Buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Door Renaat op 09/11/2004 - 16:33:
Hoi allemaal,
Ik ben momenteel thuis aan het opknappen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het is nu 3 weken geleden dat ik geopereerd ben en nog steeds ben ik niet de oude… Ik zal jullie mijn verhaal doen.
Al weken liep ik rond met een soort rare buikpijn. Ik kon niet plaatsen waar het precies zat en of het nou mijn darmen of mijn buik was. Dus besloot ik om toch even naar de dokter te gaan…
Ze deed een inwendig onderzoek en constateerde een poliep op mijn baarmoeder. Geen idee wat dat was, maar het moest weggehaald worden. Ik ben het internet opgedoken om te kijken wat het precies was en of dat inderdaad zo’n pijn kon doen.
Nog geen week later werd ik op een vrijdagochtend wakker met een hevige pijn aan mijn linkerkant, niet alleen in mijn buik maar vooral ook onder mijn longen. Ik was heel kortademig en kon absoluut niet blijven liggen. Zodra ik iets naar achteren ging, schreeuwde ik het uit van de pijn. Ik heb 2 hondjes en mijn vriend was 3 weken op vakantie met zijn vader en zou pas op zondag terugkomen. Dus iemand moest die beestjes uitlaten. Gelukkig was ik zo bijdehand om mijn moeder op te bellen of zij het even wou doen. Ze zei: “Bel de dokter, meissie, als je zo een pijn hebt...”
Ik kon er s’middags om 4 uur terecht. Inmiddels was mijn beste vriendin bij me en zij wou wel met mij mee rijden. Maar het ging echt niet meer… Je weet dat het niet goed met je is en toch wil je nog eigenwijs doen.
Gelukkig kwam mijn schoonmoeder toen binnen. Zij heeft me opgepakt, in de auto gezet en is met mij naar de dokter gereden. Het was toen half één.
Ik had een hele rare kleur. En omdat mijn klachten zo hoog onder mijn longen zaten, schreef de huisarts een brief voor de ehbo. Verder was mijn bloeddruk heel laag en mijn hartslag heel hoog…
En zo kwam ik aan op de ehbo. Er werd bloed afgenomen, longfoto’s genomen en de hele toestand… Rond half vier kon ik eindelijk naar de longscan want de conclusie was dat ik waarschijnlijk een longembolie had... Dat was wel schrikken!
Voor de longscan wilden ze weten of de mogelijkheid bestond dat ik zwanger was want ze moesten met straling werken. Ik was overtuigd van niet: mijn vriend was op vakantie en ik was ongesteld geweest. Toch namen ze het zekere voor het onzekere en dus moest ik terug naar de ehbo. Daar kreeg ik een po onder mijn kont gestopt en ik moest plassen... Nou, dat ging dus mooi niet.
De zuster deed lelijk tegen me omdat ze nu weer bloed moest afnemen en dat dat allemaal zo lang duurde.
Maar ja, hoor, een uur later kwam ze met de uitslag: “Gefeliciteerd, u bent zwanger!”
“Nou, hartstikke leuk”, dacht ik: “Maar als het zo een zeer doet, hoeft het voor mij niet...”
De zuster zei: “Rustig maar, we gaan weer naar de longscan en gebruiken een halve dosis straling zodat je kindje er geen schade van oploopt…”
Maar toch moest ik even wat tekenen voor als het later toch niet goed zou zitten.
Gelukkig mocht ik blijven zitten bij de longscan want liggen ging dus echt niet. Als ze een longscan maken, krijg je bloedverdunners en: “Nou, ja, best”, denk je dan... Totdat ik dus in shok teruggebracht werd naar de ehbo.
Toen mocht ik eindelijk naar de afdeling gynacologie. Daar bleek na het inwendige onderzoek dat ik dus een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Mijn eileider was geklapt en daardoor had ik dus inwendige bloedingen. Ik moest dan ook met spoed geopereerd worden...
Ik was blij, eindelijk van die pijn af. En ik had pijn, ik had gesmeekt om pijnstillers maar die kreeg ik niet.
Toen was er wel weer een probleem. Ik had bloedverdunners gehad (voor die longscan) en dus mocht ik niet geopereerd worden... Eerst kreeg ik bloedverdikkers. Nou, dat duurt dus anderhalf uur voor die ingewerkt zijn. Toen ik eindelijk naar de OK mocht was het al 10 uur.
Ik was zo blij dat ik onder narcose mocht alleen… Moest ik eerst wel gaan liggen. Ik heb het uitgegild van de pijn. Ze bonden mijn armen vast en toen eindelijk de narcose…
Twee en een half uur later waren ze klaar. Toen ik wakker werd, kon ik weer gewoon rustig ademen. De arts wist me te vertellen dat ze bijna 3 liter bloed uit mijn buik hadden gehaald. Ze hadden me 4 zakken bloed (2 liter) toegediend en mijn eileider was verwijderd.
Op maandag mocht ik weer naar huis. Gelukkig was ook mijn vriendje dan weer thuis. Ik dacht dat het allemaal wel ging… Totdat de nacht kwam… Ik was bang en kreeg last van een soort van hyperventilatie. Je hebt echt nog wel wat te verwerken, hoor. Gelukkig heb ik maar twee nachten echt slecht geslapen.
Ik moest natuurlijk ook weer opknappen. Ik had een lijstje meegekregen met wat ik wel en niet mocht, maar ik wou toch al snel weer wat proberen te doen. Nou, dat had ik beter niet gedaan.
Op 9 december moet ik terug naar de gynacoloog. Ik hou me nu dus echt rustig. In het begin was ik veel te druk geweest zodat ik aan een kant al een hechting kwijt was (ik heb een litteken van zo’n 20 cm op mijn onderbuik). En gisteren dacht ik van: “Ik mag weer auto rijden dus laat ik dat even gaan doen.”
Het zat wel goed naar mijn idee... Nou, niet dus… Ik heb mijn auto totall los gereden. Het was mijn schuld. Gelukkig waren er geen gewonden. Ik ben er dus toch nog niet helemaal met mijn hoofd bij. Het heeft echt zijn tijd nodig, zie ik nu. En dus ik dacht vandaag: “Ik ga mijn verhaal maar eens opschrijven…”
Bij deze dus...
Groetjes,
Renaat
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Irene op 09/11/2004 @ 19:54 
Zo meid, wat een verhaal zeg. Veel te verwerken ineens! Je moet je tijd ervoor nemen....dat merk je nu zelf wel. Het is natuurlijk niet niks...en dan zoveel emoties tegelijk.
Ik wens je veel sterkte....en gun jezelf die tijd.
liefs
Door: Anja (profiel) op 09/11/2004 @ 21:20
hey Renaat,
Jeetje er zijn bij jou in korte tijd veel heftige dingen gebeurt en ik zeg idd ook neem die tijd en gun het jezelf ook....
sterkte....
groetjes Anja
Door: Sandra Vergunst (profiel) op 10/11/2004 @ 09:28
Dag Renaat,
Een heftige ervaring, zo´n buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik heb het zelf ook gehad. Zo pijnlijk en nare onderzoeken, die naar jouw gevoel veel te lang duren. Ik herken het gevoel van: doe er maar wat mee, als ik maar van die pijn verlost ben.
Zo´n operatie is niet niks, men heeft toch je hele binnenste heen en weer geschud en het herstel kostte bij mij ook enige tijd. Daarnaast ben je iets kostbaars verloren, wat ook de tijd nodig heeft om het verwerken.
Doe het kalm aan en hopelijk kun je het een plekje geven.
Groetjes van Sandra
Door: Anja (profiel) op 10/11/2004 @ 23:22
hey Renaat,
dank je wel voor je lieve berichtje op de site van Zoë....
groetjes Anja
Door: cindy op 13/11/2004 @ 12:09
hoi renaat,
Ik heb in augustus zelf precies zo’n ervaring meegemaakt(ook aan de linkerkant).We waren al een jaar bezig om zwanger te raken!!!Het is echt heftig en het valt zeker niet mee.Ik ben nu inmiddels weer anderhalve maand zwanger,maar als ik dit weer zo lees dan bekruipt me weer die angst dat het weer mis zal zijn. komende woensdag moet ik dus ook weer een inwendige echo laten maken om te kijken of alles goed is,tot die tijd zal ik er niet echt van kunnnen genieten.(maar maak je niet ongerust je kunt dus ook met 1 eileider zwanger raken).Ik wens je heel veel sterkte toe en al het goeds in de toekomst.
Hoi Renaat,
In maart 2004, dit jaar dus, overkwam mij ook de bbm..... Ik was bijna zeven weken zwanger toen ik op een zaterdag verging van de buikkramp! Naar het toilet gaan ging niet... Ik heb vreselijk gehuild en ben maar op de bank gekropen. Daar heb ik de hele zaterdag gelegen. Doodsbang! Want ik voelde dat deze zwangerschap niet lekker zat. Mijn eerste keer, zo’n hel!
’s Avonds wilde ik opstaan van de bank om naar bed te gaan. Ik kromp ineen van de pijn. En vervolgens heb ik twee uur in bed liggen woelen van de pijn. Mijn vriendje heeft toen de weekendarts gebeld. Die was er gelukkig snel. Ook was er een ambulancebroeder mee. Na kort uitwendig onderzoek was zijn conclusie, het zijn je darmen. Toch voelde ik me niet gerustgesteld.
Vanaf de die dag erna kwam er steeds donkerbruin bloed. Toen kon je mij van de angst wegvegen hoor! Ik had gelukkig die week vrij, maar wat een rottijd. Een aantal dagen later ,op vrijdag, mocht ik met spoed voor een echo. Mijn allereerste echo! En wat zagen we.... NIETS! Pikzwart, niets... Ik wilde weg rennen en verdwijnen zodat ik samen met mijn ongeboren kindje kon blijven. Helaas nog geen drie uur later zat ik in het ziekenhuis voor onderzoeken. En ja, hoor! een bbm.... De bloedwaarden moesten aangeven of het opereren of medicatie zou worden. Na twee lange uren kwam de doodsklap: operatie..... Om kwart voor negen ’s avonds ging ik onder narcose en toen wist ik ook: als ik wakker wordt ben ik weer alleen!
Zes weken later mocht ik weer op nacontrole. We waren gelukkig op tijd. Het was al heel groot.
Het gegeven dat jij en je kindje willen maar het niet mag omdat de plek het niet aan kan, is een vreselijk gevoel. Niet te bevatten. Zeker niet als mensen doodleuk zeggen: het is een miskraam. Dat is het dus niet!
Ik heb sterk getwijfeld of ik nog wel verder wilde gaan met zwanger raken. Maar gelukkig waren we zo eigenwijs om door te gaan.
Want 6 maanden na de operatie en met 1 eileider, ben ik weer zwanger!!!! Inmiddels al 14w3d! Ik heb met 6 en 10 weken echo’s gehad. En vorige week hoorden we het hartje voor het eerst! Het heeft wel even geduurd eer ik weer op die roze wolk zat hoor.
Maar Renaat, herstel goed! Zowel lichamelijk als geestelijk! Dan pas lukt het weer. En zie, ik kon het ook weer! Kop op en verwerk het goed!
x Greebo en Uk
Door: renate op 14/11/2004 @ 19:46
hoii allemaal !! ik wilde jullie onwijs bedanken voor de reacties die jullie onder mijn verhaal hebben gezet, het doet me echt heel goed, elke keer als ik het lees weer, echt waar !! het gaat alweer een stukje beter met me, alleen nog steeds heel erg moe. ik ga dinsdag weer op mn werk kijken, ik werk in een baby speciaalzaak en mis mijn collegaas best wel, het zal wel weer rot zijn om te beginnen, maar eens moet je toch !! nou dankzij de verhalen zie ik ook alles weer een beetje positiever met oog op kindertjes krijgen, nogmaals bedankt voor de lieve reacties en ik wens jullie allemaal alle geluk van de wereld toe !! groetjes renate.
Door: Olga op 15/11/2004 @ 12:00
Hoi Renaatje, wat een verhaal, triest voor je, heel veel sterkte meid, liefs, Olga
Door: Anoniem op 16/06/2005 @ 17:08
Hoi Rennat. ik ben bezig met een scriptie over begeleiding bij sprake van buitenbaarmoederlijke zwangerschap, en ik zou graag weten wat voor soort begeleiding je gehad heeft, die ik kan gebruiken in mijn scriptie
ter afsluiting van een 11/2 jaar opleiding spesialisatie kraamzorg.Al vast bedankt voor je medewerking, en sterkte
Door: renaat op 06/07/2005 @ 20:31
hooii anoniem, wat bedoel je precies met begeleiding, bedoel je nazorg of contole.je moet na 8 weken terug naar de gynecoloog,die doet een inwendig onderzoek en kijkt hoe de wond is genezen, maar verder niks. ik was natuurlijk vrij overstuur thuis gekomen toen heb ik mijn huisarts gebeld om te vragen wat ik had omdat ik maar bleef huilen, die heeft mij iets kalmerends gegeven, maar verder wat er precies met me gebeurd was heb ik op internet gelezen. was erg blij dat daar veel info op staat over dit soort dingen, vrienden kenissen snappen het toch niet precies, ook die inwendige bloedingen enz. het ik achteraf als heel heftig ervaren. was er bijna geweest. dan komt de angst dat je nooit meer kindertjes kan krijgen, ik ben toch een eileider kwijt. gelukkig ben ik nu al heel gelukkig 22 weken zwanger. maar ik denk nog heel vaak terug aan die tijd. ik heb erg mazzel gehad vind ik zelf want het is in principe nog zo kort geleden, ik was voor die tijd al een jaar gestopt met de pil en werd maar niet zwanger. en nu, in een keer raak. dat maakt het verwerken wel weer anders. als je na zo een ervaring nog jaren bezig bent dan begrijp ik dat het echt geen makkelijke tijd is. maar begeleiding is er niet echt. je gaat naar de arbo dienst toe als je werkt, maar die waren ook niet echt slim, ze vroeg aan mij of ik nou nog zwanger was of niet.. en ze vroeg ook nog of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap buiten je baarmoeder zit of erin.. duh. ik moest er achteraf erg om lachen maar het is dus echt een heel onbekend iets bij de meeste mensen. nou ik hoop dat je wat hebt aan mijn verhaal en als je vragen hebt beantwoord ik ze graag hoor. ik hoop dat ik nog een beetje op tijd geantwoord heb voor je, gek he ik kijk altijd eens in de zoveel tijd nog even naar mijn eigen verhaal en dat van anderen.. doeii groetjes !!
Door: Ingrid op 22/07/2005 @ 15:18
Hallo Renaat,
Hoe is het met je? Ik las je net je antwoord hierboven en zie dat je nu alweer( ff rekenen)ruim
24 weken zwanger bent.Gewoon geweldig.En dan te bedenken toen je een reactie op mijn verhaal gaf bang was om weer met de pil stoppen. Hopelijk gaat alles voorspoedig en natuurlijk ook met je moeder en heb je over 3 maandjes een prachtig gezond kindje op je buik liggen. Geniet ervan!!!
liefs Ingrid
Door: renate op 17/10/2005 @ 20:41
hoii ingrid, ik ben bevallen van mijn heerlijke zoon mick, 4 weken te vroeg maar helemaal gezond. het werd na 24 uur weeen uit eindelijk een keizersnee maar, hij is er !! precies een jaar geleden lag ik op de ok. hij is in de nacht van 8 op 9 oktober geboren, precies een jaar geleden werd ik geopereerd vanwege die buitenbaarmoederlijke zwangerschap. ik heb het erg druk maar laat snel weer even wat weten hoor !! xxx renate.
Door: Ingrid op 03/12/2005 @ 19:51
Van harte proficiat met de geboorte van jullie zoon.Gek hé zo heb je veel verdriet en zo ben je intens gelukkig met je kindje.Doe het rustig aan want je hebt weer een zware operatie gehad.Heel veel geluk gewenst met jullie wonder en laat af en toe iets van je horen.xxxingridDoor: sannie op 31/12/2007 @ 13:36
hallo allemaal
nu ik jullie verhalen lees herken ik veel van wat julie schrijven ,ook ik heb een buitenbaarmoedelijke zwangerschap gehad .ik heb een zoon van een jaar en mijn vriend en ik wilde grag een broertje of een zusje erbij,en drie maaanden gestopt te zijn met de pil verloor ik wel wat bruin bloed maar mijn maandstonden wilde niet doorzetten ,dus een test gedaan en ja hoor twee dikke strepen(zwanger).maar mijn gevoel zei meteen dit zit niet goed!dit omdat ik totaal geen zwangerschapskwaaltjes had maar de test log er niet en paar dagen later begin ik rood bloed te verliezen en denk zelf nog mischien wel een innestelingsbloeding heb ik ook bij mijn eerste zwangerschap gehad en als het kindje zich goed heeft genestelt begin ik me meschien ook zwanger te voelen?
maar niks iss minder waar een week later verlies ik weer rood bloed dit stopt en dit begint weer ik vertrouw het nu echt niet meer en bel de verloskundige die stelt me weer wat gerust en als ik blijf vloeien en mijn zwangerschapstesten inmiddels al een stuk of 7 gedaan blijven postitief toch even een echo laten maken een week latervloei ik nog steeds heb inmiddels ook last van buikpijn schouderpijn en kan bijna geen adem meer halen verder last van druk op de anus eenmaal aangekomen bij de geneagceloog ziet hij geen zwangerschap in de baarmoedermijn vermoedens worden bevestigd een buitenbaarmoedelijke zwangerschap mijn wereld stort in wat iedereen afvraagt die dit mee maak waarom IK . twee uur erna word ik naaar de ok gereden en doormiddel van een kijkoperatie wordt mij rechter eileider eruit gehaald. dit is nu 5 weken geleden gebeurt lichamelijk gaat het goed met me maar geestelijk voel dus te slechter dit niet allen door wat er is gebeurt maar ook door mensen om me heen iedereen praat er of overheen en als ze al luisteren dan zegen ze dat ik nog jong ben 25jr en nog kansen zal krijgen om gewoon zwanger te worden dat is ja toch wat de genecealoog zei alles ziet er toch goed uit maar de angs dat het weer gebeurt is super groot snachts droom ik over alles wat er fout had kunnen gaan maar ja het is allemaal nog maar net gebeurt misschien dat ik over een tijdje alles positiever inzie
Door: sannie op 19/03/2008 @ 12:23
hallo mensen
hallo hier ben ik weer sannie we zijn nu drie maanden verder en ik wil jullie even moed toe spreken na wat ik had mee gemaakt hing er een grote zwarte wolk over mij heen en dacht nooit meer normaal zwanger te worden. maar tot mijn grote verbazing ben ik meteen weer aangeteld na mijn eerste menstruatie na de bzb ben nu 8w en 3 dgn het is nog pril en het kan nog fout gaan maar ik blijf positief dat het gewoon bij mij blijft tot het geboren kan worden verder sta ik nu wel onder strenge controle heb al 3 echo gehad de eerste keer was ik te vroeg en konden ze niks vinden het zweet brak me uit een week later moest ik terug komen (wat een lange week)weer met knikkende knieen maar dit keer was er een vroege zwangerschap te zien de derde keer hed ik zelf het hartje zien kloppen nu moet ik vrijdag weer terug en als alles goed is mag ik weer voor de verdere controles naar de verloskundige verder hoop ik natuurlijk dat jullie allemaal snel weer een goede zwangerschap krijgen ik hoop dat jullie iets positief uit mijn verhaal kunnen halen sannie
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.