Miskraam en buitenbaarmoederlijke zwangerschap tegelijkertijd
Vorig jaar heb ik een miskraam en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap tegelijkertijd gehad. Ik bleek zwanger te zijn geweest van een tweeling: een in de eileider en een in de baarmoeder. Hier volgt ons verhaal:
Vorig jaar in januari ben ik, na 10 jaar de pil geslikt te hebben, gestopt met de pil want we wilden graag een kindje. We hadden niet echt verwacht dat ik snel zwanger zou worden. Maar in mei kreeg ik zwangerschapsverschijnselen en eind mei deden we een positieve test.
Helaas was onze vreugde van korte duur. Want al gauw begon ik bloed te verliezen en had ik enorme buikpijn en ook nog pijn in mijn linkerzij. We mochten dus al met 6 weken een echo laten maken bij de verloskundige. Zij vertelde ons dat de zwangerschap (het vruchtzakje) gelukkig wel in de baarmoeder zat maar dat het helaas een miskraam werd. Er was geen hartje te horen.
Een dag later kreeg ik ook nog koorts en de verloskundige verwees mij door naar het spreekuur van de gynaecoloog in het ziekenhuis. Hij maakte een inwendige en uitwendige echo. Hij vond dat de verloskundige niets had kunnen zeggen van alleen een uitwendige echo en ook nog eens een slechte echo, en ook dat het nog te vroeg was om een miskraam vast te stellen. Ik moest over een week terug komen en dan zou hij kijken of het vruchtzakje gegroeid was.
Tussen hoop en vrees gingen we een week later terug. Wie weet waren we toch nog zwanger? Maar nee, het was nu definitief mis gegaan. Er was geen vruchtzakje meer in de baarmoeder.
Ik bleef me nog steeds zwanger voelen en dat maakte het allemaal nog moeilijker, maar uiteindelijk werd ik minder misselijk. Wel hield ik steeds die pijn in mijn buik en linkerzij. Maar dat zou dan wel door de miskraam komen? Dat had de huisarts ook nog bevestigd.
In juli werd ik weer misselijk 's ochtends en ik voelde me weer zwanger. Zou het zo snel al weer kunnen? Wel weer bloedverlies en nog steeds die pijn en het gevoel flauw te kunnen vallen. Zou het dan weer opnieuw een miskraam worden?
Desondanks belde ik de verloskundige en maakte een afspraak voor een echo over 6 weken. Zo ver is het nooit gekomen.
Eind juli kreeg ik in het weekend vreselijke buikpijn. De huisartsenpost schreef telefonisch eerst paracetamol voor. "De menstruatie na een miskraam kan heel pijnlijk zijn."
Vervolgens zwaardere medicijnen die ook niet hielpen en toen was mijn man het zat. Hij stond erop dat we naar de huisartsenpost vlakbij het ziekenhuis gingen, waar ik na onderzoek meteen opgenomen werd.
Na een zeer onrustige nacht, ik had veel pijn maar mocht geen pijnstillers omdat ze me dan niet in de gaten konden houden, ben ik de volgende dag geopereerd. Tijdens de kijkoperatie bleek dat mijn eileider geknapt was en ik al behoorlijk wat bloed in mijn buikholte had. De operatie duurde in plaats van het aangekondigde kwartiertje bijna 3 uur en een stuk van de eileider werd verder verwijderd omdat de gynaecoloog het bloeden niet kon stoppen.
Al met al was het maar goed dat mijn man doorgezet heeft dat we naar de huisartsenpost gingen, anders had het wel eens heel anders af kunnen lopen. Een belangrijke les die ik hieruit geleerd heb, is om me niet meer weg te laten sturen en naar mijn lichaam te luisteren.
Na allerlei onderzoeken, waaronder weer een kijkoperatie afgelopen maart, is duidelijk geworden dat ook mijn andere eileider afgesloten was en niet meer operatief hersteld kon worden. Ik ben toen in een enorm gat gevallen maar gelukkig gaat het nu weer goed met me.
We komen in aanmerking voor IVF en hebben inmiddels besloten dat we verder de medische molen ingaan ondanks al onze negatieve ervaringen met de medische wereld de afgelopen maanden. Wie weet is via IVF het geluk nog voor ons weggelegd en houden wij uiteindelijk ook een kleintje in onze armen. Het maakt het verdriet wat makkelijker te dragen nu ik me kan richten op het feit dat we toch nog een kans hebben om zwanger te worden. Nog niet eens zo erg lang geleden zou die mogelijkheid er niet geweest zijn want toen bestond IVF nog niet.
Groetjes,
Yvonne
Reacties:
Door: Bedje (profiel) op 30/09/2003 @ 09:50 
dit is om te huilen
waren ze er op tijd bij geweest, en hadden ze tegoei geluisterd dan was er helemaal ’niets’ meer aan de hand geweest ... lichamelijk dan
vreselijk
ik duim voor jullie, dat jullie binnen niet al te lange tijd jullie kindje in je armen kunt houden!!!
hoi
ik zelf heb in januari van dit jaar een buitenbaarmoederlijke gehad.ook nadat we beslist hadden om een baby te willen hebben.
Ik merkte er niks van,tot ik begon te bloeden.
maar dat was juist rond te tyd dat ik mijn aandstonden moest krijgen.
naderahnd kreeg ik natuurlijk regelmatig pijnaanvallen.
Tot op een keer zo erg was,dat ik over de grond kroop van zo’n aanval,dat ik naar de huisarts ging.(die van dienst was)
inwendig onderzoek,urine gecontroleerd.niks te vinden
dacht aan een ontsteking.
De maandag ging ik terug naar mijn eigen huisarts,alles uitgelegd.
die stuurde mij door naar het ZH voor de gyni.
uit de echo bleek dat het eitje zich had vastgezet in de L-eileider.
Spoedoperatie!!!
alles terug op zijn pootjes terecht gekomen.
ben nu 30 weken zwanger van een zoontje.
dus...de hoop niet opgeven jullie
ik dacht ook eerst aan het ergste,maar je ziet wel hé
hopen dat eht via IVF wel lukt natuurlijk
groetjes kaat
Door: Joke (profiel) op 30/09/2003 @ 16:53
Yvonne,
Heel veel sterkte en ik hoop echt met gans m’n hart dat jullie ook de chance mogen hebben.
Ook ik heb zo’n bbz gehad, na een paar echo’s en bloedonderzoek dacht men aan mola, maar na 10 weken zwangerschap ben ik ook met spoed binnengevoerd: mijn rechtereileider gesprongen door het vruchtje. (’k had er ook al een curettage opzitten)
Ik weet hoeveel pijn en verdriet je hebt gehad en hebt, ’t is onbeschrijflijk.
Veel succes met de ivf en dikke knuffel,
Joke x
Door: Anoniem op 03/10/2003 @ 21:45
Hoi yvonne,
Ik heb 2x een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad, en wij zijn ook aan IVF begonnen. Het is een zware behandeling. Al die hormonen en spannigen. Maar het was voor ons de moeite waart. De eerst poging mislukte , maar de tweede poging was raak! (een tweeling zelfs.)Laat je niet afschikken door al het "ziekenhuisgebeuren". Hoe beter je zelf in je vel zit, hoe sneller het lukt. Ik was de eerste keer ook zo gespannenje weet niet wat er gaat gebeuren. Maar de tweede keer wist ik hoe de behandeling zou lopen dus was ik veel meer ontspannen. Ik denk dat het daardoor kwam dat ik zwanger raakte.
Ik wens je veel succes, en blijf moed houden!
Door: Sandra Vergunst op 07/10/2003 @ 11:33
Dag Yvonne,
Dit is de eerste keer dat ik een verhaal tegenkom, met dezelfde strekking als wat ons is overkomen. Een dubbele zwangerschap, waarvan eentje in de eileider. Ik ken een meisje, die hetzelfde als jou heeft meegemaakt en destijds ook niets over dit onderwerp kon vinden op het internet. Ook beide vruchtjes op dezelfde wijze verloren.Eerst een miskraam en vervolgens een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Wim en ik hebben een engeltje bij ons gehad, want onze dochter is op de juiste plek in de baarmoeder blijven zitten en heeft, ondanks de operatie, het bloedverlies, de morfine voor de pijn, de narcose etc alles goed overleeft en is na ruim 9 mnden ter wereld gekomen. Echter denk ik er nog geregeld aan terug, dat er ook een ander kindje had kunnen zijn. Ik wil je heeeeeel veeel sterkte toewensen en hoop dat je dit alles een plekje hebt kunnen geven, want weggaan doet het niet, maar het een plaats in je leven geven kan wel. Wil je ook je partner veel sterkte wensen? Al met al maak je zoiets niet alleen door.
<
Sterkte en geniet van de kleine dingen in´t leven!
Groeten van Sandra
Door: Engelien Woldering op 07/10/2003 @ 13:08
Hallo Yvonne,
Via Sandra hoorde ik dat er een verhaal op internet stond dat overeen kwam met het onze. Hierover is maar weinig informatie te vinden en het wordt dan ook moeilijk om met iemand ervaringen te kunnen delen. Via via heb ik contact gekregen met Sandra. Met haar en haar man hebben we gemaild en ervaringen uitgewisseld. Ik vond het prettig om met iemand erover te kunnen praten die hetzelfde mee heeft gemaakt. Voor ons is het nu 5 maanden geleden. In april begon ik bloed te verliezen en ben ik naar het ziekenhuis geweest voor een inwendige echo. Hierop was te zien dat er geen hartslag was. Helaas dus een miskraam. Twee weken later kreeg ik op maandag erge krampen en steken in mijn rechter zij. Ik dacht dat dit nog bij de miskraam hoorde, dus pijnstillers genomen en een warme kruik en in bed gaan liggen. De volgende dag ging het weer redelijk. Maar die donderdag was ik op weg naar mijn werk en begon het weer. Uiteindelijk de gyneacoloog gebeld. Later met spoed opgenomen en geopereerd. Er zat dus nog een vruchtje in de eileider. De eileider was al zover beschadigd en er zat al veel bloed in de buikholte, zodat ze deze weg hebben moeten halen. Gelukkig dat we doorgezet hebben en dat de gyneacoloog dit meteen door had. Nu zijn we 5 maanden verder en we hebben er nog steeds moeite mee. Gelukkig kan ik er goed over praten, ook met mijn man. Het is iets wat je met z’n tweeen meegemaakt hebt en wat je met elkaar moet verwerken. Heel veel sterkte hiermee voor jullie allebei.
Groeten Engelien
Door: Anoniem op 12/10/2003 @ 00:14
Hoi Yvonne,
Ik wens je heel veel succes met je IVF-behandeling. Ik kan niet meer doen dan je aan te raden om een dergelijke behandeling te benaderen alsof het de doodnormaalste zaak van de wereld is. Praat er ook over en verstop het niet.
Onderschat het zeker niet. Het is een zware behandeling en men gaat heel wat van je verwachten, maar naderhand loont het zeker de moeite.
Mijn man en ik hebben indertijd de afspraak gemaakt om niet te hopen dat de eerste keer zou lukken. We gingen voor drie pogingen en dan familieraad. Dat stelde ons ergens gerust en deed de druk zakken. We zijn ook gestart op een moment van rust, in de vakantieperiode en geloof me. Dat heb je echt nodig.
Je kan hier altijd terecht met vragen bij mensen die het ook allemaal al is meegemaakt hebben. Geen vraag is teveel en/of overbodig. Stel ze gewoon wanneer je er behoefte aan hebt.
Mama van Axel, IVF-dreumes van 28 maanden ondertussen.
Door: Ann op 22/10/2003 @ 23:24
Hey Yvonne,
Ook ik wil je veel sterkte wensen !! De moed niet opgeven !
Ik heb 2 maanden geleden ook een bbz gehad (met verwijdering van rechtereileider) en heb het nog steeds ontzettend moeilijk. Ik ben gestopt met huilen maar mijn hart weent verder...
Een vraagje aan iedereen die een bz heeft meegemaakt:
Wat zijn jullie ervaringen met de ’buitenwereld’ ? Bij mij bedoelt iedereen het wel goed: " de vogende keer zal dat wel lukken" en "je bent nog jong" (30, dus niet meer piepjong...) maar ik heb hier geen boodschap aan, wij zijn wel ons kindje verloren !! En het lijkt wel alsof er niets gebeurd is van zodra je weer aan het werk gaat. Niemand praat er nog over, niemand vraagt er nog naar... En als je er zelf over begint, schakelen ze al snel over naar een ander onderwerp.
Het is alsof het allemaal niet erg is omdat ze het engeltje opzich nooit hebben gezien maar ik was er vanaf dag 1 al smoorverliefd op en het doet verscheurend pijn als je een geliefde kwijt raakt !!
..........
Oef, blij dat ik eens mijn hart heb kunnen luchten bij mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en mij hopelijk begrijpen wat ik bedoel...
Ik geef mijn lichaam nog even de tijd om volledig te herstellen maar hopelijk kan ik er snel terug van genieten van het zalige gevoel van zwangerzijn
Allemaal heel veel sterkte !
Ann X
Door: Yvonne op 31/10/2003 @ 16:05
Beste Ann,
De meeste mensen in mijn omgeving stonden meer stil bij de operatie dan bij het feit dat het om het verlies van ons kindje ging. Toen ik dus hersteld was van de operatie dacht niemand er meer aan en dat terwijl je dan zelf pas echt aan verwerken toekomt. In het begin waren we heel opgelucht dat ik het er levend vanaf gebracht heb en is het allemaal heel plotseling en onwerkelijk, ben je voornamelijk bezig met herstellen van de operatie en ik was ook heel boos op bv. artsen die het niet ontdekt hadden en op mijn eigen lichaam. Later pas kwam het enorme verdriet dat ik eigenlijk nog een kindje was kwijt geraakt. Ben er ook een tijdje depressief van geweest maar nu gaat het gelukkig weer. Ik hoop voor je dat je heel heel snel weer opnieuw zwanger zult zijn!! Groetjes Yvonne
Door: Anoniem op 12/01/2004 @ 13:42
Ik hoop van harte dat het jullie dmv ivf gaat lukken. En ik hoop dat je het verdriet snel een plaatsje kan geven. Ik zelf heb niet meegemaakt wat jij hebt meegemaakt maar ik zit wel in een beetje een rare situatie. Ik heb een zoontje van anderhalf jaar oud en we hebben ongeveer vijf mnd geleden besloten om weer te proberen om zwanger te worden. Het leek de tweede keer gelukt maar dit eindigde in een zeer vroege miskraam. 1 Week voor mijn ongesteldheid moest komen had ik zeer veel buikpijn en verloor veel bloed. Volgens de gynecoloog een zeer vroege miskraam die vaak over het hoofd wordt gezien als miskraam. De maanden erna waren de tests steeds negatief. Over een week zou ik weer een test moeten doen maar ik heb nu al zo’n anderhalve week enorme buikpijn aan de re-kant die en dan wel is en dan weer een poosje niet. Nou is het niet zo dat ik meteen aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap denk maar ik voel me wel op en tot zwanger (voelt hetzelfde als toen bij mijn zoon)en ik zat tv te kijken en daar werd iets verteld over dit onderwerp en omdat ik het wel erg spannend vind ben ik op internet gaan zoeken.
Ik vroeg me af of jij ook buikpijn met vlagen had die dan ineens er waren en ook meteen heel heftig waren?
Groetjes Saskia
Door: sandra den boer op 11/02/2004 @ 04:12
hoi ik wil even zeggen dat ik weet wat jullie mee hebben gemaakt ik zelf heb 2x een bitenbaarmoedelijkezwangerschap gehat van 3 maanden nu 4 jaar later heb ik een dochter gekregen via ivf ik wil jullie heel veel sterte wensen de pijn en het verdriet zal je je hele leven bij je dragen tot er een dag komt dat god je hept om het een plaatsje te geven ik weet echt hoe het voelt ben zelf 32 jaar en de eerste was 8 jaar geledenen de laatste was 2003 het verdriet doet te pijn maar mijn geloof om toch door te gaan is geloven dat alles op ze tyd komt nu ben ik bezig voor de 2de maar spiegies is het haast ondraagbaar nu mijn byde eileiders zijn verwijded en nu de poging voor ivf ga doen dat trekt al mijn enigie maar toch wil ik reageren en wens ik jullie alle geluk toe sandra die echt weet hoe je er op bepaalde momenten oneder door kan gaan maar blijven vechten heel veel sterkte ik bid voor jullie
Door: Anoniem op 20/07/2004 @ 15:32
hoi,ik wil je veel sterkte wensen ik weet hoe moeilijk dit is.ik hebzelf 5keer een miskraam gehad waarvan een meerling zwangerschap.toen heb ik uiteindelijk in 2002 een gezonde zoon gekregen.toen wilde ik vorig jaar weer zwanger worden,dit ging heel snel,maar helaas in december ging het mis ik was toen 9wk zwanger.ik kon opeens niet meer lopen zoveel buikpijn en bloedverlies.wat bleek dus een bbz ik wist niet dat dit zoveel pijn deed.toen hebben ze het vanzelf af laten komen dit heeft ook 6wk geduurd.6wk lang alleen maar pijn enheel veel verdriet natuurlijk.vanaf juni ben iik nu weer bezig om zwanger te worden ik hoop dat het snel lukt en dat het dan wel goed afloopt.ik heb er veel verdriet van nog steeds moet er nog elke dag aan denken hoor.maar er is hoop.de gyn heeft mij vertelt dat ik gewoon weer zwanger kan worden.maar ben toch wel een beetje bang hoor,ik denk dat het zo blijft totdat ik mn kindje gezond in de armen houd.ik wens je heel veel sterkte......
Door: Jolanda op 22/07/2004 @ 14:38
Lieve Yvonne en andere meiden,
Tijdens het lezen van je bericht leek het erop alsof ik mijn eigen verhaal van twee maanden terug lees. Twee maanden vooraf aan mijn operatie was al erg in de war, omdat mijn lichaam mij signalen gaf van een zwangerschap (net zoals bij mijn eerste zwangerschap)maar de wetenschap gaf aan dat het niet zo was. Het eertse kindje ben ik na 5 weken verloren. Heel veel bloedverlies nog eens 4 weken. Tot de pijn niet meer te houden was. De arts vertelde ons dat mijn rechter eileider ontstoken was. Ik kreeg medicijnen, natuurlijk ging de pijn niet weg. Het bloeden was wel 4 dagen opgehouden. Maar na deze dagen kwam het met alle hevigheid terug. Ik kreeg weer andere medicijnen voorgeschreven, het zal met de oude miskraam te maken hebben, werd mij vertelt. Ik moest maar even voor de zekerheid een testje doen. Tot mijn stomste verbazing gaf deze aan dat ik in verwachting was. Ik had het dus al die tijd goed gevoeld. Ik belde de assistente van mijn huistarts, ik moest mijn man op het werk bellen, samen moesten welangs komen en daarna hoogst waarschijnlijk naar het ziekenhuis. Mijn kindje hebben ze weg gehaald tijdens mijn kijkoperatie. Ze was al 5 cm groot. Ik heb me vreselijk ellendig gevoeld en nog steeds. Er is misschien een lichtpuntje, ik voel me weer zwanger maar over een aantal dagen hoop ik meer te weten. Ik ga goed naar mijn lichaam luisteren.Ik ga bidden en hopen op een mooie gezonde levende baby die erg gelukkig wordt. Iedereen heel veel sterkte toegewenst en ik hoop dat het voor iedereen goed gaat komen. kusjes Jolanda
Door: Anoniem op 25/11/2004 @ 19:56
Hallo allemaal,ik heb ook een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad.In november 2003ben ik gestopt met de pil en in februari 2004 was het al raak.Wij waren zo blij,maar een week nadat ik wist,dat ik zwanger was,begon ik te vloeien.Ik moest de dag erna bij de huisarts zijn en die stelde al vast ,dat het waarschijnlijk mis was.Ze zei tegen me,dat ik kon afwachten of ik kon een echo laten maken.Ik heb toen gekozen voor een echo.Daarop was niet eens een vruchtzakje te zien,dus was het volgens de echoscopiste al heel vroeg misgegaan.Maar ik had daarna soms dagen,dat ik ongelooflijk veel pijn had in mijn linkerzij en die straalde uit naar mijn been.Vanaf het moment dat ik wist ,dat mis was,heb ik gezegd,dat het een bbz. was,maar iedereen zei,dat ik me niet zulke gekke dingen in mijn hoofd moest zetten.Na 10 weken zwangerschap hield ik de pijn niet meer uit.Ik ben toen naar de nightcare gegaan en die stuurden mij meteen door naar het ziekenhuis.Daar ben ik onderuit gegaan van de pijn.De gyn. stelde meteen vast,dat ik bloed in mijn buikholte had en dat ik dus een bbz. had.Ze heeft me dezelfde avond nog geopereerd.Ik heb veel geluk gehad.Ze heeft mijn linker eileider moeten verwijderen.Ik was daarna ontzettend bang,dat ik niet meer zwanger zou kunnen worden,ondanks dat de gyn. zei,dat het gewoon moest kunnen.Ze heeft gelijk gehad.Vier maanden na de operatie was ik weer zwanger met als resultaat,datik nu 16 weken zwanger ben.Ik zou tegen iedereen willen zeggen:GEEF DE HOOP NIET OP,OOKAL IS HET NOG ZO MOEILIJK.Voor iedereen die hetzelfde heeft meegemaakt:heel,heel veel sterkte en geluk.
Door: hatice op 04/07/2007 @ 17:45
hallo
ik heb eeen vraag aan jullie als je zwanger bent en de hartje van je baby is gestopt zonder dat je weet kan je nog steets misselijk zijn ik hoop dat jullie mij helpen groetjes hatice
Door: greetje op 05/06/2008 @ 21:20
Hallo iedereen, eindelijk iemand die een beetje begrijpt wat je doormaakt! ik heb in september 2007 ongeveer hetzelfde meegemaakt.Ik was zwanger van ons 4 de spruitje! Maar helaas was ons geluk van korte duur. De gyne vermoede een miskraam en vermits het vruchtje er niet natuurlijk afkwam moest ik onmiddellijk een curretage ondergaan. Toen ik uit narcose kwam brulde ik van de pijn, wat bleek ik , ik had ook een vruchtje op mijn eileider zitten.En door de curretage was mijn eileider gesprongen en liep ik vol bloed. Met spoed opnieuw geopereerd. En door het oog van de naald gekropen.
Ik kan nog op de natuurlijke manier zwanger worden. Maar mijn man is zo geschrokken dat hij niet meer wil!
Dus mijn droom van een groot gezin houd nu ook op.
Ik vind het verschrikkelijk, onder begeleiding van de gyne wil ik het toch nog proberen maar,.......ik vrees dat het er nooit meer van zal komen.
Veel groeten,greet
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.