hey,
ik was 18jaar toen ik voor het eerst zwanger werd,ik had en heb nog steeds een goede relatie,ma je kent de reactie wel he"nog zo jong"en toen ik 2 maand was ging het mis en het einigste wat ik toen te horen kreeg was dat het beter was zo,ik was zo gekwetst door iedereen ook door mijn ouders,ik wilde zo graag een kindje,nu ben ik 19jaar en 4maand zwanger en alles loopt goed en ben daar dolgelukkig mee.
Ik ben uitgerekend voor 25augustus.

een miskraam is blijkbaar iets wat je helaas zelf moet meemaken om te weten hoe ingrijpend het is. Ook mijn eerste zwangerschap is geëindigd in een miskraam, iets waar ik nog vaak aan denk, hoewel ik nu een dochterje van bijna 2 heb waar ik helemaal weg van ben ... mensen reageren soms ook vreselijk op een ongewenste kinderloosheid..."waarom nemen jullie geen kinderen, de jeugd van tegenwoordig denkt enkel aan zichzelf..." terwijl je al 3 jaar probeert en ook nog eens een miskraam hebt gehad, alsof je ze bij de GB kan gaan kopen in elke vorm en kleur die je wil ! Enfin, we zijn nu aan het proberen voor een 2e en mocht dat niet lukken dan is het zo, ik ben al zo blij dat mijn dochtertje ! Ik wens iedereen hier in ieder geval veel sterkte, moed en geluk toe !

Wat erg op dit allemaal te lezen. Ik ben net zwanger en ik moet op 31/03 op controle bij de gyneacoloog maar ik heb het gevoel dat er iets niet pluis is. Ik heb al een dochter van 6 , dus ik weet hoe het voelt om zwanger te zijn. Helaas ben ik deze keer echt bang. Ik heb heel de tijd buikpijn soms zelfs met steken erbij. Ik kan niet om de 5 minuten naar de dokter lopen bij iedere pijnscheut die ik voel. Ik ben bang en voel me onzeker. Ik durf niet gelukkig zwanger te zijn jammer genoeg. Ik hou mijn adem in tot ik iets zie op de echo. Veel sterkte gewenst aan iedereen.

Hallo allemaal, ik heb twee gezonde jongens van 6 en 3. en net een tweede miskraam achter mij. Van wie ik het niet verwacht krijg ik steun en vragen over hoe het met me gaat maar van naaste familie hoor je niks. Mijn schoonzus is na zelf een miskraam gehad te hebben nu 5 maanden zwanger, en het lijkt wel of ze nu expres moet pronken met die dikke buik. Ik gun het haar van harte maar even vragen hoe het met mij is doet ze niet. Ik en ook mijn man verlangen naar een derde kindje maar nu zeggen veel het zal wel niet zo moeten zijn, en wees tevreden met die twee die je hebt. Mijn man en ik hebben een zwaar jaar achter de rug maar de wens die we altijd hadden van drie kids zit er nog steeds. al begin nen bij mij ook wel twijfels over of ik misschien geen kinderen meer kan krijgen ben inmiddels ook 34. moeilijk moeilijk. en ik heb niemand behalve mijn man waar ik ermee over praten kan.

hallo anoniem , ook voor jou geldt het adres om eens te mailen.en inderdaad de omgeving is heel gevoelloos en na een dag zou alles al vergeten moeten zijn maar dit is echt niet zo want ik denk dat dit iets is dat we ons hele leven zullen meedragen en ook ik begin te twijfelen of er wel nog een zwangerschap is weggelegd voor mij maar toch blijf ik hopen samen met mijn man en ik hoop van harte dat het voor jou ook nog mag lukken veel sterkte

Hey allemaal

Ik heb ook al 2 miskramen achter de rug,de eerste bleek dan ook nog een mola zwangerschap te zijn,dus dat was dubbel pech...een jaar lang niet aan kindjes denken,iedere week bloed laten prikken,..ik kan u vertellen dat een jaar dan heel lang duurt...En dan de reactie van de buiten wereld,’’het is de natuur,er was waarschijnlijk iets mis met het kindje,bla bla bla..op dat moment kunt het dat wel missen.Volgende keer beter..dat heb ik dikwijls gehoort.De mensen vinden een miskraam eigenlijk iets heel normaal,en ik weet ook dat het kon gebeuren,maar ge staat er niet bij stil en zeker niet als ge al een gezonde dochter hebt.
Na een jaar mochten we dan teug beginnen,en het heeft niet lang geduurt en ik was al terug zwanger...ik was blij,maar ik had een dubbelgevoel...na 6 weken kreeg ik mijn eerste echo,alles was prima,alleen zeiden ze dat ik waarschijnlijk een langere cyclus had omdat het vruchtje wat kleiner was dan zes weken...ik al dadelijk in paniek,maar dat moest niet volgens de gyn....ik ben er buitn gegaan met een heel raar gevoel.2 weken na mijn echo moest ik dan terug komen(omdat ik die mola had gehad)en waar ik zo gevreesd voor had was uitgekomen..het vruchtje was dood(7 weken was het)mijn wereld storte in,weeral waar had ik dat aan te danken...Ik heb op iedereen an alles gevloekt,als ik die zever zou horenvan ...het kan gebeuren,het is de natuur,dan zou ik die mensen wat aandoen.Wij hadden tegen niemand gezegt dat ik zwanger was,dus de reacties bleven uit...Maar goed,want dat kon ik missen als kiespijn.Ik snap niet dat de mensen er zo licht over heen gaan..Nu zaten we in een tweestrijd,zouden we het nog een keer proberen of...ons odchtertje wordt ook al 5...Wij zijn er dus voor gegaan en nu ben ik bijna 10 weken zwanger,21maart zijn we bij de gync geweest en het vruchtje,had de lengte van mijn laatste regels..nu moet ik wachten tot 19april,dan kan ik weer bij hem terecht...ik hoop dat het deze keer lukt anders ga ik heeeeel gek worden.Wij hebben het ook nog aan niemand vertelt,uit angst.
Ik wil iedereen veel moed en sterkte toewensen.
Groetjes

ik voel enorm mee met jullie. dat gevoel van onmacht. we hebben al een gezonde zoon van 5 jaar. en na heel lang sukkelen van mijn gezondheid,hadden we de toestemming om voor een tweede te gaan. na 4 maanden waren we zwanger. we waren heel gelukkig. maar na een maand begonnen de problemen bij mij. ik begon hevig over te geven. niet alleen smorgens maar de hele dag door. ik ben opgenomen geweest in de kliniek omdat ik aan het uitdrogen was. op de echo dan was alles ok. het kindje groeide goed en ondervond er geen last van. ik moest wel pillen nemen voor mijn schildklier omdat het teveel werkte. het ging 3drie weken goed tot vorige week. het begon allemaal opnieuw. ik mocht op 26.0605 op controle bij de gynecoloog. we keken volle verwachting uit naar ons kindje. we hadden niets gemerkt van bloeding of buikkrampen. dus alles was wel goed. maar helaas volgde er heel slecht nieuws. ons kindje was dood aan 10 weken. maar ik was 13 weken. het was een enorme klap voor ons. we hadden dat niet verwacht. ik voel mij heel verdrietig en boos en vooral met een schuldgevoel. we moesten het dan wel aan iedereen vertellen. je weet wat ze zullen zeggen. je hebt een gezonde zoon, wees blij met wat je hebt. dus dat wil dat maar zeggen dat het niet zo erg is. je moet nu genieten van je zoon en laat het daarbij. maar de keer dat je de stap zet voor een tweede kan je het niet bij eentje houden. ik kan wel praten met personen die het ook hebben meegemaakt. je moet erover praten dat je er niet kapot van gaat. nu kiezen we om eerst mij weer gezond te krijgen en dan pas beginnen we er weer aan. ik ben natuurlijk wel bang. ik weet dat ik er niet alleen voor sta. ik hoop voor degene die het opnieuw proberen dat het deze keer lukt..vanwege evelyne

Hey, dag boeleke,

Ik kan me HEEEL goed inleven in je situatie, want ik zit er zelf ook in. Ik heb 2 schattige kinderen en de drang naar een derde is veel te groot. Ook ik heb een curretage op 10 weken en een spontane miskraam op 5 weken achter de rug. Maar we geven het niet op ! Ik hoor dan dikwijls reacties van mensen : al 2 miskramen ??? oei, dan moet er wel echt iets heel erg mis zijn met jullie ! deze namiddag moet ik terug naar de gynaecoloog, want mijn bloeding is gedaan. Om te checken of alles mooi " weg " is, en of we inderdaad onderzoeken moeten ondergaan, of het gewoon de natuur is en we verder moeten doen met "proberen",...

Veel sterkte !

Carine

Blijkbaar ben ik niet de enige. Oef. Na twee kinderen waren mijn man en ik er eindelijk voor 100% klaar om voor nummer drie te gaan. En toen liep het mis. Na 11 wkn ook curretage. Eergisteren. Lichamelijk heb ik afgezien en nu komt de emotionele klap. Ik heb wel chance dat er reacties komen van "volgende keer lukt het vast weer". Zelfs van familie waar ik het niet van verwacht had. Dat is een steun maar het neemt inderdaad de pijn niet weg.

hallo iedreen
ik heb ook twee schaten van kindren
in 2004 werd ik treug zwanger maar jamer genoeg kwam daar en eind aan ik had en miskraam mijn gezin was er kapot van enkele maanden naar mijn eerste miskraam wert ik weer zwanger en daar gin het ook weer mis dan was ik zwanger van en tweeling ik had het ook weer moeilijk met de te verwerken maar ik liet de moed nie zaken en 2005 ben ik bevallen van en dochter nu ben ik weer in verwachting maar toch zit je met de schrik dat het weer kan mis gaan ik hoop van niet maar ja we zullen wel zien he je mag gewoon de moed nie op geeven op en dag komt ales toch nog in orde en dat is dan het mooist bewijs dat je krijgen kan