijken ,
mijn stoelgang bleef weg naar de terugplaatsing van de cryo (1)daar had ik al goede buikpijn van , ik kreeg lactulose en naar 3 dagen was het probleem voorbij ik opgelucht begint in de middag een andere hevige buikpijn die doorsteekt in mijn rug en benen
direkt weeer naar ziekenhuis toe en wat blijkt naar 4 uur w8 ik een hyperstimulatiesyndroom heb maarweldelichtevorm enmocht naar huis nu4 dage verder heb ik nog steeds die hevige buikpijn maar kan erniks aan doen ze zeggen neem maar een paracetemolkan ik worden bah nu bellen ze vandaag op dat ik ook een infectie heb opgelopen aan mijn rechter eier stok
en ik heb een vage bruine bloeding maar weet nu echt niet meer wat ik moet voelen ik denk er het ergste bij nou ik stop ik moest ff mijn ei kwijt sorry groetjes tamara

Hallo allemaal,

Ik was op deze site aan het kijken omdat ik hoop snel weer zwanger te worden... Ik heb op 17 april een curretage gehad. Dat was mijn eerste zwangerschap. Op 5,5 week kreeg ik midden in de nacht steeds heviger wordende buikpijn. OP gegeven moment kon ik niet meer bewegen van de pijn. Ik heb mijn man wakker gemaakt en gezegd dat we naar de spoed moesten. Daar duurde het even voordat we geholpen konden worden. Ik werd steeds zwakker en kon al snel niet meer opstaan. Ben met een brancard naar de arts gebracht. Deze dacht aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Alles werd klaar gemaakt voor een opname. Ik ben flauwgevallen en weer bijgekomen. Daarna moest ik erg overgeven door de krampen in m'n onderbuik. Na het overgeven werd een infuus aangebracht en er werd bloed afgenomen voor onderzoek. Hieruit bleek dat ik inderdaad zwanger was. In de tussentijd was de buikpijn een stuk minder. De arts besloot de chirurg niet te bellen en af te wachten voor de gyneacoloog de volgende ochtend. Ik heb de nacht niet lekker geslapen, maar wel redelijk gerust gelegen in de wetenschap dat als de pijn terug zou komen, ik ook direct geholpen zou worden. De pijn is die nacht niet teruggekomen. De volgende ochtend is er een intravaginale echo gemaakt. Hierop was nog erg weinig te zien. In ieder geval zagen mijn eierstokken er normaal uit. Hier was ik al erg blij om, want ik was heel bang dat ik een eierstok zou verliezen door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik mocht weer naar huis en moest over 2 a 3 weken op controle komen. Deze 2 a 3 weken heb ik steeds lichte buikpijn gehad, maar nooit bloedverlies. Ondertussen waren mijn borsten gespannen en al een cupmaat gegroeid. Ik was erg moe, had eigenlijk alle tekenen van een zwangerschap. Maar wel steeds een beetje buikpijn. Hier was ik helemaal niet gerust op. En ik heb deze paar weken ook geprobeerd me niet te veel te hechten aan het idee van een kindje (maar dat hou je dus echt niet tegen). OP de controle echo was wel een vruchtje te zien, maar deze was veel te klein, er was geen kloppend hartje aanwezig. De vruchtblaas was wel gewoon doorgegroeid. De gyneacoloog heeft mij curretage geadviseerd. Ik ben tevreden over deze behandeling. Ik heb niet veel bloed verloren en ben snel weer opgeknapt. Op dit moment heb ik mijn 2de normale cyclus na de curetage (mijn eerste cyclus was te kort om een eisprong te kunnen hebben gehad). Ik hoop heel erg dat deze eisprong bevrucht zal raken. Ik vind het heel bijzonder om te vrijen met in je gedachten dat het misschien wel een kindje wordt. Ergens ben ik wel onzeker geworden door de miskraam, maar ik hou mezelf voor dat een miskraam iedereen kan treffen en dat het niet betekent dat je er meer zal krijgen.
Gelukkig heb ik niet veel ellende meegemaakt. Ik hoop ook dat dit mij en mijn man bespaard blijft.
Ik wil iedereen die een of meerdere miskramen heeft gehad heel veel sterkte wensen. Geef vooral de hoop niet op!!
Liefs Danna

de gynecoloog heeft net gebeld.
De HCG waarde is 168, en ze is er bijna zeker van dat het een miskraam is. Ze vindt het zelfs niet meer nodig om donderdag opnieuw bloed te trekken om te zien of het gestegen is.
Nochtans bloedverlies is nu veel minder maar wel rood.
Ik zal er me dus bij moeten neerleggen, mijn gevoel was al nt zo positief meer. Maar ja ergens blijf je toch een klein beetje hoop houden.
Bedankt vr de reacties die doen me echt goed.
Raar dat ik zo verdrietig ben en bijna niet kan stoppen met wenen.Nochtans heb ik een gezonde dochter, ik ben nog jong 26jr, financieel was het niet het ideale tijdstip...maar toch...eens je weet dat je zwanger bent...kijk je der rap nr uit...Normaal zou ik ongeveer 6weken moet geweest zijn.

hallo iedereen
ondertussen heb ik nu mijn 6 de isci poging ondergaan , ik had 14 embryo's waarvan er maar 1 tje kon terug geplaatst worden ,
dat is maandag 01/10/2007 gebeurt , nu is het nog 14 dagen af wachten voor het resultaat , ondertuusen tijdens mijn vorige pogingen was ik al eens zwanger van een tweeling , ik heb ze beiden verloren , een paar maanden later was ik weer zwanger , jammergenoeg had ik na 8 weken weer geen hartslag het resultaat was dus weer een miskraam.
ik weet niet wat ik moet denken , ik weet wel hoop doet leven ,maar als je al zoveel tegenslag hebt gehad durf je niet meet te hopen he , van het moment dat ik meer weet laat ik het jullie zeker weten , sterkte aan alle vrouwen die het ook dikwijls moeilijk hebben en nog altijd hebben

Hoi ik wil ook wel eens mijn verhaal kwijt misschien zal ik me nadien wat beter voelen
Ik heb namelijk ook een miskraam gekregen en dat was al het tweede op rij.De moed zit me echter in de schoenen niet alleen van nu maar als ik gans mijn leven bekijk vraag ik me af waar ik mee bezig ben.
Mijn verhaal:toen ik 22 jaar was ben ik voor de eerste keer getrouwd .Het was een huwelijk van bijna zeven jaar waar ik twee zonen van over heb gehouden het zijn echte schatten.Na een jaar alleen te zijn geweest met mijn zonen leerde ik iemand anders kennen.Ik was vrij rap zwanger ( om eerlijk te zijn was het niet geplant)maar het werd een wolk van een dochter toen mijn man alcoholist werd zijn we na een paar jaar uit elkaar gegaan.Toen kwam ik mijn eerste jeugd liefde terug tegen het was de jongen waar ik drie jaar ben bij geweest van mijn 15 tot mijn 18 jaar maar op een gegeven dag was er iets gebeurd en moest ik het gedaan maken van mijn ouders.Maar na 19 jaar dat hij op mij heeft gewacht zijn we nu gelukkig weer samen en het gaat heel goed met mijn kinderen want die zijn nu 15 12 en 6 jaar oud.Maar nu we een kind van ons samen willen loopt alles verkeerd in augustus was ons eerste miskraam na 7 weken zwangerschap maar het heeft nooit geleefd en nu na bijna 9 weken vertelde onze gynocoloog dat ons kindje wel geeft geleefd maar er waren geen hart kloppingen meer te zien.Dus ik heb vorige week een coutage gekregen en gisteren de uitslag van het onderzoek van ons kindje en wat blijkt het was een natuurlijke dood.De put waar ik in terecht ben gekomen is echt diep als ik alleen thuis ben loop ik altijd te wenen en de vraag te stellen WAAROM MOET MIJ NU ZO IETS OVERKOMEN.Ze zeggen wel begin opnieuw en dat zijn we ook van plan maar de schrik zit er wel goed in bij ons.Maar wie weet komt het misschien nog goed.Iedereen die dit verhaal herkend wens ik heel veel sterkt.

dag allemaal ik ben ook nieuw hier en als ik die verhalen allemaal lees dan wil ik ook graag mijn verhaal kwijt ik heb een dochter van twaalf nu ben ik al acht jaar bij iemand anders samen willen we ook een kindje hij heeft ook een dochter.we zijn intussen al drie jaar bezig en eindelijk ongelooflijk ik ben zwanger ! maar voor maar zes weken ik was normaal bijna tien weken maar door meermaals met bloedingen naar spoed geweest te zijn was het al een paar weken dood niet gegroeid geen hartklop..was kapot toen degyn. het me vertelde moest dinsdag voor curretage gaan maar het is maandagavond zelf gebeurd heb het bekeken en veel bloed verloren.nu hebben we besloten om toch verder te gaan maar heb echt geen zin om weer drie jaar te wachten ..wat is de natuur toch raar. wens iedereen veel sterkte toe