Twee buitenbaarmoederlijke zwangerschappen kort na elkaar
Het jaar 2002 was voor ons niet echt een leuk jaar. We maakten in een korte tijd twee buitenbaarmoederlijke zwangerschappen mee.
De eerste was in februari/maart. In eerste instantie werd een miskraam geconstateerd, in mijn baarmoeder was het een en ander waar te nemen. Maar toen het vloeien na een maand nog niet opgehouden was, werd een buitenbaarmoederlijke zwangerschap in mijn linkereileider vastgesteld. Ik was toen 13 weken zwanger. Nog diezelfde week werd ik geopereerd. Het was een grote operatie waarbij ze mijn eileider weggehaald hebben. Ook het herstel daarna duurde best lang.
Eind september waren we dolblij: ik bleek weer zwanger te zijn. Met zes weken (half oktober) ging het echter weer mis: verschrikkelijke buikpijn, misselijk, net niet flauwvallen, … In het ziekenhuis werd bij een operatie weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gevonden, in mijn buikholte deze keer op de plek waar de verwijderde eileider gezeten had. Er zat toen al veel bloed in mijn buik en het vruchtje werd verwijderd. De operatie was gelukkig minder erg en drie weken later was ik alweer volledig aan het werk.
Nu zitten we echter met een heleboel vragen. We zijn bang voor de toekomst als het gaat om zwanger worden. De gynaecologen zijn heel verschillend in hun visie op de toekomst en de risico's van een eventuele volgende zwangerschap. Daarom ben ik erg benieuwd naar ervaringen van mensen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Bij mij waren er geen risicofactoren voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zoals: verklevingen, infecties, enz… Verder werd me verteld dat mijn overgebleven eileider er normaal uitziet. Is er iemand die ook twee keer een EUG heeft meegemaakt en vervolgens toch op de natuurlijke manier zwanger is geraakt? Of zijn er misschien mensen die via een andere methode proberen zwanger te worden? Tenslotte zou ik het ook graag horen of er mensen zijn die besloten hebben van kinderen af te zien en voor adoptie gekozen hebben omdat ze het risico voor herhaling te groot vonden.
Binnenkort hebben wij nog een gesprek in het ziekenhuis om daar een advies te krijgen over hoe nu verder te gaan. Toch ben ik nog meer benieuwd naar de verhalen/ervaringen van ervaringsdeskundigen.
Hartelijke groetjes,
Marjon
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Esther op 24/05/2003 @ 13:40 
Bij mij begonnen de symptomen met licht(oud) bloedverlies/afscheiding in de 6e week. Ik was overigens niet meer ongesteld geworden en een zwangerschapstest was positief. We dachten dus ’gewoon’ zwanger te zijn en waren bang voor een miskraam. Ik heb toen ook de huisarts al om advies gevraagd. Deze kon een miskraam niet uit sluiten maar er ook niets tegen doen, ze heeft nog wel aan mijn baarmoedermond gevoeld maar die was mooi gesloten(bij een miskraam gaat deze open om het vruchtje te kunnen afstoten). Na een dag of twee, drie kreeg ik verschrikkelijke, onhoudbare buikpijn die wonderlijk genoeg ook weer wat wegtrok af en toe. We waren toen toevallig een weekend kamperen.
Ik heb toen we weer thuis waren weer de huisarts gebeld die mij heeft doorverwezen naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis is er toen een echo gemaakt waarop een lege baarmoeder te zien was en dus werd er toen bloed afgenomen om het HCGgehalte(zwangerschapshormoon) te bepalen.
Dat bleek toen zo hoog dat ik direct opgenomen moest worden en dezelfde avond geopereerd.
In eerste instantie werd het vruchtje d.m.v. een kijkoperatie verwijderd maar door een nabloeding moest ik s’nachts weer met spoed geopereerd en is mijn linkereileider verwijderd.
Na deze operatie kregen ze me niet stabiel, omdat me ’per ongeluk’ te veel bloed was toegediend kwamen mijn hart en longen onder druk te staan en heb ik vier dagen op de intensive care gelegen en totaal ruim een week in het ziekenhuis.
Daarna met thuishulp langzaam aan lichamelijk weer hersteld.
Emotioneel heb je ook een lange weg te gaan.
De ene dag is er nog ’niets’ aan de hand de volgende dag lig je kritiek op de I.C.(28 jaar oud).
Zoiets moet een plekje krijgen..
Een ander belangrijk symptoom om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te kunnen constateren schijnt schouderpijn te zijn, dit kan wijzen op een inwendige bloeding.
Ik denk dat als je twijfelt of bezorgd bent je altijd je huisarts om advies moet vragen.
Als je echt symptomen hebt zal deze je naar het ziekenhuis doorverwijzen, ze moeten namelijk uit kunnen sluiten of het niet een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is!!!
Door: Yvonne op 27/05/2003 @ 18:57
Mijn symptonen toen ik vorig jaar een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had waren inderdaad pijn in mijn linkerzij (aan die kant zat de zwangerschap) buikpijn bij het lopen en bewegen (slingerpijn noemen ze dat), het gevoel ieder moment flauw te kunnen vallen, schouderpijn, uitstralende pijn in mijn been en verder alle normale zwangerschapsverschijnselen als misselijkheid, gevoelige borsten en ook bloedverlies, ik heb maar een paar keer echt hevige buikpijn gehad en ik dacht dat dit nog kwam van de miskraam die ik ook heb gehad, komt heel zelden voor maar helaas wel bij mij dus.
Nu blijkt dat mijn beide eileiders (de ene was natuurlijk al verwijderd) niet meer doorgankelijk zijn en ik volgens de gyn ook niet meer bang hoef te zijn voor een BBZ al heb ik daar toch nog wel mijn twijfels bij, staan we op de wachtlijst voor IVF.
We hopen volgende maand iets te horen van het ziekenhuis.
Mijn advies als je ook maar enigszins twijfelt of bezorgd bent, laat je niet wegsturen. Jammer genoeg heb ik dat wel gedaan dus ik spreek uit ervaring.
Door: Danielle op 23/07/2003 @ 22:11
Bij mij is afgelopen maandag voor de tweede keer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ontdekt. Ik was toen 8 weken zwanger en ging voor een echo naar het ziekenhuis (ivm de eerdere bbz.) Toen zag de gynaecoloog het vruchtje zitten in het midden van mijn rechtereileider (zelf heb ik geen pijntje gehad en geen bloedverlies), ik moest meteen HCG prikken en dezelfde avond ben ik nog geopereerd. Mijn rechtereileider hebben ze moeten verwijderen en er was al een lichte inwendige bloeding. Het gaat allemaal zo snel, zo ga je voor een echo en 5 uur later ben je geopereerd. Het is mij overkomen en ik zal weer vertrouwen moeten gaan krijgen in mijn lichaam.
Door: meid 22 op 18/01/2004 @ 05:27
bij mij begon het ook met pijn aan mijn zij (waar de zwangerschap zat) ik weet niet meer om welke eileider het ging, op week 8 was ik duizelig en verloor heel veel bloed, ik kwam aan bij het ziekenhuis (eerste hulp) ik kon de pijn niet beschrijven, ze hebben mij onderzocht en ja hoor een bbz, ik moest gelijk geopereerd worden anders zou ik het niet meer reden, ik heb bijna 2 liter bloed verloren ik was blauw en me bloed spiegel was heel erg laag, ik heb een week in het ziekenhuis gelegen, en ik ben bang dat het weer gebeurd, bij mijn vriendin was het ook overkomen maar die heeft nu een gezonde kind. maar mijn angst blijft.
Door: Vanessa op 04/02/2004 @ 21:59
Hallo Marjon,
Ik heb ook 2 buitenbaarmoederlijke zwangerschappen achter de rug (alletwee na 7 weken zwangerschap) en dat op een 22 jarige leeftijd.
Eentje in oktober 2003 en eentje op 1 januari 2004.
Bij mij was het wel aan elke kant één. Dus, mijn beide eileiders zijn weggehaald.
Mijn enige kans om kinderen te krijgen is via IVF.
Ik had voor mijn tweede buitenbaarmoederlijke ook wel nagedacht over IVF omdat ik bang was om het nog eens meer te maken.
Jammer genoeg hebben we er de tijd niet voor gehad om het te overwegen.
Na deze ervaring is mijn kinderwens nog steeds heel groot! Ik heb nog nooit overwogen om het op te geven.
In maart begin ik met IVF, en al moeten ze 10 keer proberen, dan nog denk ik niet aan opgeven. De schrik zit er natuurlijk dik in maar waar een wil is, is een weg!!!
Ik wens je in ieder geval nog veel sterkte toe, en hopelijk snel een baby
Groetjes Vanessa
Door: Mercy op 27/03/2004 @ 01:12
Ik ben blij dat ik hier wat reacties gelezen heb want soms denk je dat je de enige bent die zoiets meemaakt.
Ik ben ruim een week geleden ook geopereerd dmv een kijkoperatie omdat ik een buitenbaarmoedrlijke zwangerschap had en de eileider was inmiddels al gesprongen.
Dus je wordt gelijk geopereerd en dat heeft allemaal veel indruk op me gemaakt.
Ik geloof dat ik nog nooit zo geschrokken ben in mijn leven, het gaat allemaal zo snel.
De opreratie is goed gelukt en nu ben ik ruim een week verder maar voor mij gaat het herstel zo langzaam.
Nog steeds heb ik wat buikpijn en door de drukte eromheen ook maagpijn.
Ik merk dat ik bij elk pijntje (hoe klein dan ook) erg schrik.
Mijn vraag is daarom aan diegenen die dit meegmeaakt hebben, herkennen jullie dit en is dat normaal?
Groetjes
Mercy
Door: monique op 29/03/2004 @ 20:41
Lieve Marjon,
In ’99 ben ik bevallen van een zoontje dat 3 dagen na de bevalling is overleden, na heel veel verdriet raakte ik in 2000 weer zwanger en terwijl ik in Duitsland op vakantie was kreeg ik zo’n verschrikkelijke buikpijn dat ik daar naar het ziekenhuis ben gegaan, daar bleek ook dat het een bbz was en hebben ze mijn linkereileider moeten verwijderen. En dan denk je ik heb mijn portie gehad, maar nog hield het niet op, in 2001 heb ik een miskraam gehad nadat ze me in Nijmegen clomid hadden voorgeschreven, en in 2002 na mijn eerste IVF behandeling was ik zwanger van een tweeling maar al gauw klopte het hartje van het eesrte kindje niet meer en na 16 weken begaf ook het tweede hartje het.
Nu weet ik omdat er op 18 maart 2004 een kijkoperatie is gedaan dat de ene eileider die ik nog heb open is en wacht ik af wat de natuur nog voor me in petto heeft. Wij hopen op toch nog een keer een goede afloop, ik wens ook jullie heel veel succes maar de natuur is niet te beinvloeden dat weet ik wel.....
Heel veel sterkte, groetjes Monique
Door: Sonja op 30/06/2004 @ 13:26
Bij mij is het allemaal nog erg recent ... 18 april m’n laatste menstruatie ... ik ging twee weken overtijd, het hartje jubelde al, maar door een verleden met een paar miskramen durfde ik niet te testen. Het is bijna m’n dood geweest.
24 mei kreeg ik pijn, 25ste ook en toen begon ik bruin te verliezen. Ik was al bij dat ik niet getest had op dat moment. Het bruinverlies wisselde af met matig rodig verlies. Normaal is m’n menstruatie maar één dag maximaal, maar nu bleef het maar duren. 8 juni ben ik naar de gyné geweest. Hij keek met een vaginale echo, maar kon niet zien vanwaar het bloed kwam. Wel zag hij dat ik vorige maand geen eisrpong had gehad, en dat er nu een follikel zat van 19MM, eisprong binnen 2a3 dagen, dat was dus werk aan de winkel. De maandagavond ging dat nog prima, de dinsdagavond was m’n man ineens véél te groot voor mij, wat een pijn zeg!!! De woensdagnamiddag kreeg ik ineens spontaan hevige pijn, een kramp die zowat 3 kwartier bleef aanhouden, zo erg dat ik zelfs in bed ben beland!!! Die trok weer weg en ik dacht "ferm ei". De donderdagmorgen was die pijn terug, maar ik moest naar school met m’n kinderen (te voet). Ik ben jankend van de pijn daar aangekomen, een juf heeft me naar huis gebracht en toen heb ik terug de gyné gebeld. Aangezien hij die maandag niets had kunnen zien moest ik bloed laten nemen. De pijn terug weer weg na een tijd, de huisarts kon aan m’n buik ook niets voelen. De vrijdagavond 16.40u bij de gyné. Vaginale echo, weer niets te zien, follikel inmiddels 32MM groot. Toen vroeg ik ’m naar de bloedonderzoeken, die waren in orde zei hij, de bijvoeging die hij net per fax had binnengekregen bekeek hij nog even snel, en daar stond zwangeschapshormoon op!!! Terug een echo genomen, toen zag de gyné dat het wel pijn deed maar ik gewoon op m’n tanden beet, en toen moest ik NU METEEN naar het ziekenhuis!!! Om 15.18 hebben we een boete gekregen voor de spoed (geen geld in meter gedaan), om 18.00 was ik al in de OK. M’n rechter eileider is geamputeerd, ik bleek niet een klein beetje maar grondig zwanger te zijn geweest. Achteraf gezien waren er meer signalen o.a. :
Pijn in linker schouder
Pijn links in de onderbuik (toch zat het echt aan de rechter kant!!!!)
Pijn in rechter bovenbeen
Pijn bij betrekkingen en inderdaad het "krap" zijn voor m’n man was ook een duidelijk signaal!
Duizeligheid bij het opstaan (black outs)
Wazig zien
Bloedverlies
Ik had geen zwangerschapstekenen ...
We hebben geluk gehad ... Ik had al een volle week eerder aan de alarmbel getrokken, maar het is niet herkend geweest en dit heeft me een eileider gekost
Door: Sonja op 30/06/2004 @ 13:28
Foutje, 7 juni was ik eerste keer bij gyné, 11 juni operatie gehad
Door: monique op 02/09/2004 @ 22:26
ook na een IVF behandeling kan er een bbz ontstaan hou daar rekening mee veel mensen weten het niet maar het is wel zo
sterkte allemaal
ik ben nu onder behandeling van een homeopaat en wacht nu af hoe het verder zal gaan.
heb zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen al het nodige voor mijn kiezen gehad en wil mijn laatste IVF behandeling niet meer.....
groetjes Monique
Door: Diana op 12/03/2005 @ 08:23
Hallo lieve mensen,
Ik heb ook binnen een half jaar 2 buitenbaarmoederlijke zwangerschappen gehad, dat is in april 3 jaar geleden, maar ik ben nu nog steeds niet zwanger, ben bang dat er allemaal verklevingen zitten, want dat had ik tussen de eerste en de tweede keer ook al, dus in een half jaar tijd allemaal verklevingen gekregen is toen ook allemaal weggehaald. Ik heb nu nog maar 1 eileider. Maar als je 2x een BBZ hebt gehad heb je wel 50% kans dat het weer gebeurd en dat is heel erg veel, maar ik laat de moed nog niet zakken, wij gaan eerst in juni lekker even op vakantie naar Turkey er even lekker tussen uit en dan gaan we wel weer eens verder met de onderzoeken, mijn eileider die nog over is, is overigens wel goed zeiden de artsen. Ik hoop dat het bij jullie allemaal ook goed gaat komen en ook allemaal de moed er in proberen te houden, ook al weet ik dat dat soms erg moeilijk.
Groetjes en liefs van Diana.
Door: britt op 12/07/2005 @ 09:46
Hoi allemaal,ik weet eigenlijk niet of er nog wel iemand naar deze maisl komt kijken want de laatste is van 12/03/2005 en we zijn ondertussen al 7/2005 hè.
Wel ik ben 3 weken geleden onder het mes gemoeten voor het verwijderen van een eileider wegens bbz.
Ik ben enorm bang geworden nu omdat ik weet dat zulke gevallen soms heel slecht kunnen aflopen. Als je net iets teveel bloed in je buik krijgt , dan kan je sterven. En eerlijk gezegd als ik lees dat er mensen zijn die dit 2 keer na elkaar meemaken , dat heb ik geen zin meer in nog een baby. ik was er bijna niet meer om mijn dochter op te voeden en dat wil ik vermijden.Ik zou doodgraag nog een baby willen maar niet ten koste van mijn leven. Misschien ben ik nog zo negatief omdat het nog maar 3 weken geleden is , ik weet het niet. Ik maak me alleszins zorgen voor de toekomstige zwangerschap.
Groetjes
Door: Anoniem op 08/10/2005 @ 15:07
Ik zag d e vraag daarboven en wil het antwoord heel graag weten.
Hallo, Ik heb een vraagje over buitenbaarmoedelijke zwangerschappen, als het eitje zich in je eileider nestelt blijft de menustruatie dan dan ook uit? heeft iemand hier het antwoord op?
alvast bedankt.
Door: Anoniem op 02/12/2005 @ 10:13
De menstruatie blijft ook uit bij een bbz. Op 22 augustus ben ik naar 's nachts naar de ehbo gegaan. Ik had vreselijke pijn in de liesstreek. Het straalde uit naar mijn bovenbeen. Ben met spoed geopereerd. Gelukkig kon mijn eileider gespaard worden. Ik zou graag willen weten van mensen die na een bbz toch op natuurlijke wijze weer zwanger zijn geworden en een kindje hebben gekregen.
groetjes
Door: Anoniem op 25/02/2006 @ 12:56
hallo, Bij mij is vorige week vrijdag (17/02/2006) een bbz ontdekt, ben zaterdagochtend meteen geopereerd. Het erge was dat ik niet eens wist dat ik zwanger was. Ik was 8 weken zwanger, maar menstrueerde gewoon en had ook totaal geen zwangerschapssymtomen. Dus ja ik werd gewoon ongesteld terwijl ik zwanger was. Wel had ik wat buikpijn en bloedverlies. Maar ik was nog niet zo lang sexueel actief (6 maanden), dus dacht dat het allemaal veranderingen waren van mijn lichaam. Ook was het zo dat het bloedverlies bleef aanhouden precies na mijn menstruatie en dat er ook dagen waren dat ik geen bloedverlies had. Het is wat donkerbruin/ rode afscheiding. Net als je laatste dag van je menstruatie. Ben toen ook naar de huisarts geweest, want ik had af en toe wel wat jeuk...de docter dacht dat het schaamluis was en kreeg een creme ervoor. Pas afgelopen vrijdag had ik hevige pijn in mijn buik en was toen voor het eerst wat misselijk. Toen pas ben ik naar de eerste hulp gegaan. Het vruchtje had zich in mijn linkereileider genesteld. Overigens is me linkereileider niet verwijderd, maar hij is wat rommelig. Vind het nu heel eng om weer in herhaling te treden. Wat ik wel graag wil weten of er mensen zijn die een bbz hebben gehad en waarbij ook de eileiders gespaard zijn gebleven, maar toch weer een bbz hebben gehad.
groetjes Daphne
Door: anoniem op 02/03/2006 @ 19:13
hey ik heb ook een buitenwaardzwangerschap gehadt ik heb nog steeds die verlies die rotzooie en ik heb me eileiders allebij nog me hcg was wel om laag en vedar was alles goed volgende week moet ik weer bloedprikken en een echo kijken of de bloed in buik weg is en het vocht
Door: Anoniem op 10/12/2006 @ 20:29
Hallo
Vorig jaar 19 december kwam ook ik er achter dat ik een bbz had. En wel heel accuut. 's Avonds om 23:30 uur kreeg ik ineens heftige buikpijn en had het gevoel dat ik flauw ging vallen. Mijn man hielp me op weg naar de bank, maar ondertussen viel ik flauw. Toen ik heel vreemd weer bijkwam had ik veel pijn en kon niets. Ik was 9 1/2 week zwanger. Toen de verloskundige kwam had ik een bloeddruk van 80/50. Maar al snel daalde de onderdruk richting de 35. Ik had ook het gevoel dat ik langszaam afgleed. Met spoed naar het ziekenhuis en na de operatie hoorde ik dat ik 2.5 liter bloed was verloren. Ik ben me echt kapot geschrokken en besef dat ik op het randje gelegen heb. Daarna kwam het besef dat ik ook een groeiend kindje had verloren. Nog steeds wordt ik emotioneel als ik het erover heb. Ze hebben de linker eileider weg gehaald. Inmiddels ben ik weer 13 weken zwanger en alles gaat goed. Al vroeg een echo gehad om te kijken of het op de goede plek zat. Er viel heel wat spanning van ons af. Met 11 weken weer een echo en ook het hartje hebben we gehoord.Toch blijf ik bezorgd en durf er niet helemaal 100% van te genieten. Bij elk pijntje denk ik o jee het gaat toch wel goed. Wie herkent dit. En wie heeft ook een accute vorm gehad zonder echte tekenen vooraf. En hoe ging het herstel. Ik vond het erg langzaam gaan. Toch begon ik na 6 weken weer het werken op te bouwen. Al heeft het lang geduurd voordat ik weer helder kon denken. Daarnaast wil ik nog kwijt dat ik toch min of meer geacht werd om 3 dagen na het gebeurde naar huis
te gaan. Een co assistent vond het ziekenhuis geen hotel. Ik was net voor het eerst het bed weer uit (wankel wankel met eeen Hb van 4.5) toen ze me dit kwam vertellen. Dat heeft me ontzettend aangegrepen, ik lag er tenslotte ook niet voor m'n lol. En thuis had ik m.n dochter van 2 rondlopen. Dus ik moest wel enigszins op mezelf kunnen vertrouwen als ik naar huis zou gaan. Ik heb dan ook nooit gesnapt waarom ze zoiets tegen me zei ondanks dat we het de volgende dag min of meer uitgepraat hadden. Dit ging uiteraard met heftig huilen gepaard waar zij nogal van schrok. Nee zo had ze het niet bedoeld. Maar het blijft knagen. Ik begon me bijna een aansteller te voelen toen. Gelukkig heb ik tijdens m'n herstel thuis veel hulp gekregen van familie en vrienden en daar ben ik ze erg dankbaar voor. Al vond ik het wel moeilijk om dingen uit handen te geven. Na 3 weken knapte ik op, totdat ik weer een terugslag kreeg. Ik kreeg bij het lopen veel pijn van onder, maar de genaecoloog kon niets vinden. Ik moest het toch maar rustig aan doen, omdat ik veel bloed vwerloren was geweest. Na veel vallen en opstaan ben ik weer de oude. Al zal ik dit nooit vergeten. Van binnen heb ik het gevoel dat er toch iets veranderd is. Al kan ik niet precies uitleggen wat.
Gea
Door: Mieke op 07/01/2007 @ 22:26
Hallo,
Ik heb 2,5 jaar geleden ook een BBZ gehad. Ik bleef 'gewoon ongesteld', inclusief 'menstruatie pukkels'. Precies zoals anders. Het was zelfs op de dag nauwkeurig!
Mijn klachten begonnen inderdaad ook met hevige buikpijn en als ik liep, had ik een 'klotsend' gevoel in mijn buik, net alsof ik heel veel had gedronken. Op het laatst begon ik ook onregelmatiger te bloeden en inderdaad was dat een beetje rood/ bruin van kleur. Uiteindelijk in het ziekenhuis beland, waar d.m.v. een echo, een BBZ werd vastgesteld. Gelijk dezelfde avond geopereerd en de volgende dag weer naar huis.
Na twee weken kreeg ik dezelfde klachten en ik belandde weer in het ziekenhuis. Het bleek, dat de eileider twee weken eerder niet goed was 'leeggezogen' (ik word nog steeds misselijk van die term)en ik moest voor een tweede keer geopereerd worden. Dit keer hebben ze de eileider verwijderd, omdat hij teveel beschadigd was geraakt en daardoor alleen maar weer voor problemen zou zorgen.
Ook ik voelde me enorm door mijn lichaam in de steek gelaten, want 3 jaar eerder was ik bevallen van een gezonde zoon, na een voorbeeldige zwangerschap!!
Persoonlijk vind ik, dat de begeleiding in het ziekenhuis behoorlijk te wensen overliet en na 4 dagen ziekenhuis heb ik op eigen initiatief mijn koffers maar gepakt. Niet uit nijdigheid, maar omdat ik mezelf elke avond in slaap huilde, omdat ik overal babygeluiden om me heen hoorde. Natuurlijk lagen die moeders er samen met hun kindje ook niet zomaar, dat weet ik inmiddels ook. Maar het was enorm confronterend.
Na 2,5 jaar, proberen mijn man en ik om weer zwanger te worden. De tip die ik van de huisarts kreeg was: Doe regelmatig een test, nadat je met de pil, of andere anticonceptie stopt. Op die manier kun je een hoop schade voor zijn. Het is wel prijzig, maar je leven is immers onbetaalbaar!! Misschin heeft een van jullie ook iets aan deze tip.
Allemaal veel succes gewenst!
Groeten MiekeDoor: willemien op 07/05/2007 @ 14:36
hallo lieve mensen,
ik ben moeder geworden in 2001 en heb een zoontje van 6.
ik heb in 2005 ook een bbz gehad en vervolgens door de operatie een eileider moeten missen.ik heb 2 jaar gewacht om mijn lichaam rust te geven ook al zeggen de doktoren, je kunt gelijk weer zwanger worden als je wil.!!niet doen!!geef je lichaam de tijd om te herstellen.In 2007 februari dit jaar heb ik een miskraam gehad van 6 wken.Nu had ik de moed laten zakken en ik dacht het geluk ligt niet aan mijn kant!Maar een maandje later deed ik een test en zwanger!!!ik heb met 6 weken een echo laten maken en wat blijkt het zit op de goede plaats ik ben erg blij mert deze zwangerschap!!!!!!!!!!!!!!!!!!laat de moed niet zakken alles kan ook ik dacht dat het niet meer zou lukken en dat met 1 eierstok!!!!!!!geef je lichaam de tijd zeker 1 jaar wees erg alert op je lichaam als je iets voelt ga diect naar een arts.ik ben nu 30 jaar en ik heb volgende week de 2e echo daarna naaar de vk eindelijk.sterkte allemaal ik leef met jullie mee willemien
Door: Gabrielle op 15/07/2007 @ 09:39
Hoi, Ik heb geen bbz gehad maar toch heb ik maar 1 eileider die werkt. Vorig jaar november heb ik een operatie gehad omdat beiden eileiders verstopt zaten, met veel geluk hebben ze er 1 open kunnen krijgen. De gyne zei tegen mij dat ik in januari terug moest komen om te kijken of de operatie gelukt was zodat ik dan met 1 eileider kon gaan proberen zwanger te worden. Echter in dec was ik al zwanger, dus 1 of 2 eileiders dat maakt geen verschil. Als je ene eileider het niet doet of je die niet hebt neemt de andere de functie automatisch over. Veel succes met het verwerken van de BBZ en het opnieuw proberen zwanger te worden!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.