< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Soms gaat het mis... » Na lang wachten, eindelijk een tweede kindje...

Na lang wachten, eindelijk een tweede kindje...

Ik ben Isabel, mama van Dieter (7 jaar) en Bram (13,5 maanden). Ik was 18 en had een kinderwens. Aangezien mijn man 10 jaar ouder is, vond hij dat geen probleem. Ik was onmiddellijk zwanger en na 41 weken had ik een wolk van een baby. Dieter was geboren!
Het moederschap beviel me enorm goed en algauw kwam er het verlangen naar een tweede kindje. Toen Dieter elf maanden was, werd ik terug zwanger. Ik had van in het begin een slecht voorgevoel en dat werd een week voor Dieter's verjaardag bevestigd: ons kindje leefde niet. Ik liet een curettage doen en op Dieter's feestje zat ik met tranen in de ogen.
We gaven de moed niet op en een jaar later werd ik terug zwanger. Ik kreeg na enkele weken een bloeding en ging naar de gynaecoloog. Die ontdekte dat ik zwanger was geweest van een tweeling en dat er nog één vruchtje leefde. Verward ging ik naar huis. Vreugde en verdriet wisselden elkaar in sneltempo af.
Twee weken later had ik terug een afspraak. Deze afspraak was terug een kaakslag: ook ons vierde kindje leefde niet meer. Na de curettage was ik het zat: ik had een gezond kind en ik vond dat ik daar tevreden mee moest zijn. Ik kende in mijn omgeving een aantal koppels die maar niet zwanger konden worden. Wie was ik dan om het lot te tarten door nog een kind te willen? De babyspulletjes moesten het huis uit want telkens als ik ze zag, werd ik geconfronteerd met het verdriet dat ik mezelf niet toeliet. Ik belde de kringloopwinkel op of ze alsjeblieft vandaag nog die spullen op wilden komen halen.
Ik probeerde mijn gemis en verdriet weg te duwen en tot op zekere hoogte lukte me dat ook. Ik had er mij min of meer bij neergelegd dat een tweede kindje ons niet gegund was, maar telkens ik op kraamvisite ging, bloedde mijn hart.
Enkele jaren later hoorde ik op de radio iemand die op nieuwjaarsdag vader was geworden van een dochtertje, Maya. Maya, de naam die wij altijd in ons hoofd hadden gehad voor een zusje van Dieter. De wonde in mijn hart werd met alle geweld terug opengereten.
Eenmaal thuis vertelde ik mijn man hierover. Ik zei hem ook dat ik toch nog eens wilde zwanger worden, nog 1 keer en daarna nooit meer... Hij zat hier niet echt op te wachten. Hij vond langs de ene kant wel dat ik gelijk had maar langs de andere kant was hij bang dat het weer slecht zou aflopen. Nog een keer dat verdriet... Zou ik dat nog een keer kunnen dragen?
Na enkele weken ging hij toch overstag en we zouden er nog één keer voor gaan. Na een grondige controle bij de gynaecoloog stond het licht op groen. Ik zei nog lachend dat hij me over enkele weken wel terug zou zien. Hoe kon ik toen weten dat een zwangerschap er niet zo vlug zou komen als de vorige keren?
De eerste "pilvrije" menstruatie kwam en we bleven er beiden nogal rustig onder. De tweede keer werd ik al lichtjes wanhopig want ik wou niet dat er al te veel leeftijdsverschil zou zijn. Elke maand die volgde, kwamen met de druppels bloed ook de tranen. Na acht maanden besloten we om het nog een maand te proberen en dan te stoppen want het begon te zeer aan ons te vreten. Wie ben ik om te beweren dat ik dat ooit gekund zou hebben?
Net die ene maand waarin we niet temperatuurden en alleen vrijden als we daar zin in hadden, was ik een dag over tijd. Soit, ik kon soms wel wat onregelmatig zijn. Twee dagen… Stilletjes begonnen we te hopen maar een test durfden we nog niet te halen. Stel je voor dat die negatief zou zijn? Morgen zou ik wel ongesteld worden...
De vierde dag belde mijn moeder - die wist dat we nog een kindje wilden en dat ik over tijd was - : "Of ik al menstrueerde?"
Toen ik zei dat dit nog niet het geval was, raadde ze me aan toch eens een test te doen. Je wist immers nooit.
Op maandag (ik was toen zes dagen over tijd) deed ik de test met ochtendurine, voor alle zekerheid. Het controlestreepje verscheen onmiddellijk en na, wat waarschijnlijk de langste drie minuten van mijn leven zijn geweest, kwam het tweede streepje! Ik stond te bibberen en maakte direct al plannen. Mijn man bleef er eerder stoïcijns onder... Ik vreesde dat hij dit kindje helemaal niet wilde.
De controle bij de gynaecoloog zag er prima uit maar ook na dit nieuws bleef mijn man nogal onverschillig. Tijdens de volgende controle zag ik ons mannetje bewegen. De nekplooimeting zag er ook goed uit en ik kreeg elke dag meer vertrouwen in mijn kleintje en mezelf.

Na drie maanden durfde ik het aan om Dieter in te lichten. Hij was door het dolle heen want hij vroeg al zo lang om "gezelschap".
Enkele dagen later kreeg ik de kans om een nieuwe wandelwagen aan de helft van de prijs te kopen. Met angst in mijn hart kocht ik hem en zette hem op de kamer, die de babykamer zou worden. Papa probeerde mijn enthousiasme te temperen maar elke dag ging ik een uurtje dromen in dat kamertje, dat langzaam maar zeker volgestouwd raakte met babyspullen.
Mijn geluk was bijna compleet, alleen de houding van mijn man was een donker randje aan mijn roze wolk.
Toen ik vijf maanden zwanger was, zag ik zelf op de echo dat we terug een zoon zouden krijgen. Met z'n drietjes kozen we een naam. Avonden aan een stuk discussieerden we hierover want geen enkele naam was mooi genoeg voor ons wondertje.
Ook papa begon stilletjes aan wat meer interesse te tonen maar hij was nog steeds niet zo enthousiast als ik wel gewild had.
Toen ik acht maanden was, kwam hij op een dag plompverloren thuis met een relax, die miste ik nog. Van toen af aan wist ik zeker dat hij van deze baby zou houden!

Drie weken later werd ik op een woensdag, twee dagen voor sinterklaas, na een prachtige bevalling mama van Bram. We waren meteen smoorverliefd op dat kleine, krijsende mannetje. Papa kreeg hem in zijn armen en wou hem nooit meer loslaten...
Enkele uren later kreeg ik nog een laatste dreun door het besef dat Bram al veel eerder had moeten komen. Maar ik werd heel goed opgevangen door mijn man zodat het bij die paar uurtjes kraamtranen bleef.
Donderdagnamiddag zijn we naar huis gegaan. Ik vind nog altijd dat een ziekenhuis er is voor de zieke mensen en een bevalling hoort daar volgens mij niet bij.
Na enkele dagen aandringen wou mijn man me uiteindelijk zijn "onverschilligheid" tijdens de zwangerschap verklaren en zijn omslag bij de geboorte. Hij had zich al die tijd klaar gehouden om mij op te vangen als het mis zou gaan en was pas compleet gerustgesteld toen hij zijn zoon gezond en wel in zijn armen had.

We zijn nu 13 maanden verder en dat kleine, krijsende mannetje van toen is nu een stevige peuter die al enkele maanden loopt en heel nieuwsgierig is.
En elke dag nog kijk ik naar hem, geniet ik van hem en besef ik wat een wonder het is dat hij hier bij ons is...

Isabel



[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.