Het ging mis...
Door Bianca op 15/07/2004 - 17:33:
Hallo allemaal,
Ook bij mij is het helaas niet goed gegaan. Ik was 8 weken zwanger.
Op zondagochtend gingen we zoals gewoonlijk naar de kerk. De viering was net begonnen.
De pastoor was net binnen gekomen, dus ik stond recht. Opeens voelde ik iets lopen en dacht meteen: “O jee, dit gaat fout.”
Omdat een kennisje van ons haar eerste communie deed, zaten we redelijk vooraan. Snel weggaan was er niet bij en dus ik zei zachtjes tegen mijn man: "Het gaat niet goed met me, ik heb een grote bloeding."
Eigenlijk wou ik weg maar dat ging niet en dus ik bleef zitten waar ik zat. Zo gezegd, zo gedaan… Ik bleef dus angstvallig zitten en verroerde me niet. Als ik me ook maar even bewoog, voelde ik het bloed al uit me stromen.
Na de mis, waar ik niet veel van heb meegekregen, hebben we eerst onze dochter naar de oppas gestuurd. Haar jongere zusje was daar ook. We hebben haar gezegd dat ze daar moest blijven tot ze weer opgehaald zou worden.
Ik durfde nog steeds niet op te staan maar toen bijna alle mensen de kerk uit waren, heb ik een bekende vrouw aangeklampt. Ik heb haar gevraagd of ze me wou helpen omdat ik net een miskraam had gehad. Ze schrok duidelijk maar zei toen tegen mijn man dat hij met de auto door de tuin, naar de achterdeur van de kerk moest rijden. Daar kan je gelukkig makkelijk komen met de auto omdat het kerkhof daar ook ligt.
Mijn man ging snel de auto halen en ik werd door haar naar de achterdeur gebracht. Voetje voor voetje, heel langzaam… Bij elke stap voelde ik het bloed naar beneden lopen. Ik zat al van mijn navel tot bijna op mijn knieën onder het bloed. Ik had vreselijk medelijden met de koster die al dat bloed dat ik achterliet; zou moeten opruimen.
Mijn man had een grote vuilniszak gekregen, die op de autostoel gelegd en daar ben ik dus op gaan zitten. Ondertussen waren mijn kinderen al door de tuin naar de auto gebracht.
Thuisgekomen ben ik meteen onder de douche gaan staan. Daar heb ik gestaan tot ik dacht dat ik het meeste bloed en vuistdikke stolsels kwijt was. Vreselijk, wat een ellende! Ik verloor veel, maar het vruchtje nog niet.
Na ongeveer een half uur heb ik me weer aangekleed en ik ben met een flink nachtmaandverband weer naar beneden gegaan.
Na ongeveer een uur voelde ik weer een enorme lading bloed in mijn maandverband lopen, met net erna een krampje en een soort van “plopje”. Toen voelde ik iets in mijn onderbroek vallen en wist dat moest het vruchtje zijn. Ik ben voorzichtig naar het toilet gelopen en ja, inderdaad daar lag het, helemaal gaaf. Een vruchtzakje gevuld met vruchtwater, ik zag zelfs een klein navelstrengetje. Ook zag ik mijn baby drijven, ongeveer 1 cm groot, beginnende armpjes, beginnend hoofdje. Zo lief, zo klein.
Mijn man en ik hebben er lang na gekeken. We hebben er foto\'s van gemaakt en daarna hebben we het in een bakje in de diepvriezer gelegd.
De volgende dag had mijn man vrij want ik zou naar het ziekenhuis gaan voor een echo. Dat ging natuurlijk niet door maar we zijn wel naar een tuincentrum gegaan. En daar hebben we
een roos op stam gekocht.
Heel voorzichtig hebben we de baby in een doosje met rozenblaadjes uit onze tuin gelegd. Mijn man had in de tuin een diep gat gegraven en samen met de roos hebben we "de baby" begraven.
Dit is mijn verhaal.
Dit is ons verdriet.
Ons geluk is overgegaan in verdriet.
Eens hoop ik dat de zon weer gaat schijnen.
Eens hoop ik dat de zon weer gaat schijnen voor al de mensen die hier hun verhaal, hun verdriet kwijt willen.
Liefs,
Bianca
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 15/07/2004 @ 19:43 
Wat verschikkelijk wat je hebt meegemaakt.Ik weet hoe het is om een kindje te verliezen.Zelf heb ik ook een miskram gehad alleen had ik geen last van bloedverlies.
Ik hoop dat je het in de toekomst een plekje kunt geven.Het is niet jouw schuld,ik weet dat je het denkt.Mensen om je heen zeggen ook het was nog zo klein het was nog geen kind.Maar voor jullie was wel een kind. Veel sterkte met het verwerken.
Door: Jacky (profiel) op 16/07/2004 @ 10:34
Hoi Bianca,
dit is dus bijna mijn verhaal. Ik kreeg ook een miskraam met 8 weken en heb het vruchtje ook helemaal bestudeerd. Het is zo erg dat je dan al echt een kindje ziet! Wat hebben we een verdriet gehad, ook omdat we bij de huisartsenpost heel erg lomp zijn behandeld. Na 8 maanden waren we pas weer zwanger, maar nu zijn we dolgelukkig met onze kerngezonde dochter Isis.
Hopelijk slijt het verdriet, net als bij ons. Vergeten doe je het namelijk nooit meer.
Groetjes Jacky
Door: sasje op 18/07/2004 @ 20:11
heel emotioneel je verhaal, kreeg er bijna tranen van in mijn ogen,heb ook op 8 weken een miskraam gehad maar heb het vruchtje niet gezien omdat het niet spontaan wilde komen. Daarom is er een curretage gedaan. Ik schrok ervan dat je het dus eigenlijk op 8 weken al zo goed kan zien dat het toch een klein mensje is, mini maar toch...
Het verdriet blijft altijd aanwezig, slijt wel wat maar vergeten doe je het niet, er zijn genoeg herinneringen of foto’s, als ik die zie dan denk ik telkens, oh toen was ik nog zwanger, en een week later ging het mis...
Ik ben nu hoogzwanger, nog twaalf dagjes en dan moet ik bevallen van ons tweede kindje, we hebben reeds een zoontje. Ik ben blij dat ik direct terug zwanger was na het miskraam dan kan je denk toch net iets sneller beginnen met de verwerking ipv maadne te moeten wachten vooraleer het weer lukt he..
Veel sterkte en ik vind het moedig om je verhaal hier neer te pennen. Moet je zeker doen, dat lucht op en helpt ook voor de verwerking van dit alles.
dikke kus.
Door: Miena (profiel) op 18/07/2004 @ 22:57
Hallo,
Ik was ook heel er emotioneel je verhaal aan het lezen. ik heb nl ook op 8 weken een miskraam gehad en heb me nooit ( willen?) gerealiseerd dat dat al een mini-mensje was ...Ik had ook bloedingen en was daar wel ongerust over . ik ging dan maar een rustig terrasje doen met vriendinnen omdat ik dacht dat ik me erop fixerde en dat , als ik het evn van me afzette , wel weg zou gaan . Maar in het toilet vh cafeetje kreeg ik een hevige bloeding . Als ik dan jouw verhaal lees voel ik me schuldig dat ik het niet bewuster thuis heb meegemaakt....Ik was 7 weken later weer zwanger en ondertussen al bevallen van een wolk van een zoon maar ik vergeet dit kindje nooit....Sterkte !
Door: Inge op 29/09/2004 @ 16:01
Beste Bianca,
jouw verhaal dateert van een paar maanden terug maar heeft mij enorm aangegrepen omdat mijn zwangerschap vorige week ook verkeerd liep. Ik was 7 weken zwanger.Het was mijn eerste zwangerschap en gezien het feit dat ik 37 ben, was ik dolgelukkig dat ik na 18 jaar pil snel zwanger was. De dag dat ik hevige bloedingen kreeg, gepaard gaande met buikkrampen wist ik dat er iets mis was. Mijn dokter verwees mij naar het ziekenhuis en de echo gaf inderdaad aan dat er geen hartje meer klopte. Amper van de schok bekomen, besliste men om onmiddellijk de curretage te doen. Ik heb het vruchtje dus nooit gezien. Na jouw verhaal te hebben gelezen, vind ik het ongelofelijk dat je al een echt mensje kon zien. Ik was ontroerd van het feit dat jullie het kindje (letterlijk) een plaatsje hebben kunnen geven. Ik hoop oprecht dat je dit ook met je verdriet kan doen en dat je snel opnieuw zwanger wordt.
Heel veel lieve groeten.
Door: charissa op 30/09/2004 @ 18:48
Hoi Bianca,
Ik heb je verhaal echt huilend gelezen. Ik weet ook precies hoe je je voelt, want ik heb ook een mk gehad en ik was 7 weken en ik wist dat ik zwanger was toen ik 5 weken was. Het was totaal niet gepland, maar ik was hartstikke blij!! Ik ben het nu aan het verwerken, maar het gaat moeilijk. Ik had het ook niet gerealiseerd dat het eigenlijk een mini mensje zou zijn als je 8 weken. Ik hoop dat je snel weer zwanger wordt. Veel sterkte en als je wilt praten dan ben ik er voor je.
Liefs Charissa
Door: gerda op 06/10/2004 @ 09:43
hoi bianca
ik heb je verhaal nu voor de tweede keer gelezen, en elke keer grijpt het mij weer ik heb zelf 4 keer een miskraam gejhad kan ze me ook alle 4 goed herinneren.
mijn laatste miskraam was in april van dit jaar. het was tussen de 10 en 11 week, ik had geen bloeding maar tijdens de controle bleek dat het niet gegroeit was,
en dat het hartje niet klopte. ik heb een curretage gehad.
dat heb ik overigens bij al de 4 miskramen gehad.
ik heb een gezonde dochter van 5 jaar en dat heeft me goed geholpen bij mijn miskramen .
ik heb er 1 voor mijn dochter gehad en 3 er na.
nu ben ik morgen 7 weken zwanger en heb mijn eerste controle ik hoop zo dat het goed is, toch houdt je bij iedere zwangerschap de angst dat het mis gaat, dat is bij mij zo. ik wens je heel veel sterkte en geef de moet niet op dat doe ik ook niet ook al kost dat heel veel moeite.
ooit komt het een keer goed denk ik je weet dat je zwanger kunt worden en je kunt het beter in het begin krijgen als aan het eind dat lijkt me erger.
dit ook hoor natuurlijk ik heb er zelf heel veel last van gehad en ik hoop het niet weer mee hoeven te maken.
veel liefs gerda
Door: astrid op 17/05/2005 @ 10:25
hoi bianca,
las je verhaal en kon precies voelen hoe jullie je hebben gevoeld. heb ook een miskraam gehad met 9 weken.hevige bloedingen en buikpijn maar ook het vruchtje op kunnen vangen. net als jullie konden wij het ook bekijken. dit heeft heel veel indruk op mij achtergelaten. net wat jij ook al zei dat alles er al op en aan zit onverstelbaar.ook hebben we er foto's van gemaakt dan hou je toch nog wat zichtbaars over vind ik. wij hebben het ook begraven in de tuin met een pot roos. gaf me ook en goed gevoel. ook heb ik een passiebloem gehaald om zo weer de passie terug te krijgen om door te gaan en gewoon weer om nieuw te proberen zwanger te raken.
heel veel sterkte verder.
groetjes astrid
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.