Ik weet zelf hoe moeilijk het voor je is. Wij hebben een echo gehad met 8 week omdat ik bloed verloor en toen het hartje zien kloppen een week later had ik weer een echo en toen bleek dat er helemaal geen leven meer was. Ook ik heb een curretage gehad, achteraf ben ik daar blij om omdat ik het op dat moment niet had aangekunt het stolsel te zien van wat mijn kind was.
Ik ben nu onderhand 4 maand verder en het verdriet is niet over maar het slijt. Ik zal mijn eerste kindje (want zo blijf ik het zien) ook nooit vergeten. In gedachten is het altijd bij me en blijft het mijn eerste.
Verder wil ik je veel sterkte wensen de komende tijd en probeer in gedachten te houden, dat hoe moeilijk het nu ook is, er toch echt weer wat beter met je zal gaan.

Jacinte,

Aller eerst heel veel sterkte...
Idd het is toch voor je gevoel je kindje wat je kwijt bent.
De pijn wordt met de tijd minder maar makkelijk is het zeker niet en vergeten doe je het nooit.

Nog maals heel veel sterkte.

Liefs van Bianca

Ik werd begin augustus 2001 zwanger van mijn toenmalige partner, wij woonde toen 2 jaar samen. Ik was wel jong, 21, maar was klaar me studeren en had een jaar een vaste baan. We schrokken wel,maar waren dezelfd dag dat we het hoorde erg blij. We konden ons geluk niet op, maar na weken verloor ik steeds wat bloed, de huisarts zei toen at ik me geen zorgen moest maken en dat het waarschijnlijk met de innestelling te maken had. Voor mijn gevoel zat het toch niet goed en in anderhalve week tijd werd het bloed alleen maar lichter en lichter van kleur en verging van de pijn. Op een middag na thuiskomst van mijn werk voelde ik me zo ziek, dat ik meteen ging douchen en tijdens het douchen kwamen er grote klonten bloed vrij. ’s Avonds naar het ziekenhuis geweest, waar ik 5 lange, zware uren bij de EHBO hebmoeten wachten, toen ik eindelijjk geholpen werd. Toen ze een echo maakte zag men wel een vruchtje, maar er klopte geen hartje. De kans op een miskaam was zeer groot zeiden ze en moest een paar dagen later terugkomen. toen we die ene dag terugkwamen bleek dat ik het vruchtje inmiddels verloren was. Hetgeen waar mijn ex en ik vanuit gingen was werkelijkheid geworden.
Omdat ik toen 21 jaar was, zeiden mensen om me heen: Ach je bent jong en er kom vast wel een dag dat je wel moeder zult worden. Die reacties deden heel veel pijn, had ik dan geen recht op gevoelens. Ik had het toen ook moeilijk met he feit dat andere vrouwen wel zwanger werden en bevielen op het moment dat ik moest bevallen. Tuurlijk gunde ik het hen, maar he deed pijn. Mijn ex uitte zijn gevoelens toen weinig en het leek hem weining te interesseren. Uiteindeijk zijn kort erna uitelkaar gegaan. Vorig jaar hoorde ik via een neef van hem, dat ijn ex het uiteindelijk ook erg moeilik meegehad heeft en dat het ook veel inpact op zijn leven heeft gehad.
We zijn nu beiden gelukkig met een ander en ik verwacht over 8 weken een dochter. De eerste 12 weken ben ik echt zo bang geweest, dat de geschiedenis zich zou herhalen, gelukkig was dat niet het geval.

Ik wens iedereen die hetzelfde heeft meegemaakt heel veel sterkte. Mijn advies is praat erover, anders gaat het je, vrees ik, echt opbreken.

Liefs

Het spijt me anonem, maar ik vind jouw reactie echt onrechtvaardig! Ik ben het er helemaal NIET mee ens!

Ik vind het voor al de vrouwen die dit hebben meegemaakt, héél erg! Je verlangt er naar, hoe pril en klein "het" ook is!
Ikzelf ben nu 14 weken zwanger en op m’n 7ste week kreeg ik ook een bloeding! Die hield ongeveer een weekend aan, samengaand met snachts een hevige korststondige kramp. Superongerust ben ik op aanraden van m’n huisarts naar de spoed gereden, voor een echo! De gyneacologe van dienst, wou me niets wijsmaken en zei me dat ze het ergste vreesde, maar toen tijdens de echo zagen we ineens een wit snel kloppend puntje! Het hartje!!!! Ik kan jullie wel zeggen wat een opluchting dat was hé!
Nu 7 weken later ben ik blij dat we al wat verder zijn en dat die risicoperiode zo’n beetje geweken is! Nu dit wil natuurlijk niets zeggen!

Ik wil jullie allemaal énorm steunen, door te zeggen dat het maar logisch is dat je daar zo hartzeer van hebt en dat het verschrikkelijk moet zijn!
Veel sterkte aan diegenen diehet juist hebben meegemaakt en veel succes aan de opnieuw zwangeren en aan diegenene die terug volop aan het proberen zwanger worden zijn!

hoi ik vind het echt heel erg ik ben zelf bijna 15 weken zwanger en als ik ergens bang voor ben is dit het wel het kwijt raken van mijn kindje
ik wens je dan ook heel veel sterkte toe succes

ik heb vorige jaar na tien weken zwangershap een buiten baarmoedelijke zwangerschap. had heel erg veel pijn ben vaker naar ziekenhuis gegaan maar was nog vroeg om wat te zeggen,ze hadden wat gezien maar was er niet zeker en heb me naar huis gestuurd, waarschijnlijk zou ik een miskram krijgen.ben naar huis gegaan kn niet eens lopen van pijn na een week werd ik midden in de nacht heel erg ziek en ben naar ziekenhuis gegaan. ik werd gelijk opgenomen en zou de volgende ochtend geopereerd worden want mij eilijder was geklapt en moest eruit . ik was zo boos en verdietig want heb ook gehoord dat heel lang zou duren dat ik weer zwanger kan worden. imiddels ben ik nu 20 weken zwanger en ben nog steeds bang dat het fout gaat .hoewel je al een kind heb maak het je pijn niet minder!!! WENS IEDREEN SUXES EN HEEL VEEL STERKTE

Voor iedereen is het erg ikzelf heb mijn eerste kindje moeten afstaan op 6 maanden . En mensen die al kinderen hebben hebben ook gevoelens het is een leven dat in je leeft en als je dit verliest is het voor iedereen zwaar . Dus anoniem je weet niet wat je zegt tot als je misschien zelf meemaakt. Dit moest ik toch even kwijt.

Groetjes aan iedereen en ik wens jullie allemaal nog vele kindertjes toe anoniempje

hallo heb er 3 jaar over gedaan en eindelijk ben ik zwanger ben nu 9 weken en ben enorm bang want heb al wat bloed verloren ben direct naar de dokter gegaan en op de echo zag je het je hartje goed kloppen maar er zit onder het vruchtzakje een bloedklonter en moet veel rusten ben echt wel bang dat ik mijn kindje gaan kwijt spelen hopelijk komt het allemaal in orde heeft er iemand dit ook al meegemaakt zoja hopelijk word er op gereageerd ik hou jullie zeker op de hoogte vele groetjes van een bange toekomstige mama

Hallo,ik wil hier ook iets van mij uiten. Ik ben nu bijna 3 maanden zwanger van mijn tweede maar het zal beëindigen met een miskraam heeft de doktor vorige week gezegd. Ik voelde me toen heel slecht,het is echt moeilijk om zoiets mee te maken. Want uiteindelijk begrijpt niemand je. Wij praten erover met mijn echtegoot,hij vindt het ook spijtig en wilt me troosten. Als hij eens aan het lachen is denk ik ofdat hij het al vergeten is. En dat doet me pijn. Nu ben ik mijn miskraam aan het afwachten,ik heb een beetje bloeding gehad 2 dagen geleden maar het is over. Als ik het vruchtje niet zo verliezen moet ik volgende week curretage laten doen en daar ben ik bang voor. Nu ben geestelijk beter dan vorige week,maar het is toch nog niet over. Veel sterkte voor iedereen en hoop op een gezonde zwangerschap....