En toen ging het mis…
Hoi,
Mijn naam is Patricia. Onlangs heb ik iets meegemaakt waarvan ik weet dat ik echt niet de enige ben.
Ik en mijn vriend waren niet aan het proberen om kinderen te krijgen maar toch bleek ik ineens zwanger te zijn. Na een bloedtest wist ik het zeker.
Mijn moeder maakte een afspraak bij de gynaecoloog voor een eerste echo. Ik zou toen 13 à 14 weken ver zijn. Maar bij de gynaecoloog kregen we nieuws dat we totaal niet verwacht hadden: ik had op 8 weken een misval gehad. Daar had ik totaal niets van gemerkt: geen pijn, geen bloedverlies, niks… In het begin drong, wat hij zei, nog niet echt door maar toen het wel tot me doordrong, kon ik amper mijn tranen bedwingen. Het was niet gepland maar wel heel welkom.
Een week erna hebben ze het weggehaald. Nog steeds had ik geen bloedverlies. De gynaecoloog zei dat dit kwam omdat mijn lichaam de miskraam niet wou aanvaarden.
Als ik nu kinderen zie, heb ik het moeilijk. Zeker wanneer mijn vriend zijn kinderen er zijn. Hij heeft er twee. Enkel de oudste is van hem maar ze staan wel allebei op zijn naam. Sinds die misval klikt het totaal niet meer tussen het jongste kind en mij. Ik mis het zwanger zijn enorm en hoop dat ik zo spoedig mogelijk terug zwanger mag worden.
Als ik nu opnieuw zwanger ben, moet ik van het moment dat ik het weet naar de gynaecoloog. Ik hoop dat het dan beter afloopt…
Groetjes,
Patricia
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: josé op 16/04/2003 @ 12:32 
Het is ongelofelijk hoe snel je je aan zoiets kleins kunt hechten, vind je niet. Ik verloor in mei 2002 mijn tweede kindje toen ik negen weken zwanger was. Ik heb nog nooit zoveel gehuild als toen. En dan had ik nog het geluk dat ik al een gezond mannetje van anderhalf had rondlopen. Nu lijkt het lang geleden: over zo’n zeven weken zal ik bevallen van m’n "echte" tweede kindje. Ik ben er erg dankbaar voor dat mijn verdriet hiermee compleet naar de achtergrond is geschoven. Ik hoop voor jou hetzelfde. Laat je niet afschrikken door anderen die niet begrijpen dat je het niet kunt loslaten. Probeer iemand te vinden om mee te praten. Ik weet uit ervaring dat een partner hier veel afstandelijker op kan reageren en dat kan behoorlijk botsen.
Sterkte meid!
Door: sarah op 16/04/2003 @ 16:52
hoi
ik kan heel goed begrijpen dat je het hier heel moeilijk mee hebt mijn eerste zwangerschap werd afgebroken op 12w! ik was er helemaal down van en ja,inderdaad eenn partner kan totaal anders reageren als jou! het heeft bij mij heel lang geduurd voor ik het kon verwerken,maar na 7 maanden werd ik terug zwanger en nu heb ik een gezond kereltje van 5maanden!
ik wil maar zeggen,geef de moed niet op!
hopelijk word je snel terug zwanger!
ik
voor je!groetjes
Door: nadia op 18/04/2003 @ 10:30
hoi Patricia,
Toen ik 8 weken zwanger was ging ik naar gyn. voor een echo (ik woon in het buitenland). Maar de dokter kon hartslag zien. De volgende dag moesten ze haar of hem weghalen. Het was op mijn verjaardag. Na de currectage kon ik niet meer gewoon leven. Als ik een kindje zag moest ik huilen. Zo ging het zes maanden door. Toen raakte ik weer zwanger. Ik was heel erg bang dat het weer zou herhalen. Maar dat gebeurde niet. Mijn dochter wordt volgende week 6 maanden.
Dus veel
Door: Patricia op 19/04/2003 @ 18:36
Hi
Weet niet of jullie deze reactie lezen
maar er is sinds mijn misval al veel veranderd ik merk soms aan mijn vriend dat wewat uit elkaar aan het groeien zijn ik doe echt mijn best om met zijn kinderen overeen te komen met zijn zoon gaat het redelijk maar dat jongste kind is eigenlijk niks van hem daarom klikt het ook niet goed ook verwijt dat kind dat niet van hem is mij dat het mis liep in mijn vriend zijn huwlijk terwijl het de ex was die ontrouw was na de scheiding gaat hij zelf de alimentatie aanvechten .Tot daar het vervelende deel nu het goede nieuws ik ben meteen toen het mocht terug in verwachting geraakt ben nu haast 14 weken dus over de eerste 3 maand heen het was een hele opluchting op de echo op 13weken om alles te zien het was heel actief zelfs zo erg dat de gyn hem/haar niet gemeten kreeg .
Het was 6 cm en het hartje klopte ook goed
Ditwadan een vervolg op het verhaal hierboven vele lieve groetjes Patricia
Door: Silvia op 24/07/2003 @ 11:44
Hoi dames.
Ik ben gisteren gecuretteet en ben nu zo bang om weer zwanger te worden.
Bij ons is het ook zo gegaan we gingen naar de gyni voor de eerste echo en ze vroeg of ik wel zeker wist dat ik 13 weken zwanger was en ik zei je.
Toen bleek dat onze kleine al drie weken dood was en dat is zo pijnelijk want je bent zo vreselijk blij en dan ga je voor de eerste echo en dan krijg je zoiets te horen het is dan net of je hele wereld instort.
Ik mis hem of haar zo erg en dat is ook raar want je hebt het kind nog nooit gezien of gehoord.
Ik hoop dat we het een plaatsje kunnen geven.
Ik heb er heel erg veel spijt van dat ik het heb laten weg halen want ik denk dan het kon ook uit zich zelf komen maar mijn vriend zegt ook je hebt er goed aan gedaan. Maar het doet zo’n pijn.
Sorry ik schiet even vol.
Groetjes Silvia
Door: Anoniem op 18/12/2003 @ 14:53
hallo lm very soory to hear that becoz even me im having the same problem and still carring the dead baby in my utereus i have to go this week to the hospital to remove my baby its very sad coz i dont know how he or she would have look like . i new here in holland but my man has read your sory to me we are sharing the same sadness but no problem everthing has been planned by god i hoop we all get what we like in our lifes
dont loss hope now Door: Anoniem op 28/05/2004 @ 22:06
heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies,ik weet hoe je voelt een paar maanden geleden heb ik het ook meegemaakt als was goed tot we een ego gingen maken het kindje had geen hartslag ik was 12 weken en twee dagen ook heb ik geen last van bloedingen of buikpijn gehad.
Het kindje zat nog niet in de planning maar was wel welkom. wij zijn nu ook weer bezig zwanger te worden het wil alleen nog niet lukken ik ben drie keer ontgesteld geweest en het lijkt wel of het alleen maar erg wordt als je weer ontgesteld wordt.maar het komt echt wel goed met jullie.Heel veel strekte
Door: Anoniem op 27/07/2004 @ 13:18
Het is niet makkelijk over zo’n verlies heen te geraken,als je dan al bedenkt dat véél mensen niet begrijpen dat je er verdriet van hebt,zij ervaren dat vaak nog niet eens als een "kind";Ook ik heb mijn deel miskramen er al op zitten,en ben nu inmiddels 24 weken zwanger...toch kan ik er niet ten volle van genieten,omdat ik steeds angst heb dat er wéér wat gaat mislopen,het schijnt me te blijven achtervolgen...De gyn zegt me al maanden aan een stuk dat alles prima verloopt,ook de 3D echo toonde geen enkel probleem,toch zal ik maar eerst "gerust" zijn als ik mijn kindje in mijn armen heb.Sterkte aan alle vrouwen die deze lijdensweg ondergaan,maar hou één ding voor ogen:na regen,komt opnieuw het zonnetje,het laat misschien wat op zich wachten,maar ze komt tevoorschijn...
Door: evelyne op 01/07/2005 @ 12:39
ik weet wat jullie meemaakten. bij mij was het juist hetzelfde. het deed heel veel verdriet. vooral na alles wat ik had meegemaakt. ik deed niets anders dan overgeven. ik was 11kg vermagerd. ondertussen ook een paar dagen opgenomen. alles zag er goed. het kindje vond er geen last van. het groeide goed. het probleem was dat mijn schildklier teveel werkte. en dat zou de reden zijn waarom ons kindje gestorven is aan 10weken. nogthans groeide mijn buik nog mee voor 13 weken. ik heb nooit iets gevoeld of gemerkt dat er iets mis was. het is een zware klap als je dat meemaakt. ik moet nu dinsdag binnen voor een curitage. iedereen vind dat ik het direct had moeten doen inplaats van een week te wachten. maar eerst krijg je die klap dat het dood is en direct laten weghalen is voor mij te moeilijk. ik neem nu geleidelijk afscheid van mijn buik en van het kindje. zo kan ik het aanvaarden. ik voel met iedereen mee die het heeft meegemaakt. en hoop dat de volgende zwangerzwap beter verloopt. want een kind in je leven is heerlijk want je krijgt veel liefde ervan. ik ben blij dat ik al een gezonde zoon heb en dat hij mij helpt in het rouwproces. hij helpt mij erbovenop. veel geluk aan iedereen.
Door: Anoniem op 03/07/2005 @ 14:44
Als jij een week wilt wachten moet je dat doen.Niemand kan daar over oordelen.De 1 kiest voor meteen,de ander voor even wachten.Beide keuzes zijn goed.
Door: sandra op 11/08/2005 @ 12:42
hoi patricia ik heb een maand geleden ook een curitage moeten laten doen
ik was 10 weken zwanger en het kindje zat al 3 weken dood en ook geen pijn geen bloedingen ik kan het nog steeds niet verwerken het is wel niet mijn eerste kindje het zou mijn 6de kindje geweest zijn ik wens je veel sterkte ik weet wat het is groetjes
Door: lila op 08/11/2005 @ 08:57
hi
ik heb ook vorige week een miskraam van 3 manden gehad ,maar hij was 8 weken.ik ben erg verdrietig,het is mijn eerste zwangerschap.ik ben wanhoop.
groetjes
Door: Anoniem op 15/02/2006 @ 18:48
hi ik wilde even kwijt mijn dochter heeft 5 mistkramen gehad in twee jaar de langste zwangerschap heeft 13 weken geduurt.we kregen te horen dat deze zwangerschap goed zou gaan maar een week later was het weer te laat het kindje werd met bijna 14weken geboren het was een jongetje.daarna is mijn dochter weer zwanger geraakt van nummer 5 maar helaas is deze zwangerschap ook naar 6 weken af gekomen.dit was in december 2005 nu is ze weer 6 wken zwanger en heeft weer hevige bloedingen we zijn naar het ziekenhuis geweest maar moeten afwachten nog 3 weken eer ze weer op de echo kunnen zien of er nog iets in zit.ik voel met jullie mee en hoop dat jullie eens op een goede zwangerschap en voor mijn dochter het zelfde want ze blijft door gaan.en ik zal haar altijd blijven steunen.
Door: Patricia (profiel) op 25/04/2006 @ 14:59
anoniem het is ff geleden dat ik nog bij mijn verhaal was komen kijken en hoop dat je dochter snel een goede zwangerschap mag hebben ..
Ik heb na mijn miskraam al 2 gezonde schajes gekregen ..
Bryan en Mirthe
Door: sanne op 12/06/2006 @ 08:59
ik ben 13 en ik hep ook net een miskraam gehad en ik mis het ook heel erg
ik was heel gelukig en blij ik verliesde wel veel bloed ik mis men kind wel heel ergDoor: rianna op 12/06/2006 @ 09:00
ik was ook zwanger en ik ben nog heel en heel jong ik mis het wel veel sterkte
Door: sofie op 04/09/2007 @ 02:18
hey, ik heb ook juist een misval gehad maar bij mij was het wel te verwachten. ik en mijn EX waren aan het proberen voor kindjes. maar hij was heel agressief en heeft me op de grond gegooid en me aan het stampen geweest en van toen ben ik mijn kindje kwijt.ik vergeef het hem nooit.
Door: nena op 27/02/2008 @ 15:38
Hallo iedereen,
Eindelijk vind ik eens wat lotgenoten. ikzelf heb net vorige week een doodgeboorte achter de rug. Onze dochter is op 24 weken gekomen maar was gedurende twee weken dood. Momenteel heb ik het heel moeilijk met dit te verwerken en vraag me dan ook af hoe je zoiets doet? is het normaal dat ik soms van die huilbuien krijg waar ik niets tegen kan beginnen? en is het normaal dat mijn kinderwens nu dubbel zo groot is? Ik zou graag wat contact hebben met mensen die dit ook hebben meegemaakt, zodat ik me minder alleen voel.
nenavandeun@hotmail.com
groetjes en liefs
Door: danielle op 17/03/2008 @ 16:09
Hallo iedereen,
Ik zou graag een vraagje willen stellen, en ik hoop dat iemand mij kan helpen, ik ben vorige week naar de gyn geweest die heeft bevestigd dat ik 6 weken zwanger was nu hij heeft een uitstrijkje ook genomen en dit met behulp van een eendenbek, nadien zei hij wel dat ik mogelijk wat bloedverlies zou kunnen krijgen zo gezegd blijkt nu dat ik nu wat bruin slijm verlies zonder enige andere lasten te hebben, zelfs als ik naar toillet ga en ik maak mij proper beneden blijven er geen sporen na van die bruinerig slijm. Ik ben bang om naar de gyn te gaan om mogelijke slechtte nieuws te horen ondanks dat dit mijn 5de zwangerschap is is dit ook de eerste keer dat ik dit meemaak.
Iedereen die zo'n zwaar verlies heeft en gehad heeft wens ik heel veel sterkte toe
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.