Eindelijk zwanger en dan… Een miskraam
Hey lieve meiden,
Ik ben Emmy. Eind december 2003 ben ik zwanger geraakt na 23 cyclussen proberen zwanger te worden. Ik had al alle vruchtbaarheidsonderzoeken achter de rug: kijkoperatie, HSG-foto, "coloptie", samenlevingstest,… Echt alles. Maar ze vonden niks bij ons en dus stelden ze ons voor om via ICSI te controleren of de zaadcellen daadwerkelijk de eicel konden bevruchten.
Juist voor we met ICSI zouden starten, bleef mijn menstruatie uit. Ik heb dan maar een test gedaan maar had totaal niet verwacht om 2 strepen te zien. Maar ja, hoor, dus toch! Vreugde alom!
Onze eerste echo was met 6 weken en 1 dag. Alles zag er prima uit: een mooie vruchtzak met het begin van een dooierring er in. Alleen voor de hartactiviteit was het nog te vroeg.
Onze tweede echo kregen we met 9 weken en 2 dagen. Ik dacht dat alles nog goed zat daar vanbinnen. Ik had nog geen spatje bloedverlies gehad en voelde me echt zwanger. Mijn buikje begon al uit te zetten, ik had pijnlijke borsten, moest enorm veel plassen, was doodmoe en had zuuroprispingen, … Kortom, al de symptomen dus.
Dus vol verwachting gingen we voor onze tweede echo. Eindelijk zouden we het hartje zien. Maar toen werd mijn mooiste droom mijn ergste nachtmerrie. Ons vruchtje had maar de grootte van een vruchtje van 6 weken en 5 dagen en ik was al 9 weken en 2 dagen. Enkele dagen na onze eerste echo was het dus al misgegaan.
Doordat mijn lichaam ons kindje niet wou lossen, heb ik de volgende dag onmiddellijk een curettage gekregen. Dit gebeurde op 12 februari 2004.
Sindsdien denk ik nog elke dag aan ons kindje. De foto van onze eerste echo staat, met een mooi gedichtje erbij, in een kadertje in ons huis. Maar ik heb het er heel lastig mee. Elke dag heb ik minstens één huilbui.
Weinig mensen weten van onze miskraam. En bijna niemand wist zelfs dat we zwanger waren.
Het is zo moeilijk, zo lastig, om na bijna 2 jaar proberen eindelijk zwanger te zijn en dan ons kindje af te moeten geven. Ik wist niet dat de natuur zo wreed kon zijn.
En natuurlijk blijft er die "waarom?"-vraag.
Ik hoop dat ik er vlug overheen geraak want zoals ik me nu voel, is het echt vreselijk. Geen enkele pijn is zo erg als die wanneer je jouw kindje, een deel van jezelf, verliest. Zo voel ik het. En ondertussen gaat het leven door. En wij? Wij moeten er bovenop zien te komen. Ik ben blij om te weten dat ik niet de enige ben.
Groetjes,
Emmy
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: emmy op 16/03/2004 @ 20:56 
hey lieve meiden
bedankt voor al die lieve reacties.
De curettage is bijna 5 weken geleden en alles begint stilletjesaan een plaatsje te krijgen.
anoniem,
ja ik reageer altijd maar ik had wat tijd voor mezelf nodig daarmee dat het efkes duurde.
judith,
ik had 3 weken na mijn curettage nog steeds een positieve test , het duurt een tijdje voor het hcg uit het lichaam verdwenen is.
spijtig dat ook jij je kindje verloren bent
jorgi,
nee ik ben niet de babysittende emmy, weet niet wie je bedoelt, zit er dan nog een emmy op deze site?
ik heb mijn eigen forum op zwanger worden, maar dat zal wel niet zijn wat je bedoelt hé.
ik ben trouwens niet op zoek naar een man, ik heb een hele lieve vriend die mij enorm steunt tijdens deze moeilijke periode.
Zonder hem zou dit echt ondraaglijk zijn, we zijn sinds ons miskraam enorm naar elkaar toegegroeid.
alle andere meiden die hetzelfde meegemaakt hebben, geef de moed niet op , ooit houden ook wij ons eigen kindje in onze armen, ook al moeten we daar nog een tijdje op wachten.
tot later meiden
groetjes
emmy
Door: renate op 18/03/2004 @ 12:37
Ook ik heb in december 2003 een miskraam gehad. Ik had het geluk dat het heel snel raak was, maar helaas had de natuur ook iets anders in petto, en ging het mis met 8 weken. Ik kreeg uiteindelijk een week daarna ’spontaan’ een miskraam. Heel verdrietig. Ook ik denk eraan dat ik nu al 6 maanden zwanger had kunnen zijn. Maar het belangrijkste is wel het besef dat een kindje echt een wondertje is. Het is niet iets vanzelfsprekend. Hoop dat we allemaal over een tijdje kunnen zeggen dat we een gezond jongetje of meisje hebben gekregen. Sterkte allemaal.
Door: cindy op 18/03/2004 @ 14:07
Hoi Renate en de rest ook natuurlijk,
Ik heb net als u hetzelfde meegemaakt. Ik was 9 weken ver toen het gebeurde. Telkens op 1 april denk ik wel, dit was de uitgerekende dag. Maar kop op, ondertussen, drie jaar verder, ben ik ook al twee kindjes verder. Dus nu heb ik er drie, en we zijn stilletjes aan het werken aan een vierde.
Dus je ziet, dat je de moed niet mag laten zakken.
Groetjes en veel sterkte van Cindy en de rest van de kroost.
Door: Lien op 08/04/2004 @ 16:51
Liefste Emmy,
Jouw verhaal komt me pijnlijk bekend voor. Ik wens je allereerst alle sterkte toe en vooral veel geloof in de toekomst.
12 februari is mijn verjaardag en waarschijnlijk tevens de dag waarop ik net als jij een missed abortion heb gehad. Ik was een 9-tal weken ver, maar op 17/02/2004 klopte bij de echo het hartje niet meer. Aangezien het vruchtje nog op juiste grootte was, moest het hartje slechts een paar dagen ervoor gestopt zijn met kloppen. Ik had ook geen bloedverlies of andere signalen van miskraam gehad. Ik was die ochtend zelfs nog misselijk geweest (en de dagen erna ook nog tot de curettage).
Net als jij hadden we al tal van onderzoeken ondergaan bij de fertiliteitsafdeling en bij het volgen van mijn cyclus (om een behandeling te starten) bleef mijn menstruatie uit. Maar de "blijde verwachting" was van korte duur.
Nu zitten we hier, terug bij AF. Soms om moedeloos van te worden, maar anderzijds weet ik dat onze kinderwens mits wat geduld wel vervuld zal worden. Alle testen wijzen ook in die richting, waar ik echt heel dankbaar om ben. Ik ben alleen een beetje "ontregeld" geraakt door de zware beproevingen van vorig jaar en daarbij ook het grote gewichtsverlies.
Mijn grote voorbeeld van moed en doorzettingsvermogen is mijn zus Lies (haar verhaal staat bij "kleine engeltjes" Tibo) die nu een tweede en kerngezonde jongen heeft, Raf, echt een schat. Toch kan ik er zelfs met haar moeilijk over praten alhoewel zij mij beter dan wie ook begrijpt. Ik kan gewoon heel moeilijk over verdriet en gevoelens praten maar tegelijk merk ik dat "gelukkig" verder leven hier niet werkt. Ik heb fantastische begrijpende vriend, ouders en zus en toch krijg ik het niet over mijn lippen... Daarom zoek ik nu ook een beetje steun via deze weg.
Emmy, ik duim in ieder geval voor jullie beidjes. Als het even moeilijk gaat, weet dat er mensen zijn die aan je denken. En wie weet liggen volgend jaar de kaarten helemaal anders...
Liefs, Lien
Door: emmy op 02/06/2004 @ 02:13
hey meiden, heb ondertussen een tweede miskraam gehad vorige maand, vrijdag positief getest en de zondag felle krampen en veel bloedverlies; ben nu een goede 3 weken verder en denk van terug zwanger te zijn, zondag kan ik testen.
lien,
mijn broer verjaart ook op 12 februari de dag van mijn curettage, dus dat zal ik van mijn leven niet meer vergeten
ik hoop dat ook jij vlug zwanger mag worden
veel liefs
emmy
Door: Lia op 03/06/2004 @ 17:17
Beste Emmy,
Opluchting om jou verhaal te lezen zo herkenbaar heb zelf afgelopen februarie ook een miskraam gehad op 12 weken kwamen we er via een echo achter. Het vruchtje is op 7 weken gestopt met groeien. Echt een koude douche krijg je dan over je heen. Voelde me op en top zwanger blijkt het niet goed te zijn. Het liet niet vanzelf los heb een week moeten wachten en ben uiteindelijk ook op 12 febr. 2004 gecurriteerd. Heb heel sterk het idee dat mensen het erg onderschatten en begrijpen niet dat je er zo’n verdriet van kan hebben. Je hoort dan je bent nog jong en het komt zo vaak voor. Maar elke maand is er weer een verder en het vertouwen in m,n eigen lichaam is ook weg. Verder vind ik dat je er weinig over kan vinden, bijv. ik heb nu regelmatig onwijze buikpijn en dan denk ik komt dat nu doordat je een miskraam hebt gehad? Maar goed Emmy ik wil jou en al die anderen mensen toewensen dat ze gauw weer zwanger raken en dat het dan goed mag gaan. Heel veel sterkte... gr. Lia
Door: emmy op 07/06/2004 @ 23:28
en nog een miskraam erbij zaterdag positief getest en zondag wederom krampen en bloedverlies.
denk dat mijn progesteron te laag staat zodat het vruchtje niet goed kan innestelen.
ga afspraak maken met de gynae om dit te laten checken, dan geven ze utrogesteran en hopelijk lukt het wel.
wel raar eerst 23 cyclussen erover doen om 1 keer zwanger te worden, nu wordt ik 2 keer na elkaar zwanger en 2 keer zo’n vroeg miskraam; blijkbaar geraak je toch vlugger zwanger na een miskraam.
lea,
spijtig hé meisje, hoop dat je ook heel vlug zwanger wordt , jammer dat miskramen zoveel voorkomen maar ja de natuur moet nu eenmaal selecteren of er zouden enorm veel zwaar gehandicapte kindjes zijn.
duim duim hoor meisje!!!
lieve groetjes
emmy
Door: Edith op 10/06/2004 @ 12:38
Hey Emmy,
Ik duim voor jouw dat alles in orde komt en dat je gauw zwanger bent!
Laat iets weten!Sterkte! Edith
Door: Anoniem op 17/06/2004 @ 14:05
hey,
ook ik heb een miskraam gehad, maar je mag de moed niet opgeven ! 2 maanden na de miskraam bleek ik terug zwanger en ik ben nu 18 weken ver !!! het geluk dat ik nu meeaak doet je de natuur begrijpen
Door: zoé op 27/06/2004 @ 09:55
Hallo iedereen.
Heb al jullie verhalen gelezen, als eerste iedereen veel succes die zwanger willen geraken. 3 maanden geleden werd ik ook zwanger. Ik en mijn man waren dolgelukkig!!! Vorige week moest ik gaan voor mijn 2de echo, en ik dus bleek het dat het vruchtje was afgestorven aan 10 weken. Ik wist niet waar ik het had, ik verstond het niet. Ik had geen bloedingen gehad, ik had geen pijn gehad. Het was een zware klap. De dag erna moest ik binnen voor een curretage.
Ik ben er al een beetje door nu. Van mijn genicoloog mocht ik direct weer beginnen. Ik hoop dat ik snel weer zwanger word. Ik verlang er naar. IK zal jullie hier wel op de hoogte houden.
Veel succes voor iedereen!
Door: Anoniem op 01/07/2004 @ 20:45
Hallo allemaal , ik was 24 weken zwanger toen er iets mis bleek te zijn met ons kindje het hete tripliodi dit wil zeggen dat het kindje zowiezo zal sterven op de 6 de maand. Ik ben 2weken geleden bevallen van een dochtertje 170gram en maar 21cm groot zo iets klein en kwetsbaar . Maar nu zou ik zo graag terug zwanger zijn . Ik ben jaloers als ik vrouwen zien die een buikje hebben en soms denk je waarom ik . Dus ik wens jullie allemaal veel succes en vele kindertjes
Groetjes anoniempje
Door: Lien op 08/07/2004 @ 16:07
Liefste Emmy, anoniempjes en andere lotgenoten,
Hopelijk weten jullie de moed erin te houden!!!
Emmy, na mijn miskraam bleken mijn hormonen tilt te slaan. Niets klopte nog. Ik teste ook positief (tot 2 en halve maand na miskraam) maar was niet zwanger. Dit kwam omdat mijn UI waarden nog niet tot nul waren gezakt. Pas na drie maanden was mijn lichaam een beetje hersteld. Nu beginnen mijn cyclussen zelfs te korten, elke maand een weekje, dus dat is echt positief. Hopelijk wordt die weer regelmatig. Maar zwanger, nee, dat zit er nog niet in. Ik hoop echt dat ik geen jaar meer moet wachten om terug zwanger te geraken. Maar ja, dat heb je niet te kiezen, hé.
Lia, ik had ook heel veel buikpijn de maanden na mijn miskraam. Maar nu is alles weer normaal. Misshien dat dat je wat gerust kan stellen.
Dat de ooievaar bij jullie allen volgend jaar een bezoekje mag brengen,
Lien
Door: emmy op 05/09/2004 @ 01:21
hey zoey en de rest hoe is het?
ondertussen heb ik al 4 miskramen gehad, de laatste door het citamegalovirus, toen mochten we 3 maanden niet en nu nog 2 weken wachten en we kunnen er opnieuw voor gaan.
succes iedereen
groetjes
emmy
Door: Lien op 03/01/2005 @ 16:59
Hey Emmy en andere lotgevallen,
We hebben een paar jaar geduld moeten hebben maar dat geduld wordt nu toch beloond. Wij verwachten een kindje in de zomer!!! Ik ben nu drie maanden zwanger (over de 13 weken) en alles lijkt deze keer goed te gaan. Ik kan het nauwelijks geloven dat binnen een half jaar onze schatje er zal zijn. Ik heb veel schrik gehad en voor elke echo was ik zenuwachtiger dan voor een deliberatie. Dat dat hartje maar klopte, ik droomde er zelfs ’s nachts van. Maar we zijn nu door de moeilijke periode heen. Ik krijg deze week nog wel de uitslag van de trippeltest. Ik blijf nog altijd wel een beetje schrik hebben maar probeer vooral te genieten van deze periode. Tenslotte hebben m’n man en ik hier zo naar verlangd. Onze vreugde kan echt niet op zeker nu we het aan iedereen mogen vertellen!
Lien
Door: emmy (profiel) op 13/01/2005 @ 20:38
lien,
dikke proficiat hé meisje .
geniet er maar van.
wij gaan waarschijnlijk met inseminatie beginnen.
is jouw kindje er nog natuurlijk gekomen?
groetjes
emmy
Door: emmy (profiel) op 28/01/2005 @ 20:15
lien,
hoe vordert de zwangerschap?
wij beginnen volgende cyclus met inseminatie, na bijna 3 jaar natuurlijk proberen en tig van miskramen geven we het op .
groetjes
emmy
Door: Lien op 30/03/2006 @ 15:17
Hey Emmy,
Wat lang geleden dat ik nog naar deze site gesurfd heb, maar op een of andere manier wou ik toch weer even checken hoe het met je gaat. Even je profiel gecheckt en ja hoor, wat een fantastisch mooi kereltje valt daar te bewonderen! PROFICIAT!!! Hopelijk gaat alles vlotjes want die eerste maanden zijn toch wel vermoeiend, hé.
Sinds 2 juli 2005 hebben we een schat van een meisje, Roos! We leven nog altijd op wolkjes van geluk. Ik heb een fantastische zwangerschap gehad met een kerngezond meisje als resultaat. Wij zijn zo blij en zo fier op haar. Het is en blijft een wonder! Je kan haar bewonderen op de site http://home.scarlet.be/~copni85/index.html. Jammer genoeg zijn de laatste foto's van toen ze 4 maand was en ondertussen is ze bijna 9 maand oud, heeft ze 3 tandjes (2 boven en eentje onder), en veel meer haar.
Om op je vraag van een jaar geleden te antwoorden: ja, ze is op natuurlijke wijze er gekomen. Die maand gingen we starten met ki, langs de fertiliteitskliniek geweest voor laatste afspraken te regelen maar eigenlijk zat ze toen reeds in mijn buikje. Maar ja, eigenlijk heeft het niet zo veel belang hoe ze er is gekomen (het is alleen wat aangenamer en gemakkelijker voor de moeder in het begin), het is het resultaat dat telt, hé.
Dikke kussen en ik ben echt echt heel blij voor j
Door: emmy (profiel) op 03/12/2006 @ 21:47
lien
ik zoek je al een tijdje ?
die website van je dochtertje bestaat niet meer en op 9 maand vind ik je niet terug
al heb ik al paar berichtjes gelezen en je zou zwanger zijn van je tweede kindje
mocht je hier nog eens lezen , laat me dan aub iets weten hé
groetjes
emmy
Door: Lien op 24/07/2007 @ 21:21
Hey Emmy,
Wat is liam weer gegroeid, wat een knappe kerel.
Moest je dit berichtje ooit lezen, Roosje's site bestaat inderdaad niet meer maar je kan ons familietje nog bewonderen op een webblog (in afwachting van een nieuwe site) : http://my.opera.com/Roosje/albums/. Ik hoop dat je in 2008 de ooievaar nogmaals mag ontvangen. Een tweede kindje... ik kan het alleen maar aanraden. Eerste drie maanden een beetje vermoeiend, Lisa sliep heel slecht van de krampjes, maar nu is ze de vrolijkste uit. Mijn 2 dochtertjes samen pret zien maken is echt fantastisch!!! Heel veel geluk en hopelijk hoor ik je nog eens (Laat dan een berichtje achter op de blog)
Lien
Door: emmy (profiel) op 23/05/2008 @ 22:51
lien,
toevallig vandaag nog eens gekeken op mijn verhaal, en dacht direct aan je en ja hoor je hebt gereageerd!
gek hoe we elkaar toch terugvinden ,al zit er vaak een jaar tussen.
heb meteen naar je blog gesurft en de foto's van je mooie meiden bewonderd !
zo'n lieverdjes zeg !!!
heb efkes moeten zoeken maar heb me vlug een blog aangemaakt en je tot vriend gemaakt , hopelijk kijk je daar nog eens !!!
of mocht je hier nog komen kijken
mijn account daar is emmyd
voila dat weet je dan ook weer !!!
vele lieve groeten en een fijn weekend
ik hoop echt dat ik je spoedig tref !
groetjes
emmy
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.