Weer zwanger na BBZ en een miskraam
Hallo,
Nu ik al jullie verhalen lees, besef ik dat ik echt niet de enige ben die dit allemaal overkomt. Je gaat snel denken dat het aan jou ligt en jij altijd die pech moet hebben.
Mijn verhaal begint in december 2002. Mijn vriend en ik hadden besloten dat de tijd er was dat we een kindje wilden. We hadden alles op de rit en dit zou het enig nog ontbrekende puzzelstukje zijn. Dus de laatste pil genomen en de rest van het doosje weggegooid. Ik hoorde van alle kanten over hoe lang het allemaal wel niet kon duren, dus ging ik ervan uit dat het nog wel even op zich liet wachten.
Ik was 1 keer ongesteld geweest en de ongesteldheid die moest komen, liet wel lang op zich wachten. Ongeduldig als ik ben, had ik een test gehaald na 1 dag over tijd te zijn. Deze gaf niets aan. Het was te wijten het aan de pil, dacht ik, die was natuurlijk nog niet uit mijn lichaam.
De volgende dag nog niet ongesteld en dus maar weer een test gehaald. Hoewel het een vaag streepje was, stond er wel één! Een vriendin opgebeld voor een second opinion. Zij was al zwanger dus als iemand het moest weten, was zij het wel. En natuurlijk wou ik een bevestiging. Ja, hoor, er stond echt een streepje. Dolgelukkig en natuurlijk niet kunnen slapen!
Afspraak gemaakt met de dokter en vol trots verteld dat ik zwanger was. Een week later werd ik 's ochtends wakker met ontzettende buikpijn en bloedverlies. Geen normale buikkrampen, maar een aanhoudende pijn. Afspraak gemaakt met de dokter. Na een inwendig onderzoek had ik nog steeds geen uitsluitsel. Mijn baarmoedermond was dicht, wat zou betekenen dat ik wel nog zwanger was, maar mijn baarmoeder voelde niet meer zwanger aan.
Voor de zekerheid een afspraak gemaakt met de echoscopist, waar ik een dag later werd verwacht. Zenuwachtig gingen we de kamer binnen. Ik kreeg een inwendige echo die ontzettend pijnlijk was. Ze konden niet echt goed zien wat er nu aan de hand was. Of ik was zwanger van een tweeling maar ik had één van de twee verloren, of het zou een miskraam worden. Maar ze zagen een zwarte vlek die ze niet konden thuisbrengen. Later bleek dit bloed te zijn dat in mijn buik zat. Afijn, de mogelijkheid zat er ook in dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had.
Ik moest de week daarop maar weer eens langskomen, dan konden ze misschien wat meer zien. Volgende dag naar de dokter die, toen hij dit verhaal hoorde, meteen belde met het ziekenhuis. Ze moesten nog een echo laten maken door een gynaecoloog. Na een week van onderzoeken, echo's en bloedprikken werd eindelijk de diagnose gesteld: een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ik werd gelijk opgenomen en nog diezelfde avond hebben ze door middel van een laparoscopie het vruchtje uit mijn eileider verwijderd. Helaas konden ze de eileider niet redden waardoor ik het nu met één eileider moet doen. "Het opnieuw zwanger worden, zou iets langer kunnen duren", volgens de doktoren.
We bleven er vrij nuchter onder. Het was ook allemaal zo snel gegaan dat we geen tijd hadden om te beseffen wat er allemaal gebeurd was. We legden ons erbij neer en hoopten dat een volgende keer beter zou gaan.
Ik moest eerst een menstruatie afwachten voordat we het weer gingen proberen. Dat hebben we gedaan en gelijk was ik weer zwanger. Iedereen in mijn omgeving zei dat dit me niet nog een keer zou overkomen. Zoveel pech heeft niemand! Wel dus…
Alles ging goed. Ik voelde me goed en had geen last van allerlei zwangerschapskwaaltjes. We gingen op controle in het ziekenhuis en tijdens de echo zagen we het hartje kloppen. Wat waren we blij!
Met negen weken weer voor een echo. Toen ik het beeldscherm zag, vermoedde ik al dat er wat was misgegaan. Ik had al veel meer moeten kunnen zien. De dokter bevestigde mijn vermoeden en vertelde dat het met 6 en een halve week gestopt was met leven. Ik was kapot! Ik kon niks meer zeggen, alleen maar huilen.
In de mallemolen van onderzoeken en afspraken voor de curettage. Ik moest bijna twee weken wachten voor ik aan de beurt was. Ik wilde ervan af. Mijn leven stond stil en ik kon niet verder zolang ik nog iets doods in mijn buik had. Verschrikkelijke weken waren dat. De curettage viel me mee en na twee dagen was ik alweer aan het werk.
We hadden besloten om toch maar even te wachten. Maar ja, na twee maanden begon het weer te kriebelen en alle voorbehoedsmiddelen gingen de prullenbak in. En weer waren we gelijk zwanger. Daar ligt het dus in ieder geval niet aan.
Ik ben er vorige week achtergekomen en ben nu 5 weken en 1 dag ver. Volgende week heb ik een afspraak in het ziekenhuis. Maar nu heb ik gisteren weer bloed verloren, niet veel en het is nu ook weer gestopt. Wel heb ik een beetje raar gevoel in mijn buik, net of ik ongesteld moet worden en dus ik ben als de dood dat het weer mis gaat. Constant denk ik eraan: "Het zal bij mij wel weer mis gaan"
Het is moeilijk te geloven dat het ooit wel een keer goed zal gaan en dat vind ik het ergste. Constant die negatieve gedachten. Het is wel een troost te lezen dat ook na veel miskramen het toch nog goed kan gaan. Hier moet ik me maar op gaan focussen. Ik hoop zo dat mijn vermoedens onjuist zijn en dat het onschuldig bloedverlies is. Ik wacht het maar even af.
Ik hoop dat iedereen die dit leest een beetje herkenning vind. Dat was voor mij ook heel belangrijk. Je bent niet de enige. Diep in mijn hart denk ik echt wel dat er ooit een tijd komt dat het allemaal wel loopt zoals wij dat willen. Geduld is een schone zaak. Iedereen die vergelijkbare situaties heeft meegemaakt, wens ik heel veel sterkte en geluk toe!
Groetjes,
Rianne
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: kaboutertje op 31/03/2004 @ 08:01 
hoi,
Ik weet heel goed wat je voelt, ik heb zelf ook al 5 miskramen gehad aan 5 à 6 weken zwangerschap, en iedere keer dat ik zwanger was , had ik er bang van om het te verliezen en telkens draaide het inderdaad zo uit. Ik denk dat het heel moeilijk is om er niet aan te denken eens je het meegemaakt hebt.
Dus ik leef met je mee, nog veel sterkte toegewenst, en hopelijk komt het deze keer wel allemaal goed en hou je binnen een paar maanden een schat van een baby in je armen.
Groeten,
Heidi
Door: SophieA (profiel) op 31/03/2004 @ 09:51
Rianne,
Dat beetje bloed dat je nu hebt verloren kan ook het innestelingsbloed zijn (heb ik bij m’n beide zwangerschappen gehad) en is dus niet altijd een teken dat het weer mis zal lopen. Ik duim in ieder geval voor jullie!
SophieA
Door: Anoniem op 31/03/2004 @ 21:06
Hoi Rianne,
Ik hoop dat het allemaal goed komt, dat het inderdaad en innesteling is.
Ik heb ook een mk gehad met 11 weken, ik wil nu ook weer erg graag weer terug zwanger worden, na 2 cyclussen gehad te hebben hoop ik dat het nu raak is. Ik denk ook dat ik dan weer bang ben om het weer te verliezen.
Maar in ieder geval
ik voor je dat het met jou goed gaat.
Door: eva op 01/04/2004 @ 05:56
Hallo dames,
Zo’n drie weken geleden toen wist ik een week dat ik zwanger was (5 weken), kreeg ik plots bloed verlies ben dan de dag erna dat was op een zondag naar de huisartsenpost geweest, daar zeiden ze me dat ik me niet ongerust moest maken, in het begin kan je wel eens bloed verlies hebben, ze hebben me niet onderzocht.
Die maandag, kreeg ik veel pijn zoals weeën, ( ik heb al twee kinderen zo weet ik hoe dat aan voelt)
Ben toen naar mijn huisarts gegaan en die heeft me onderzocht, mijn baarmoeder was al wat open, ze zei dat ik een miskraam heb.
Ik moest maar afwachten dat het uit zich zelf komt, dinsdag had ik veel bloedverlies met weefsels, ik ging ervanuit dat het nu weg was, ik had nog wel pijn.
Die donderdag erop naar de gyn, mijn baarmoeder was leeg, maar hij zag een vlekje aan mijn linkereiërstok, mogelijk een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, mocht me zeker niet te ongerust maken , heb dan bloed moeten laten prikken, mijn Hcg was nog te hoog, een week later moest ik weer bloed laten prikken, je kunt begrijpen dat ik geen rust had in die week, nog te hoog, maar wel gedaald, dat zou betekenen dat mijn lichaam het zelf verweiderd.
Een ding weet ik zeker het kan ontzettend pijn doen, zo ook afgelopen vrijdag, ben toen naar het ziekenhuis geweest, ze hebben weer bloed geprikt, gelukkig het was weer gedaald, mocht naar huis, en maandag bloed laten prikken, weer gedaald, dat is een goed teken, vandaag moet ik naar de gyn ben wel heel benieuwd, en angstig tegelijk.
gr.Eva
Door: Marieke op 01/04/2004 @ 07:13
Hallo Rianne,
Ik vind het heel erg voor jou. Je hebt gelijk, je staat er niet alleen voor, je bent niet de enige met pech. Voor mij is dat een troost, want ook ik heb twee miskramen achter de rug. Wij proberen nu voor de derde keer zwanger te worden, maar als ik een positieve zwangerschapstest heb, zal ik gemengde gevoelens hebben: natuurlijk blijdschap, maar ook angst dat die ellende zich weer herhaalt. Toch is verder proberen het enige dat je kunt doen. Uiteindelijk moet het een keer goed gaan! Heel veel sterkte in ieder geval. Ik voel met je mee.
Door: Jorgi op 01/04/2004 @ 11:51
Rianne,
het is een magere troost, maar ook ik heb bloedverlies gehad (paar maal) in het begin van mijn zwangerschap, en uiteindelijk heb ik nu toch een pracht van een gezonde zoon
Mij werd altijd gezegd zolang het gaat om één veeg bloed of om bruin (oud) bloed, zonder "krampen", dan zit alles nog goed, daar moet je op vertrouwen..maar dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan..
laat je ons weten hoe het nu me je gaat ?
jorgi
Door: Anoniem op 01/04/2004 @ 16:05
Wat ontzettend vervelend voor je. Ik zit misschien in hetzelfde schutje. Ik heb zelf net een miskraam gehad en ben meteen zwanger geworden. Ik zit in de 6de week en heb zondag, dinsdag en vandaag, weliswaar erg weinig,en oud, bloed verloren. Wie kan mij opbeuren met een positieve ervaring ?
groetjes lena
Door: sandra op 02/04/2004 @ 15:44
Ik heb ook een miskraam gehad (waarvan ik maanden kapot ben geweest omdat we jaren hadden gewacht op de zwangerschap) waarna ik na 8 maanden opnieuw zwanger werd. Tussen de 5e en 6e week verloor ik wat oud bloed, had bijna voortdurend menstruatiepijn en steken links onder in mijn buik en ben toen gelukkig gelijk kunnen langsgaan bij mijn gynaecoloog voor een echo. Daaruit bleek dat er een piepklein hartje klopte en dus alles ok was. Ik ben toen om de 2 weken terug gegaan voor een echo (tem de 10e week) en alles is goed blijven gaan. Ik heb nu een fantastisch klein meisje van 10,5 maand en elke dag ervaar ik het als een wonder dat we haar hebben mogen krijgen.
Ik ben deze site beginnen volgen in de periode dat ik zwanger wilde worden en het maar niet lukte, en heb (waarschijnlijk zoals velen) een periode meegemaakt dat het leek alsof het bj iedereen uiteindelijk wel lukte behalve bij mij. Nu ben ikzelf toch één van de gelukkigen geworden. Geef dus de moed niet op, veel sterkte en ik hoop echt van harte dat jullie kinderwensen allemaal mogen uitkomen !
Sandra
Door: emmy op 03/04/2004 @ 17:11
Rianne,
wat spijtig meisje , 2 keer al die ellende, al goed dat je heel vlug weer zwanger geraakt,ik denk wel dat het deze keer goed zijn, je zal een innestelingsbloeding gehad hebben, wat heel goed is , teken dat het vruchtje goed ingenesteld zit en die krampen zullen bandenpijn zijn, dat is je baarmoeder die groeit en dat geeft idd een ongigevoel.
zelf heb ik 7 weken geleden een missed abortion gehad , na 23 cyclussen was ik eindelijk zwanger , vreugde alom want we gingen met icsi beginnen, de eerste echo alles in orde en bij de 2 de echo bleek dat het vruchtje gestopt met groeien was op 6 weken en 5 dagen.
ook wij hopen van vlug weer zwanger te worden, ook al zal die angst dat het weer zal mislopen er altijd zijn.
ik wens je veel sterkte meid, probeer positief te denken dat kan alleen maar goed zijn voor dat kindje in jou .
laat je weten hoe het met je gaat?
vele lieve groetjes
emmy
Door: diana op 03/04/2004 @ 18:37
Hallo, Rianne,
Wat erg voor je. Je verhaal is een beetje herkenbaar voor mij. Ook ik heb namelijk 2 keer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad.
De eerste was in april 2000, maar ben in aug 2001 bevallen van een gezonde zoon. En vorig jaar aug 2003 is het me weer overkomen. Weer geopereerd. Een vreselijke tijd. Ik had nooit gedacht om ooit weer zwanger te worden, (want je wordt heel erg bang), maar ik ben weer zwanger 9 weken en het zit allemaal goed. Dus laat de moet niet zakken ik duim voor jullie mee
Veel liefs
Diana
Door: Rianne op 04/04/2004 @ 22:11
Nooit gedacht dat mijn verhaal geplaatst zou worden. Ben erg blij met jullie lieve en opbeurende woorden.
Ik heb mijn verhaal al enige tijd geleden geschreven en zal vertellen hoe het nu gaat.
Helaas niet zoals het zou moeten. Het bleek inderdaad om een miskraam te gaan. Gelukkig hoefde ik niet gecureteerd te worden en is het allemaal via de natuurlijke weg gegaan. Mijn vermoedens waren dus wederom juist.
Kort daarop werd ik weer zwanger. Dit was inmiddels dus de vierde keer (na 1 BBZ en 2 miskramen), maar helaas, ook dit liep niet goed af. Weer een curretage. Dit was medio februari. Vorige week hebben ze bloed afgenomen wat ze op allerlei dingen gaan testen. 14 April zal ik daar de uitslag van krijgen. Aan de ene kant hoop ik dat ze iets vinden, dan weten we in ieder geval waar het aan ligt, maar aan de andere kant ook weer niet. We moeten maar afwachten. Ik laat het jullie weten.
En nogmaals bedankt voor al jullie reacties!
Groetjes,
Rianne
Door: sandra op 08/04/2004 @ 10:54
wat verschrikkelijk jammer zeg; ik hoop dat je op 14 april te horen krijgt wat het er aan de hand is en wat ze er kunnen aan doen. Nog een spannende week afwachten, sterkte !
Door: heidi op 13/04/2004 @ 23:41
wens je heel veel sterkte morgen;heb het ook allemaal meegemaakt in 1996; zou toen veel steun gehad hebben aan al deze verhalen
Door: eva op 15/04/2004 @ 08:24
En...hoe was de uitslag, konden ze iets vinden?
Ik wens je in ieder geval veel sterkte in deze moeilijke periode in jullie leven.
Gr.Eva
Door: Rianne op 02/05/2004 @ 22:52
Hallo allemaal,
We hebben 14 april jl. de uitslag gekregen. Ze hebben niks kunnen vinden. Er is nog één onderzoek die ze kunnen doen: de baarmoederholte van dichtbij bekijken, maar dat schijnt niet zo’n prettig onderzoek te zijn. De spuiten dan één of andere vloeistof in je baarmoeder waarna ze met röntgen alles goed kunnen zien. We gaan het eerst nog maar eens proberen. Zo’n onderzoek kan altijd nog. 27 Mei heb ik een afspraak bij een acupuncturist. Ten eerste voor het stoppen met roken en daarnaast kunnen ze mij helpen met zwanger blijven. Ik ben heel benieuwd. Sta altijd wel wat sceptisch tegenover dat soort dingen, maar je gaat van alles proberen. Een kennis van me heeft er al baat bij gehad, dus wie weet. We geven de moed nog niet op!
Groetjes Rianne
Door: Jacqueline op 16/06/2004 @ 22:27
Hallo Rianne,
Accupunctuur is zeker aan te raden. Ik ben zelf daar ook onder behandeling geweest voor mijn darmstelsel en voor de kinderwens.
Nu was het zo dat ik na acht behandelingen grotendeels van mijn darmklachten af was en ook zwanger bleek te zijn. Heb na 5 weken zwangerschap geen accupunctuur meer gehad, dat mag niet nl. Na 11 weken zwangerschap had ik een echo laten maken en constateerde dat er geen hartactie was en het vruchtje met 6,5 week was afgestorven. Ik verloor geen bloed en ben toen weer onder behandeling geweest bij de accupuncturist, die met kruiden en naaldjes het bloeden heeft geactiveerd. Dus er zit zeker een kern van waarheid in accupunctuur. Uiteindelijk ben ik na een 1,5 week gecuretteerd. Heb na mijn curettage nog twee dagen bloedverlies gehad. Een week later kreeg ik mijn menstruatie (dacht ik). Ik ben nu 7 weken verder, heb mijn controle vorige week gehad. Bleek volgens de Gyn. die ene keer geen menstruatie te zijn geweest maar een nabloeding van 1,5 week, heb dus nog steeds geen menstruatie gehad... Gyn vertelde mij dat het nog wel 1,5 maand kan gaan duren tot mijn menstruatie een keer komt, zodra er dan geen menstruatie is verschenen kan ik wel eens zwanger zijn. Duidelijk toch, voor hem wel, maar voor mij????
Een zwangerschap blijft een wonder.
Veel sterkte en succes met accupunctuur.
Groetjes, Jacqueline
Door: Anoniem op 18/07/2004 @ 12:02
ik was zwanger op mijn 24jaar ik heb het moeten weg nemen van mijn schoonmoeder ze zij dat ik er nog niet klaar voor was.het is nu 2jaar geleden en voel me nog altijd schuldig dat ik dat heb gedaan.ik wens dat het voor jou wel lukt
Door: Nena op 18/06/2008 @ 20:12
toen ik hoorde dat ik zwanger was kon me leven niet meer beter zo trots 1e echo bleek het niet goed te zijn de baby zoals ik het nu even noem was 5/6 week. me baarnmoeder zak was wel door gegroeid op normaale groote van 3 maand een week later moest ik weer gwn voor de zkerheid de dokter zei al bij de 1e echo ga er maar vanuit dat het niet goed is de baby was niet gegroeid. na ik zakte helemaal in bij de dokter en kreeg een paniek aanval.. na een tijdje begon ik me schuldig erover te voelen..maar nu gaat alles weer wat beter je hoort meer verhalen en dat het vaker voorkomt 1 op de 10 geloof ik.
Door: Nena op 18/06/2008 @ 20:13
ohw sorry ik lees net dat het over bbz ging dat heb ik niet gehad maar wel een miskraam
Door: jessica op 27/09/2008 @ 11:33
hallo
ik hoop een beetje dat jullie mij kunnen helpen
ik ben nu twee weken van mijn ongesteldheid af maar elke keer als k naar de wc ben geweest en afveeg heb ik bloed en ook buik pijn en ook een heel raar gevoel in mijn buik zo iets als misselijk weten jullie wat dat beteken p.s. ben een jaar en vier maanden van de pil groeten jessica
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.