Twee miskramen
Hallo,
Dit is mijn tweede miskraam en ik ben erg verdrietig. Ik worstel naast mijn verdriet om het verlies, vooral ook met de zaken eromheen.
Ten eerste voel ik een afkeer voor mijn lichaam: waarom moet ik dit als vrouw meemaken en loopt hij nog vrolijk rond?
Vrijdag word ik voor de tweede keer gecuretteerd. Ik zie er als een berg tegen op. Ik voel me opgezwollen, heb al 6 weken weeachtige krampen in mijn buik, mijn borsten doen pijn en s' nachts ben ik steeds misselijk en daardoor slaap ik slecht. Ik ben moe, labiel en weet dat mijn lichaam niet in staat is om op natuurlijke wijze mijn dode kindje af te stoten. Het voelt alsof ik met een berg bloed rondloop die er elk moment uit kan stromen. Dan durf je toch gewoon niet meer naar je werk te gaan?
Ik weet het nog precies van de vorige keer. Ik ging plassen, had een beetje buikpijn, keek naar beneden en de hele wc vol met bloed. Dat beeld krijg ik nooit meer van mijn netvlies.
Ten tweede heb ik heel veel moeite met mijn omgeving. Hoe kan iemand op het idee komen om tegen mij te zeggen dat de miskraam is ontstaan omdat ik veel te druk ben geweest? Vorige keer zei mijn eigen moeder dat tegen mij. Ik voelde me zo diep gekwetst dat ik geen reactie kon bedenken op deze opmerkingen. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat er ook mensen zijn die oprecht meeleven. Maar dit blijft zo naar hangen...
Ten derde vind ik dat ik beide keren erg slecht behandeld ben door mijn huisartsen. Blijkbaar tel je niet mee als je nog geen 13 weken zwanger bent. Ze weigerden mij door te sturen naar de gynaecoloog, en wilden een natuurlijke miskraam afwachten.
Ik heb vanaf een week na de zwangerschapstest "geweten" dat er geen leven zat in mijn buik, door bloedingen en buikkrampen. Pas in de 10e week werd ik na een heftige discussie doorgestuurd voor een echo, waarop mijn vermoeden werd bevestigd. De arts wou mij niet doorsturen omdat mijn klachten niet direct aanleiding vormden tot een spoedecho. Ik kon nog wel een paar weken wachten. Ik heb deze periode als traumatisch ervaren. Ik voelde me niet serieus genomen en telde blijkbaar niet mee als patiënt. Zekerheid willen, is dus geen aanleiding om doorgestuurd te worden naar de gynaecoloog. En ondertussen zegden ze tegen me dat ik maar eens moet gaan genieten van het zwanger zijn. Gefeliciteerd!
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: inneke op 20/11/2003 @ 10:16 
hei, ik wilde even zeggen dat ik heel erg met je meeleef hoor. Ik heb ook een miskraam met curretage achter de rug. Nare reacties heb ik niet echt gehad gelukkig maar niemand begrijpt toch echt wat je doormaakt. Ik ben nu weer zwanger, 12 weken, en ben al heel de zwangerschap ongerust geweest. Nu zelfs nog. Genieten van de eerste maanden van de zwangerschap is moeilijk als je al eens een miskraam hebt gehad. Ik hoop dat je samen met je partner deze moeilijke periode doorkomt. Geniet vooral even van elkaar, zou ik zeggen. Ik duim voor je in de toekomst.
Groetjes,
Inneke
Door: Sandra (profiel) op 20/11/2003 @ 11:27
Hoi.......ik wilde ook even laten weten dat ik erg met je mee leef, zelf heb ik 8 keer een miskraam gehad en de nodige reakties ik ben nu weer zwanger 7 weken maar ben zoo vreselijk bang en onzeker maar ik mag gelukkig elke week een echo laten maken...nu maar duimen, maar ik wil jou en je man veel sterkte wensen met het verlies en wees sterkt.....
Door: Anoniem op 20/11/2003 @ 11:42
hallo
ik heb enkele jaren geleden een miskraam meegemaakt en weet nog heel goed hoe vreselijk verdrietig ik was en jaloers op alle zwangeren om me heen. ik heb er over gepraat en gelezen en wilde meteen weer zwanger zijn .Gelukkig lukte dat na enkele maanden en nu heb ik al 3 kids! sterkte!
Door: Anoniem op 20/11/2003 @ 12:53
Na 2 miskramen heb ik eindelijk een schat van een zoontje,maar eerlijk gezegd heb ik van die negen maanden in mijn buik niet genoten,uit angst dat er toch weer iets fout zou lopen.Je moet maar denken,3de keer,goede keer.Heel veel succes!!
Door: Anoniem op 20/11/2003 @ 16:14
Ikzelf heb ook al 2 miskramen achter de rug, eentje op 12weken en 1 op 19weken. Daarom was ik er de 3de keer ook enorm bang voor, ook ik had moeite met ervan te genieten... Alles verliep echter goed en na 9 ongelofelijk spannende maanden kwam mijn zoontje Chester ter wereld, een wolk van een baby !!! Groetjes en veel liefs...
Door: heidiv op 20/11/2003 @ 19:18
Ik weet heel goed hoe je je voelt want ik heb ondertussen al 5 miskramen achter de rug.En ik voel met precies zoals jij je nu voelt, ik heb wel geen enkele keer een curretage gehad, mijn lichaam stootte het uit zichzelf af, maar die pijn die blijft en daar blijf je dus aandenken. Maar ik wil je vooral veel moed en hoop geven dat je vlug een gezonde baby in je armen kan houden.Want ten slote is dat het gene wat we allemaal willen.
Groetjes,
Heidi
Door: Anoniem op 20/11/2003 @ 22:36
hey,
ik wil je heel veel sterkte toewensen.Het is gewoon schandalig dat mensen vandaag de dag je klachten minimaliseren.Je eigen gevoel lklopt meestal ook.Ikzelf heb vorige week een miskraam gehad en meteen dezelfde nacht een spoedcurretage gehad.Ik berijp hoe moeilijk het is maar we moeten verder...
veel sterkte
Door: Sarah op 21/11/2003 @ 17:06
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Ook ik heb 5 maanden geleden een miskraam met curettage gehad. Mijn omgeving is op die moment heel begripvol geweest, maar de dag erna was het precies of alles al vergeten was ... Ik bleef achter met een enorm verdriet zonder dat ik daar nog bij iemand mee terecht kon.
Nu ben ik terug zwanger (5 weken) maar ik kan er niet van genieten uit angst dat het weer misloopt.
Ik wens je heel veel sterkte toe en duim mee voor jou dat het volgende keer allemaal beter afloopt.
Door: Anneke op 23/11/2003 @ 11:04
Ik had vorig jaar op 5 weken een miskraam. Om mezelf wat te beschermen heb ik het slechts tegen twee vriendinnen en twee collega’s verteld. Mijn ouders en schoonouders en de hele familie zijn niet op de hoogte. Alhoewel ze zeker zeer medelevend zouden reageren, wou ik niet dat zij ook dit verdriet deelden en hun reacties voortdurend zouden moeten ’afmeten’. Nu ben ik 7 weken zwanger. Op 4 december heb ik mijn eerste echo. Dan zal ik hen het gelukkige nieuws medelen, samen met mijn verdriet van vorig jaar.
Verder wou ik nog even kwijt dat ik een zeer begrijpende huisarts en gynocologe (die ik pas na mijn miskraam leerde kennen)heb. Ik verschiet ervan dat er toch nog dokters zijn die zo bruut durven reageren. Ga alsjeblief op zoek naar mensen die je wel kan vertrouwen, die luisteren naar je wel en wee. Ze zijn er echt!!!
Door: Jaenine (profiel) op 24/11/2003 @ 15:24
Hallo!
Ik heb na 9 miskramen uiteindelijk twee gezonde dochtertjes gekregen, du nu bijna 1 en bijna 5 zijn.
Het verdriet gaat nooit over, dat heb ik zelf ervaren en zeker nier zolang je geen kindje in de armen houd.
Niet dat dit kindje, de verloren kindjes kan vervangen, maar je verlangen en je zelfvertrouwen in je lichaam is weer goed.
Bij de eerste miskramen ben ik ook verschillende keren gecuretteerd.
Vorig jaar had ik in februari een miskraam van een tweeling en 6 weken nadien was ik weer zwanger (wel door IVF).
Ik heb twee zorgeloze zwangerschappen gehad, niet te geloven na al die ellende!
Bij elke zwangerschap heb ik me heel positief opgesteld en na 26 en 30 jaar dokteren hebben we dan eindelijk onze wens!
In ieder geval heel veel sterkte met je verlies.
Liefs,
Jaenine
Door: Anoniem op 26/11/2003 @ 16:03
Hoi,
Ik heb dit jaar in januari ook een miskraam gehad met zuigcurettage. Ik was 9 weken ver. Nu een jaar later ben ik weer zwanger. Ik ga morgen naar de huisarts voor bevestiging. Toch heb ik ook zo’n schrik dat het weer zal mislopen. Zeker als je leest dat sommige vrouwen meer dan 3 miskramen doen na elkaar. Ik wens iedereen succes toe die probeerd zwanger te worden, succes aan degenen die zwanger zijn en veel sterkte aan degenen die hun vruchtje verloren hebben.
Iene
Door: Ellen op 26/11/2003 @ 16:09
Lieve meid,
Ikzelf ben op 26 sept 03 bevallen van 2 lieve meisjes, (20 weken zwanger) helaas waren ze nog niet levensvatbaar en zijn ze gestorven in mijn buik door het twin to twin syndroom. Ik begrijp je verdriet, en weet hoeveel pijn het doet om je toekomst te verliezen! Want dat is het ook, velen vinden het niet erg omdat je nog jong bent, omdat het nog maar zolang was enz. maar die weten niet waar ze het over hebben! Ik heb vanalles te horen gekregen: is het niet van op reis te gaan; is het niet van te lang te gaan werken; heb je wel goed op je voeding gelet; mischien van te dansen; ben maar blij want je hebt geen kanker en dat is véél erger; ben maar blij want iem bij ons in de geburen heeft een tweeling allebij zwaar gehandicapt; enz.
Onlangs dacht ik dat ik klaar was om uit te gaan eten, want daar het 4 okt mijn verjaardag was moest ik nog trakteren op een etentje, natuurlijk was ik daar de laatste keer met mijn zware dikke buik en een garçon vroeg me hoe het was, en zei dat hij later bij me terug zou komen want het was druk, bij de koffie vroeg ik hem aan het buffet hoe het met hem was (schoonma achter me) en hij aan mij, en ik zei dat ik mijn buik kwijt was, goh zei hij dat is een goede zaak! proficiat! natuurlijk duurde het niet lang voor ik in tranen uitbarstte, die jongen kan er niet aan doen, want die weet het niet, maar voor mij was het back to reality, ik liep naar het wc om me wat op te knappen, mijn vriend kwam me achterna en troostte me alsook die garçon, het was over. Maar de dag erop kreeg ik te horen van mijn schoonvader dat dat niet paste zo ineens met tranen van tafel weggaan, de mensen zouden denken dat we ruzie gehad zouden hebben aan tafel en dat had hij niet graag. Kan ik eraan doen? Ik mag me niet opsluiten, want dat is verkeerd; maar als we dan weggaan en mijn verdriet komt boven is het ook niet goed, ach, er snappen maar zéér weinig mensen wat je doormaakt, onthou één ding, jouw vriend telt daarmee moet je verder! En kop op, de volgende keer zal het ons wel goed gaan, het kan niet altijd misgaan toch?! Sterkte!
Hey
Ten eerst wil ik zeggen dat ik met iedereen heel erg mee leef want het is maar wanneer je zelf een miskraam gekregen hebt dat je weet hoe het voelt voor andere die dit mee maken.
Ikzelf heb op 4 november vorig jaar een kindje verloren , ik was 17 weken ver! Ik heb eerst 9 uren gelegen om te bevallen op een natuurlijke manier en de dag erop heb ik nog een curtage moeten ondergaan omdat de moederkoek nog achter gebleven was! Ik heb heel veel steun gekregen van mijn familie en mijn man, tijdens mijn bevalling is mijn man en mijn ma geen minuut van mij geweken. Van de omgeving rond mij krijg ik nogal gemengde reacties, vele waren heel meelevend en vaak vertelde ze dat ze dit ook meegemaakt hadden en andere zoals mijn werkgever vroeg wanneer ik terug kwam werken want hij dacht enkel maar aan zijn eigen portemonee, nadat ik 3 weken thuis was gebleven ben ik terug gaan werken ik heb daar dan nog drie weken gewerkt en ik heb dan mijn ontslag gekregen omdat ik drie weken thuis was gebleven, dus je ziet iedereen reageert daar anders op Er zijn ook veel mensen die niet weten hoe ze moeten omgaan met je vedriet en ze voelen zich vaak heel onwennig bij je waardoor ze vaak iets verkeerd zullen zeggen maar dat ze het helemaal niet zo bedoelden. Medische begleiding heb ik ook niet echt gehad na mijn verlies, mijn huisdokter is wel langsgekomen en hij heeft toch wel een halfuur naar mij zitten luisteren, hij was een grote steun.
Nu zijn we een jaar verder en er gaat nog geen dag voorbij dat ik er niet aan denk, ik ben nu opnieuw zwanger en ik kan er totaal niet van genieten ik loop heel veel op mijn ongemak dat er iets mis zal zijn met de baby, en ik had gedacht eens ik de 17 weken gepaseerd zou zijn dat dat ging verbeteren maar dat is niet zo want ik ben nu 22 weken ver en ik heb nog altijd heel veel schrik, deze namiddag moet ik voor een grote echo en ik hoop dat alles in orde zal zijn met ons kindje en hopelijk kan ik dan een beetje genieten van mijn zwangerschap!
Ik wens iedereen heel veel sterkte en heel veel succes met een nieuwe zwangerschap en vooral heel veel steun van de mensen die je het liefst ziet!!!!
Natasha
Door: babs op 27/11/2003 @ 18:49
hallo ik heb je verhaal gelezen en was een beetje geschokt ja om medeleven hoef je niet bij iedereen aan te kloppen heb ik zelf ook ondervonden ik zelf ben met 32 weken bevallen van mijn eerste een meisje ze is dood geboren ze is wel gedoopt en begraven zoals het hoort veel mensen zeggen mijn verdriet te begrypen maar je moet het zelf ook kunnen verwerken, nu 11 jaar later en 2 kinderen verder moet ik wel toe geven ik mis mijn dochtertje heel erg en soms heb ik er ook wel moeite mee maar ik heb me er bij neer gelegd ook al word ik 60 dit vergeet je nooit,, en die curetage je moet zo denken baarmoeder schoon 4 mnd rust en dan proberen maar ik zeg vaak genoeg als een vruchtje inorde is dan blijft het zitten je moet verder een ding vergeten doe je het nooit maar dat vind ik nou eenmaal menselijk,, mijn exuus voor mijn botte uitdrukking maar aldoende leert men groetjes babs.....
Door: Anoniem op 01/12/2003 @ 15:47
Hoi allemaal,
Ik heb de afgelopen 18 maanden 3 keer een miskraam gehad. Gelukkig allemaal redelijk vroeg. 6 weken, 8 weken en 5 weken. Nu ben ik weer zwanger. 61/2 week. Volgende week krijg ik pas een echo, dus jullie snappen wel hoe ik in spanning zit. Ik probeer me er op in te stellen dat het toch wel weer mis gaat (volgens de gyn was het 3 keer gewoon pech), maar ondertussen zit ik al wel namen te verzinnen en uit te rekenen wanneer het komt en wat ik met de babykamer doe en zo. Dus als het nu weer mis gaat zal het toch wel weer heel zwaar worden. En niemand leeft echt met je mee als het mis gaat, bij mij niet in ieder geval, het staat zo ver van ze af. Ik heb het nu ook nog aan niemand verteld dat ik zwanger ben, dat doe ik pas als ik de echo heb gehad.
Door: Anoniem op 01/12/2003 @ 23:47
hallo ,ik heb vorige week ook een miskraam gehad.
Vooral mijn moeder had een heel botte reactie,ik moest het maar niet meer proberen .
Ik heb toch al een kindje en daar moet ik maar tevreden mee zijn .
Door: Anoniem op 06/12/2003 @ 00:05
Hoi, ik ben 37 en heb geen kinderen maar ben nu twee keer zwanger geweest. Ik heb ook twee miskramen gehad. Een missed abortion op 8wkn met een curettage op 13 weken. Na twee maanden was ik weer zwanger. Met 8 weken kreeg ik een echo en het hartje klopte! Er was nog maar 1% kans dat het alsnog fout zou gaan. Ik kreeg een beetje hoop. Met twaalf weken kreeg ik weer een echo en toen bleek dat het hartje niet meer klopte. Een week later had ik een miskraam met alsnog een spoedoperatie omdat ik te veel bleef bloeden. Ik wil graag weer proberen om zwanger te worden. Ik heb nog steeds veel verdriet en het is moeilijk om hier mee om te gaan. Voor de buitenwereld is het toch abstract. Ik wens iedereen veel sterkte en vertrouwen.
Door: Cynthia (profiel) op 08/12/2003 @ 11:30
Hallo,
wat een ongeluk allemaal, blijkbaar zijn er velen met meerdere miskramen, op 4 september hebben ze mijn eerste ’mislukte miskraam’ ontdekt, het vruchtje was meer dan een week dood, op 8 weken heb ik dan een curettage gehad.
Onze vreugde was groot toen ik begin november terug zwanger bleek. Helaas niet voor lang, 2 weken geleden kreeg ik een minieme bloeding, maar ik voelde dat het fout was en ben onmiddellijk naar het ziekenhuis gegaan. Op de echo was een lege vruchtzak te zien, 2 dagen later moest ik terug naar het ziekenhuis, nog steeds een lege vruchtzak en een sterk doorbloedde rechter eilleider. Ik heb dan ik spoed een kijkoperatie gehad omdat ze een Buitenbaarmoederlijke vermoedden. Uiteindelijk hebben ze niets gevonden (oef, anders was ik mijn eilleider kwijt geweest). En afgelopen vrijdag heb ik een curettage gehad, het was vreselijk, ik heb heel slecht gereageerd op de narcose, tot 2 dagen nadien beverig over heel mijn lichaam.
Huilen om dit verlies kan ik nog niet, ik heb het gevoel dat ik maar half leef. Gelukkig heb ik 2 gezonde kindjes van 9 en 7, maar ons verlangen naar een derde kindje is zo groot...
Ook ik krijg pijnlijke reacties in de genre van : hou nu maar op je hebt er toch al twee, of je bent te snel terug begonnen na die eerste miskraam (net of het mijn eigen schuld is !!).
Hoedanook ik wens jullie allemaal voorspoedige zwangerschappen toe (ook voor mezelf
)Groetjes
Cynthia
Door: Anoniem op 09/01/2004 @ 19:10
Ik denk ook dat ik een miskraam heb gehad (ik ben nu ongeveer zeven weken zwanger voor de eerste keer) maar zoals ik lees heeft iedereen veel pijn gehad dit is bij mij dus absoluut niet het geval ik heb een bloeding gekregen en die en ging de hond uitlaten en voelde iets uit mijn vagina komen het leek op een naaktslak. Herkent iemand dit ik hoop van wel want van de huisarts word ik niet wijzer. En ik mag pas volgende week voor een echo om te kijken of het wel of niet goed is ik hoop echt dat iemand mijn verhaal herkent. Verder wil ik ook iedereen heel erg veel sterkte toewenzen die een verlies hebben gehad.Ik lees met jullie mee.Een ding is zeker nu leer je gelijk de mensen kennen waar je echt wat aan heb en dat zijn er helaas maar weinig.
Groetjes
Door: Anoniem op 01/06/2004 @ 17:07
ik heb zelf ook een miskram gehad ,mijn lichaam reagerde hier ook niet op.
De dag voor de ego had ik een raar voorgevoel.
gelukkkig ben ik door de dokters erg goed behandeld en opgevangen.
Ik hoop dit nooit meer mee temaken, naar een miskram ben je de weg al kwijt als je het dan nog een keer mee moet maken en de dokters ook nog zo regageren kan ik me voor stellen dat je denkt dat je niet meetelt .
Ik hoop dat je het een plekje kan geven en dat je in de toekomst nog een goede zwangerschap kan vol brenegen.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.