Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Een engeltjesbroertje of -zusje voor Jitse*

Het verhaal dat hier staat over Jitse*, mijn dochtertje heeft een droevig vervolg gekregen.
Allereerst moesten we zes maanden wachten voordat we terug zwanger mochten worden, omdat Jitse* via een keizersnede geboren was. Daarna volgden 8 zenuwslopende maanden van mislukte pogingen, allemaal emotioneel zeer zwaar om te dragen.
Eindelijk, op 10 november, uitgerekend de verjaardag van mijn man, was er een positieve zwangerschapstest. We waren door het dolle heen, en aanvankelijk zag het er heel goed uit.
Maar...

Donderdag 9 december 2004
Ik ben nu 8 weken zwanger. Op de eerste echo, drie weken geleden zag alles er goed uit. Al was er van het kindje zelf nog niks te zien. Vandaag hebben we een tweede afspraak en we zouden het hartje moeten horen kloppen. Mijn man is er ook bij, want ik wil nooit meer alleen op controle gaan. De angst zit er diep in. Maar het onwaarschijnlijke gebeurt.
Weer is er die lange stilte. Weer zegt de gynaecoloog een hele tijd niks, hij kijkt alleen maar. En dan, net als de vorige keer zegt hij: “Het is niet goed, hoor.”
Anders dan 15 maanden geleden begin ik onmiddellijk te huilen en te schreeuwen: “Dat kan niet? Toch geen tweede keer? Zeg me dat ik nog slaap, dat ik droom. Het kan niet! Het mag niet waar zijn!!”
Maar toch is het waar. Ik ben in shock. Ik hoor amper iets van wat er gezegd wordt. Vaag vang ik iets op van “dezelfde soort aandoening” en “curettage volgende dinsdag”.
We zijn verbijsterd en vol ongeloof. Een uurtje later zit ik nog steeds op het secretariaat gynaecologie te huilen. Gelukkig is mijn man er dit keer bij. Maar ook hij huilt, ook hij is er kapot van. Het is de tweede keer dat ons leven op dezelfde brutale manier omgegooid wordt.
Er is één iets wat ons een beetje kan troosten: deze zwangerschap stopt op 8 weken en niet op 37 weken, zoals vorige keer. Als het dan toch moest gebeuren, dan liever nu. Maar dat we het weer zeer zwaar zullen krijgen de komende weken en maanden. Dat staat nu al vast en we zien er verschrikkelijk tegenop.

10-11-12 december 2004
Het is zo vreemd. Het is alsof we 15 maanden in de tijd teruggekeerd zijn. We bellen weer mensen op, maken afspraken, huilen, proberen ons op te trekken aan onze oudste. Het is allemaal zo gelijklopend. En toch zijn er verschillen.
Jitse* leefde nog, dit kindje is al overleden. Jitse* heeft veel voor ons betekend, dit kindje heeft ons maar heel eventjes blij gemaakt. Jitse* was een volgroeid kindje dat uiteindelijk nog levend en wel ter wereld is gekomen en waar we drie dagen lang hebben kunnen van genieten. Van dit kindje hebben we niks, tenzij een onduidelijke echo en een moederboekje waar amper iets in staat.
Ik vind het ook helemaal geen fijn idee dat ik nog 5 dagen moet rondlopen met een overleden wezentje in mijn buik. Ik vind het een akelige gedachte en ik heb het er erg moeilijk mee.
Aan het leven en sterven van Jitse* hebben we heel veel betekenis kunnen geven. Het heeft ons leven grondig veranderd, ten goede. Maar dit… Voor mij is het een klap teveel. Het lijkt alsof de afgelopen 15 maanden weggeveegd zijn en daarmee alle positieve veranderingen. Ik kan hier met de beste wil van de wereld geen betekenis aan koppelen. Ik heb geen idee hoe het nu verder moet.

Maandag 13 december 2004
De dag is lang en troosteloos. Om de tijd te doden schrijf ik wat rapporten en trek ik met een vriendin de stad is. Het duurt allemaal veel te lang. Ik heb het gevoel dat ik noch voor- noch achteruit kan. Ik zit in een niemandsland. Ik heb al bewust en intens afscheid genomen van mijn kindje en mijn zwangerschap. Maar het zit er wel nog, zodat ik ook niet echt aan rouwen toe kom.
’s Avonds komt onze vriend-priester Alexander langs. We hebben een lang en diepzinnig gesprek over leven en dood, elk vanuit een totaal andere visie, maar toch vertoont de kern van wat we geloven heel grote overeenkomsten. Ik haal steun en troost uit dit gesprek en kan op een rustige manier aan mijn (hopelijk voorlopig) laatste zwangere nacht beginnen. Sedert zondag is het gevoel dat ik zwanger ben, verdwenen. Geen misselijkheid of overdreven moeheid meer, geen last meer van vieze geuren op 500 meter afstand. Alleen maar het gevoel van iets ontastbaars in mijn buik, dat morgen plaats zal maken voor opnieuw een grote leegte en gemis.

Dinsdag 14 december 2004
Het is allemaal zo raar. We gaan al vroeg naar het ziekenhuis, omdat er op ons verzoek nog een echo zal gemaakt worden. Voor mij is het belangrijk als onderdeel van het afscheid nemen van mijn zwangerschap. Het beeld van een vruchtje, dat helemaal niet op een vruchtje van 8 weken lijkt, neemt het allerlaatste splintertje twijfel weg. Het is een afscheidsritueel. De twee fotootjes, waar eigenlijk praktisch niks op te zien zijn, zijn dan toch nog een piepklein aandenken.
Ik sluit me heel erg af voor wat er allemaal gebeurt. Ik praat haast tegen niemand, ben eigenlijk nauwelijks in staat te reageren als iemand me aanspreekt.

Daarna volgt de curettage zelf. Ik voel me in een bijennest terechtgekomen, zoveel drukte, zoveel gedoe, vijf of zes mensen die tegelijk met me bezig zijn. Toch zijn er een paar die echte betrokkenheid tonen, die reageren op mijn tranen. Dat doet me goed, ik ben geen nummer, ik ben een mens.
De rest van de tijd in het ziekenhuis breng ik voornamelijk slapend door. Niet echt door de narcose, maar vooral als een vlucht, als een middel om mij af te schermen en de pijn niet te moeten voelen.
Mia, de hoofdvroedvrouw van de materniteit komt in de loop van de dag drie keer langs, hoewel ze in een andere vleugel en 5 verdiepingen lager werkt. De eerste twee keren kan ik geen contact met haar maken. Ik kan alleen maar huilen en haar troostende aanwezigheid waarderen. De derde keer dat ze komt, praten we over alles wat gebeurt. Dat is zo fijn, gewoon alles kunnen zeggen zoals het is, geen clichés en dooddoeners, alleen maar onmacht en verdriet dat ook haar heel diep raakt. Het is echt een ongelofelijke vrouw. Zij herinnert ze zich Jitse* nog zeer goed en is oprecht ontdaan over wat er nu gebeurt.

Een paar uur later ben ik alweer thuis, en fysiek voel ik me prima. Geen pijn, enkel nog wat bloedverlies. Volgens de gynaecoloog is alles perfect verlopen, en hij heeft gelukkig niets gezegd over een wachtperiode of zo. Over een maandje moet ik nog eens langs gaan. Misschien zullen ze iets wijzer geworden zijn uit onderzoek van het weefsel, maar hoogstwaarschijnlijk niet.
Hoe ik me emotioneel voel, is moeilijk te zeggen. Het is alsof er pijn en verdriet zit in elke cel van mijn lichaam, en dat elke cel die pijn uitstraalt tot in een straal van een meter rondom mij, alsof ik één groot pijnlichaam ben. Veel huilen kan ik nog niet, het blijft nog heel erg vanbinnen hangen. Het huilen zal voor de komende dagen zijn. Wellicht is mijn lichaam zichzelf nog wat aan het beschermen.
Wat me nu wel het meeste bezighoudt is, waar ik de moed vandaan moet halen om opnieuw aan een rouwproces te beginnen. Het rouwen om Jitse* heb ik heel bewust en intens gedaan en ik weet dus heel goed hoe dat gaat. Dat proces is nog lang niet afgelopen en nu komt er nog eentje bovenop. Ik weet echt niet hoe dat moet.
Het enige waar ik opnieuw kracht zal kunnen uit putten, is de liefde. De liefde voor mijn man, mijn zoontje Robbe, mijn dochtertje Jitse* en dit kleintje, dat alleen maar is langsgekomen om even van onze grote liefde voor kinderen te proeven. En dat hebben we hem of haar zeer graag gegeven.

Veroniek

Door: Sid op 21/01/2005 @ 07:46

Veroniek,

15 maand geleden heb ik het verhaal van Jitse op de voet gevolgd. Ook de enkele keren dat je nog vertelde hoe moeilijk het wachten op een nieuwe zwangerschap je viel, heb ik vol medeleven je verhaal gelezen. Ik kan me in de verste verte niet inbeelden hoe jij je nu voelt. Ik weet alleen dat ik mijn kleine meid voor geen geld ter wereld zou willen afgeven en dat het verschrikkelijk moet zijn wat jullie nu doormaken, alleen al het idee doet me huiveren.

Ik wens je dan ook enorm veel sterkte toe en hoop dat jullie samen de kracht vinden om door te gaan.

Door: Inge Casteleyn (profiel) op 21/01/2005 @ 08:53

Veroniek,
Ik heb met tranen in de ogen je verhaal gelezen. Het verhaal van Jitse* heb ik ook gevolgd.
Het enige wat ik je kan zeggen is sterkte, heel veel sterkte.

Door: Katrien (profiel) op 21/01/2005 @ 10:36

Lieve Veroniek,

Je verhaal van Jitse* had ik al eens gelezen, en toen al vond ik de juiste woorden niet... En nu eigenlijk weer niet. Ik wil je alleen maar enorm veel sterkte toewensen.

Door: Greetje (profiel) op 21/01/2005 @ 11:17

Liefste Veroniek,
wat kan het leven harde klappen uitdelen ! Ik leef zo met je mee ... ’t is niet in woorden uit te leggen, ’k zou je willen troosten maar ik denk dat niet veel mensen dat kunnen momenteel...
Ik wens je heel veel sterkte, men zegt wel: every cloud has a silver lining, maar soms is’t nie gemakkelijk om dat te vinden hé
Heel veel sterkte en een warme, gemeende knuffel,
Greetje

Door: Petra op 21/01/2005 @ 12:31

Met tranen in de ogen heb ik je verhaal gelezen. Wat is het leven toch ontzettend oneerlijk. Wat jij nu meegemaakt hebt is onbeschrijfelijk. Ik hoop dat er binnenkort voor jou weer geluk is, en dat een volgende zwangerschap alles goed gaat. Ik voel onmacht, het enigste wat ik kan doen is een kaarsje voor je branden, en dat zal ik vanavond ook zeker doen. Ik bewonder je moed. Een hele dikke virtuele knuffel, Petra

Door: emmy (profiel) op 21/01/2005 @ 13:21

heel veel sterkte voor jullie !!!
ik heb ook het verhaal van jitske gelezen en zit hier met tranen in mijn ogen.
veel moed !

dikke knuf

emmy

Door: iniminie (profiel) op 21/01/2005 @ 15:09

Hoi Veroniek

Ik kan mij in de verste verte niet voorstellen hoe het is om een kind te verliezen. Maar mijn moeder heeft 27 jaar geleden ongeveer hetzelfde meegemaakt en nog iedere dag is er de gedachte aan sarah mijn overleden zus. Je probeert het een plaats te geven maar vergeten kan je niet.
Zelf heb ik ook net een miskraam te verwerken gekregen en hoewel dit mijn eerste zwangerschap was en ik pas 7 weken zwanger was is er ook dat gemis dat gevoel van leegte. Ik hoop dat het voor jou de volgende keer echt mag lukken en dat je nog een mooie toekomst hebt met in je hart de herinnering aan Jitske en het "kindje" dat je pas verloor.

Heel veel sterkte en moed

Karo

Door: sigrid op 21/01/2005 @ 17:29

Veroniek,

Heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet, ik hoop dat je heel snel toch een gezonde baby op de wereld mag zetten.
Ik ben je al paar keer tegengekomen op verschillende fora, vermits ik zelf mama ben geworden van
Mirte*, geboren en overleden op 30 november 2004, na 23 weken zwangerschap. Ik heb net ook je verhaal gelezen van Jitse*. Hoewel ik ons verhaal absoluut niet wil vergelijken met dat van jullie, heb ik toch veel herkenbare dingen gelezen.

Sigrid

Door: sofie op 21/01/2005 @ 19:56

liefste veroniek,

ik wil je alvast heel veel sterkte wensen,dit vraagt van jou heel wat tijd om dit te verwerken, ik zit hier zelf met tranen in de ogen en kan me niet inbeelden hoe ik zou zijn moest ik dit tegengekomen hebben met mijn zoon. op zo’n moment kan niemand je troosten en denk je waarom ik??? maar ik zou zeggen : hou je vast aan de goeie momenten van de zwangerschap van jitse en als de tijd er rijp voor zal zijn komt er misschien wel een nieuwe zwangerschap

heel veel sterkte sofie,mama van indy

Door: Sandra op 24/01/2005 @ 13:37

Liefste Veroniek,

Ik ben nu echt aan het huilen hoor. De natuur kan soms echt gemeen zijn. Jullie hadden dat kindje echt verdiend. Zelf heb ook een miskraam moeten verwerken. Ik was 3 maand zwanger. Ik heb geen curretage gehad en alles eruit moeten puffen. Het heeft 14 dagen geduurd. Het verhaal van Jitse heb ik gelezen en daar heb ik toch wel wat troost in gevonden. Een ex-collega heeft net hetzelfde meegemaakt. Het kindje was gestorven op 7 maand en half zwangerschap. Ik kan jullie ook aanraden om als het echt niet gaat psychologische hulp in te roepen of een praatgroep. Zelf heb ik dat niet gedaan, maar moest het bij mij nog een keer gebeuren, zou ik dat zeker doen. De adressen enzo kan je bij je huisarts bekrijgen.
Veel sterkte Sandra

Door: Jolanda op 25/01/2005 @ 13:34

Beste Veroniek,
Wat erg. Ik heb met tranen in mijn ogen je verhaal gelezen. Je verhaal van Jitse* had ik al eerder gelezen. Ik heb er geen woorden voor. Ik wens je heel veel sterkte met de verwerking van jullie verlies.
Veel liefs Jolanda

Door: monique op 26/01/2005 @ 19:53

lieve Veroniek

"Soms is het leven hard en oneerlijk"
Ik spreek uit ervaring, wens je heel veel sterkte

Liefs Monique
Mama van Virgille, Rayliegh, Jermain* en Hope*

Door: Anoniem op 14/06/2005 @ 20:56

Beste Veroniek,

Ik denk heel vaak aan jou, omdat je al twee keer geconfronteerd werd met schizencephalie. Enkele dagen geleden is bij mijn kindje dezelfde diagnose gesteld. Ik leef gewoon tussen vrees en hoop en ik kan alleen maar hopen dat het nog een beetje goed komt. Veel sterkte en ik hoop dat je ooit een gezond dochtertje krijgt, want zulke ouders verdienen dat.

Door: Joke op 22/11/2005 @ 21:27

Veroniek,
Ik weet niet of je nog op deze site komt... Ik kom er nu pas omdat wij vorige week ons kindje verloren, na 5 maanden zwangerschap. Omdat ik me zo herken in wat je schrijft en hoe je het schrijft... Omdat ik wou leren uit jouw verhaal, omdat ik op zoek ben. Naar veel veel dingen. Verstand en gevoel op hol. Al die liefde en dit immens verlangen... Ik had je graag gecontacteerd, als je dit zou zien zitten.
Lieve groeten,
Joke en Titus*

Door: Veroniek op 13/12/2005 @ 18:31

Lieve Joke,

je kan me contacteren via onze website: http://www.engeltje-jitse.be

Jitse* en Rune* hebben er intussen een engeltjesbroertje bij. Hij heet Senne*, maar ik heb nog niet de moed gehad om zijn hele verhaal hier neer te schrijven.

Bedankt voor de fijne reacties.