Zal het goed gaan?
Hallo allemaal,
Als het goed is, ben ik nu bijna 6 weken. Spannend!
Afgelopen mei besloten mijn man en ik te stoppen met het gebruik van anticonceptie. Nou, het was na 2 maanden al raak. We waren door het dolle heen. Op 30 augustus stond onze bruiloft gepland, je begrijpt ons geluk kon niet meer op. De dag voor ons trouwen bracht ik mijn aanstaande naar zijn ouders, waar we vertelden van onze blijde verwachting. We waren allen door het dolle heen!
Twee weken na onze huwelijksreis, die heerlijk rustig verlopen was, hadden we een afspraak voor het maken van een echo. Vol spanning zaten we op maandagochtend in de wachtruimte van het gezondheidscentrum. Mijn man zei nog: "Leuk, hé, iedereen komt zo gelukkig naar buiten."
Het was onze beurt. We gingen naar binnen en toen gebeurde het onverwachte… Het kindje leefde al niet meer. Het was niet ouder dan 9 weken geworden, terwijl het 12 weken had moeten zijn. Even stond onze wereld stil!!! Hoe kon dit? Ik had geen bloeding gehad, geen kramp niets. Ik kon het niet geloven.
De weken die daarop volgden, waren alles behalve prettig. Ik moest naar het ziekenhuis voor curettage, want het vruchtje liet niet los. Gelukkig heb ik hier heel weinig last van gehad, ook geen heftige nabloedingen of zo… Maar emotioneel stortte onze wereld in. Gelukkig ben ik zeer positief ingesteld en had ik zoiets van: "Oké, het zij zo, ons leven gaat verder en we proberen het gewoon nog eens."
En nu… Nadat mijn menstruatie al weer vrij snel (na een paar weken) normaal op gang kwam, was ik weer binnen de 2 maanden zwanger! Je begrijpt dat we superblij zijn! Maar tegelijkertijd zijn we ook wel bang. Hoewel dit heel goed aanvoelt en we allebei het gevoel hebben dat het goed zit, blijft er achter in mijn hoofd een stemmetje zeggen:"Maar als het weer misgaat, wat dan?"
Ik voel me redelijk goed, ben wat misselijk, slaap minder goed maar ben tegelijkertijd ontzettend moe. Maar ach, dat hoort erbij. We gaan er vanuit dat het nu goed gaat en dat we in september een gezond kindje krijgen! En door de verhalen van jullie allemaal te lezen moet ik zeggen dat het steeds minder moeilijk wordt om positief te blijven.
Bedankt allemaal, ik hou jullie op de hoogte.
Groetjes,
Ivonne
Reacties:
Door: anneke op 06/05/2004 @ 11:47 
Ivonne,
ik begon je verhaal te lezen en het was net of ik heb dit geschreven.
Mijn zoontje is ondertussen 4. dus probeer ervan te genieten.
ik wens je heel veel sterkte en het komt allemaal weg goed.
groetjes
anneke
Door: sandra op 06/05/2004 @ 12:29
mijn eerste zwangerschap is ook uitgelopen op een miskraam, de tweede heeft een prachtig meisje van nu bijna een jaar voortgebracht, dus ik hoop echt dat het goed mag gaan, sterkte !
Ik hoop dat alles nu goed zal verlopen, laat ons zeker en vast nog iets weten hé!
Door: Anoniem op 07/05/2004 @ 07:23
Hallo Ivonne,
Ik begrijp je verwarring. Ik heb zelf twee miskramen na elkaar gehad en wij proberen nu opnieuw zwanger te worden. En als het zover is, durf je niet ten volle blij te zijn zoals de eerste keer. In de eerste zwangerschap denk je er zelfs niet aan dat het ook mis kan gaan. De tweede miskraam kwam zelfs met berusting, zo van "zie je nu wel". Maar het kan niet mis blijven gaan. Als het wel goed verloopt, ga je dat niet meer vanzelfsprekend vinden, maar vind je dat een wonder. Ga zo snel mogelijk voor een echo, vanaf 7 weken is er een kloppend hartje te zien op de echo en als ze dat kloppend hartje zien, dan daalt de kans op een miskraam aanzienlijk. Dan ga je weer meer kunnen genieten van je zwangerschap. Veel sterkte en wil je ons op de hoogte houden?
Liefs,
Marieke
Door: Anoniem op 09/05/2004 @ 20:20
ik wens je nog ontzettend veel succes toe! alles komt wel in orde !!!
mijn eerste zwangerschap is ook uitgedraaid op een curitage! na 8 weken zwangerschap hadden ze gezien dat het geen hartslagje had! maar nu heb ik intussen al 2 gezonde kindjes!
ik wens je veel moed en alles komt wel goed!
Door: oeliewoelietje op 10/05/2004 @ 08:36
hallo Ivonne,
ik ben nu 13 weken zwanger en de schrik zat er ook in bij mij,het is mijn eerste maar toch na een paar weken was ik al verliefd op mijn kindje.En nu ik de 1é weken gepasseerd ben durf ik nog wel eens te denken van zou het nog mis kunnen lopen dus ik begrijp je hoor,ik wens je nog het allerbeste
Door: eva op 10/05/2004 @ 08:56
Hey Ivonne,
Langs deze weg wil ik je aller eerst feliciteren met je zwangerschap, en je veel succes wensen dat je in september een gezonde baby in je armen mag houden,
Gr.Eva
Door: tygertje op 10/05/2004 @ 11:48
Hoi Ivonne,
ik heb in februari een curretage gehad en vorige week donderdag hebben we ontdekt dat ik opnieuw zwanger ben.
De schrik zit er bij mij ook een beetje in maar we moeten positief blijven denken hé!
Veel moed en laat nog iets van je horen hé
Groetjes Tygertje
Hallo Ivonne,
Bij mij is het precies hetzelfde gegaan en ik ben verleden jaar in september mama geworden van een prachtig zoontje: Luka!
Geniet dus maar van je zwangerschap, en probeer je niet teveel zorgen te maken!
Succes!
Kat
Hey Ivonne
OOk ik had een miskraam na ong 7 weken en ook onze wereld storte in en gelukkig was ook ik na ong 2 maanden al terug zwanger en deze keer voelde ik dat het goed zat maar idd dat stemmetje blijft tot de laatste dag in je hoofd spoken wat als het terug misgaat ? Ondertussen ben ik de trotse mama van een flinke zoon nu al 2 maanden oud dus geef de moed niet op . Ik hoop voor jou dat je een flinke baby krijgt
groetjes Chantal
Door: Destiny25 op 10/05/2004 @ 13:35
Hey Ivonne,
ook ik heb 2 weken terug een miskraam gehad. Was ook mijn eerste zwangerschap. Ik heb gelukkig geen curretage hoeven ondergaan. Ik had besloten om te wachten tot het zelf kwam ondanks dat het op dat moment al 3 weken dood in mijn buik zat
Toch is enkele dagen later zelf eruitgekomen. Ik heb het opgevangen en in een potje gedaan wat ik van de verloskundige gekregen had. Dit wordt wel onderzocht, maar meestal komt er (gelukkig) niets raars uit. Ik ben nu aan het wachten tot mijn volgende ongi en daarna gaan ook wij er weer voor de volle 100% voor. Maar idd blijft de angst dat het weer misgaat 
Dat zal bij mij ook zo zijn dat weet ik nu al. En ik denk dat ik dat voor mezelf op ga lossen door me zo snel mogelijk aan te melden bij moeders voor moeders. Want dan doe je iets wat alleen ZWANGERE VROUWEN KUNNEN DOEN! En misschien maakt dat voor mij de zwangerschap iets echter, waardoor ik de eerste weken hopelijk zonder al te veel zorgen door kom 
Meid, heel veel sterkte!Liefs Denise
Door: Ilse op 10/05/2004 @ 22:02
wij hebben 2 kindjes, een zoontje van bijna 3, die verwekt werd door IUI en een dochter van 10 maand die verwekt werd door ICSI, Ik heb van de jongste in het begin van mijn zwangerschap 1 maand moeten plat liggen, zéér veel bloedverlies maar van ons is het goed afgelopen. Veel geluk!!!
Door: Juud op 12/05/2004 @ 17:43
Tjonge, wat een herkenbaar verhaal! Mijn eerste zwangerschap is identiek aan die van jouw verlopen. Voelde me zwanger en toch was het hartje al in de 9e week gestopt met kloppen terwijl ik met 12 weken opgetogen voor een echo ging. (Ik woon in Spanje en hier krijgen we elke 4 weken een echo) Het hele circus heb ik daarna vrij verdrietig doorlopen. Ziekenhuis in, veel bloeden achteraf, verdrietige momenten. Toch was ik ook vrij nuchter en wist dat ik beter nu even verdrietig kon zijn i.p.v. een kindje wat niet gezond is. Ik heb op aanraden van de dokter 6 maanden gewacht en nu ben ik weer 6 weken zwanger. Het voelt nu allemaal wel een beetje dubbel. Ik ben zwanger, maar of ik echt euforisch ben??? Nee, niet echt. Ik ben voor mijn gevoel pas zwanger als ik de 12 weken voorbij ben. Jouw verhaal geeft me hoop en als ik de 12 weken voorbij ben dan wil ik ook pas kadootjes aannemen van de familie. Vorig jaar was iedereen zo vreselijk blij voor me, ik had binnen de kortste tijd een kist vol kadootjes. Nu heb ik wel al stiekum even naar die kadootjes gekeken en het kriebelt wel in mn buik..... Ik wens jou heel veel succes (en mezelf ook natuurlijk!) en hoop dat je niet te veel klachten hebt. Ik ben de hele dag gebroken en vervolgens doe ik snachts geen oog dicht. Wordt mn humeur niet veel beter op, dus die arme man van me die heeft het zwaar te verduren!
Groetjes uit Spanje!
Door: Melanie op 13/05/2004 @ 08:04
Het is inderdaad enorm herkenbaar. Ik heb zelf al 2 miskramen van een tweeling achter de rug. De eerste, een jaar geleden na 8 weken en de 2e, 3 maanden geleden na 14 weken. Zeker bij de 2e was het heel heftig. De dag voor de eerste echo kreeg ik opeens een bloeding. Niks krampen of zo, alleen maar een bloeding van een paar seconden. In het ziekenhuis zagen ze dat het (weer) een tweeling was, waarvan 1 babytje was overleden. De gynecoloog kon er verder niks anders over zeggen, dan naar huis te gaan en een week later weer een cho te krijgen. Maar een week later was het 2e babytje ook overleden. Terwijl ik echt helemaal geen buikpijn of kramp of bloedingen die week heb gehad. Het was echt een hel. 2 dagen later was ik gecurreteerd en wel. Ik weet dat miskramen vaker voorkomen, dan je denkt en bij tweelingen helemaal. Maar dat weerhoudt me wel heel erg om weer zwanger te worden. Geluk en verdriet liggen in een zwangerschap zo gigantisch naast elkaar...
Heel veel sterkte iedereen met zwanger worden, Veel liefs
Door: bambi op 13/05/2004 @ 20:57
Hallo allemaal,
Ik ben al een tijdje opzoek naar informatie over miskramen. Ik lees heel veel narigheid en merk ook dat er heel veel vrouwen zijn die een miskraam hebben gehad. Zelf heb ik ook twee keer een miskraam gehad. Een keer in de achtste week ( augustus 2003) en afgelopen maart. De laatste keer hadden mijn vriend en ik echt een goed gevoel over onze zwangerschap. Toch hadden we besloten om het nog niet aan iedereen te vertellen, stel het gaat weer mis? Achteraf hadden we het toch kunnen zeggen, want heel veel vrienden hadden al een soort vermoeden. Toch is het raar want we vertelden wel gelijk dat we een miskraam hadden gehad!! Daarom hebben we besloten om wanneer we weer zwanger zijn het gelijk maar aan de grote klok te hangen. Het voelde immers niet echt goed om het niet te vertellen aan onze vrienden........
Toch heb ik nog een vraagje nl. Na mijn curretage heb ik af en toe nog wat gevoeligheid boven mijn schaambeen. Tijdens de controle was alles goed dus ik hoefde mij geen zorgen te maken..... Heeft iemand hier ook last van gehad?
Iedereen heel veel sterkte en zoals het gezegde zegt"Na regen komt zonnenschijn"zo kunnen wij misschien zeggen na eem miskraam komt zwangerschap. (dat hopen we dan maar)
Door: Melanie op 13/05/2004 @ 21:40
Hoi Bambi (en de rest)... Dei gevoeligheid boven je schaambeen had ik ook. Volgens het ziekenhuis was dat het samentrekken van de baarmoedermond, die ze met de curretage hadden opengetrokken.. Je moet wel heel goed in de gaten houden of je nog bloedverlies of krampen hebt, want dat kan duiden op een ontsteking.
En je hebt helemaal gelijk. Volgens mij kun je het ook beter gelijk aan vrienden vertellen, des te meer steun krijg je als het mis zou gaan (maar 3x is scheepsrecht toch..). Heel erg veel sterkte, zekker omdat het nog maar net is gebeurd... Groetjes Melanie
Door: Heidi op 14/05/2004 @ 11:10
Hallo allemaal,
Heel bekend verhaal, ook mijn eerste zwangerschap is in een miskraam geeindigd.
Ik ben nu opnieuw zwanger en eigenlijk zijn de zorgen om het kindje pas vermindert (helemaal weg zijn ze nog niet) sinds ik het regelmatig voel bewegen in mijn buik (vanaf 19 weken).
Ze zeggen dat de kans op miskraam erg afneemt na 13 weken, dat heb ik afgewacht voordat ik iemand vertelde dat ik zwanger was.
Ik hoop voor jullie dat het deze keer goed blijft gaan.
Groetjes, Heidi
Door: manon op 21/05/2004 @ 21:36
hoi allemaal,
Het is erg begrijpelijk dat je angstig blijft bij een nieuwe zwangerschap. Ik heb nu 3 miskramen achter de rug. Na de eerste (sept 2003) ik was toen 6 weken zwanger nbegon ik te bloeden. We vonden het wel jammer maar we dachten dat we in ieder geval wisten dat ik zwanger kon worden. In oktober was ik al weer zwanger. Alles ging goed en met kerst hebben we het onze ouders verteld en met oud en nieuw aan de vrienden. In januari toen ik 11 weken was kreeg ik een bloeding. Het stelde niet veel voor, maar het bleek weer mis te zijn. Ik moest gecureteerd worden, maar die curetage ging niet goed wardoor ik voor een tweede keer gecureteerd moest worden. Alles bij elkaar dus een hele moeilijke tijd. In februari raakte ik weer zwanger en ook deze keer ging het bij 6 weken fout. Ik wilde niet meer gecureteerd worden na al dat gepruts en heb gekozen voor medicijnen die zorgen dat je lichaam het afstoot. Hier ben ik een half uur heel ziek van geweest, maar daarna was er niets meer aan de hand buiten hefige bloedingen na. Er worden nu onderzoeken gedaan, maar daar is al bij verteld dat daar meestal niet uitkomt. Volgende week zal ik hiervan de uitslag krijgen. Daarna willen we opnieuw proberen zwanger te raken. Ik heb hier een heel dubbel gevoel over. Na de eerste keer dacht ik dat het me geen tweede keer zou overkomen en na de tweede keer dacht ik drie keer is scheepsrecht. Nu vraag ik me af hoe vaak het nog fout zal gaan. Ik ben nog wel positief dat het ons een keer zal gaan lukken, maar ik ga er niet meer vanuit dat het de volgende keer wel goed zal gaan. Ik ben dan ook heel bang om weer teleurgeteld te worden. Afgelopen maandag 17 mei zou ik voor het eerst uitgeteld zijn geweest en ik het het hier heel moeilijk mee gehad. Iedereen om mij heen is zwanger en dat gaat allemaal goed en ik ben nu een jaar verder en heb nog steeds niets om naar uit te kijken, dit doet me heel veel pijn. Ik denk als ik weer zwanger zal zijn en de eerste drie maand voorbij zijn ik op deze periode terug zal kijken als een vervelende periode en dat je het dan pas allemaal af kan sluiten en het een plek kunt geven.
Allemaal heel veel sterkte en succes voor in de toekomst. We mogen de moed niet opgeven.
groetjes manon
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.