Toch een buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Hallo,
Zo'n drie maanden geleden kreeg ik hevige buikpijn, links bij de maagstreek. Ook had ik al twee weken bloedverlies en dat meldde ik dus ook aan de dokter. Mijn huisarts zei dat het een maagontsteking was. Op het einde van de week was ik die pijn nog niet kwijt en belde opnieuw de huisarts op, Hij kwam me onderzoeken en stelde voor om de volgende morgen bloed en een urinestaal te nemen. Bij de uitslag kreeg ik te horen: "Proficiat, je bent zwanger."
Ik kon het niet geloven en ik zei tegen de dokter dat dit toch niet kon want ik had al twee weken bloedverlies. Maar de dokter zei dat dit nog voorkwam.
Mijn man was heel gelukkig met het blije nieuws. We konden het beiden moeilijk geloven, maar we waren toch heel gelukkig. Onder elkaar begonnen we al van alles te regelen. Wat doet een mens zoal als je zo'n nieuws te horen krijgt!?
Twee dagen later ging ik naar de gynaecoloog. Hoe meer ik zijn kabinet naderde, hoe ongeruster ik werd. De secretaresse wist me te vertellen dat ik 7 weken en 5 dagen ver was. Toen ik bij de dokter kwam en een echo liet uitvoeren, las ik het al direct op zijn gezicht: "Sorry, mevrouw er is geen hoop!"
Ik dacht dat de wereld in elkaar stortte, de ene dag dolgelukkig met de zwangerschap en twee dagen later blijkt dit alles in het water te vallen. De dokter wou nog niet spreken van een operatie, want het kon zijn dat het ook voorbij ging met het bloedverlies. Wel moest ik om de drie à vier dagen naar het ziekenhuis om bloed te laten nemen, om na te kunnen gaan of het zwangerschapshormoon daalde. Het daalde, maar heel traag.
Een maand later moest ik op consultatie. Hij zag een vlek en het was nodig om toch te opereren. Een vlek?!
De afspraak werd gemaakt voor de donderdag. Maar de zondag ervoor werd ik terug heel ziek en verloor ik enorm veel bloed. Op maandagmorgen kon ik het niet meer houden. Ik hield me nuchter, belde de dokter op en ik vertrok richting het ziekenhuis.
De dokter nam een echo, er was niet echt geen haast bij. Toch werd ik dezelfde dag nog geopereerd. Achteraf zei hij dat het toch hoogdringend was dat ik geopereerd werd. Er was allemaal vocht en bloed in mijn buikholte.
Na de operatie kon de dokter ook met zekerheid zeggen dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging. Tijdens de operatie werd mijn linkereileider verwijderd. Ik verbleef een week in het ziekenhuis. Ik ging naar huis met de 12 haken nog in mijn buik, die dan 10 dagen later verwijderd werden.
De eerste twee maanden ging ik niet werken.
We hebben nog geen kinderen, maar de dokter zegt dat er voor het verdere verloop van zaken geen problemen zullen zijn. We zien wel.
Liesbet
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: nathalie op 04/07/2005 @ 12:11 
hallo allemaal
wat kunnen sommige mensen denken dat ze echt de zieligste zijn van iedereen ik lees hier en daar we zijn AL 3jaar bezig om zwanger te worden en je moet blijven hopen en op vakantie gaan mensen please wij zijn al 8 jaar bezig ben 36 en heb nog geen een kind terw werels kunnen brengen dus voor mij zijn meeste van die hoop en vakantiesmoesjes fabeltjes ik denk er nu gewoon over het is je gegeven of niet en mij dus niet natuurlijk zeker alle emoties komen weer los als ik dit allemaal lees maar van mensen die wel al een kind hebben of die nog maar 3 jaar bezig zijn kan ik het nu even niet hebben ik wou dat god mij gezegend had met 1 kind dan zou ik niet meer proberen zeuren of klagen maar zelfs dat is niet toegestaan nu lijkt het wel alsof ik zelf medelijden
heb misschioen heb ik dat ook en ik heb nl gister besloten na een gewel;dige vakantie naar grancanaria met partner lief dat het nu maar eens over is geen verlangen meer geen hoop geen werken aan de productie op gezette tijden het werkt toch niet ow nu zijn jullie vast nieuwsgierig waarom dan niet nou om het simpele feit dat ik na 3 buitenbaarmoederlijke 1 miskraam met 1 eileider minder en na afgelopen februari reparatie aan de overgebelven eileider het nu gewoon niet meer zie zitten ik heb er echt een trauma van nu ziekenhuis enz ook ik heb er paniekaanvallen aan overgehouden die een leuk uitje of iets dergelijks kunnen verpesten en ik doe er niet meer aan mee het lukt niet gaat nooit lukken dus waarom zou ik nog ben er klaar mee des al niet te min wens ik alle anderen op deze site veel succes en hoop dat het allemaal lukt maar als je nog jong bent (onder de 30 ) en nog niet zo lang bezig hou dan op met klagen je hebt de tijd nog 
Door: Cynthia op 07/07/2005 @ 13:03
Hallo,
29 April ben ik geopereerd aan een eug, ik had nooit gedacht dat ik zwanger zou zijn, ik was ook gewoon ongesteld geweest!
En nadat ik het 4 dagen niet meer was, werd ik s'nachts wakker met hevige buikpijn aan de linkerkant.
Ik had toen de dokter gebeld en mocht om 8 uur gelijk komen.
Eenmaal bij de dokter vroeg ze:Kun je zwanger zijn?
Ik zei nog, nee dat kan niet want ik ben het pas geweest.
Ik moest toch maar urine inleveren.
Nog geen 5 min later kwam ze naar mij toe en zei, je bent toch echt zwanger!!!!!!
De tranen sprongen me in de ogen, ik kon het niet geloven....
Maar toen zei ze ik denk alleen niet dat het goed is, of je hebt een miskraam, of een eug.
Ik moest gelijk naar het ziekenhuis om bloed te prikken, mijn hcg was 560.
Ik moest twee dagen later weer terug komen, want ze kunnen pas het vruchtje zien bij de 1000 geloof ik.
toen twee dagen later was het 940.
Dus ik moest weer afwachten, want het kon toch ook nog wel goed zijn.
Ze hebben me een week laten lopen, en dat was echt zenuwslopend......
Toen na een week, was de buikpijn weg ik blij, want ik dacht oooo dan is het misschien wel goed, of het is vanzelf weggegaan?
Maar toen werd ik s'middags gebeld of ik gelijk wilde komen, mijn hcg was nu boven de 1000.
Ik moest gelijk blijven en werd dezelfde dag geopereerd.Ik heb na de operatie nog drie weken hevig gebloed, en nu ben ik het nog steeds niet geworden!!!!
Had vorige week een test gedaan, want ik voelde me eigen misselijk en beroerd.
En die was licht positief, dus ik het ziekenhuis opgebeld, want ik moest nog prikken tot het hcg eruit was, en ik had 4 weken daarvoor geprikt en toen was mijn hcg 4, dus ik dacht, nou is het er wel uit, maar ik moest gelijk komen om hcg te bepalen en toen kon ik de volgende dag bellen voor de uitslag.
Mijn hcg was 3.....
Nou, dat had ik totaal niet verwacht, want ik voel me zo zwanger als wat!!
Maar ik dacht, nou ik ben pas ziek geweest, dus misschien is het nog daarvan?
Nu weer een week later, ben ik het nog steeds niet geworden, en ik moet vandaag weer bloed prikken, ik had gebeld om te vragen of het weer met spoed kon, want ik voel me nog steeds zwanger, ze zei: Ga eerst maar een test doen en dan kijken we wel, dus dat heb ik vanmorgen gedaan....en ja hoor zo zwanger als maar zijn kan...echt overduidelijk dit keer, mijn gevoel zegt het toch goed.
Nu maar hopen dat het goed is!
Ik hoop het wel, maar ik ben wel een beetje bang, want ik heb af en toe steken aan de rechterkant vlak bij mijn lies. Maar dat kan ook komen doordat je bang bent, ik weet het niet, maar jullie horen het nog wel.
Groetjes Cynthia
Door: mariska van der schoot op 01/09/2005 @ 09:08
hoi mensen hier een oproep voor mensen die het zelfde hebben meegemaakt hebben. Ik mariska was 5 jaar gelden spotaan zwanger jippie maar alsnel was het een miskraam. dat dachten de "deskundigen"ik naar huis weken doorgelopen met buikpijn maar dacht dat dit erbij hoorden. na lange pijn tot het niet meer ging. spoed naar ziekenhuis gegaan en wat ik maakte zwangerschapshormonen aan dus kijk opreratie en wat bleek links bbmz weg linker eileider. dat was erg emotioneel. maar na de eerste keer ong werd ik zwanger en is mijn dochter geboren. erg fijn zul je denken maar nu na genieten van mijn dochter wilde we het weer proberen en ja hoor weer zwanger maar inwendig was ik bang natuurlijk. heb meteen gebeld voor een agspraak en die was aanstaande 6 sept maar afgelopen ma had ik hevige buikpijn en dacht toen nog tja jammer een miskraam niets aan te doen. maar buikpijn werdt heviger. snacht naar het xiekenhuis ego en bleek ik heb een vruchtje in mijn baarmoeder maar de buikpijn was zo erg dat de arts dacht toch na kijken bleek veel vocht in mijn buik te hebben en moest blijven in zkh. nacht daar en na lang wachten en ecgo Weer eens?? toch maar een kijkopreratie en toen ik wakker werd was mijn rechtereileider er ook uit nu heb ik geen eileiders meer. En het vruchtje wat dus nu nog in mijn baarmoeder zit is nog niet zeker of het iets word. dus as maandag bloedprikken en dan dinsdag toch een afspraak met de gyn. maar ik ben zo bang en boos want de eerste bbmz was door een vergiissing van de dokterass want want die had niet door gegeven dat ik glamidya had en dat is de eerste oorzaak van bbmz. en nu wil ik heel graag in contact komen met mensen die ook 2 eileiders kwijt zijn en met reageerbuis bevruchting aan het werk zijn of zoiets help me aub om dit met lotgenoten te verwerken. Mijn vriend en ik kunnen hier goed over praten hoor maar ik voel me nu best een klein beetje eenzaam dus mesne als je je eigen hierin kunt vinden reageer dan bvd. mariska
Door: caroline op 16/09/2005 @ 13:04
Hallo, ook ik heb een miskraam en een bbz achter de rug en dat op 8 weken tijd. Mijn linkereileider werd verwijderd op 24juni dit jaar.Ik heb nu 3mnd de pil moeten nemen om mijn lichaam te laten rusten.Nu ben ik zo bang dat ik niet snel zwanger zal worden dat ik er soms depressief van kan worden.Ik lees hier wel dat het soms wel vrij snel kan gaan dat je terug zwanger bent met maar 1 eileider maar toch maak ik me zorgen.
Ik was bijna zelf gestorven als er nog wat meer bloed in mijn buik was terecht gekomen, en toch wil ik absoluut snel weer zwanger worden.Ik tel de dagen af naar mijn volgende mensturatie.Ik kan dit geen moment meer uit mijn hoofd zetten.Op de uitgetelde dagen wil ik absoluut dagelijks betrekkingen hebben.Ik wil alle kansen voor de volle 100% gebruiken. Ik wil nog in 2005 terug zwanger zijn anders kom ik oud-nieuw niet door vrees ik.Ik weet dat ik niks kan forceren maar ik ga eronder door.Ik kan haast niet meer lachen en gelukkig zijn , alles draait rond die buik.En daardoor heb ik het gevoel dat ik allerlei zwangerschapssymptomen krijg.(zere borsten,verzuringen in de keel) Soms denk ik dan ik gek aan het worden ben.
Wie o wie kan mij hier een beetje in steunen??
Door: Natasja op 19/09/2005 @ 16:20
Hoi,
Ik heb in 2001 een bbz gehad. Was gewoon ongesteld geworden (wel minder bloedverlies als normaal) en een paar dagen later begon het bloeden weer. Kleine beetjes. Na 1,5 week naar de huisarts gegaan, ja, er zat bloed in de baarmoeder. Ik moest maar weer naar huis gaan en een afspraak maken bij de gynaecoloog. Ook daar geweest, echo gemaakt, niks te zien. Ik kreeg hormonen mee om de cyclus weer in het gareel te krijgen. Weer naar huis maar diezelfde avond, ontzettende buikpijn, volgende dag steeds erger. Toen maar naar huisarts toe, die me doorstuurde naar het ziekenhuis, waar ik 'snachts nog geopereerd was. Want er was al bloed te zien in de baarmoeder. Maar wat een toestand voor ze ontdekken dat een een bbz is!
Ook is was erg ongerust of ik nog wel weer zwanger zou raken. Een vrouw bij mij op zaal zei dat ze na de bbz nog 3 kinderen heeft gekregen.. Ja, dacht ik, maar ik moet het nog maar zien. Maar ja hoor.. heb nu 2 heerlijke zonen. Bij de tweede was ik binnen een maand zwanger (met 1 eileider!). Dus zo zie je maar, geen reden voor ongerustheid. Misschien moet je je bedenken dat die ouwe eileider ziek was, dat het goed is dat die eruit is en dat het nu vast goed gaat!
Natasja
Door: caroline op 03/10/2005 @ 16:58
Natasja,
Ik ben blij dat er toch iemand mij een beetje kan geruststellen.Ik ben nu al enkele weken gestopt met de pil en ik hoop net als jij binnen de maand weer zwanger te zijn.
Bednakt voor de moed. Het doet echt deugd.
Door: Anke op 06/10/2005 @ 20:05
Hoi Caroline,
Ook ik heb een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad waarbij een eileider is verwijderd. En ben snel daarna weer zwanger geworden, een paar maanden heeft het geduurd, en ik heb nu een gezonde (tweede) zoon van 1 jaar. Je leest op internet vaak de vreselijkste verhalen, maar die met een goede afloop minder vaak...vandaar mijn reactie! De arts vertelde na mijn operatie ook dat de eitjes nog uit beide eierstokken vrij komen, bij het ontbreken van de eileider wandelen ze gewoon door de buikholte naar de andere kant, de gezonde eileider. Groetjes en succes!
Door: caroline op 14/10/2005 @ 10:24
Anke,Bedankt voor de moeite die je gedaan hebt om mij een beetje op te peppen. Ik heb net een eeste maand achter de rug zonder pil.Maar helaas vermoed ik dat ik vandaag mijn regels zal krijgen.ik heb na mijn operatie 3 mnd de pil genomen. Ik kijk nu al uit naar de volgende maand en hoop dat ik er snel bij zal zijn.
Ik duim alvast en nogmaals bedankt.
Door: Stephie op 16/10/2005 @ 17:52
Ben gisteren thuisgekomen uit het ziekenhuis. Donderdag geopereerd (laparascopie): rechter-eileider met vruchtje erin, verwijderd. Was 5 weken en 3 dagen zwanger, hcg stond wel erg hoog: 12.600.
Ik had geen symptomen (hoewel ik vorige week wel heel erge buikpijn had, maar dat weet ik aan mijn darmen) van pijn. Wel verloor ik bruin bloed.
We zijn nu 4 jaar bezig voor de tweede en hier wordt je niet echt vrolijk van
... En ja, met 1 eileider kun je ook zwanger worden...maar onze kansen waren al niet zo hoog...Door: Stephie76 op 16/10/2005 @ 17:55
O ja, eileider was dus al gebarsten en ik ben niet gecrepeerd van de pijn.
Door: caroline op 18/10/2005 @ 11:31
Hoi Stephie,
Wat naar om zulke dingen te lezen. Net bij mij was de eileider gebarsten en ik heb dus ook niet te veel pijn gehad waardoor we het niet tijdig doorhadden want pijn wijst meestal wel op iets ernstig hè.
Ik ben nu 4 maanden geleden onder het mes gegaan. Mijn eerste 3 maanden heb ik de pil genomen en nu 1 maand zonder pil maar ik krijg mijn regels niet door.
Volgens de dokter zou het 5 à 6 weken kunnen duren na het stoppen met de pil eer je je maandstonden krijgt.
Toch maak ik me zorgen. Met 1 eileider is de kans inderdaad kleiner om zwanger te worden maar geef de hoop niet op. Ik porbeer me vast te klampen aan het feit dat ik al 1 kindje heb hè. Wat moet komen zal komen , zei mijn moeder vroeger altijd.
Ik hoop nu wel dat ik al terug zwanger zou zijn maar ik mag mezelf niks wijs maken hè. Ik wacht nog wel even af en zie wel ok ik ze door krijg of niet en anders laat ik me volgende woensdag prikken.
Als er iets is of je wil eens praten , ik zal alle dagen proberen op de site te komen kijken hoor.
Ik weet dat het heel moeilijk is , ik heb dat ook meegemaakt , ik begrijp je volkomen.
Sterkte toegewenst meid.
Door: mariska op 25/10/2005 @ 20:31
Hallo allemaal,wat een verhalen zeg....
Nou ik ben nu al 4 weken onder controle bij de gyneacoloog want ik had een hcg waarde in mijn bloed van 8.7,dus is niet veel maar zit er toch,echo en niets te zien,week later hcg 9.1,daarna 7.5 en nu vandaag weer 9.5 en nog kan hij niets zien en ik heb een buik alsof ik 4 mnd zwanger ben,nu moet ik elke week bloed prikken en dan over 4 weken terug,wat wordt je dan gek van onzekerheid,2 weken geleden had ik een soort pijnaanval,krampen en heel erge onderrugpijn,kon haast niet lopen en heb niet gevloeid,maar wat een gedoe voor je eens kan weten wat er aan de hand is zeg.
ik wens jullie allemaal veel sterkte
en groetjes van mariskaDoor: Anoniem op 29/01/2006 @ 15:59
Lees net al jullie verhalen en begin 'em nu wel en beetje te knijpen. Na 2 jaar niet zwanger loop ik nu met mijn partner ruim een half jaar in het ziekenhuis voor vruchbaarheidsonderzoek en sinds een maand -behandeling. Deze maand heb ik dus voor het eerst IUI gehad (dan brengen ze het zaad alvast een stuk in de goede richting). Na slechts 2 dagen overtijd heeft het ziekenhuis bloed geprikt. Er bleek weliswaar hcg aangemaakt maar te weinig. Een week later opnieuw bloedprikken. Hcg was iets gestegen maar te weinig. Er werd iets gezegd over een vermoedelijke bbz en na 4 dgn weer bloed prikken en als ik buikpijn kreeg moest ik bellen. Hoop hoefde ik in ieder geval niet te hebben. Nou heb ik vandaag dus behoorlijke buikpijn gehad, maar tijdens het bellen naar het ziekenhuis verdween het vanzelf. Ben nu op internet maar gaan opzoeken wat een bbz eigenlijk inhoudt en schrik er behoorlijk van. De "stel dats" spoken nu door m'n hoofd. Stel dat het wel een bbz is.. Word ik dan geopereerd? Mag ik daarna dan ook 3 mnd niet zwanger worden? Zijn ze er wel op tijd bij? Moet er ook een eileider verwijderd worden? M'n partner en ik willen zo graag een baby, nu krijgen we via IUI eindelijk de kans en ik moet er niet aan denken lang te moeten wachten totdat we ermee verder kunnen. 2,5 Jaar proberen klinkt misschien niet zo lang, maar in mijn vorige relatie wilde het ook niet lukken. Was toen zwanger, maar bij echo bleek het niet meer te leven. Heb gekozen voor een curretage, wilde niet te lang wachten op een miskraam. Na een paar weken bleek de curretage mislukt te zijn. Een nieuwe curretage dus. Op de uitslaapkamer vertelde de arts mij al dat het weer niet helemaal gelukt was. Heb vervolgens na een aantal weken een miskraam gehad. Moest om de week voor controle terugkomen. Op een gegeven moment kreeg ik toch een 3e curretage omdat de vrucht nog steeds niet helemaal weg was. Mijn relatie heeft hierna nog 1,5 jaar geduurd en al die tijd niet meer zwanger geworden. Volgens de artsen moet je een eerdere ralatie niet meetellen, maar psychisch werkt het toch anders. In mijn vriendenkring en familie was ik de 1e die zwanger was. Nu ben ik zowat nog de enige die geen baby heeft. Sommige vriendinnen hebben er ondertussen al 2! Bij ieder aangekondigde zwangerschap ben ik heel erg blij voor die persoon, maar wil ook blij zijn voor mezelf, wil ook eens een babykleertje kopen dat ik niet hoef weg te geven.
Ik wil nog even iets tegen Nathalie zeggen, die op 4-7-05 schreef dat ze verhalen van mensen leest die denken dat ze de zieligste zijn en dat zij al 8 jaar probeert en er eigenlijk geen hoop meer is. Het is heel erg voor je dat het voor jou zo afloopt, maar alsjeblieft, laat iedereen in zijn waarde. Juist jij moet toch begrijpen hoe het voelt als het niet lukt om een baby te krijgen. En of iemand nou 2 jaar of 10 jaar bezig is...ieder verdriet om kinderloosheid is en voelt echt. Op dit forum hoor je elkaar te steunen. Ook als je "slechts" 3 jaar probeert heb je het recht je wanhoop en frustratie te uiten.
Maar goed, voor nu is het voor mij dus afwachten, hopen dat het toch geen bbz is..
Door: caroline op 03/02/2006 @ 12:28
hoi,
Anoniem,zet eens alles uit je hoofd vooral "stel dat".Ik deed dat ook constant. Ik wist niet eens dat ik zwanger was laat staan dat ik wist dat ik een bbz had.Ik had helemaal geen pijn aleen toen de gynea.op mijn buik drukte.Binnen het uur lag ik onder het mes.En ik denk ook wel dat je het beste een aantal maanden wacht na de operatie.Je lichaam moet eerst herstellen en dat duurt langer dan de littekens die nablijven hoor. Het is niet gezegd dat je eileider zal moeten verwijderd worden hoor. Meestal schroeien ze die terug dicht na de ingreep.Maar bij mij was het eitje al zodanig groot dat hij gescheurd was en als ze dat zou dichtschroeien (wat nog mogelijk was) dan zou de kans nadien verhogen om er terug een eitje te zien dat is blijven vaststeken. Daarmee is hij verwijderd. Zonder mijn medeweten want ik was onder narcose.Maar ik vertrouw op de goede intuïtie van mijn arts.
Iedere arts zal wel weten (als hij zijn patiente kent tenminste)hoe die moet behandeld worden.Bij mij was dat 3mnd rust na een miskraam en een bbz.
Nu zijn we met chlomid en pregnyl bezig en ik vrees dat de eerste pregnyl niks heeft opgeleverd.Ik voel me veel te goed om zwanger te zijn. Normaal gezien voel ik het van de eerste moment dat ik zwanger ben. Mijn borsten doen dan pijn.Ik geef de moed niet op, er zijn anderen die het al veel moeilijker hebben dan mij om zwanger te zijn en ik heb er toch al eentje rondlopen.
Ik weet ook dat ze tegenwoordig ook al enorm veel kunnen hè.inseminatie,invitro, en nog zoveel meer waar ik de naam zelfs niet van ken.
Dames blijf er aub in geloven. Van de moment dat jullie er niet meer in geloven , kan je er beter mee stoppen en adoptie overwegen.
Veel sterkte voor iedereen en ik hoop alvast op een spoedige zwangerschap met pregnyl.
Groetjes,
Door: Anoniem op 16/01/2007 @ 17:14
Hallo allemaal,
acht januari kwam ik in het ziekenhuis terecht, na een pijnlijk weekend. Zondagnacht kon ik al bijna niet meer lopen. Ik had bruin bloedverlies en pijn in mijn buik, rug en benen. Dit zit niet goed dacht ik nog, Om half een kreeg ik de echo. En inderdaad het vruchtje zat in mijn rechtereierstok helemaal bovenaan, buitenbaarmoederlijk dus.
Ik ben vier uur later al geopereerd, het vruchtje en de eileider zijn weggehaald. Wat ik me niet kon voorstellen was dat ik daarna nog veel meer pijn had, dus na de operatie, maar dit schijnt normaal te zijn.
Ik heb een week in het ziekenhuis min of meer plat gelegen. nu gaat het elke dag al wat beter met lopen, volgende week ga ik weer terug naar de arts.
het doet lichamelijk maar ook geestelijk pijn. Het heeft nooit kunnen groeien maar wel bestaan.
al wilden we pas later kinderen, dit is een vervelende eerste ervaring. Ik wens iedereen die kinderen wil, zwanger is of zoiets meemaakt veel sterkte toe. via deze manier wil ik mijn vriend, vriendinnen en familie bedanken voor alles en zeggen dat ik van ze houd. Als andere jonge meiden vragen hebben of willen reageren dan kan dit natuurlijk!
liefs.
Door: rachel op 31/01/2007 @ 13:29
Hoi heb ook het zelde meegemaakt 2 weken geleden.
Voelde me zwanger dus heb zo'n test gekocht en bleek 6 weken zwanger te zijn. Eindstand was het een bbz kwam ik pas na 12 weken achter nu hebben ze mijn linker eileider verwijdert. Ik wil wel heel snel kinderen krijgen en dat jij natasja na een maand weer zwanger bent geworden geeft mij heel veel troost.
Dankje wel
Door: petra op 15/02/2007 @ 16:17
hallo,
ik heb ook bbz gehad 4 dagen geleden, k werd met spoed geopereerd omdat mijn eierstok ontploft was, ik heb mazzel dat ik het navertellen kan want ik heb op het randje gezeten, vnaf de test had ik al het gevoel dat het niet goed zat eerst dacht ik aan een miskraam totdat ik echte weeen kreeg en helemaal niks meer kon doktersdienst gebeld, die stuurde mij met pijnstiller naar bed, goede begeleiding van huisarts gehad, ik had daarvoor 2 echo s gehad daar was nog geen vrucht te zien aangezien ik niet wist hoelang ik zwanger was. afgelopen maandag weer naar dokter dus, hij vertrouwde het niet dus naar de gyn die mij vervolgens vasthield liggen tot je geopereerd wordt!
ik voelde mij al een hele tijd niet goed ik vergeleek het met een buikgriep in combi met miskraam, ik vertoonde ook geen tekenen van een bbz pas bij de inwendige echo s door de gyn werd duidelijk hoe ernstig het was, een baby aan mn óntplofte'eierstok, een cyste en heeeeeeel veeeeeel bloed.
ik had en heb geen kinderwens meer ik heb 2 gezonde jongens waar ik supertrots op ben dat ze hun mama nog mogen op zien groeien ( laten we eerlijk zijn wij leren meer van kids dan hun van ons hihihi)
het is allemaal goed afgelopen ik herstel snel met complimenten van de annestesist (of hoe je t schrijft) nou petra,.... je bent een taaie. daar fleurt een mens altijd weer van op.
ik wens iedereen heel veel sterkte die dit ook doormaken en hoop als ze een kinderwens hebben die alsnog door mag gaan
.Door: Baby 09 op 10/04/2008 @ 12:52
Hallloo Allemaal,
Ik heb een zoon van inmiddels 6,5 jaartjes oud.
Elke dag besef ik steeds meer dat ik bijzonder gelukkig en gezegend ben met zo'n prachtig wonder!
In december 2004 werd ik na 1,9 jaar zwanger van een tweede.
Dolgelukkig, want mijn zoon zou dan eindelijk een broertje of zusje krijgen!
Helaas kwam ik er na 2 weken en 2 wkn een zeer grote nalatigheid van de huisartsenpost te Rotterdam erachter dat het oom een BBZ ging.
Met spoed moest ik geopereerd worden want het was al kantje boord!
Tijdens de operatie kwamen ze erachter dat ik al wel 9 a 10 wkn in verwachting was en dat de eileider gebarsten was, waardoor ik nu dus maar 1 eileider heb, wel in goede staat.
Nu 3,5 jaar verder nog steeds geen gezonde 2e zwangerschap....
Heb moregn mijn 1e IUI en alles gaat tot nu toe volgens schema en ziet er goed uit, eitje aan de goede kant en erg groot!
IUI zal zonder hormoonstimulatie zijn, wel heb ik alleen gisteravond een pregnylspuit gekregen ivm het opwekken vd eisprong...
Ik hoop dat het gaat lukken en dat het niet weer zal eindigen in een BBZ, aangezien ik wel een verhoogde kans heb hierop door de 1e keer.
Ik hoop het zo van harte!
Wel ben ik heel erg blij en gezegend met mijn zoontje van 6,5 jaar oud, die is spontaan gekomen, een natuurlijke zwangerschap.
Het is allemaal zooo oneerlijk he, ik mag eigenlijk ook nieteens klagen!
Ben tevreden zou alleen graag een broertje of zusje voor ijn zoon willen krijgen omdat tie dan niet alleen is en ook iemand heeft als hij later groot is om bijv. lekker mee uit te gaan of lekker bij mekaar op visite......
Door: me op 13/05/2008 @ 14:43
hallo
vorig jaar maart kwam ik erachter dat ik zwanger was.! k helemaal in de wolken tot ik 3 dagen later ineens heftig ging bloeden, ik zakte door mijn benen van de krampen, ik naar de dokter"waarschijnlijk heb je een miskraam gehad vertelde de dokter, dus ik weer naar huis, en de pijn ging maar niet over, ik sávonds naar de huisartsenpost en hij dacht gelijk aan een bbz, maar kon het niet zeker zeggen, ik moest dus bloed gaan prikken om te kijken of me hcg gehalte was gestegen, en ja hoor zei de gyn je waarde is gewoon gestegen dus je bent nog steeds zwanger, ik helemaal blij..!!! toen gingen we een echo maken om naar me kindje tekijken, toen zei hij zie je wat ik zie....!! ik zei verbaasd ik zie helemaal niks, waarop hij zei nee ik ook niet. toen ging hij naar me eileiders kijken en ja hoor er zat er in in me linker eileider... mijn vruchtje was 6 weekjes oud.. 3 dagen later ben ik geopereerd.. ik heb een jaar lang zitten wachten met zwanger worden, omdat ik heel bang was dat het weer verkeerd zou gaan. ik kon er niet zo goed mee overweg.. nu dus een jaar en een maand later durfde ik het weer en ben diezelfde maand zwanger geworden, ben nu nog maar 5. weken en 3 dagen en nog steeds heel erg bang dat het verkeerd zit.
heb binnen kort een echo dus hopen maar..
ook ik heb altijd gedacht dat ik nog moeilijk kinderen zou kunnen krijgen of niet meer, maar zo zie je maar.!
gr anoniem
Door: vanessa op 05/06/2008 @ 08:58
hallo ik ben vanessa en ben 27 jaar oud ik heb 14 dagen hetzelfde meegemaakt als jullie op 18 maart 2008 werd mijn vriend op genomen in het ziekenhuis ivm een longontsteking ik voelde me die dagen niet goed ik dacht dat het van de stres was dus ik schonk er niet veel aandacht aan op 19 maart begon ik donker bruin bloed te verliezen ik dacht het zal de stres wel zijn maar het bleek niet zo op 10 april ben ik naar de huisarst gegaan ik bloede al bijma 3 weken de huisarts deed een inwendig onderzoek en zij dat de baarmoeder dicht was en dat ik miss chien zwanger kon zijn ik was helemaal verbaast want ik was ook nog aan de pil ze zij dat het misschien innestelings bloed was dus moest ik voor de zekerheid een test doen was die negatief kreeg ik medicijnen voor mijn hormonen weer normaaal te krijgen ik dacht er nog over na om geen test te doen want ik zwanger dat kon toch niet maar na twijfelen ben ik toch een test gaan halen wat bleek positief ik wads erg blij maar ook tegelijker tijd erg bang bloed en zwanger kon toch niet ik de verloskundige gebeld en die zij dat het wel kon maar de angst ging niet weg ik kreeg een afspraak bij de gynocoloog voor termijn bepaling op 24 april teglijkertijd met met mijn schoonzus die er ook achter was gekomen dat ze zwanger was zij s morgens ik s middags bij haar was een klein rijstekorreltje te zien op de echo en ik hoopte dat ik dat ook kreeg met de echo een mooi rijstekorreltje wat de baby was mijn schoonzus was 6 weken dus nog erg vroeg ik moest s middags ik kon wel tegen de muren aanlopen zo zenuwachtig was ik ik had een dubbel gevoel want ik had zoveel op internet gelezen dat ik niet meer wist wat ik moest geloven dus toen de echo nietste zien ik heb gehuild als een klein kind ik was er echt kapot van maar 2 weken naderhand bleef ik nog steeds bloeden de gynacoloog zij dat ik een miskraam heb gehad dat het bloeden daarom bleef maar ze besloot bloed te prikken de hcg waarde zat nog in mijn bloed dus dacht ze dat er resten in mijn baarmoeder zaten van de miskraam dus om de dag bloed prikken om te kijken of het zakte maar het zakte niet dus besloot ze een curratage te doen op 14 mei kreeg ik een curratage niet erg veel last van gehad lichamelijk maar geestelijk wel ik was mislukt zo voelde ik mijn eigen maar ja op 19 mei moest ik bloed prikken en de week erna kreeg ik de uitslag van het bloed kijken of alles weg was nu de hcg waarde was nog niet helemaal weg en ze zij dat het om een buitenbaarmoedelijke zwangerschap ging maar ik had geluk het vrfuchtje was uit zijn eigen aan het oplossen dus ik hoefde verder niet onder het mes maar pas op 30 mei ben ik gestopt met bloeden dat was het einde van een lange tijd heb meer dan 2 maanden gebloed moet je zien was al meer dan 2 maanden zwanger geweest als het niet mis was gegaan ik zit er erg mee mijn schoonzus kwam van de week met haar echo bij mijn langs ik was erg blij voor haar maar het verdriet is er nog steeds ik denk dat het nog lang bij me zal bliven vooral omdat ik net zo ver was als mijn schoonzus nu is ik blijf eraan herrinnert mijn roze wolk is kapot terwijl ik die dag dat ik de zwangerschap test deed zo blij was ik zag het al voor me ons gezin kompleet maar ja ik hoop nu wel snel zwanger te zijn om alles achter me te laten dus ik begrijp dat veel mensen het moeilijk hebben na een bbz of miskraam ik wens jullie allemaal sterkte en dat jullie snel weer zwanger mogen zijn en ook jullie gezin kompleet kunnen maken veel succes allemaal groetjes vanessa
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.