1 zoon, 6 zwangerschappen
Door Anne op 11/10/2004 - 17:06:
Liefste allemaal,
In 1986 werd ik op 18 jarige leeftijd zwanger. Ik gebruikte de pil en slikte ze héél stipt. De gynaecoloog zei me toen dat 2 op 1000 vrouwen zwanger worden, zélfs met juist pilgebruik...
Ik werd onder druk verplicht tot een abortus, waarvan de verwerking me minstens 5 jaar gekost heeft. Ik WOU die baby!
Maar het leven ging verder. In 1995 beviel ik van een supergezonde zoon (nu 9 jaar oud), een kind dat me, bij de gedachte eraan alleen al, de tranen van geluk in mijn ogen brengt !
In 1996 kreeg ik een miskraam én een curettage.
In 2000 leerde ik mijn huidige man kennen en we wilden niets liever dan samen nog een baby. In 2002 werd ik zwanger maar na 9 weken, op 15 oktober, kreeg ik een miskraam. Zónder erna ongesteld te worden, werd ik dus wéér zwanger. Maar op 10 januari 2003 kreeg ik wéér een miskraam en ditmaal mét curettage. Niet veel later werd ik wéér zwanger en net als alle voorgaande keren had ik de pech om (naar mijn gevoel) één van de ergste vormen van zwangerschapsmisselijkheid te hebben. Na 15 weken misselijkheid, waarvan 5 weken 24 uur per dag in mijn bed - ik kón niets meer, alleen maar verschrikkelijk ziek zijn -, heeft mijn man me laten opnemen in het ziekenhuis. Daar heeft men me een hele week aan de baxters gehouden. Zoals elke keer ‘maakten ze me wijs’ dat: “Hoe zieker jij bent, hoe béter voor de baby en hoe minder kans op miskramen...”
Twee weken later werd er na een gewone, een uitgebreide echo genomen na het 'ontdekken' van 'iets raars'... Erna werd ook nog een punctie gedaan. Om een héél lang verhaal zo kort mogelijk te houden: ik droeg een baby met trisomie 18. Het syndroom van Edwards (kans: 1 op 7000) en dat betekent: “niet verenigbaar met het leven”. Deze baby’tjes sterven ofwel in de baarmoeder, ofwel tijdens de geboorte, ofwel kort erna. Ze worden maximum enkele maanden oud en dit dan nog in zeer trieste omstandigheden. Niets is goed aan zo’n hummeltje…
Na 24 uur weeën, ben ik dus bevallen op...15 oktober 2003, op precies 365 dagen ben ik dus 3 keer zwanger geweest.
Ik heb het kindje niet willen zien, en tot op de dag van vandaag heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad. Je ziet, de ene persoon moet voor de verwerking het kindje gezien hebben, de andere juist niet... Laat je dus niets aanpraten, volg je gevoel en volg je hart...
Weet je wat zo moeilijk is? Ik word zó snel zwanger, werkelijk bijna alleen al bij de gedachte aan een zwangerschap… Maar waarom kan ik de baby dan niet houden? Niemand die daar een antwoord op heeft. Ze hebben zowel mijn man als mezelf onderzocht op ’van alles en nog wat’ en het antwoord van alle dokters was unaniem: “Alles is tiptop. Jullie hebben gewoon péch gehad...”
Gedurende 1 jaar heb ik zoveel pijn, misselijkheid, ellende én verdriet gekend dat ik mezelf gezworen had niet meer zwanger te worden, maar... Vorige week heb ik nog maar eens mijn spiraaltje terug laten verwijderen... Ik wil het nog 1 maal proberen!
En hoop ditmaal weer...OP GOED GELUK ??
Veel liefs en veel moed aan iedereen die deze sites leest en al veel ellende en/of verdriet heeft meegemaakt !
Anne
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: saskia op 13/10/2004 @ 22:20 
hoop voor jullie dat het lukt.
ben zelf moeder en geen problemen gehad.
maar mijn zwager en ouders hebben het wel gehad.
ik mag dan ook van geluk spreken dat ik er ben.
door de volhoudings vermogen van mijn ouders.
wens jullie veel sterkte deze aankomende tijd.
Door: Anne op 14/10/2004 @ 18:04
Hey allemaal,
Dank jullie voor de bemoedigende woorden. Ik was blij dat ik mijn berichtje op deze site vond, doch uiteraard met gemengde gevoelens...eerlijk gezegd, was ik het al een beetje vergeten dat ik het verzonden had, omdat dit 3 maanden geleden was.
Nu ben ik ondertussen, (voor de 7de keer) alweer 7 weken zwanger en moet ik morgen voor de eerste controle naar de gyne.
Uiteraard hoop ik dat het ditmaal wél allemaal goed zal gaan...
In elk geval, bedankt voor jullie steun.!
liefs,
Anne
Door: sasje (profiel) op 15/10/2004 @ 13:22
en anne?? alles ok?? ik hoop het zxo voor jullie...
succes
Door: Rosalie30 (profiel) op 15/10/2004 @ 22:33
Anne, ik wens je een goede zwangerschap toe.
Ik duim voor jullie
knuf Roos
Door: Manon op 16/10/2004 @ 20:34
Hallo Anne,
Heel veel succes met je zwangerschap. Zelf heb ik nu 4x een miskraam gehad. Afgelopen donderdag ben ik weer gecureteerd. Mijn eerste miskraam is vorig jaar september geweest ik was toen 5 weken zwanger. Op dat moment vonden we het wel jammer, maar we waren in ieder geval blij te weten dat ik zwanger kon worden en we gingen er vanuit dat een volgende ker goed zou gaan. Een maand later was ik al weer zwanger. Met de feestdagen hebben we het de familie en vrienden verteld, maar met 10 weken verloor ik bloed en was ons zo gewenste kindje overleden. Ik ben toen gecureteerd en die operatie is mislukt. Dat werd ons 2 weken na de operatie verteld op het moment dat ik het net een plekje begon te geven. Ik moest opnieuw gecureteerd worden. Uit het onderzoek van het vruchtje kwam niets uit. Puur pech. Eeen maand later was ik weer zwanger. In april van dit jaar ging ook dit mis nog in een vroeg stadium. We hebben geprobeert om onze kop in het zand te steken alsof er niets gebeurt was, maar na een paar weken kwam alsnog de klap. Op dat moment wilde ik even niet meer. Mijn hormonen werden van links naar rechts geslingerd. Mijn lichaam vroeg om rust. In augustus van dit jaar zijn we er weer voor gegaan en ja hoor ik was weer zwanger. Alles leek goed te gaan, bij 7 1/2 week hebben we een hartje gehoord die erg krachtig was. Ons geluk kon niet op, maar nu met 10 weken heb ik weer een bloeding gehad en ons kindje is weer overleden.
Een vriendin van me vertelde dat weer een andere vriendin van haar ook meerdere miskramen achter de rug had en dat zij bij een gyn in Haarlem was geweest. Dr. Exalto hij is gespecialiceerd in onbegrepen miskramen. Bij mij zijn uit alle onderzoeken niets uitgekomen en ik heb deze week een afspraak gemaakt met hem. Ik hoop dat hij ons antwoord kan geven op het waarom. Ik kan gewoon niet meer geloven dat het puur pech is.
Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal zult hebben, mischien is het voor jou ook een optie om eens contact met dr. Exalto op te nemen. Hij is werkzaam in het Spaarne Ziekenhuis in Haarlem.
Heel veel sterkte en ik hoop van harte dat deze zwangerschap goed zal gaan.
groetjes manon
Door: Anoniem op 18/10/2004 @ 12:25
Beste Anne,
Wat je schrijft raakt me...
Sinds oktober 2002 heb ik zelf 3 miskramen en een volledige zwangerschap met geboorte gehad van een geweldige zoon (nu 8 maanden). En nu ben ik 5 weken en 2 dagen zwanger (kom net van de dokter). Ik hoop voor jou en ook voor mij dat deze zwangerschappen eindigen in de geboorte van een fantastich gezond kind! Succes meid!
Door: monique op 18/10/2004 @ 13:21
Lieve Anne
Het is alof me een spiegel wordt voor gehouden, ook ik was op mijn 18 e zwanger terwijl ik de pil slikte.
iedereen was erop tegen ook mijn ouders maar ik heb zelf de beslissing genomen het kindje ondanks alles te behouden. En zo heb ik dus nu een dochter van 18.
Daarna heb ik in ’90 een miskraam gehad en is in ’91 mijn tweede dochter geboren, mijn huwelijk liep op de klippen en zo kwam ik alleen te staan met twee kleine kinderen.
In ’96 ontmoette ik mijn huidige vriend en dat ging zo goed dat we heel graag samen nog een kindje wilde en toen begon het in ’99 werd ons zoontje geboren met een ancefalie en overleed na 3 dagen. In 2000 heb ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad die gesprongen was en me een eileider kostte. In 2001 een miskraam en in 2002 na mijn eerste IVF behandeling zwanger van een tweeling, waar al snel 1 hartje niet meer klopte en na 16 weken ook het andere hartje het begaf, ben toen bevallen en heb het kindje ook gezien, maar het verdriet wat je daar van heb is onbeschrijvelijk en heel oneerlijk........
waarom weer ik.....................
heb ik nu nog steeds niet genoeg ellende gehad..........
Lieve Anne mail me eens misschien kunnen we er samen eens over praten
Groetjes Monique
Door: Anne op 18/10/2004 @ 13:45
Meiden toch, wat een ellende...waarom moet dit ons inderdaad overkomen...
Ok, er zijn ergere dingen op de wereld, dat weten we allemaal, maar...hoe realistisch je ook bent ingesteld en hoe je ook weet dat jij niet de énige bent met verdriet, op zulke momenten bén je wél allèèn !!
In elk geval, jullie zijn fantàstisch en ik vind het sùper wat een ’samenhorigheids-en begripsgevoel’ je kan hebben met mensen die je eigenlijk niet eens ként !!
Ik wil jullie allemaal nogmaals bedanken voor jullie steun en lieve woorden en wil uiteraard diegene, die blijkbaar hetzelfde hebben meegemaakt- op welke manier dan ook, een hart onder de riem steken, veel geluk in hun leven toewensen en vooral : toch nog die langverwachte baby !! Ik vind het ongelofelijk hoe stérk we allemaal eigenlijk zijn, al zoveel meegemaakt en toch gaan we allemaal door !! Dat bewijst nog maar eens wie het sterke geslacht is
Ikzelf ben afgelopen vrijdag naar de Gyne geweest, alles was (weeral eens...) perféct. Wéér een mooi kloppend hartje, wéér een navelstrengetje, een mooie vruchtzak enz....maar....hoelang ditmaal ?
Anyway, we proberen positief te blijven, elke dag misselijkheid is er één gewonnen
en we gaan ervoor !!Bedankt, Liefs en sterkte aan iedereen !!!
PS. @ Manon ; als het een meisje wordt, wordt het een Manon - een naam die ik al jàààààren in gedachte heb en hoop eindelijk te kunnen geven...bedankt voor de tip ivm de gyne, maar ik kom uit Antwerpen...een beetje ver hé
@ Monique : ik mail je zéker eens van zodra ik me beter voel, ik heb me nu écht al overtroffen, ondertussen : KOP OP !!! Je bent sterker dan je denkt- dat heb je al verschillende keren bewézen !!!
Door: manon op 20/10/2004 @ 15:48
Hallo anne,
Bedankt voor je lieve mailtje. Hoever ben je nu? Ik denk dat wij er volgende maand gewoon weer voor zullen gaan. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Laat je als het goed gaat nog wel even weten wat het is geworden. Ik wens jullie heel veel sterkte en ik duim voor je dat het deze keer mag lukken. Zelf heb ik nog geen kinderen, mar we zijn er echt klaar voor.
Ik wens iedereen succes en kracht. Vooral de moed niet opgeven. Misschien dat we dan ooit beloond zullen worden.
groetjes manon
Door: Anoniem op 28/10/2004 @ 14:45
hoi anne, ik begrijp goed je reactie! ik wens je super veel geluk en de groetjes aan je zoontje he
Door: mama van 2 zoontjes op 30/11/2004 @ 21:56
hoi,
ik heb 2 gezonde zonen van (3 jaar en 19 maanden), ik ben sinds 18 nov ’03 terug aant proberen om zwanger te geraken, maar heb in maart een buiten baarmoederlijke zwangerschap gehad, in juni een miskraam gehad, en nu mijn verhaal
ik test positief, heb mijn maandstonden gehad, heb bloed laten trekken, mijn hcg stijgt maar mijn progesteron is veeeeeeeeeeel te laag, dus maw WEER een miskraam, begin stilaan mijn moed te verliezen.
er moet toch iets niet juist zijn met mijn lichaam,ik heb 2 heel goede zwangerschappen gehad, en nu wil het niet lukken.
zijn er nog die zoiets meegemaakt hebben en waar het toch bij gelukt is, jullie mogen mij altijd mailen
groetjes viki
Door: renaat op 01/12/2004 @ 23:11
hoii anne. heel veel succes met het verdere verloop van je zwangerschap, ik heb vandaag een dipdag en meestal kruip ik dan het internet op om verhalen van anderen te lezen, jouw verhaal vind ik heel bijzonder, wat heb jij rot momenten meegemaakt zeg.. ik heb zelf 8 weken geleden een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad, hoewel ik nog niet heel bewust bezig was met kindertjes krijgen, word ik me wel steeds meer bewust wat ik verloren heb. het eerste half jaar mag ik niet zwanger worden van de gyn. maar na dat half jaar ga ik er zeker weer voor !!
doeii groetjes en veel geluk van renaatDoor: Esther op 30/01/2005 @ 15:49
Hallo Anne,
jouw verhaal lijkt veel op de mijne.Ik heb een zoon van 10 jaar.Toen hij ongeveer 5 jaar was wilden we voor een 2e gaan.Eerst had ik 3 miskramen,waarvan 1 met curretage. Daarna raakte ik weer zwanger en alles ging goed totdat mijn dokter zei dat ik verhoogde kans op trisomie 18 had.Ik liet toen een punctie uitvoeren en ben daardoor mijn baby verloren die uiteindelijk wel gezond was geweest.Daarna kreeg ik nog 3 miskramen...dus 7 in het totaal.Ik geloofde er dus eigenlijk al niet meer in totdat ik 1 maand voor onze eerste ivf-behandeling spontaan zwanger raakte.Bij iedere echo dacht ik ’ze zullen nu wel zeggen dat er geen hartje meer klopt’...maar ik kan je vertellen dat ik nu met een 3 weken oude baby in mijn armen dit berichtje zit te typen.Dus Anne...blijf erin geloven.
Ik heb trouwens de hele zwangerschap asperine geslikt,gewoon uit mezelf want in doktoren geloof ik al heel lang niet meer.Had ergens gehoord dat dit goed zou zijn en dit heeft uiteindelijk ook ’t leven van dit kindje gered
Door: Christa op 09/04/2005 @ 10:16
Ik heb al een miskraam gehad op 11 weken en nu ben ik terug zwanger. na een kleine bloeding heb ik opnieuw een echo laten maken en ook deze keer zal het waarschijnlijk weer mislopen. Dat zouden dan ook 2 miskramen op 5 maanden zijn. Ik moet nog een week wachten, maar zoiets voel je toch als zwangere, hé.
Dus ik heb de hoop al opgegeven.
Groetjes allemaal en héél veel sterkte!!!
Door: nora op 11/05/2005 @ 14:59
Allereerst wil ik iedereen heel veel succes en geluk wensen. Ik herken heel veel verhalen hierboven.
Zelf zijn we al ruim 3 jaar bezig met de kinderwens. in juli 2001 ben ik gestopt met de pil en in augustus bleek ik zwanger
het ging heel goed met deze zwangerschap tot 25 weken toen ik op vrijdag avond bij de verloskundige kwam wilde ze en tweede echo laten maken om te zien of het kindje goed lag hoefde me vooral nergens zorgen over te maken want het hartje klopte gewoon, dus heel erg kek ik er naar uit om mijn kindje wer eens te zien via de echo op maandag ochten. Die dag verget ik nooit meer het hartje klopte niet meer en er zat ook geen beweging meer in
en ja hoor ons kindje is overleden in de baarmoeder. na 6 maanden had ik echt weer het gevoel dat ik weer wilde proberen en ja hoor sept 2002 zijn we weer begonnen en inmiddels heb ik nu al 5 miskramen nog gehad.doktoren hebben ons binnenste buiten gekerd maar kunnen geen afwijking of dergelijke constateren en dat begrijp ik weer totaal niet.Nu ben ik weer zwanger eigenlijk al 7.5 weken, maar gisteren bij de geynecoloog geweest en wat blijkt er is nog geen hartaktie
echt om gek van te worden!!!!! Stiekem hoop ik dat de geynecoloog het fout heeft en dat ik nog geen 7 weken ben zodat ik volgende week het hartje gewoon wel zie op de echo. Ik wens iedereen heel veel succes waaronder mijzelf ik hoop echt dat ons geluk een keertje meezit Door: yvonne op 18/05/2005 @ 14:49
hoi lotgenoten, o wat lijken de verhalen o zoveel op de mijne.Op mijn 22ste kreeg ik mijn eerste kind en 23ste mijn tweede. Toen mijn tweede 4jaar was raakte ik opnieuw zwanger.Bij 16 weken zwangerschap kreeg ik te horen dat er geen hartslag meer was en toen begon mijn ellende.In 4 jaar tijd 4 zwangerschappen die onderbroken moesten worden ,omdat er geen hartslag meer te zien was.Eerste(16weken),tweede(18weken),derde(13weken)en vierde(15weken).Na vele onderzoeken en niets dat ze echt konden vinden, raakte ik weer zwanger.De gynaecoloog liet mij bij de 12e week met een asperinekuur ,foliumzuur en vitamine B6 beginnen.Na heel veel vrees in de zwangerschap kreeg ik een gezonde meid, die nu al 2.5jaar oud is.In februari van dit jaar raakte ik weer zwanger.En je raad het niet, bij 12 weken tijdens mijn echo was er weer geen hartslag te zien. Ik ben inmiddels vrijdag gecurateerd en ik voel me
en klote .Wat is dat nou weer, waarom niet eerder als er wat fout aan het kindje was? Over 2 weken moet ik terug bij de gyn. ik ben beniewd. Maar ik geef niet op ,in mijn hoofd ben ik al weer bezig met de volgende zwangerschap.Wat ik jullie alleen kan toewensen is veel sterkte in jullie volgende zwangerschap en geef de moet niet op. Door: Susan op 09/06/2005 @ 20:25
Ook al is het fijn om het vehaal van lotgenoten te lezen. Het blijft moeilijk met de reactie van mensen in je omgeving. Al die 'geplande'zwangeschappen, ik wordt daar heel moe en verdrietig van. Wij hebben twee kanjers maar zijn 6 keer zwanger geweest. Nu ben ik weer zwanger en bang. Samen zijn we gelukkig strek in onze relatie gegroeid anders konden ze me opsluiten in een gesticht. het verdriet blijft, keer op keer. ik duim voor iedereen die blijft hopen voor het uitkomen van haar wens. groeten susan
Door: vanessa op 11/11/2005 @ 14:49
Hallo Anne,
OOk mijn verhaal komt sterk overeen met die van julie.
Het begon in januari 2004, ik ontdekte dat ik zwanger was, dolblij waren we. Maar helaas op 1 maart kreeg ik een spontane miskraam thuis na 12 weken, alles erop en eraan. Maargoed dan denk je nog, het is de natuur, volgende keer beter. Snel daarop was ik weer zwanger en helaas kwam ik na 15 weken erachter dat het hartje na 13 weken was gestopt met kloppen. Dit kon toch niet waar zijn!! We kregen gelukkig al een paar onderzoeken en hier kwam niets uit. Dus vrij snel na de uitslag was ik weer zwanger. Maar je begrijpt het was geen zorgeloze zwangerschap en jammer genoeg bleek ook bij deze zwangerschap dat na 14 weken ons kindje niet meer leefde. Elke keer gaan we een week verder. Nu kreeg ik nog een paar andere onderzoeken en na 10 weken kregen we de uitslag. Alles was goed en we mochten weer. Dezelfde maand was ik weer zwanger, dit was dus afgelopen juni. (En nog leuker was dat mijn vriendin ook zwanger was en we in dezelfde week waren uitgerekend. Bij haar een "öngelukje" maar desalniettemin was ze natuurlijk erg blij.) Ik moest wel een soort aspirine slikken om te kijken of dit resultaat zou geven. Elke week een echo en tot 13 weken was alles goed, toen zagen ze 2 vochtplekken bij het kindje, met spoed naar rotterdam en na een vlokkentest kwamen we erachter dat ons kindje het down syndroom had. Na 2 lange moeilijke weken bleek ons kindje in de 15e week te zijn overleden. Of het met het down syndroom te maken had weten we niet aangezien het toch weer zo'n beetje rond dezelfde tijd is gestorven. Alle kindjes zijn onderzocht en op de laatste na waren ze allemaal gezond. Twee meiden en 2 jongens. Nu hebben wij al 2 gezonde knullen van 6 en 8 jaar maar dat doet niets aan het verdriet over de andere. Onze kinderen moeten wij nu ook troosten want zij beseffen zo goed wat er allemaal speelt. Ik wil heel graag toch nog een keer de gok wagen maar mijn man ziet er tegenop en wil mij tegen mezelf beschermen. Dus voorlopig neem ik maar even mijn rust en probeer alles weer een plaatsje te geven. Het is zwaar aangezien ik elke dag geconfronteerd wordt met mijn vriendin haar zwangerschap en ik ben oprecht blij voor haar maar ik ben zo jaloers. Zelfs de jongens zeggen dit wel eens zachtjes tegen mij als ze weer bij hun vriendjes hebben gespeeld. (de 2 zonen van mijn vriendin). Ik wens iedereen en mezelf heel veel geluk, gezondheid en een mooi, gezond kindje toe. Want op deze manier wordt wel pijnlijk duidelijk dat het krijgen van een kindje niet vanzelf gaat.
Door: Hilde (profiel) op 11/11/2005 @ 15:07
Hey Anne, trisomie is inderdaad iets verraderlijks
.Wij hebben ons dochtertje moeten afgeven door trisomie 13 (gelijkaardig aan de 18).
Nu we eindelijk weer zwanger waren lijkt het weer niet goed te gaan. Op naar de volgende dan maar weer
.P.S. Is het nu goed gegaan met jou?
Groetjes
Hilde
Door: Anoniem op 16/01/2006 @ 17:14
hoi allemaal ontzettend sterkte toegewenst en mij ook, wachten jullie een ongesteldheid af tussen de miskraam en het weer proberen?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.