Hallo Elisabeth,
Ik voel echt met je mee op dit ogenblik. Ik heb het de laatste maanden namelijk jammergenoeg ook meegemaakt. tweemaal zelfs. Bij de eerste was ik 13 weken ver toen we op de echo zagen dat er geen hartactiviteit meer was. Dit was in augustus. mijn dokter vertelde mij dat ik eigenlijk niet moest wachten en opnieuw mocht beginnen als het emotioneel draaglijk was. Zonder het ooit gedacht te hebben was ik direct terug zwanger maar jammergenoeg is deze zwangerschap ook misgelopen. Ik heb bij beide me moeten laten curreteren omdat de vruchtjes niet spontaan wilden komen. Ik heb het emotioneel ook heel moeilijk gehad en erover praten helpt echt bij mij. Wij gaan opnieuw beginnen en hopen op een derde keer goede keer. Hopelijk bij jouw is het de tweede keer allemaal in orde.
veel sterkte,...

Ook ik herken mij in deze verhalen, ik heb 2 weken geleden te horen gekregen dat mijn kindje met 7 weken gestopt was met leven.Ik had met 5 weken en 4 dagen mijn eerste bloeding echter toen had ik er nog steeds het volste vertrouwen in dat het goed zat, maar ik kreeg al wel voor de zekerheid bij de 7 weken een echo om mij helemaal gerust te stellen, echter 1 dag voor de echo kreeg ik weer een bloedinkje het stelde niets voor, maar toch voelde ik gelijk dat er iets mis was. De volgende dag bij de echo was dit ook zo er was gen hartactie te zien. Ik moet zeggen we werden in het ziekenhuis erg goed opgevangen, want als je zo met de neus op de feiten geduwd wordt is het kei hard, al voel je het aankomen.
Ik meer dan een week gewacht nu of het uitzichzelf eraf komt, helaas dit gebeurt niet. nu ben ik gisteren bij de gynaecoloog geweest en ik wordt a.s maandag gecurreteerd. Ik hoop nog steeds dat het spontaan komt. Maar ook ik voel me klote, verdrietig.
Gelukkig heb ik veel steun aan mijn lieve vriend.
Het afwachten maakt me wel onzeker ergens ben ik blij als het maandag achter de rug is. Dan kan ik het eindelijk een plaatsje gaan geven. Ik wacht denk ik nog wel even met zwanger worden. We gaan in januari verhuizen en ik wil daar eerst alles aann kant hebben.
verder wil ik iedereen heel sterkte en kracht toe wensen in deze moeilijke periode
Groetjes Esther

Hoi Elisabeth,
Ik wil jou en je man heel veel sterkte toe wensen.
Ik heb het zelf 8 maanden geleden meegemaakt. Ik ging voor mijn eerste echo en er was alleen maar een vruchtzakje te zien met niets erin. Het bleek een Wind-ei te zijn. Dus het vruchtje was al eerder af gekomen maar mijn lichaam had het niet aangegeven. Het duurde wil even voordat ik daar overheen was hoor. Maar ik heb een zoontje van bijna 4 en daar heb ik mezelf bij op getrokken. Mensen die het niet kennen willen het beste met je voor maar zeggen dan toch ombewust domme dingen. Neem het ze niet kwalijk ze weten niet wat het is. Veel sterkte allemaal.

heel veel sterkte en gun jezelf de tijd om zoiets groots te verwerken. groetjes renaat.

Hoi,

ik ben moeder van een gezond zoontje van 2, en heel blij toen bleek dat ik weer in verwachting was......
Was ja, want bij 9 weken verloor ik wat bloed en had ik buikpijn, iest wat ik tijdens de zwangerschap van mijn zoontje niet heb gehad.
Bij de verloskundige kreeg ik meteen een echo, en alles zag er goed uit, alhoewel ze geen hartje zag, maar het zou ook kunnen dat ik pas 8 weken zwanger zou zijn ipv 9 weken.
2 Weken later was de geplande officiele eerste controle, maar bij de echo zagen ze eigenlijk nix meer..........
We zijn meteen door naar het ziekenhuis gegeaan, en na een inwendige echo bleek dat het vruchtje niet meer leefde en zelfs al ineengezakt was.
Nu zijn we anderhave week verder, en al iets over de eerste schok heen.
Van de gynacologe mocht ik 2 weken afwachten of ik een spontane miskraam zou krijgen, maar tot nu toe is dat nog niet gebeurd.
Alhoewel ik al goed over deze gebeurtenis kan praten heb ik het heeeeeeeeeeel erg moeilijk met het idee van een ingreep( curetage ).
Mij is verteld dat ik dan onder algehele narcose zou moeten, en ik zie hier heel erg tegenop.
Mijn zoontje is nl met een spoedkeizersnede geboren, ik wist dit dus uiteraard niet van te voren, en ben toen ook onder algehele narcose gebracht, zodat ik zijn geboorte dus niet heb meegemaakt.
Het idee dat dit vruchtje wordt weggehaald zonder dat ik erbij ben, en dat ik dus na de ingreep emotioneel gezien maar weer moet uitzoeken voor mezelf wat er eigenlijk gebeurd is, is voor mij echt ondraagelijk.
Maar niemand in mijn omgeveing schijnt dit te begrijpen.
Ik snap dat het dode weefsel verwijdered moet worden, maar vraag me af of er geen andere mogelijkheden zijn dan een curetage.
Is er iemand die hier ervaring mee heeft?
Please, help me !

hoi wendy, ik heb ook een miskraam gehad,eerst moest ik wachten tot het vanzelf kwam,toen dat natwee weken niet het geval was,heb ik ook een curretage gehad maar dan wel onder gehele narcose,toen ik na de curretage wakker werd heb ik alleen maar gehuild van verdriet maar dan heb je alleen op dat moment een verpleegster bij je staan en niet je man en dat vondt ik op dat moment heel erg.maar bij mij hadden ze niet alles weggehaald dus volgde twee mnd. later een tweede curretage. daar hadden ze toen cellen ondekt,de mola-zwangerschap genaamd.dus het eerste half jaar mocht ik niet zwanger worden.groetjes ang.

Lieve allemaal,

Ik zie zoveel vragen over zwanger worden na een miskraam of curretage. Lichamelijk is er geen hinder om meteen opnieuw zwanger te worden, emotioneel vaak wel. Begin er dus weer aan als je jezelf weer goed voelt en je het verlies een plaatsje heb gegeven.

Ik hoop voor jullie allen dat je snel weer zwanger zult worden en dat alles goed zal gaan.

Groetjes Petra

Hoi allemaal daar ben ik weer, Ik ben vorige week dinsdag wederom naar het ziekenhuis geweest voor een echo van mijn 2de zwangerschap en hyet is weer mis ik begin nu toch langszaam het vertrouwen te verliezen. Zwanger worden is geen probleem ,maar tot nu toe zwanger blijven wel ik word donderdag wederom gecurreteerd en zie daar als een berg tegen op.

Ik voel me zwaar klote en verdrietig 1 keer kan misschien domme pech zijn maar 2 keer vind ik onmenselijk.

Groetjes Esther

ik kan me je gevoelens best inbeelden, bij mijn tweede zwangerschap (eerste is geeindigd in een miskraam) heb ik van de gynecoloog pilletjes gekregen om op te steken, zodat de baarmoeder niet kon samentrekken, als er iets mis is met het vruchtje, zal je waarschijnlijk toch een miskraam krijgen hoor, maar als het "probleem" bij je baarmoeder ligt, kan dat misschien helpen?sterkte

Ook ik heb te horen gekregen dat het vruchtje al 3,5 week geen hartslag meer heeft. ik heb nog geen miskraam gehad,dus het is afwachten. volgende week woensdag wordt ik gecuratteert dat vind ik nog best lang duren, maar ze hadden niet eerder een plek. Ik hoop dus maar dat het nu spontaan komt. Heeft iemand ervaring met homeopatische middelen die een miskraam kan opwekken????
Alvast bedankt.
Verder wens ik iedereen sterkte....