Twee miskramen
Door Nele op 28/06/2004 - 12:47:
Hey,
Graag had ik mijn verhaal gebracht om (toekomstige) ouders moed te geven in een soms moeilijke strijd om kinderen te krijgen.
Toen ik 22 was, werd ik onverwacht zwanger. Ik was pas afgestudeerd en woonde nog thuis. Ik wilde graag kinderen maar vond het toch wat vroeg. Ik heb dus niet optimaal kunnen genieten van mijn zwangerschap, die fysisch nochtans heel goed verliep.
Toen mijn zoon 2,5 jaar oud was, wilden mijn partner en ik graag een tweede. Het duurde meer dan één jaar vooraleer ik zwanger raakte. Dolgelukkig als wij waren, vertelden wij familie en vrienden over ons tweede kindje. Maar op elf weken liep het fout.
Het was kerstdag en ik had wat bloedverlies. Op nieuwjaarsdag zijn we het kindje verloren. De dokter vertelde dat er heel wat vrouwen een miskraam hebben dus oké, ik kon het wel plaatsen. Het was de natuur. Maar natuurlijk denk je niet dat dit je ook een tweede keer kan overkomen.
Vier maanden later bleek ik opnieuw zwanger, totaal onverwacht. Na negen weken verloor ik het vruchtje.
Na meerdere onderzoeken bleek alles in orde te zijn, lichamelijk gesproken dan. Ik was enorm angstig geworden en wilde dit nooit meer meemaken. Ik besloot dan maar om opnieuw met de pil te starten. Eind augustus besloot ik impulsief om te stoppen met de pil. En ja, hoor, in september was het al meteen prijs.
De eerste twaalf weken was ik enorm angstig. Ik was bang om naar het toilet te gaan en opnieuw bloedverlies te moeten constateren maar dat is dus niet gebeurd. En in juni werd onze tweede kerngezonde jongen geboren. En ja, hij is al de moeite waard geweest!
Groetjes,
Nele
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Raf op 28/06/2004 @ 21:15 
Nele,
Wij hebben bijna een soortgelijke situatie als jou. Toen we 27 jaar waren besloten we om aan kindjes te beginnen. Spijtig genoeg heeft het 3 jaren geduurd vooralleer we ons gelukkige ouders konden prijzen van een kerngezond, lief en prachtig zoontje, ondertussen 27 maanden oud.
Een jaar geleden besloten we aan ons tweede spruitje te beginnen en al vrij snel waren we zwanger, maar na een 12-tal weken kregen we te horen dat er iets mis was. Dit met een curretage en een ongelooflijk leeg gevoel als gevolg.
Pas een 5-tal maanden later lukte het om terug zwanger te geraken, maar vandaag (we zijn 8 weken verder) bleek uit de bloedtests en de daaropvolgende echo dat het weer mis was. Donderdag moeten we weer binnen met grote schrik voor terug een curretage.
Hopelijk gaan we nu een beetje dezefelde weg op als jij en hopelijk mogen we de derde keer een kindje begroeten.
Dank je voor het verhaaltje, het geeft tenminste nog hoop...
Door: Nathalie op 11/07/2004 @ 14:31
Best Nele,in mijn nabije vriendenkring gebeurde er iets soortgelijks.Allen hebben zowat dezelfde leeftijd en zijn dan ook op een paar jaar tijd allemaal gaan samenwonen of getrouwd.De ene begon al wat vlugger aan gezinsuitbreiding dan de ander,maar, bij de meest enthousiaste vriendin wat betreft kinderen bleef een zwangerschap jammer genoeg uit.....
De jaren gleden voorbij en nog steeds bleef ze kinderloos,tot ons grote spijt want op onze gezamelijke barbeque of onze gezamelijke uitjes durfden we haast zelf niets meer zeggen wat betreft kinderen,allen al om onze vriendin niet te kwetsen.
Na alle medische mogelijkheden vol spanning en hoop te hebben ondergaan zonder enig resultaat hebben ze hun bij hun "lot" neergelegd.Het stukje bouwgrond dat ze bezaten werdt bebouwd,maar,de "kinderkamertjes"die dienden als nuttige bergruimtes.Elk jaar maken ze samen een fantastisch mooie reis waarvan ze dan terug komt met wondermooie foto’s en leuke verhalen waar we met z’n allen geboeid naar luisterden.
Aleen 3jaar geleden leken ze het niet zo naar hun zin gehad te hebben.Hun reis naar Kenia bleek niet zo geslaagd omdat zo haar zo ziek en uitgeput voelde.
Ook na hun thuiskomst bleef dit aanhouden.We hoopten met z’n allen op het beste en wachten net als zij alle medische resultaten af.Plots werd iedereen van onze vriendenkring samengeroepen naar het ziekenhuis waar onze vriendin verbleef,niet goed wetende wat er ons te wachten stond.Haar man klonk nogal bewogen aan de telefoon en wij tastten in het duister....
Eenmaal aan gekomen in het zieken huis vroegen we aan de balie haar kamernr.en toen bleek ze op materniteit te liggen.Vreemd dachten we,maar;waarschijlijk te weinig plaats op de andere afdelingen,dat dit haar nu ook weer moet overkomen....Met een krop in onze keel stapten we de kamer binnen,maar in plaats van een ziek vriendin aan te treffen blaakte ze van gezondheid!!!
Ze bleek reeds 22maanden zwanger en dit zonder dat ze iets had vermoedt!!! Dit jaar wordt haar zoontje 3 en inmiddels is ze opnieuw zwanger van een tweede...Zo zie je maar,geef de moed niet op!!!
Door: Miek op 12/07/2004 @ 14:20
Wij hebben een soortgelijke ervaring. Toen onze dochter 14 maanden was, besloten we terug te stoppen met de pil en ongeveer 2 maand later waren we terug zwanger. op 10 weken ging ik voor de 1ste echo, maar toen bleek het vruchtje al gestorven te zijn. Een week later kreeg ik een curretage. 4 maand later terug zwanger, maar ik was er deze keer niet gerust in en op 8 weken begon ik bloed te verliezen. Totaal over mijn toeren naar de gyn gebeld en we mochten direct komen: weeral een vruchtje dat al een week dood was. Enkele dagen later is het eruit gekomen. Ik heb toen een verschrikkelijke periode meegemaakt en heb zelfs de psycholoog moeten raadplegen om er terug bovenop te komen. Ik dacht dat ik nooit meer zwanger zou geraken, maar 9 maanden later, toen ik me terug de oude voelde en de hoop begon op te geven, bleek ik terug zwanger te zijn. De eerste maanden was ik heel onzeker, maar iets in mij zei me dat het nu wel goed zou komen en ondertussen ben ik al 6 maanden zwanger van ons 2de kindje. Soms denk ik nog wel eens "zwart", maar als ik dan die kleine schopjes voel dan weet ik dat het goed zal komen en dat ik in oktober terug een gelukkige mama zal worden.
Nathalie: ik kreeg kippenvel toen ik dit las!
Heb zelf net een miskraam achter de rug met bijhorende curretage, nu 5 dagen geleden. Voel nog niets voor vrijen, mannetje beetje verdrietig. Ik weet echt niet wanneer ik weer wil. Op dit moment moet ik trouwens een pil nemen.
Bedankt voor de oppeppende verhaaltjes iedereen! Ik hou ze in mijn achterhoofd!
Groetjes! Caro
Door: Evelyne op 30/12/2005 @ 09:28
Hallo Nele,
Ik ben heel blij met je verhaal, ik heb net hetzelfde meegemaakt, behalve dan dat ons eerste kindje wel gepland was.
Maar ik was ook 22 toen ik zwanger was, en als ons dochtertje 14maanden oud was moest ik om medische redenen stoppen met de pil en besloten we maar om dan al aan ons tweede te beginnen.
Na 4 maanden was het prijs, ook gans de familie ingelicht, maar na 8 weken zagen we op de echo dat ons kindje dood zat PIJNLIJK maar ja het is de natuur en we hebben er ons maar bij neergelegd en met goede moed verder gedaan.
Na een maand wachten was het terug prijs, maar mooie liedjes duren niet lang en op de 5de week kreeg ik een bloeding en ja hoor het was weer weg.
Alles onderzocht en niks aan de hand.
Nu zijn we terug 4maanden bezig en ik heb een klein vermoeden dat ik terug zwanger ben (hopelijk)
Maar ik zal (als het zo is) heel erg veel schrik hebben om terug nog zo iets mee te maken.
Want eerlijk, mijn moed zit in mijn schoenen.
Maar als ik jou verhaal lees dan steld het me terug wat geruster en ik hoop dat 2006 voor mij toch iets leuker mag worden dan 2005
.Veel geluk met je twee schatten en geniet er maar met volle teugen van.
Groetjes Evelyne
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.