Twee miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap...
Hallo, Mijn naam is Ann en ook ik heb een triest verhaal. Het begon allemaal in 1999, de vorige eeuw nog. Mijn man en ik besloten dat onze tijd gekomen was: een kindje kon er wel bij. Maar wat bleek? Je krijgt niets voor niets.
Pas een jaar later in april 2000 werd ik zwanger. Deze zwangerschap werd al vroeg afgebroken. Mijn man was kilometers van mij vandaan. Hij was op zakenreis in Suriname en ik bleef wezenloos achter na mijn eerste miskraam. Verschrikkelijk was het, zo alleen en zo iets zwaars moeten verwerken.
Toch gaven we de moed niet op. Precies een jaar later, weer in april, was ik terug zwanger. Ik was op bijna dezelfde datum uitgerekend. Maar ook nu weer werd me dat geluk opnieuw afgenomen.
Toen besloten we om verder te gaan en dus trokken we naar Brussel voor meer informatie. Na een laparoscopie bleek alles in orde te zijn. Ik had enkel een lichte vorm van endometriose. Dus waarom zouden we ons hierover druk maken? Er werd ons aangeraden om IUI te laten doen omdat dit onze kansen zou verhogen.
In oktober 2002 kregen we dan onze eerste inseminatie. Mijn eerste reactie was: "Hoe kunnen we daar nu zwanger van geraken?"
Maar inderdaad, in oktober kregen we de uitslag: ik was zwanger! Niet te geloven en dat na de eerste keer. Alles ging goed en mijn HCG-waarden stegen zelfs meer dan normaal.
Op 19 november zou ik mijn eerste echo krijgen. Ik keek er echt naar uit om zoiets klein zien op een scherm, dat ik nog nooit had mee mogen maken. Ik had er me al een voorstelling van gemaakt van hoe het eruit zou zien…
Ik heb het gezien en hoe...
Op zaterdag 17 november werd ik 's avonds enorm ziek, na me een hele tijd goed gevoeld te hebben. Overgeven, buikpijn, al het slechte dat je je maar kunt voorstellen. Op een gegeven moment leek het toch te beteren en ben ik in slaap gevallen.
Zondagochtend om 5 uur moest ik toch zo dringend naar het toilet dus ik naar beneden. Op de laatste tree werd alles zwart. Ik ben nog naar de badkamer gestrompeld en daar stuikte ik ineen. Ik viel tegen de deur aan en niet zomaar, nee, echt hard.
Na een paar minuten kwam ik weer bij. Op de één of andere manier vond ik het nodig om te gaan douchen. Ik voelde dat er iets mis was. Ik ben letterlijk in de douche gaan zitten. Daarna ben ik met heel wat moeite weer opgestaan, heb ik me in de mate van het mogelijke aangekleed en ben ik naar de bank in de woonkamer gestrompeld. De pijn was niet te harden! Ik heb wel een honderdtal keren mijn man geroepen. Uiteindelijk werd hij wakker en een half uur later lag ik in het ziekenhuis op de spoedafdeling.
Ik vertelde zwanger te zijn en ze wisten meteen welke richting het uitging. De echo werd erbij gehaald en als bij wonder zag ik het: een kloppend hartje. "Dit is niet mogelijk", zei de gynaecoloog: "Een kloppend hartje en ik vermoedde nog wel een buitenbaarmoederlijke zwangerschap."
Normaal gezien als de eileider springt, heeft het vruchtje geen enkele kans op overleving. Wat nu? Ik leed erge pijn en kreeg geen pijnstillers omdat ik zwanger was.
Aangezien er vlekken in mijn buik zichtbaar waren, werd het helemaal een warboel. Wat kon dat nu toch zijn? Cysten? Omdat er niets anders mogelijk was dan een spoedoperatie te doen omdat ik zoveel pijn had. Eén uur later lag ik in de operatiekamer en ja, hoor, toch een BBZ (linkereileider werd weggenomen), maar als bij wonder leefde het vruchtje nog. Dit is, denk ik, het ergste in mijn hele lijdensweg: dat kloppende hartje...
Wat bleek achteraf? Door de endometriose konden de zaadcellen er wel door maar de weg terug bleek niet zo evident te zijn. Is dit dan nog een lichte vorm van endometriose? Mijn boodschap: laat je nooit misleiden!
Nu, na een korte periode, hebben we besloten IVF te doen, omdat ik bang ben het later niet meer aan te durven. Dus jongens duimen maar, hé! Bedankt voor het luisterende oor!
Ann
Hallo,
Het lijkt erop dat ik toch al een vervolgverhaal kan schrijven. De IVF-poging is achter de rug en ja, hoor, zwanger!! Tot hiertoe lijkt alles goed te gaan, ik heb het hartje zien kloppen en wat een wonderbaarlijk gevoel. Eén negatief aspectje kwam wel piepen, het hyperstimulatie-syndroom. Dat is geen lachertje en heel erg pijnlijk. Maar ik blijf doorgaan en duimen dat alles goed gaat!
Groetjes,
Ann
Reacties:
Door: Puella op 14/05/2003 @ 00:04 
Hoi Ann,
Ik wil je ten eerste feliciteren met je zwangerschap! Hartstikke leuk! Eindelijk, na al die vervelende gebeurtenissen. Dat je maar een gezond, lief kindje mag krijgen!
Groetjes,
Puella
Door: Anoniem op 14/05/2003 @ 08:30
Proficiat en je zult zien wanneer je je kleintje in je armen kan sluiten, zal je alles vergeten!!
Denk aan al die mooie momenten die nog komen moeten, het is het allemaal waard!!
Groetjes
Door: Ann op 14/05/2003 @ 09:55
Hey Bedankt he. Momenteel ben ik 17 weken zwanger en het is een heerlijk gevoel. Gisteren voor het eerst de bewegingen gevoeld. Ik ben die ellende nu al vergeten. Bedankt voor jullie reactie!
Door: Anne op 14/05/2003 @ 12:01
een trriestige verhaal met een happy end!
veel succes met je zwangerschap!!! en geniet er met vol teugen!
Door: Cynthia op 14/05/2003 @ 12:47
Ik duim voor je dat alles goed gaat, het lijkt me echt vreselijk om dit mee te maken. Ik ben zelf momenteel 11 weken zwanger en krijg er helemaal de rillingen van.
Dus meid zet hem op en dat je maar een super gezond en leuk kindje mag krijgen.
Hallo Ann,
ik duim voor je dat alles goed gaat, kop op, deze keer zal het wel in orde komen
Zelf ben ik 29 weken zwanger en ik verzeker je die weken zijn voorbij gevlogen en dat wens ik jou ook toe!
Groetjes Sany
Door: Anoniem op 16/05/2003 @ 20:03
Hey Ann!
Ik ben superblij te horen dat jij en je man
nog samen zijn, na zoveel chaos,
Ik wens je nog een gelukkig leven samen met je kleintje
Ik ken je gevoelens, wat dat hartje betreft..heb zelf
ook een kindje verloren en kort erna haar vader
(onder druk zijn we uit elkaar gegaan)
Ik zou mijn leven voordat van t kindje hebben willen geven, maar het zal wel niet zo hebben mogen zijn
(destiny zoals ze dat noemen.
Misschien over een aantal jaren.
Bij jou komt uiteindelijk ook alles goed!
Dat geeft mij tenminste weer een beetje steun
Liefs...
Door: Fanuelle op 18/05/2003 @ 16:55
Van harte!!
Ik heb zelf ook endo en ben toch wel geschrokken van jou verhaal! Ben blij voor je dat het goed met je gaat!
Groetjes,
Fanuelle
Door: Ann op 19/05/2003 @ 08:20
Hallo, de tijd is gekomen dat ik de baby begin te voelen. Kleine klopjes in men buik. Soms van die trillingen, heel raar eigenlijk. Ook begin ik er nu meer en meer last van te krijgen. Maar ik ben niet getreurd he.
Mijn man heeft het ook voelen bewegen. Hij was door het dolle heen. Anoniem, door heel het gedoe hebben we veel ruzie gemaakt, maar die buitenbaarmoederlijke zwangerschap heeft ons doen beseffen hoeveel we wel niet van elkaar houden. Bijna was ik er niet meer geweest he en dat draaide de knop.
Veel groetjes Ann
Door: Ann op 13/08/2003 @ 16:20
Hallo, zelf zal ik hier nog eens reageren he. Inmiddels 30 weken zwanger, echt rond ben ik nu. Met deze warme hete dagen heel veel last van het warme weer, maar ja dat alles nemen we er maar bij!!
Door: Lyn op 06/09/2003 @ 08:29
Hoi Ann,
Wat een verhaal.
Ik ben niet gerust. Heb wel 2 prachtige dochters dus mag niet klagen heb ik het gevoel. Maar nu bijna 10 weken zwanger en ik blijf steken hebben in mijn rchter liesstreek. Ik kan pas 6 oktober naar de gyaecoloog voor een echo. Moet ik eerder aan de bel trekken?? Stel dat het niets is voel ik me zo suf. Maar elke keer als ik ga liggen worden die steken erger en ik ben ook erg misselijk wat nieuw voor mij is. Wie herkend dit?
Lyn
Door: Ann op 30/09/2003 @ 18:37
Lyn, sorry dat ik zo laat reageer, maar ben je er nog? Heb je al meer nieuws? Aub Laat me iets weten en sterkte. Ik hoop dat alles goed gaat
Groetjes
Door: Ann op 02/12/2003 @ 11:45
Zo, ik ga even mijn verhaal aanvullen, intussen ben ik bevallen van een pracht van een dokter, een jaar later na men buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Je ziet de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Veel sterkte Ann
Door: Ann op 02/12/2003 @ 11:45
Dochter natuurlijk
Door: Iet op 13/05/2005 @ 09:52
Hallo Ann,
Ik lees je verhaal en het is net of ik mijn eigen verhaal lees. Ook ik heb 2 miskramen en een eug gehad.
Mijn verhaal begint wat later. In 2001. Na 9 maanden proberen zwanger. Na 10 weken bloedverlies. De eerste miskraam krijg ik op 31 december 2001. Na 2 maand weer zwanger. Uitgerekend op 11-11-2002.Toepasselijk voor zulke carnavalvierders als wij. Op 26 april weer een bloeding. Eerste gedachte, daar gaan we weer. Een vriendin van mij heeft er drie gehad en daar trek ik me aan op. (het kan erger) Vlak voor koninginnedag komt het los, na 11 weken zwangerschap. Toch worden we weer vrij snel zwanger. In november weer zwanger. Gelijk onder controle. Met sinterklaas krijg ik te horen dat ik weer een miskraam heb gehad. Tijdens de echo is er niets te zien. Alleen een heel klein vlekje.
Bloedprikken om het hcg te controleren. Dat is vrij laag. Een week later weer prikken. Het hch stijgt. Weer een echo. Er lijkt iets te zitten. Toch nog zwanger? Nog een paar keer prikken. Hcg blijft stijgen.
Echo geeft niet echt veel duidelijkheid. Als ik pijn in de buik zou krijgen, moest ik me melden. Op 30 december 2002 weer controle. Ik krijg ondertussen pijn in de buik. Op de echo is nu te zien dat het een eug is. Het hcg daalt ondertussen. Een tubaire uitdrijving in gang, we moeten afwachten. Op 31 december word ik om 07:00 uur waker van de pijn in de buik. Om half tien bellen we het ziekenhuis. Meteen komen! Om half elf lag ik al op de afdeling klaar om geopereerd te worden. Het was "pas" half twee dat ze me op kwamen halen voor de ok. Er was een spoedgeval tussendoor gekomen. Dat ik een uur k.o. was geweest van de pijn deerde ze niet, dat waren de zenuwen zeiden ze.
Na de ok. waarbij ze alleen zouden kijken, kreeg ik te horen, dat het toch veel erger was geweest, dan ze gedacht hadden. Ze hadden, na onderzoek, toch maar gesneden, en dat was maar goed ook zeiden ze, anders was ik er nu niet meer geweest.Fijn om te horen hè. Ondertussen ben ik ook moeder geworden en wel op 01 januari 2004. Een zoontje, Sten, werd na 2 weken ziekenhuis opname i.v.m beginnend HELLP,(zwangerschapsvergiftiging) geboren. 2330 gram en 48 cm. lang. Ondertussen is hij 16 maand oud en het is de ondeugd zelf (hij heeft nog twee neefjes als voorbeeld.) Het doet je de ellende niet vergeten, maar het maakt wel een hele boel goed. Het was de moeite waard!!!
Groetjes en geniet van je dochter met heel je hart. Veel liefs Iet.
Door: Ann op 17/06/2005 @ 10:39
Bedankt Iet, fijn dat iemand mijn verhaal leest.
Ann & Fleur
Door: annemarie op 19/06/2007 @ 22:56
hai,
ook ik heb endometriose, in een matig tot ernstige vorm. ondertussen 1 kijkopertatie gehad. maar hier niet veel gedaan, omdat hij bang was eileiders en eierstokken te beschadigen. doorverwezen naar nijmegen. hier verschillende opties besproken, een ervan was overganshormonen om het rustig te krijen en daarna operatie. maar afgelopen maandag nog eens naar nijmegen geweest. mijn buik zag er redelijk rustig uit door de orgametril die ik al paar maand slik. daarom mogen we nu toch spontaan proberen zwanger te worden en als dat niet snel lukt als nog een andere behandeling. dit met het idee dat we nu misschien een operatie kunnen voorkomen. maar thuis dacht ik: straks krijg ik een buitenbaarmoederlijke zwan. omdat 1 eileider dicht zit en de ander misschien (weten ze niet goed) niet beweeglijk is. en nu was ik aan het zoeken op internet en kwam ik jouw verhaal tegen, kippenvel kreeg ik ervan.
ga nu toch maar de gyno. bellen of dit nu wel een verstandige keuze is. als ik soms hoor wat voor blunders er gemaakt worden.....
sterkte voor jou.
groetjes annemarie
Door: Ann op 13/11/2007 @ 13:34
Hallo,
Inmiddels ben ik alweer 4 jaar ouder. Gek is dat. Mijn dochter Fleur is inmiddels 4 jaar. Heel de dag kwebbelen, mama lastig vallen. Noem maar op. Maar ik geniet er ooh zo veel van omdat het voor mij een wonderkind is. Na men bevalling heb ik een punt gezet achter al die behandelingen. Te veel is te veel.
Het woord anti-conceptie komt niet voor in men woordenboek. Vier jaar lang gebruik ik geen anti-conceptie en je ziet het, ik ben nog steeds moeder van 1 kindje. Maar wel een heel speciaal, mooi kindje. Succes aan iedereen.
Ik ben gelukkig nu met wat ik heb en niemand pakt me het nog af.
Groetjes
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.