Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Een droom die niet uitkomt...

Vorig jaar in augustus 2003 kregen we allebei zin voor een kindje. We hebben een mooi huisje dat in orde is, een lieve hond (een dalmatiër Sally), maar er ontbrak nog iets. Ons gezinnetje was nog niet compleet.
In oktober waren we er volledig klaar voor en ik stopte met de pil te nemen. Een maand later kreeg ik mijn maandstonden niet door. Na een week waren we een zwangerschapstest gaan halen en die test was negatief. Toen ben ik naar de huisarts geweest en wat onderzoeken laten doen. Maar de testen bleven negatief en mijn maandstonden kwamen nog steeds niet.

Het jaar 2004 begon. Een paar maanden later begon de huisarts zich zorgen te maken. Mijn vriend moest een spermastaal binnendoen in het labo, maar daar waren ook geen problemen mee. In april werden we doorverwezen naar een gynaecoloog. Die stelde onmiddellijk vast dat ik problemen had met mijn hormonen en daardoor geen eisprong kreeg. Ik kreeg medicatie om mijn maandstonden op te wekken en daarna Clomid.
Een maand later kreeg ik het goede nieuws dat ik zwanger was.
Op 6 weken liet ik een echo nemen. Je zag nog niets, alleen een vruchtzakje. Thierry en ik waren in alle staten, eindelijk een droom die uitkwam! Even wennen natuurlijk want er kwam iemand bij.
Een maand later, op maandag 6/09 (10 weken zwanger), liet ik weer een echo doen. We zagen ons kindje en het hartje klopte. Maar volgens de echo was ik maar 8 weken zwanger want ons kindje was iets groter dan 1 cm. Dit kwam waarschijnlijk door de hormonen van de Clomid. We moesten ons geen zorgen maken. We begonnen ons al echt in te leven als mama en papa. Op vrijdag 10/09 kwam ik ’s middags van mijn werk en kreeg een bloeding. We zijn direct naar de spoed gegaan. Na lang wachten en een echo kregen we te horen dat ik een miskraam had. Ik heb veel pijn en echte weeën gehad.
Onze droom viel in duigen en we hadden zo’n verdriet. De tijd zou het wel slijten. Maar het had misschien toch wel minder pijn gedaan als we die lange weg van bijna een jaar niet hadden moeten afleggen.
We krijgen wel veel steun uit de omgeving maar dat werkt nauwelijks troostend. We krijgen veel te horen dat die en die ook een miskraam hebben gehad. Maar toch? Het doet toch pijn want het was toch tenslotte ons kindje, al was het maar zo klein.
We hopen dat de toekomst er voor ons een beetje rooskleuriger uitziet.

Sandra

Door: renate op 13/01/2005 @ 20:17

hoi sandra. wat rot voor je zeg, het is inderdaad heel vervelend als je het papa mama gevoel al hebt, je maakt plannetjes en je zit over de toekomst te dromen. zeker als je al zo lang met de pil bent gestopt is het heel fijn nieuws om te horen dat je zwanger bent. en dan is het heel zwaar als het fout gaat.. je denkt er elke dag aan en je hoofd loopt soms over van de gedachten hoe het zou zijn. ik heb zelf een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad in oktober en ben er nog dagelijks mee bezig. ik heb nu nog maar één eileider en ben erg bang voor de volgende zwangerschap. ik wens jullie heel veel sterkte, groetjes renate.

Door: emmy (profiel) op 13/01/2005 @ 20:32

hey meisje,

ik weet hoe je je voelt.
wij zijn al sinds 6 juni 2002 bezig voor ons eerste kindje.
na anderhalf jaar en tal van pijnlijke onderzoeken was ik eindelijk zwanger.
eerste echo op goed 6 weken alles in orde en de 2 de echo op goed 9 weken bleek dat ons kindje kort na de eerste echo niet meer verder gegroeid is.
de dag er na curettage gehad.
ook ik heb het er nog altijd heel moeilijk mee.
ondertussen nog enkele keren zwanger geweest en hele vroege spontane miskramen gehad.
ik ken je angst , je pijn, je verdriet , je zorgen maar al te goed.
maar we mogen niet opgeven en moeten blijven doorgaan.
op een mooie dag worden ook wij mama en dan is al die ellende vergeten en gaan we dubbel gelukkig zijn.
want wij weten waar we naar verlangen na al die tijd .

sterkte meid

dikke knuf

emmy

Door: silke op 14/01/2005 @ 16:51

Dag Sandra,

Ik ben ook met de pil gestopt van in mei en kreeg m’n maandstonden nooit regelmatig. Ik ging voor m’n jaarlijkse controle naar de gynecoloog en na onderzoeken kreeg ik ook te horen dat ik luie eierstokken had.
Deze maand kreeg ik voor het eerst clomid en dat leek goed te werken. Er groeide een eitje en na bloedonderzoek later bleek dat ik een eisprong gehad heb.
Ik ben nu al 7 dagen overtijd en was er van overtuigd dat ik zwanger was. Ik begon ook al te dromen maar gisteren deed ik een test en die bleek negatief.
Het niet zwanger zijn doet pijn maar het ambetantste is inderdaad dat je al zolang bezig bent en je er een beetje op voorbereid had dat het toch binnen de 6 maand eens prijs zou zijn.
Nu weer wachten op maandstonden, dan clomid nemen dan echo en dan bloedonderzoek en daartussen WACHTEN...WACHTEN en nog eens WACHTEN!!!!
Nu moet m’n vriend ook een staaltje binnen doen en de schrik dat dat niet inorde gaat zijn is nu ook dubbel zo groot.

Ik vind het leuk op deze site te lezen, dan vind je toch wat steun bij elkaar ook al ken je elkaar niet maar we maken een beetje hetzelfde mee.

Veel moed voor iedereen!

Groetjes silke

Door: Nanda op 16/01/2005 @ 21:00

HeeY sandra
Wat VRESELIJK voor je zeg!!
Ik snap heel goed dat ej dit niet zo snel kunt verwerken!!!
SUPER GOED HOOR!!
ik heb dit ook gehad, alleen dan anders
Mjin kindje Was dood geboren, heel erg dus!!
Maar inmiddels heb ik twee kinderen Scott en Isabelle.
Daar ben ik blij om
Meschien is het een rot opmerking, Maar zou eht niet iets zijn om donatie van een adoptie kind te worden?
Het is maar een idee ik hoop je er GEEN««««««« pijn mee te doen!!!!!!!!!!
Ik hoop ook voor jullie een beter 2005, en gelukkiger!
Veel succes en AlS JE HET MAAR WEET praat er met mensen over en probeer het te verwerken (Dat doe je meschien al) -xxx- Nanda en heeel veel groetjes!

Door: Sandra op 17/01/2005 @ 11:26

Hoi Renate, Emmy, Silke en Nanda,

Hartelijk bedankt voor jullie reactie. Ik wist pas sinds vandaag dat mijn verhaal erop stond. Het doet me echt goed te weten dan ik niet de enigste ben. Bedankt voor jullie verhaal even te geven. We zijn nu bijna weer een half jaar verder dan de miskraam maar het lijkt niet meer te lukken. Ik ben er niet veel mee bezig, maar de naaste omgeving maakt het soms echt frustrerend. Vrienden van me zijn nu ook zwanger, een collega,... Het doet toch nog steeds veel pijn. Jullie ook veel sterkte in de toekomst. En hou me op de hoogte he.

Groetjes Sandra

Door: malika op 17/01/2005 @ 11:37

Hallo Sandra,
Ik weet precies hoe jij je voelt. Je moet al zoveel moeite doen om zwanger te worden en als het eenmaal lukt en je dolgelukkig bent, plannen gemaakt hebt etc gaat het mis. Het is echt vreselijk en moeilijk te bevatten allemaal. Zelf spreek ik uit ervaring.Mijn eerste zwangerschap is goedgegaan tot 26 weken, daarna kreeg ik ook Last met mijn hormoon huishouding ik heb namelijk PCO en dat is dan sowieso moeilijk om zwanger te worden ( hoe gek ook ik tel heel erg snel aan!!), tot nu heb ik 4 miskramen gehad. Ben nu 3.5 jaar verder en mijn droom is nog steeds niet uitgekomen. Nu ben ik weer zwanger voor de 6e keer ben nu ongeveer 8 weken, ik ben zo erg bang en blij tegelijk, je weet eigenlijk niet hoe je je moet uiten echt moeilijk, ik hoop ook dat het dit keer goed gaat want ik wil dit kindje zo erg graag!!! . Om je verlies en verdriet te verwerken is het mischien verstandig om er met een vertrouwd iemand over te praten, zelf ben ik via mijn huisarts doorverwezen naar een maatschappelijk werkster waar ik echt uren mee heb gepraat over alles en ik heb er ook veel steun aan gehad want ze had me echt geholpen met alles eigenlijk. Heel erg veel succes en sterkte

Nanda,
Het is inderdaad een optie wat jij vertelt, maar ik denk niet dat Sandra er op dit moment wat aan heeft, ze kan zelf zwanger worden en als ze er aan toe is opnieuw mee beginnen.
Zelf heb ik ook overwogen om een adoptie kindje te nemen maar, heb dit niet doorgezet omdat ik een kindje wil dat uit liefde voortgebracht is en iets wat van mij en mijn man is. Zou je niet zwanger kunnen worden en zouden de kansen nihil zijn dan is adoptie een goede optie.

Door: miskraamkippie op 17/01/2005 @ 18:33

hallo ik ben nieuw hier en wil jullie mijn ervaring vertellen ik ben nancy ben 21 jaar en heb al drie miskramen meegemaakt mijn eerste zwangerschap feb 2004 ik was dol gelukkig en was snel aan het idee gewend ik verheugde me erop tot ik op een dag krampen en bloed verloor ik ging met spoed naar nightcare en moest meteen naar het ziekenhuis daar stelde ze vast dat ik het kindje verloren was op 8 weken zwangerschap en ze hielde me daar ter opservatie omdat ik teveel bloed was verloren mijn tweede zwangerschap in juli was ook voor korte duur 7 weken zwanger ik verloor stolsel echt veel ik moest meteen een echo maken ze zeiden dat het vruchtje al was afgekomen teleurgesteld ging ik weer naar huis waar ik op de wc ging zitten ik keek in de wc en daar lag het vruchtzakje je zag het hoofdje lichaam beentjes en armpjes van het kindje al ben wel blij dat ik het nog gezien had november mijn derde zwangerschap weer was ik blij maar ook weer bang bang dat ik het kindje weer verloor op 16 dec vierde ik mijn verjaardag en liet mijn familie weten dat ik weer zwanger was maar de dag tegen 3 uur snachts kon ik weer opstaan omdat ik krampen kreeg ik ging naar de wc en had diaree en begon tegelijk te spugen daarna verloor ik weer bloed weer een echo en weer niks te zien alweer een miskraam nu nog geen maand naar de miskraam blijk ik weer zwanger te zijn ik kan er niet van genieten omdat ik toch weer bang ben voor een miskraam ik hoop dat jullie je ervaringen met mij willen delen want ik ben gewoon op ik kan dit niet meer alleen ik hoop dat het nou een normale zwangerschap is en dat ik over 8 maandjes mijn kindje in mijn armen heb ik wens alle vrouwen en mannen die met een miskraam te maken hebben gehad heel veel sterkte en blijf erin geloven ook al is het moeilijk groetjes nancy

Door: Anoniem op 18/01/2005 @ 10:28

Wat een nare verhalen allemaal, maar ik merk dat mensen er teveel geestelijk mee bezig zijn. Je moet proberen er eigenlijk niet teveel aan te denken, gewoon denken: "het komt wel"!
Dat schrijf ik nu wel makkelijk, maar ik weet ook hoe moeilijk het is hoor! Mijn man en ik zijn nu een halfjaar bezig en elke maand als je weer ongesteld wordt is het zo’n tegenvaller. Maar een halfjaar is eigenlijk nog niets...Ik heb elke maand dat ik denk dat ik zwanger ben, dan ben ik moe, heb ik pijnlijke borsten, al dat soort bijverschijnselen en vervolgens word ik weer ongesteld, zijn er meer mensen die hier last van hebben? groetjes Danique

Door: Danique op 18/01/2005 @ 12:38

Hoi Danique,

Ja, ik heb ook last van pijnlijke borsten en alle bijverschijnselen, ook ineens geen trek meer in koffie en dan denk ik van ja, maar dan krijg ik mijn maandstonden wat later door. Het duurt toch wel ongeveer een 6 maanden dat je zwanger raakt hoor. Het probleem is dat ik Clomid moet nemen, dat zijn hormonen om zwanger te geraken. Eigenlijk denk ik er niet veel aan maar toch moet je wel want je mag het maar beperkt nemen. Op den duur is vrijen dan ook niet meer echt op en top genieten want het wordt een klus, je moet wel. En als je dan zwanger bent na al die moeite en het gaat dan mis. Maar ja, ik ben er nu niet echt meer zo mee bezig, maar als het na een paar maanden niet gaat denk je wel direct zo van, wat is er nu weer mis.
Ik wens jullie nog veel geluk in de toekomst, en wie weet, een wolk van een baby?

Groetjes Sandra

Door: Danique op 18/01/2005 @ 21:38

Hoi Sandra,

Bedankt voor je reactie! Ik wens jou en je man ook heel veel geluk voor de toekomst. En als het nu lukt met de zwangerschap, laat dan wel een berichtje achter. Liefs, Danique

Door: Angelique op 22/01/2005 @ 15:01

Ik heb vandaag de test gedaan, want ik was 4 dagen overtijd! En ja hoor! Ik ben zwanger.. Ik ben zo gelukkig!

Door: natasja op 24/01/2005 @ 18:21

hoi sandra.

ik snap precies hoe je je voelt.
je blijft je iedere dag afvragen waarom ons kindje want hoe klein het ook mag wezen het leeft in jou en is daarom een stuk van jullie zelf.
die vraag houdt mij nu dag en nacht bezig,ik droom er zelfs over het is een complete nachtmerrie en ik kan het maar moeilijk bevatten .
het is twee maanden geleden dat ik gecurriteerd moest worden nadat ze me een week met een dood kindje in mijn buik rond lieten lopen,dat was nog het moeilijkste ik had een kindje van bijna 15 wk dood in mijn buik,waarvan ik wist dat hij of zij er niet meer zou zijn op 29 dec,en op die dag is er ook een stukje van mezelf gestorven.
maar ik geef de hoop niet op en mijn partner en ik proberen het weer in de hoop dat ik nu het leven mag schenken aan een zoon of een dochter.
maar ik ben wel ontzettend bang.
en ja het is soms frustrerend daar heb ik soms ook last van,vooral een kennis van mij zij is nm precies op dezelfde datum uitgerekend als ik was en dat doet pijn,vooral als je haar iedere dag ziet en hoort over haar biuk enz.
ik wens iedereen die zwanger is ofwas of wil worden veel sterkte,en als het niet gaat zoals je gehoopt had geef het dan niet op. afz:natasja

Door: chantal op 25/01/2005 @ 15:53

hoi allemaal..

ik heb alle verhaaltjes gelezen met tranen over m’n wangen.ik heb het zelf ook meegemaakt,vorig jaar in juni.ik ging voor mijn eerste echo naar het ziekenhuis en meteen al zei de gyneacologe dat er iets mis was.ik was 12 weken en het was bij 10 weken al gestorven.dus ik liep al 2 weken met iets doods in me.zo voelde ik dat.ik wilde dat het zo snel mogelijk weg werd gehaald en 2 dagen later heb ik een curratage ondergaan.toen ik 3 weken later nog bloedverlies had,heb ik het ziekenhuis gebeld en kon meteen langs komen.bij een echo bleek dat er nog een restant zat en kon meteen die dag nog een curratage ondergaan.ik vond het verschrikkellijk dat ik nog een keer overal mee werd geconfronteerd.ik had weer huilbuien en voelde me leeg.ik wilde zo graag zwanger zijn.mijn vriend en ik hebben toen een paar weken rustig aan gedaan en toen weer met volle moed flink geoefend.het duurde even maar is toch gelukt want ik heb vorige week een echo gehad en blijk 5 weken zwanger te zijn.ik moet volgende week weer terug om te kijken of het hartje klopt.ik ben blij en verdrietig tegelijk.ik hoop dat het goed gaat.ik ga er wel vanuit.

iedereen veel sterkte,moed en geluk toegewenst

groetjes chantal

Door: Sandra op 09/02/2005 @ 15:56

Hoi allemaal,

mijn verhaal krijgt nog een staartje. Ik mag maar 6 maanden Clomid innemen. Nu ga ik aan mijn 4e maand beginnen. En natuurlijk zit ik nu weer te huilen want ik heb vandaag weeral eens mijn maandstonden gekregen. Volgens mij werken die pillen niet meer. Ik geraak precies niet meer zwanger, het wil gewoon echt niet meer. Ik denk er niet de hele dag en ben er niet constant mee bezig, maar nu ben ik echt ten einde raad aan het geraken. Ik voel me zo down en depressief. Het kan gewoon bijna niet want wij hebben steeds op de juiste moment geoefend. De tranen lopen weer over mijn wangen en ik begin stilaan in een put te vallen. Waarom toch altijd die tegenslag? Wij verdienen echt een kind. Sommige mensen verdienen het gewoon niet omdat ze baby’s mishandelen enzo of geraken ongewenst zwanger. Waarom? Ik begin stilaan alle hoop op te geven. Het kan me gewoon echt niet meer schelen. Waarom heb ik het weer zo moeilijk. Ik was zwanger, waarom ging dat mis. Als ik het had geweten dat het zo moeilijk was om zwanger te geraken was ik er gewoon niet met begonnen. Iedereen zegt dat het wel goed komt maar daar helpen ze me echt niet mee. Nee, het lukt niet, ik voel dat gewoon aan. Waarom toch??

Sandra

Door: irma op 24/05/2005 @ 21:56

Hai Sandra, 24-05-2005

Ik heb vorig jaar precies hetzelfde meegemaakt! En dat is nu 1 jaar geleden en nog elke dag denk ik eraan.
Hoe zou het nu geweest zijn, wat was het geworden, en ga zo maar door.
Ik weet niet precies waarom ik eigenlijk reageer op jou verhaal maar waarschijnlijk omdat ik toch nog heel onzeker ben over de toekomst.
Ik wil graag weten of jij dat ook heb. Steeds spookt er door mijn gedachte dat misschien de curretage niet goed is gegaan waardoor ik nooit meer zwanger kan worden.
Ik ben ook weer begonnen met de pil omdat ik nix meer vertrouw op het gebied van zwanger worden.
Ook denk ik vaak over hoe het mis heb kunnen gaan, alles is verder onderzocht bij mij, na de miskraam voelde ik elke maand hevige pijn in mijn onderbuik, ben daar ook voor naar het ziekenhuis geweest en het schijnt dat ik mijn eisprong voelde dus dat was een goed teken. Door de onzekerheid ben ik daarna met de pil begonnen.
Ik hoop dat je hierop wil reageren zodat ik niet het idee heb dat ik alleen maar zo'n gevoel heb.
Het denken dat er iets mis is met het sperma van mijn vriend.
Voor jullie in ieder geval heeeeel veeeel sterkte en hoop dat alles weer helemaal goed komt.

veel liefs Irma.

Door: roosje op 08/07/2005 @ 15:35

dag iedereen

Ik weet heel goed hoe iedereen zich voeld, ik ben 22 jaar nu en heb ook al een miskraam gehad. Pijn doet dat wel, we keken echt naar uit. Aan10 weken kreeg ik een bloeding en een paar dagen later enorme krampen. dan heb ik een curretage laten uitvoeren. Nu precies 1 jaar later verwachten we ons kindje, ik ben nu 32 weken zwanger. Ik ben heel blij maar elke dag denk ik dat er iets verkeerd is of zal gaan. we zijn ons huisje al in orde aan het zetten en de meeste aankopen zijn al gedaan maar ik ben er niet gerust in. ik kan niet wachten tot ik ons jongetje in men handen kan houden, dan pas zal ik gerust zijn. het kan niet rap genoeg gaan. elke dag die onzekerheid, als ik hem niet voel of ik heb een kramp dan shiet ik in panniek. Tis nog 2 weken eer ik naar de genycoloog moet,, dat is zo lang wachten. EN momenteel zit ik met diaree, wat me niet geruster maakt. duim voor mme he
groetjes
roosje

Door: sandra op 16/06/2006 @ 11:23

Hoi, wat is dat allemaal lang geleden. Ik heb nu een zoontje van 8 maanden oud, Xander. Ik was terug zwanger een paar maanden na mijn miskraam. Ik heb het emotioneel wat moeilijk gehad soms maar alles is goed verlopen. Het is echt een wonder mijn ventje eindelijk in mijn armen houden.