Molazwangerschap
In mei 2003 bleek ik in verwachting te zijn van ons tweede kind. Ik kan zeggen dat wij (mijn man en ik) erg in de wolken waren. De nieuwe kamer van onze oudste, die toen 11 maanden was, was in een mum van tijd (in gedachten) klaar. Er moest natuurlijk plaats komen voor de baby.
Al vrij snel begon mijn buik te groeien. Naar mijn idee kon je al echt zien dat ik zwanger was terwijl ik eigenlijk pas 7 weken ver was.
Ongeveer een week voor de echo vertelden we onze ouders dat er gezinsuitbreiding op komst was.
Met negen weken gingen we naar de verloskundige. Terwijl ze bloed afnam, vroeg ik:" Moet je niet eerst kijken of alles oké is?"
Op het gezicht van de verloskundige kon je op dat moment de vragen zien:" Waarom zegt ze dat? Wat zegt haar moederinstinct?"
De baarmoeder bleek goed gegroeid maar op de echo was nauwelijks iets te zien. Wel een vruchtzakje maar geen vrucht. Er zat ergens wel iets... Maar wat? Dat was onduidelijk. Mijn angst ging al uit naar een tumor of zo, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn.
We waren er wel kapot van. De gekochte kleertjes konden weer opgeborgen worden. Iedereen leefde tot op zekere hoogte met ons mee.
We hebben twee en een halve week gewacht tot het vanzelf af zou komen. Het bloedverlies kwam vrij snel na het nieuws maar zette niet door. Ik heb zelfs acupunctuur uitgeprobeerd. Maar na drie behandelingen kon ik het geestelijk niet meer aan want ik ging er steeds in tranen naartoe. Maar ja, je probeert alles om de natuur te helpen. Helaas hielp dit niet en het wachten leek eindeloos...
Begin augustus 2003 (week 13 van de zwangerschap) kreeg ik een curettage. De operatie viel me gelukkig 100% mee. Ik hoopte voor ons dat er nu iets afgesloten kon worden.
Helaas bleek ik een zeldzame molazwangerschap gehad te hebben. De gynaecoloog vertelde een vaag iets maar het enige wat we eigenlijk hoorden, was dat we in ieder geval een paar maanden moesten wachten alvorens opnieuw zwanger te mogen worden. En dat kwam hard aan.
Eerst het verdriet om ons verloren kind en dan ook nog niet opnieuw zwanger mogen worden. Na een week kwamen we er pas (na gesprek met de verloskundige) achter wat een molazwangerschap echt in hield. Het was toch iets serieuzer dan we dachten.
Via Internet zijn we het volgende te weten gekomen:
Een eventueel vruchtje heeft geen kans op overleven. De placenta in de baarmoederholte groeit verder en door vochtophoping ontstaan talloze blaasjes. Een spontane "abortus" is niet mogelijk (dus het acupunctuur had ik ook achterwege kunnen laten). Het zwangerschapshormoon HCG is bij een molazwangerschap extreem hoog. Na curettage blijven er nog altijd een aantal molacellen over, die moet het lichaam zelf opruimen. Gebeurt dat niet dan kan een kwaadaardige aandoening ontstaan en is een chemokuur de volgende zet. Het hormoongehalte moet een half jaar onder het 5 zitten alvorens je weer opnieuw zwanger mag worden. In geval van een chemokuur moet je zelfs een jaar wachten nadat het hormoongehalte onder 5 zit.
Het viel me erg zwaar. Weg plannen. Iedereen in mijn omgeving was zwanger of bezig met zwanger worden en wij moesten wachten. We wisten niet of de mola vanzelf weg zou gaan of dat het misschien een hardnekkige aandoening zou worden. De meeste mensen gingen er vanuit dat de kous na de curettage af was. De wereld gaat door... Nogal wiedes. "Je hebt al een kind..."
Betekende dat dan dat je niet mag rouwen om een ander gewenst kind? Naar mijn gevoel was er maar weinig begrip. Maar misschien lag dat aan mij want ik was erg emotioneel en verdrietig en dan zie je de dingen niet meer zo "scherp".
Wat voor mij ook meespeelde, was het feit dat mijn dochter bij haar geboorte niet gezond was (haar darmen waren niet goed aangelegd). Gelukkig werd ze twee dagen naar haar geboorte geopereerd en was ze nu zoals elk ander gezond kind. Maar daardoor had ik wel geen normale kraamtijd gehad want ik maakt me natuurlijk heel veel zorgen. Je gaat dan toch aan jezelf twijfelen: "Is er genetisch misschien iets niet in orde?"
Het één had gelukkig niets met het ander te maken en we hadden gewoon 2 keer pure pech gehad.
Gelukkig gaat nu alles beter. Toen ik nog in verwachting was (van mijn "2e kind"), bedroeg mijn HCG-waarde 30.000. Drie weken na de curettage was dit maar 78 meer. Elke week moest ik bloed laten prikken.
Eind september was mijn HCG gedaald tot 4. In oktober moest ik dan nog om de twee weken bloed laten prikken. Volgens de gynaecoloog was het kantje boord geweest. Volgens hem had ik geen echte molazwangerschap (geen idee wat hij daarmee bedoelde).
Over enkele maanden mag ik waarschijnlijk weer zwanger worden en dat geeft hoop.
Cynthia
Nuttige linken:
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Liesbeth op 26/02/2004 @ 22:51 
Blij te horen dat het goed gekomen is en geniet er nu maar van. Het is je van harte gegund. En laat iets weten hoe het verder verloopt eh. Groetjes van Liesbeth
Door: sonja op 27/02/2004 @ 16:10
hallo cynthia
ook ik kwam er in mei 2003 achter na ander half jaar proberen dat ik zwanger was, van mijn eerste kindje!! oh wat waren we gelukkig,de eerst weken natuurlijk in spanning of het allemaal wel goed zou gaan, en einelijk na 12 wkn alles nog goed,naar de verloskundige toe dus voor de 1ste controle en om het hartje te horen natuurlijk!!! maar helaas geen hartje te horen, maar dat kwam wel vaker voor het lag er maar net aan waar hij zwemt, zei ze nog, dus maar een afspraak voor een tijdsbepaalings echo voor een week later, de 1ste dag van onze zomer vakantie,wat een feest mooier kon onze vakantie niet beginnen, maar toen het beeld te zien was, geen humpie, nog eens draaien en draaien nee geen humpie!!! alleen maar bolletjes heel veel bolletjes, ja en toen storte onze wereld in,mola werd er gezegt???? ja en wat mag dat dan wel wezen???nooooooit van gehoord maar ik had het en ik kon alleen maar huilen!! gelijk de volgende dag gecurriteerd, en waar mag je je dan melden,ja op de kraamafdeling
oh wat ik boos al die babys die je daar hoorde en ja daar ging weer een dame naar de verlos kamer
na de curritage ging het allemaal snel weer goed gelukkig, maar mocht een half jaar niet zwanger worden, weer een klap, 
maar we zijn nu weer bezig om te proberen, moest eigenlijk tot april aan de pil van mijn gyn, maar ben 1 jan al gestopt, 1ste maand niet zwanger,nu wachten af het deze maand gelukt is????, jij van harte gefeliciteerd met je zwangerschap!!! hoop dat je een mooie tijd tegemoet gaat!!!groetjes sonja
Hey Cynthia,
Ook ik had een mola zwangerschap een Partiële, in december 2001 werd die ontdekt na 15 weken zwangerschap. Natuurlijk mag je verdriet hebben om je verloren oh zo gewenste kindje. Voor mij ligt die mola al een tijdje achter me intussen heb ik er een gezonde dochter bij die nu 9 maanden is. Af en toe denk ik nog eigenlijk had ik drie ukken moeten hebben en toen ik zwanger was van luna dacht ik vaak... nu had ik in zak en as moeten zitten omdat ik twee ukken op een jaar tijd zou gekregen hebben. (als ik die mola niet had gehad (uitgerekend voor juni 2002) en weer zwanger zou zijn (luna werd verwacht op 21 mei 2003)). Alles komt goed, geloof me, alleen heb je daar nu niet zoveel aan. Ik kon het niet verdragen als mensen zeiden acht meid over een jaar straal je weer en zit je hier vast met een dikke buik, verschrikkelijk vond ik het, maar ze hadden wel gelijk. Het is ook zo en dat viel me heel erg zwaar, dat mensen denken dat je geen verdriet moet hebben om een kindje dat je verliest pril in de zwangerschap. Precies of het is er niet geweest en je moet het zomaar vergeten de draad oppikken en weer verder gaan
. De tijd dat ik niet zwanger mocht worden heb ik vooral doorgebracht met mijn dochter, samen deden we dingen die we met een baby niet hadden kunnen doen. Mijn oudste dochter was toen 3 jaar.Ik wil je een hart onder de riem steken en zeggen dat het echt goed komt. Je kleintje krijg je nooit meer weer, maar er komt een dag dat je niet meer zo verdrietig bent als je er aan denkt, wel blijf je het missen en blijf je der van houden.
Ik kan met fierheid zeggen dat ik weer een gelukkig, fiere en trotse mama ben van twee meiden en een engeltje!
Groetjes Cindy xxx
Cynthia,
Ik had gereageerd zonder de berichtjes vooraf te lezen, zie nu dat je zwanger bent en dat je ukje er komt in september!! Geniet ervan hoor. Zoals je hierboven kunt lezen had ik het tijdens mijn zwangerschap ook vaak moeilijk en dacht ik steeds dat ik in zak en as had moeten zitten door de komst van twee ukken in een jaar tijd.
Mijn bevalling was ook heel emotioneel, ik heb echt tranen met tuiten gehuild en zei als maar tegen mijn pas geboren meisje, we hebben oh zolang op je moeten wachten er kwam geen eind aan mijn tranen, tranen van geluk om de nieuwe baby, maar ook tranen om de baby die er niet mocht zijn.
Toch ben ik gelukkig hoor al blijf ik mijn engeltje missen en blijft het een heel speciaal plekje in mijn hart bewaren.
Veel geluk de komende tijden!!!
Groetjes Cindy xxx
Door: Cynthia op 04/03/2004 @ 13:48
Dag meiden,
bedankt voor jullie reacties. Ik heb nu al 2 echo’s gehad en alles is in orde. Over 2 weken krijg ik mijn 3e echo, maar de ongerustheid blijft, verschikkelijk. Liesbeth, wat is PCO (misschien een domme vraag) en ik zal zeker voor je duimen dat je snel een ukkie mag verwachten.
Sonja, ik hoop dat je snel weer in verwachting bent.
Groetjes Cynthia
Door: Anoniem op 04/04/2004 @ 22:41
dag cynthia ook toevallig ik ben ook eind sept uitgerekend van mijn zwangerschap en tot nu toe gaat het allemaal goed en hoop dat dat dat ook blijft ik heb ook afen toe nog wel verdriet hoor na verleden jaar maar dat moet toch kunnem vind ik
xxx anoniempje
Door: denise op 07/09/2004 @ 16:57
Ik heb ook een mola zwangerschap mee gemaakt, ik heb de afgelopen 3 maanden zo’n rare tijd gehad. Ziekenhuisbezoeken te veel om op te noemen, wachten op uitslagen van bloed en foto’s, mijn curratage verliep heel goed, snel lichamelijk op de been.
dus toen kwam het iedere maandag bloed prikken mijn HCG waarde testen. na een forse daling van 11.000 naar 9.000 was ik meer dan tevreden, een paar weken later dan dat telefoontje dat het weer op 8.000 zat.
Ik heb nu een week van de chemaotherapie er op zitten, ik mag er nog 4 verwachten. Je gaat door een hel, je bent over het ene nog niet heen en het ander staat buiten op je wachten.
zit met enorme blaren in mijn mond, kan alleen vloeibaar voedsel eten. mijn wondjes op mijn huid helen niet, val iedere dag een kilo af en kan niet praten, slapen niks!!! Dit wens je geen enkele vrouw toe
liefs denise
Door: annick op 25/10/2004 @ 11:07
hallo denise
ik was zwanger in november1999 vhet zou ons eerste kindje zijn.op zeven weken gingen wij voor het eerst op controlle bij de ginucoloog ik moest daar nog een zwangerschaps test doen en inderdaad zij de dokter je bent zwanger we zullen kijken of het hart je klopt onze werelt storte op een fraksie van een seconde inmekaar sorry zij de dokter maar je hebt een miskraam kom bij een paar dagen terug het vruchtje komt natuurlijk af.na drie dagen ben ik teug gegaan ik kon er niet bij leven dat ons kindje dood was en dat ze een curatage moesten doen.het was gebeurt de dockter zij dat wij niet moesten wachten om nieuw zwanger te worden maar wij haden te veel verdriet en wilden wachten.na een week kreeg ik een hevige bloeding wij zijn direckt naar spoed gegaan daar hebben ze terug een curatage gedaan en een kijk opperatie ik kreeg twee zakken bloed bij en toen ik waker werd kregen wij te horen dat ik een molazwangerschap had maar dat alles terug ok was we moesten weer niet wachten om zwanger te zijn.na drie dagen ging ik op controlle bij de giniecoloog en die zij dat alles goed verlopen was wij zullen voorde zekerheid een echo nemen wat bleek dat die mola niet weg was en dat ik met spoed naar leuven moest de dag nadien kwam ik in leuven aan van de ene dokter naar de andere ik wist nog altijd niet wat een mola was.die sturde mij naar huis ze gingen wel iets laten horen.die zelfde avond rond23.00u bellden de professor dat ik smorgens om 6.00u moesten binnen gaan.en daar kreeg ik te horen dat mola een kwaad aardig gezwel was maar dat ze dat alleen met chemao weg kregen die zelfde dag zijn we met chemaotherapie gestart.de eerste drie weken heb ik alleen op een kamer gelegen mijn mont was helemaal verbrand van de chemaotherapie ik kon ook niet eten niet zelfs mijn speksel kon ik niet door slikken ik kreeg morfinne voor de pijn maar hielp niet ik kreeg eten door een sonde.wij hebben veel afgezien.na drie weken mocht ik voor een week naar huis en dat hebben wij viermaanden gedaan een week binnen en een week naar huis.tussen door ben ik nog opgenomen voor bloedplaatjes bij te krijgen en bloed.alles is goed afgelopen maar wij hebben nog altijd geen kinderen ik durf niet goed en toch verlang ik er zo naar ik ben nu 33 jaar en ik weet niet of ik van mijn schrik af kom ik blijf maar bij de gedachten dat het terug komt of dat ons kindje later ook problemen heeft en dat zou ik niet aan kunnen.
Door: sjanie op 01/11/2004 @ 07:20
hey hoi hallo ik heb zelf ook mee gemaakt dit is nu al de tweede keer ik ben bijna 43 jaar oud maar had graag ook dat kindje willen hebben maar ik leef met jou me ik moet straks weer naar het ziekenhuis en dan weer ff kijken en dan cureteren
Door: annick op 10/11/2004 @ 10:24
hallo sjanie ikweet wat jij nu mee maakt ik wens je veel sterkte groetjes en veel sterkte
Door: Wendy S op 18/11/2004 @ 15:18
Hallo allemaal, Het doed mij echt goed om te horen dat er nog meer vrouwen zijn die een mola zwangerschap hebben gehad. Het is iets wat maar zo weinig voor komt dat je echt moet zoeken naar mensen die het ook hebben verwerkt of nog aan het verwerken zijn. Ik ben eind augustus gecuretteerd en nu ben ik bijna 2 maanden verder in het lange wachten naar die datum dat je eindelijk weer mag proberen! Eind maart 2005 is er een half jaar voor ons voorbij. Ik heb het er nu echt nog wel moeilijk mee. Het is zo een tegenvaller als je zwanger bent, het gaat fout en dan moet je ook nog eens een half jaar wachten! Ben er soms nog flink verdrietig van. Daarbij zijn 4 van mijn vriendinnen zwanger geraakt in die periode dat ik het net allemaal te horen kreeg. Ik ben echt blij voor hun maar ik ben nu nog zoveel met mezelf bezig. zijn er vrouwen die al eerder dan na dat half jaar zwanger zijn geworden? Niet dat we daar voor gaan maar ik ben benieuwd of dat allemaal wel goed is verlopen.
Voor de rest wens ik iedereen die zwanger wil worden heel veel succes (en mezelf natuurlijk ook!).
Groetjes Wendy
Door: annick op 08/12/2004 @ 11:39
hoi wendy ik weet dat het lang duurt als je wil zwanger worden ik heb het nog altijd moeilijk maar het leven gaat door en weet je 6maandjes dat gaat nogik moest 2jaar wachten veel sucses en hoop dat alles goed gaat groetjes we komen er wel dada en nog eens veel sterkte xxx annick
Door: Anoniem op 27/12/2004 @ 17:15
Hallo allemaal
Afgelopen juni was ik ook na negen maanden proberen eindelijk zwanger
ik wist dit niet omdat ik al een tijd niet ongesteld was geworden en daar iets voor slikte.
Een paar dagen erg overdreven misselijk te zijn besloot ik eens een test te halen. ik kon toch niet zwanger zijn.
Toch wel dat is raar.
Na een paar dagen mocht ik gelijk bij de gyneceloog terecht. en die vertelde gelijk dat ik geen normale zwangerschap had.
Een klap in je gezicht.Het moest gecureteerd worden.
Uitslag een mola.
Wat is dat nu weer. zeg
Ben inmiddels zover dat ik begin januari weer een afspraak heb mijn bloed is nu een half jaar kleiner dan 5 dus prima.
Hoop dus dat we weer een nieuwe start mogen maken.
Want wachten duurt erg lang als je wens zo groot is
Door: Anoniem op 28/12/2004 @ 10:18
Hallo allemaal,
Ik ben, na ’t lezen van dit allemaal, nog ongeruster (licht uitgedrukt) dan gisterenavond.
Gisteranavond, na 8 weken zwangerschap, ging ik de eerste maal bij mijn gynaecologe voor een echo.
Dit was op eigen initiatief, want mijn huisdokter had me , bij ’t vaststellen van m’n zwangerschap, voorgesteld pas eind januari een echo te hebben (op ong.13 weken dus)
Het is voor mij de 2de keer dat ik zwanger ben, heb reeds een flinke prachtzoon van 7 jaar, en ik wilde zolang absoluut niet wachten. Bij mijn eerste zwangerschap had ik een eerste echo op 7 weken, dus nu wilde ik ook rond hetzelfde aantal weken ‘iets’ te zien krijgen.
Ondanks de zeer uitgesproken zwangerschapsverschijnselen (misselijkheid, grote & gespannen borsten, gewichtstoename…) voelde ik me vaak heel onzeker over de zwangerschap, zelfs bang dat ik het me inbeelde, dat ik in een fantasie-wereldje leefde, op een te roze wolk zat….
De gynaecologe’s gezicht vertrok onmiddellijk bij het eerste beeld van de inwendige echo: dit zag er niet goed uit zei ze. Ik zag zelfs eigenlijk ook iets heel anders dan wat ik verwachtte: er was enkel een grote vruchtzak te zien (3,5 cm doorsnee) en een aantal rare slierten of tentakels.
Ze vertelde dat het mogelijk om een ‘mola’ zou gaan en dat ze dit al jaren niet meer gezien had, en het dus zeer weinig voorkomt.
Ik bleef, wonder boven wonder, zeer rustig, stelde vragen, en kreeg antwoorden: nee, het had niks met mij of m’n partner te maken, niemands schuld, oorzaak ligt niet bij ‘rookgedrag’, mijn ‘aanleg’ voor schimmelinfecties, leeftijd (33) etc… Een gril van Moeder Natuur.
De gynaecologe stelde me voor om volgende week donderdag, 6 januari, een curettage te laten uitvoeren in de dagkliniek, wel onder volledige korte narcose.
Volgens haar zou ik dan best een aantal maanden opnieuw de pil slikken, regelmatig alles laten onderzoeken om te zien of alles terug OK is, maar niets zou ons daarna in de weg staan om opnieuw zwanger te raken..Ze sprak zelfs over de mogelijkheid dat ik binnen drie maanden opnieuw zwanger zou zijn, en dat alles dan toch goed zou lopen!
Maar nu ik al de reacties lees op de website, slaat de schrik me om het hart!!!
Chemotherapie? Wekelijkse bloedonderzoeken? Wat staat me nog te wachten?
Via internet vind ik weinig info over mola. Is dit een soort kanker? (mijn moeder, tante en grootmoeder werden behandeld voor borstkanker, dus ik panikeer toch wel wat hoor)
Ik lig kompleet in de knoop met m’n gevoelens momenteel, heb moeite hierover te praten met al degenen die al op de hoogte waren van die blijde verwachting en die nu plots omslaat in panische angst en wanhoop.
Na de zeer ‘zakelijke’ beschrijvingen en praktische aanpak van mijn gynaecologe, dacht ik, OK, spijtig, maar er zijn ergere dingen in ‘t leven. En misschien maar beter zo, Moeder Natuur zal wel reden gehad hebben om dit te laten mislopen. Onderga je verdriet, onderga de procedure, en focus op de toekomst. Er komt weer iets anders om naar uit te kijken. Helaas, nu kan ik het opeens allemaal zo nuchter niet meer bekijken. Ik ga vanavond onmiddellijk langs bij mijn dokter, want ik moet hier gewoon meer over weten en ik hoop dat zij me gerust kan stellen….
Door: Marleen op 29/12/2004 @ 19:03
Hallo .....
Hiermee bedoel ik de gene van het stukje 28-12.
Daar weer boven heb ik zelf ook geschreven.
Jeetje wat naar voor je zeg , weet precies wat er door je heen gaat en wat je voelt.
Knap dat je gelijk bent gaan zoeken wat een mola nog meer inhoudt. Ik durfde dat niet omdat ik hoorde dat er eventueel een chemo aan vast kan zitten.
Ben nu bijna een half jaar verder en sinds 27 december pas voor het eerst op gezocht op internet.
Wist natuurlijk van de gyneceloog wel een beetje hoe het zat.
Ik had na toen ik het hoorde echt het gevoel of ik een ziekte had en van een monstertje(weefsel)zwanger was.
Na al deze verhalen ben ik ook weer een stuk wijzer geworden. Het is geen kanker, maar een verkeerde celdeling die als het te ver doorgroeit na de cerretage een chemo als gevolg kan hebben.
Hoeft echt niet het geval te zijn hoor dat was het bij mij ook niet.
Ik schrok daar ook enorm van.
Maar het blijft een raar iets en dat het nou precies ons moet overkomen.
Je blijft in twijfel zitten of het allemaal de volgende keer ook wel weer wilt lukken.
Hoop dat dat voor mij ook bijna zover is dat is nog afwachten.
Ik wens je 6 januari heel veel sterkte.
En
als je wilt kan je ookmonder gehele narcose dat hebben ze bij mij ook gedaan.
Uiteindelijk merk je er niet zo heel veel van, allen de emoties er na zijn wel wat zwaar.
Heel veel sterkte en goed van je om er over te praten ,want je denkt dat je de enigste bent.
groetjes marleen
Door: Bren op 05/01/2005 @ 12:42
Hey Marleen,
Bedankt voor je steunende woorden. Ik stuurde die erste mail als ’anoniem’, uit schaamte, maar besef dat die dan wel misplaatst is.
Ondertussen ving ik ook bot bij mijn huisdokter; die had het waarschijnlijk zo druk dat ze vergat me terug te bellen, na haar consult. En ikzelf was ook te koppig om er achterna te lopen.
De twijfel bleef wel in mijn hoofd spelen, mede door de toch wel koele, alledaagse reactie van mijn gynaecologe. Alsof het zo banaal was. Ik krijg er nog de kriebels van als ik me daarop focus. Ik kan me nu niet meer voorstellen me op m’n gemak te voelen bij haar.
Ook mijn partner bleef twijfelen, je hebt moeite dit te aanvaarden zolang de bewijzen niet zwart op wit staan; dokters zijn ook maar mensen, iedereen kan zich vergissen hé.
Gelukkig ken je in nood je vrienden: de broer van een vriendin is gynae, ik ken hem vaag uit onze jeugd, mar hij heeft een praktijk in het andere landsgedeelte. Ik belde hem op, en ja, hij toonde zeer veel begrip, ook voor onze twijfels, en ik mocht onmiddellijk bij hem langsgaan om hierover te praten, nogmaals een echo te doen etc. Hij heeft echt tijd voor mij gemaakt, zowel als voor m’n partner, veel uitleg gegeven, alle opties/mogelijkheden besproken, ook de psychologische kant van de zaak, het rouwproces, e.d.
De uitkomst is niet gewijzigd: ook hij zag geen embryo, geen hartslag, is absoluut niet overtuigd van mogelijke mola, maar het maakte toch een wereld verschil. Geen woorden kunnen beschrijven hoe belangrijk dit bezoekje was voor ons. Hoewel er nog steeds vragen blijven, we zijn beiden rustiger en zekerder dat we ons hierdoor zullen slagen. Wat het pathologisch onderzoek na de curetage ook uitwijst...
Ben wel heel zenuwachtig voor morgen, hoop dat de gynae wat begrijpender is, dat het allemaal vlug voorbij is, zonder veel pijn achteraf. (ik ben ook telkens ik onder narcose moet zo ziek erna!)
Mijn zus gaat met me mee, ik denk dat zij me wel goed in de watten zal leggen (vrouwen onder mekaar, hé!)
Nogmaals bedankt Marleen, en aan iedereen die dit meemaakt, praat erover, mij helpt dat alvast.
(bange) Groetjes,
Bren
Door: evelyne op 05/10/2005 @ 12:25
hallo ik weet wat jullie allemaal meemaken. na 5 jaar na onze eerste zoon,wilden we een tweede kindje. we waren na 4maanden zwanger. we waren dolblij dat we zwanger waren. we hadden veel meegemaakt in die 5 jaar. ik had een zware depressie, ik kreeg aanvallen en was moe.nadat we vernamen dat we zwanger waren begon ik heel erg over te geven. je zegt dat is normaal bij een zwangerschap. maar na een tijdje begon dat 24 op 24 te zijn. het kwam omdat mijn schildklier te veel werkte. ik kreeg medicatie maar die waren te licht. ben in mei opgenomen geweest wegens uitdrogging. na 5 dagen mocht ik terug naar huis. op de echo was alles goed. ik had nu zwaardere medicatie gekregen. die hebben 3 weken geholpen. nu begon het opnieuw met overgeven. ik mocht nu voor de eerste keer op controle. de gyn was heel stil en het duurde lang voor ze iets zei. we hadden het direct door dat er iets was. en ja het vruchtje was al 3 weken dood. ik kon het niet geloven. want ik had geen bloedverlies of buikkrampen gehad. na 5 dagen een curitage gehad. alles was goed. de gyn belde de maandag de uitslag. het was een partiele mola zwangerschap. ik wist niet wat dat was. ik heb uitleg gekregen van de huisdokter. we waren geschrokken. nu moesten we elke week bloed afnemen om te kijken naar de zwangerschapshormoon of die daalde. want van mij stond die aan 300 000. nu stond het op 45000. na 3 weken bloed te nemen, kreeg ik hevige buikpijn aan de rechtse kant. terug naar de gyn en inderdaad het was zich aan het uitzetten. ben dan naar leuven gezonden. en daar kregen we te horen dat ik chemo zou krijgen. dat was een klap. je verliest al je kindje en nu nog eens chemo. we zijn nu 4 kuren verder en het gaat de goeie kant op. alleen heb ik veel nevenwerking. zoals infecties,droge mond, geen smaak hebben, veel naften,spierpijn,overgeven,haarverlies... het vraagt enorm veel van je lichaam en je geest. je moet erdoor zelfs zie je het niet meer zitten. het zal een jaar duren voor mijn lichaam weer in orde is. wij moeten ook 2jaar wachten om terug zwanger te worden. we weten niet of we dat nu nog willen. we zijn inorm bang. want je wilt dat niet meer meemaken.
het is nu heel belangrijk dat je geneest. en ja het is enorm moeilijk maar weet dat er nog mensen zijn die dat meemaken. zorg er voor dat je veel hulp en steun hebt want die heb je enorm nodig. ik hoop dat voor iedereen alles goed gaat.
Door: angelique op 12/07/2006 @ 15:18
hallo allemaal toen ik vorig jaar voor de derde keer zwanger was bleek het na 3mnd een partiele mola te zijn 4 weken na de curretage was het terug dus moest het nog een keer mijn jaar is nu om en alles gaat goed dus wij mogen het nog een keer proberen ik wens of midden in zit
Door: Anoniem op 08/08/2007 @ 17:50
Hallo allemaal. Ik ben 30 jaar en heb vorig jaar een molazwangerschap gehad. inmiddels ben ik nu voor de twee keer zwanger (7 weken) en ik ga overmorgen voor de eerste inwenidge echo. Ik kan heel goed de reactie van de bovenstaande dames begrijpen. Je wilt blij zijn, maar je durft het eigenlijk niet, je weet niet wat je wel of niet mag en/of kan voelen? het is een hele spannende periode. ik hoop voor iedereen dat je maar een gezond kindje op deze werld mag brengen en dat alles goed verloopt.
Door: Anoniem op 25/08/2007 @ 02:18
hey dames.
ik ben een meisje van 19 en heb ook een mola zwangerschap meegemaakt.het raarste van al is...na de curretage dat mijn borsten fel waren opgezwollen.en moedermelk uitkwam.is dat normaal???{
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.