Missed abortion…
Door Gedda op 25/12/2004 - 18:03:
Begin april ben ik bij de arts geweest, om mijn staafje te laten verwijderen. Ik dacht dat het wel een tijdje kon duren eer dat ik zwanger werd. Maar na twee maanden zat ik er al terug, met een positieve test!
Ik had al een aantal dagen het gevoel dat er iets aan de hand was, wat erg prettig was. Ook op de dag van de test was ik heel blij, maar al de dag erna ben ik doodsbang geworden. Ik heb een verschrikkelijke zomer gehad. Ik vreesde dat het met een miskraam zou eindigen. En vooral was ik bang voor een zogenaamde “missed abortion”, want dat kon best gebeuren zonder dat je er wat dan ook van voelde.
Ik had weinig zwangerschapskwaaltjes. Wel had ik erg gevoelige borsten, wat een goed teken hoorde te zijn. Ik was ook ontzettend moe en had geen energie over, maar dat kon evengoed door die verschrikkelijke angst komen.
Met 11 weken en 2 dagen ging ik naar de huisarts. Mijn man ging met me mee. Ik probeerde de arts uit te leggen hoe bang ik was en dat ik er echt niet in geloofde. Hij deed toen een uitwendige echo en toonde aan waar het kleine embryo in mijn baarmoeder zat. Hartactiviteit kon hij niet zien, maar hij had al op voorhand gezegd dat dit moeilijk kon zo vroeg in de zwangerschap. Ik vroeg ook of het vruchtje groot genoeg was. Bij een miskraam stopt het uiteraard met groeien, dus hij zou dat gemakkelijk kunnen zien. De arts zei dat alles in orde was en dat we het blijde nieuws met vrienden en familie mochten delen.
Diezelfde dag nog begon de bloeding. Ik was natuurlijk doodsbang, en de volgende dag gingen we terug naar de arts. Hij stuurde ons door voor een inwendige echo, die toonde aan dat het kindje al een paar weken dood was. De volgende dag kreeg ik een curettage en daarmee was het verhaal van mijn zwangerschap afgelopen…
Het was vreselijk, echt het ergste wat ik mee kon maken. Het is nu 6 weken geleden maar het doet nog altijd pijn, ook al gaat het natuurlijk langzaamaan wat beter. Ik ben weer ongesteld geweest en hopelijk krijg ik over een paar dagen mijn eisprong. Natuurlijk hoop ik vurig dat het zwanger worden weer heel snel gaat, maar ik durf het toch niet echt te geloven. Ik vrees ook dat ik weer zo bang ga zijn en dat het weer mis zal gaan. Maar ik vind troost in de verhalen van vrouwen die ook een miskraam hebben gehad en daarna gezonde zwangerschappen. Het kan, dus… Hopelijk wordt dat ook mijn verhaal!
Gedda
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Bicky op 29/12/2004 @ 12:25 
Hallo, ik kan me volledig herkennen in het verhaal van Tine, na ons miskraam op 9 weken (vruchtje zat al 1.5 week dood) wou ik eerst direct weer zwanger zijn, maar een maand later heb ik gezegd dat ik het niet zag zitten om dat opnieuw mee te maken... niet zo snel. We zijn er sterker van geworden, vorige zomer getrouwd en ondertussen weer zwanger, 26 weken ver! Alles gaat goed en deze keer had ik geen slecht voorgevoel (wat ik de eerste keer wel had). Ons kleintje zit nu gezellig te kloppen en te schoppen in m’n buik, maar ik denk wel nog heel veel aan dat leventje dat niet mocht zijn... je moet het een plaats geven en vroeg of laat ga je er weer voor! Sterkte!
Door: sasje (profiel) op 29/12/2004 @ 21:04
heel veel sterkte, ken je verhaal net zoals zoveel anderen, goed dat je je verhaal plaatste zo krijg je veel reacties waar je je enigszins aan kan optrekken.
ik heb ook verleden jaar een miskraam gehad aan zes weken, een lichte bloeding en het vruchtje was er wel maar geen dooierzakje.. een curretage en laparascopie, ze dachten dat ik een buitenbaarmoedelijk had omdat mijn hcg bleef stijgen...
veel moed en succes, en het verdriet slijt inderdaad maar je draagt het toch je hele leven mee, als een herinnering, als iets wat van jo had kunnen zijn maar niet is. Vertel het zoveel mogelijk, schrijf het neer overal waar je wil, dat doet deugd en is goed voor je verwerking hoe klein zon wezentje ook was.
hopelijk prettige festdagen en veel succes met de volgende zwangerscahp dat ze echt rimpeloos mag verlopen, een troost, het kan echt lukken, na mijn zwangerschap ben ik direct na mijn eerste regels zwanger geworden (met veel meer angst om miskraam natuurlijk)ze is nu reeds vijf maanden...
sasje
Door: mirella op 30/12/2004 @ 12:34
ik heb in 2002 een miskraam gehad het was echt vreselijk ik was daarna wel weer gelijk zwanger heb de hele zwangerschap in angst geleefd maar het ging allemaal goed ben in juli 2003 bevallen van een flinke zoon alleen heb ik nu al een jaar te kampen met een post-natale depressie ik denk doordat ik de hele zwangerschap angstig was en na de zwangerschap kraamkoorts kreeg
Door: Anoniem op 30/12/2004 @ 13:44
Ik heb 3 miskramen gehad, toen ik de vierde keer zwanger was , ben ik de hele zwangerschap bang geweest. Het was geen gemakkelijke zwangerschap want ik heb zwangerschapsvergifteging gehad en onze dochter is daarom met 32 weken gehaald, ze woog toen maar 1400 gram. Ze is nu 7 maanden en alles gaat goed. Heel veel sterkte met het verwerken van jullie verdriet en niet de moet opgeven, het gaat een keer goed
Door: x-Babs-x (profiel) op 30/12/2004 @ 16:24
Hoi Gedda,
Ook ik heb de afgelopen maand een miskraam gehad. Ik was toen 6 1/2 week. Het begon met een lichte bloeding. Toen deze twee dagen later erger werd, zei de verloskundige dat het niks ergs was, gewoon innesteling. Mijn hele lijf voelde niet meer zwanger, ik geloofde de verloskundige niet. Daarom heb ik een andere verloskundige gebeld. Zij heeft me meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een inwendige echo. Hierop was te zien dat er al niks meer zat.
Ik heb zeker verdriet gehad van de miskraam, maar nog meer door die eerste verloskundige. Zij heeft ons opnieuw hoop gegeven, terwijl dat echt niet terecht was...
We hebben wel besloten dat we meteen opnieuw gaan proberen, want we willen dat kindje zó graag !
Succes met de verwerking en luister goed naar je lijf !
Door: hanne op 31/12/2004 @ 18:15
hoi gedda,
Ik weet wat je doormaakt! gisteren is per toeval ondekt dat het niet goed gaat met het vruchtje. Ik ben (was) 6 weken zwanger. Ik viel 1,5 kilo af in een week en maakte me zorgen. De dokter heeft bloed genomen en voor de zekerheid ook nog getest op het zwangerschapshormoon, s,avonds belde ze om te zeggen dat ik een bloeding kan verwachten omdat het te weinig gestegen was. Het was maar 300 tewijl het toch zeker 6000 had moeten zijn. Dit sloeg in als een bom voor mij, ik had wel een voogevoel,was heel bang dat dat zou gebeuren maar ik had nergens last van. Heb nog altijd geen bloeding gehad dus het zit nog steeds in mn buik. Voel me enorm verdrietig ook omdat mijn vader vorige maand zeer plotseling getstorven is, dit is teveel voor een mens twee verliezen op 2 maanden. Nu wil ik alleen maar dat het eruit is en dat ik hopelijk snel terug zwanger wordt van een gezond kindje. Al vrees ik dat ik 9 maanden last van stress zal hebben.
veel sterkte iedereen veel liefs hanne
Door: Anoniem op 05/01/2005 @ 13:34
Op dit moment hebben ook wij veel verdriet. Afgelopen zondag hebben wij ons kindje verloren. Ik was 10 weken en 2 dagen zwanger. Ik weet dus heel goed hoe jullie je voelen.We proberen ons er doorheen te slaan al is dat ontzettend moeilijk. God zij dank hebben wij al een dochtertje van 2 jaar jong. Ik denk persoonlijk dat ons dit enige troost geeft (we weten gewoon dat wij kinderen kunnen krijgen). Een kind krijgen is tegenwoordig niet zo vanzelfsprekend meer.
Op dit moment hebben we even zoiets van "even rustig aan, we zien wel". Ik hoop dat we weer snel zwanger mogen zijn en dat alles dan wel goed mag gaan!!!
Jullie in ieder geval heel veel succes en sterkte en geef de moed en hoop niet op!!!
Groetjes Claudia
Door: Anoniem op 10/01/2005 @ 14:24
Hoi iedereen, Ik heb ook in een zeer moeilijke periode gezeten en ben er net eigenlijk wat uit aan het geraken. Vorige week hebben we ons kindje verloren.
We doen het nu rustig aan en we zien wel wat de toekomst brengt, hopelijk iets positiefs
. In elk geval wens ik jullie het beste toe en geef zeker niet op! groetjes Steffie
Door: Petra op 10/01/2005 @ 21:04
Hoi,
ik kan alleen maar zeggen, houd moed. Ik ben ook gecurreteerd en binnen een jaar zelfs een kindje gekregen. Je moet je maar aan de gedachte vasthouden dat je in ieder geval zwanger kunt raken.
Door: Anoniem op 15/01/2005 @ 17:12
Beste,
Reeds drie maal hebben wij een miskraam meegemaakt. De eerste twee waren net hetzelfde als bij jou, op 12 weken en op 9 weken: bij echo een niet levende foetus; gevolg: curretage.
We hebben de foetussen laten onderzoeken en bleek dat ze 3 chromosonen hadden ipv. 2. Mijn gyneacoloog zei me toen dat dergerlijke zwangerschappen ook beter niet doorgaan, vermits de kinderen meestal zeer zwaar gehandicapt zijn.
Mijn derde zwangerschap was ik enorm onzeker en had niet veel vertrouwen meer. Na 6 weken kreeg ik een kleine bloeding en dacht: hier gaan we weer. Maar via een inwendige echo, hoorden we het hartje kloppen (wat vanaf 6 weken zeker kan) en wist ik dat alles goed kwam. We kregen een pracht van een dochter. Twee jaar later is onze zoon geboren, zonder enige verwikkeling tijdens de zwangerschap. Toen we voor een derde kind kozen dacht ik dat het ook niet meer zou gebeuren, maar we hadden echter weer pech: een slechte ontwikkeling in de zwangerschap. Het enige dat ik maar hoopte, als het dan toch slecht moest aflopen, was een spontane miskraam. Curretages zijn dikwijls noodzakelijk, maar veel moeilijker... En ja, na een week, was het dan ook zover en was ik ook blij dat er geen ziekenhuis aan te pas kwam.
Ondertussen ben ik 30 weken zwanger van ons derde kind en alles is prima verlopen.
Miskramen zijn helemaal niet leuk, maar ik heb het altijd gezien als een keuze van de natuur. Misschien is het ook medisch beter dat het zo loopt!
Probeer altijd positief te denken! Het komt heus wel goed. Kijk maar bij ons, we hebben evenveel kinderen als miskramen gehad en we hebben nu, of toch bijna, 3 gezonde kinderen die veel vreugde brengen.
Laat de moed niet zakken, je lichaam moet positief ingesteld staan en je zal zien dat alles goed komt.
Het allerbeste en we duimen!!!
Door: Anoniem op 02/02/2005 @ 17:21
Hoi, ik ben vandaag ook bij het ziekenhuis geweest en na 3 weken onzekerheid, ze wilden wachten ivm onzekerheid over de termijn, eindelijk de bevestiging. Het is een dood vruchtje en mijn lichaam is dus niet van plan om het zelf af te stoten. Morgen de curratage. Dit was mijn eerste zwangerschap en ik weet dat je er niet van uit mag gaan dat het meteen goed gaat maar ik was al zo aan het idee gewend dat ik een kindje zou krijgen. Maar dat begrijpen jullie vast wel. Nou ik wacht een cyclus af en dan ga ik het meteen weer proberen. ik wacht op dit nieuwe leventje en het moet toch komen!
Door: Kaat op 26/02/2005 @ 09:54
Wij hebben afgelopen dinsdag te horen gekregen dat ons kleintje niet twaalf weken maar een paar weken heeft geleefd. We hadden het allebei gevoeld, dat het niet goed was maar je kunt jezelf lang voor de gek houden. Ik wacht nu tot de natuur haar werk gaat doen, dat er een miskraam komt. Als wij het los kunnen laten laat het los en dan inderdaad, zo snel mogelijk weer proberen omdat ik in verwachting zijn heerlijk vind en dolgraag zo’n hummeltje in mijn armen wil houden.
Onze liefde voor elkaar is nu wat ons sterk maakt en dat is het mooiste cadeau dat dit kindje ons heeft gegeven. Je schijnt te leren van je kinderen, nou, onze eerste en oudste heeft ons een wijze les meegegeven waar wij de rest van ons leven profijt van hebben.
Ik wens jullie allemaal veel sterkte, liefde en geluk!!!
Door: Martine op 01/03/2005 @ 13:34
Ik heb vorige week donderdag een echo gehad omdat ik bruinverlies had. Ons kindje had toen reeds 7,4 week moeten zijn helaas bleek op de echo dat het 5,5 week was. Ik moet nu donderdag weer een echo laten maken. dan hoop ik het hartje te kunne zien. Volgens de gyn. waren er twee mogelijkheden. EEn het vruchtje is al 2 weken dood,en de tweede optie is dat ik een late eisprong heb gehad. Ik weet niet meer wat ik moet denken. Ik ga maar duimen voor donderdag.
Door: daniella op 30/06/2005 @ 16:56
29 juni
wij hebben gisteren tehoren gekregen dat het hartje van ons (kindje)niet meer klopte wij zijn er gewoon helemaal kapot van je verheugd je zo op dat alles goed gaat en da je geen miskraam krijgt je denkt meestal dat over komt ons niet maar bij een ander nu moeten wij nog wachten tot mijn lichaam het afstoot en anders wordt het over twee weken er uitgehaalt wat zie ik daar tegen op maar je moet gewoon verder en hopen dat de volgede zwangerschap wel goed afloopt.
Door: Vannie op 01/07/2005 @ 18:34
Hoi Daniella,
Jammer van het slechte nieuws dat jullie te horen hebben gekregen. En inderdaad, je denkt altijd dat het een ander overkomt, maar jou niet... Dat dacht ik ook.
Ik wist op 2 mei dat ik zwanger was. Maar op 22 mei (was toen 5 weken) had ik ineens beetje helder bloedverlies. We zijn toen onmiddelijk naar het ziekenhuis gegaan voor een echo. En inderdaad, het hartje klopte niet.
Ben dan de week erna naar de gyneacoloog geweest. Hij stelde voor om de week erna terug te gaan. Misschien was het nog iets te vroeg voor hartactiviteit te zien.
Toen hadden we toch weer een beetje hoop. Ik toch, mijn man had het toen al een beetje opgegeven.
De week erna ging ik weer terug en ... er was geen evolutie!
Hij liet me de keuze: ofwel wachten op een spontane miskraam ofwel een curretage. Ik koos eigenlijk voor het eerste.
Maar na een week was er nog niets...
Ik ging er beetje bij beetje aan kapot (aan dat 'wachten'). Toen heb ik eigenlijk met heel veel pijn in mijn hart de knoop doorgehakt en gekozen voor een curretage.
Psychisch kon ik het niet meer zo goed aan.
Ben dan op maandagmorgen om half 11 onder volledige verdoving gecurreteerd. Heb daarna nog zo'n 4 dagen bloedverlies gehad.
Vorige week (2 weken na de curretage) had ik heel veel pijn in mijn onderbuik. Ben dan maar naar huisdokter geweest. Ze dacht dat het was van mijn eisprong (5 dagen pijn gehad, terwijl ik er vroeger niks van merkte). Nu hoop ik dat ze gelijk had en dat ik binnen 2 weken mijn maandstonden terug heb. Dan kunnen we weer terug beginnen...
En hopelijk duurt het dan niet te lang voordat we goed nieuws hebben...
Voor jullie heel veel sterkte
hé. Laat maar weten hoe het gaat.Door: Anoniem op 04/07/2005 @ 22:07
Hallo Dames,
Allemaal heel veel sterkte! Ik heb het ook meegemaakt en ik kan me nog af en toe erg verdrietig voelen. Ook al denk ik dat ik het heb afgesloten. Het is gewoon een gevoel diep van binnen. En toch heb ik hierover nog een vraagje...
In maart heb ik dus een curretage gehad. Voor de curretage had ik een cyclus van 28-30 dagen. Nu, na de miskraam en curretage heb ik een cyclus van 37-39 dagen. Is dit normaal en heeft iemand van jullie dit ook meegemaakt??? Hoelang duurt het ongeveer voordat ik weer zwanger kan worden?? Het is nu bijna 5 maanden geleden en ik vraag me af hoe lang het normaal duurt???
Heel erg bedankt!
Door: Anoniem op 06/07/2005 @ 13:50
hallo allemaal,
allereerst wil ik zeggen dat ik zeer dankbaar ben voor de verhalen, het geeft steun en begrip. vorig jaar juni raakte ik in verwachting. in augstus had ik heel erg het gevoel dat het niet goed zat met ons kindje en dat gevoel blijf aan mij knagen. met ruim 11 weken ging ik naar de verloskundige omdat ik gevallen was. zij ging het hartje luisteren en die klopte. ik belande toen eindelijk op een roze wolk. een aantal dagen later moesten we voor de termijn echo komen en daar krijgen wij het nieuws te horen dat ons kindje al een tijdje niet meer leefde en dat het onmogelijk was geweest dat de verloskundige het hartje had gehoord. Na 14 weken zwangerschap kreeg ik een curretage. Nog steeds doet het pijn. Mijn vriend heeft op de dag van mijn curretage een ster benoemd, daar is ons kindje en zo heeft het een plekje.
sinds de curretage is mijn cyclus een grote chaos. tussen de 31 dagen en 43 dagen en ik wordt er hopeloos van. ook na 10 maanden nog steeds niet zwanger en het gevoel dat het nog gaat lukken wordt steeds kleiner. Geholpen wordt ik nog niet omdat ik volgens mijn huisarts daar nog geen recht op heb omdat ik zwanger ben geweest en dus nu nog een jaar moet wachten. Wie heeft ideetjes hoe ik het kan aanpakken. ovulatietesten heb ik al gebruikt en daar wordt ik geen steek wijzer. ik wil iedereen veel succes wensen en ik hoop dat iedereen snel zwanger mag worden en gezonde wondertjes te wereld kan zetten
Door: debby op 22/09/2006 @ 11:49
hallo meid, ik ben 18 en heb het ook meegemaakt, mijn eerste misval was toen ik 16 was en nam toen nog de pil, maar mijn tweede misval was 2 wweken na het verwijderen van mijn staafje, de hormonen hadden mijn kindje gedood en ik was het kwijt, ik weet het, het doet pijn, nu ben ik terug 12 weken zwanger, maar toch denk ik nog steeds terug aan het 2 de kindje hoe het er zou uitgezien hebben,
een goeie raad, laat het eerst bezinken voor je een ander kind neemt, nu onlangs heb ik een bloeding gehad, en ik dacht terug aan een misval, ik ging de spoed binnen, en wat bleek de oorzaak, een INESTELINGSBLOEDING, de baby kuist de baarmoeder op om de resterende zwangerschap proper te leven, dat wil zeggen al het overtollige vuil bloed stoot hij af,veel succes nog meid, dikke zoen
debbyDoor: nadia op 29/08/2007 @ 20:45
29/08/2007
ik moest maandag 27 aug naar de gyn voor een nekplooi meting daar kreeg ik het slechte nieuws dat zij het hartje niet ziet kloppen en dat mijn kindje waarschijnlijk al een tijdje dood was/is (ik was 12 weken en een dag) zij zegt dat het kindje vanaf zijn achtste week niet meer is gegroeid.
rare ervan is dat ik niets heb gemerkt geen kramp of een bloeding het kindje zit nog steeds in mij vrijdag moet ik terug voor een laatste echo om te kijken of het echt zover is en dan wachten op curretage
ik hoop aan de ene kant dat ze het fout heeft gezienmaar aan de andere kant weet ik dat ik mezelf geen valse hoop moet aanpraten. ik stond op de lijst voor een ivf behandeling toen bleek dat ik spontaan zwanger was en nu dit
hoelang zou het duren voordat ik weer zwanger ben moet ik weer twee jaren wachten
vraag die in mijn hoofd blijft malen is waarom
groetjes
Door: fatiha op 29/01/2008 @ 18:16
ik was en vijf week zwanger en ik ging naar ziekemhuis om echo te kijken was allees goed gigan op zelfde dag krijg ik licht blodt ik heb miskraam door die echo
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.