Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Van overgelukkig tot doodongelukkig

Op 13 maart 2004 ging ik nog eens lekker met mijn pa stappen. Toen leerde ik mijn vriend kennen begon ons avontuur. Het klikte meteen super en we besloten dat ik in mei 2004 bij hem in zou trekken.

Ik slikte de pil al vanaf mijn 16de. Ik was nu 23 en had inmiddels wel alle pilsoorten die er bestonden, gehad. Elke keer leek er wat mis mee te gaan. Maar nu nam ik zeker al 1 jaar Triginon en was daar zeer tevreden mee. Ten minste, dat dacht ik.
Op 8 juni moest ik ongesteld geworden zijn, maar ik werd het niet. De doktersassistente adviseerde mij om een zwangerschapstest te doen. Die deed ik meteen en ja, hoor, een dikke +. Ik wist niet wat ik nu moest doen. Hoewel ik altijd al van een kleintje gedroomd had, had ik geen idee hoe ik dit aan mijn vriend moest vertellen.
Opeens kreeg ik een idee. Ja, zo zou ik het doen! De gebruikte test gooide ik weg en ging gauw een nieuwe halen. Eenmaal terug thuis was mijn vriend er ook al. Ik vertelde hem dat ik een test zou doen... En ja, hoor, zwanger! Ik onzeker, niet wetende hoe hij zou reageren, zei: “We kunnen over alle opties praten”, terwijl ik wist dat ik het wilde houden. Maar tegen mijn verwachting in, was hij dolgelukkig en begon al meteen namen te verzinnen.

Dit mooie nieuws konden we natuurlijk niet voor ons houden. We vertelden het eerst mijn vader. Hij vond het geweldig voor ons en kon niet wachten tot hij opa zou worden.
Vervolgens vertelde ik het mijn moeder. Zij vond het onverstandig en was er nog helemaal niet aan toe om oma te worden. Hé, bah, hier hadden we helemaal niet op gerekend.
Nu was mijn oma aan de beurt en zij zei gewoon letterlijk: "Dit gaat toch niet goed."
Ik voelde mij knap lullig. Tot overmaat van ramp kreeg ik van mijn andere familieleden hetzelfde te horen.
Maar het enige dat telde, was dat wij dolgelukkig waren en er helmaal achter stonden. De familie van mijn vriend vond het heel leuk voor ons en we kregen al sokjes enz…
Op straat waren er bekende die ons deden aanspraken en vroegen waarom we zo straalden. Natuurlijk mocht de hele wereld het weten.

Toen ik 8 weken zwanger was, gingen we naar onze huisarts. We kregen een formulier mee en konden volgende week een afspraak maken voor een echo.
Die vrijdag zou ik bellen maar helaas, het mocht niet zo zijn. Op donderdag stond ik op met hevige buikpijn en was aan het vloeien. Ik wist zelf al meteen dat het niet goed zat. Mijn vader ging mijn vriend van het werk halen en ik ging in de tussentijd naar de huisarts. “Helaas, u heeft een miskraam...”
Ik was nog eerder dan mijn vriend thuis en bleef maar huilen. Mijn moeder kwam meteen en heeft nog een potje mee gejankt. Ze was al zo aan het idee gewend dat ze oma zou worden.
Mijn oma heb ik het eigenlijk nog altijd niet vergeven en zal dit ook niet doen.
Samen hebben we gerouwd om dit verlies. Voor ons was het al ons kindje en het had al een naam.

Drie maanden later waren we weer zwanger. Nu hadden we besloten om het alleen aan onze ouders te vertellen, rekening houdend met het idee dat het mis zou kunnen gaan. Ik wou ook niet meteen een naam zoeken en wou zeker niet dezelfde namen als de vorige keer.
Ik zou pas kunnen genieten als ik over de 9 weken zou zijn. Dit hebben we echter niet gehaald… We kregen met 6 weken een miskraam.
Ik sta nog elke dag stil bij dit grote verlies. Niemand die ons begrijpt… “Het is beter zo”, zeggen ze dan. Ze begrijpen niet tot het voor ons al iets meer was en dat we er al zoveel van hielden.
Iedereen die het zelfde verlies heeft moeten meemaken willen we een hart onder de riem steken. En vergeet vooral niet dat je verdrietig mag zijn!

Kim

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 27)

Reacties:

Door: jacqueline op 06/04/2005 @ 17:18

beste kim.

ik wil je eerst even zeggen dat ik het heel vervelend voor je vindt dat je 2 miskramen heb gehad,en ik kan je ook vertellen dat hoeveel miskramen iemand ook zal krijgen het verdriet er niet minder om wordt.

ik ben dus jacqueline en ben 21 jaar.
ik wil al vanaf mijn 16e kinderen.
ik heb nu een hele lieve vriend,en woon iets langer als een jaar met hem samen.
ik wil dus nog steeds heel graag kinderen,maar hij wil nog niet,dat is voor mij heel erg moeilijk.
en op een dag,was ik ineens onwijs misselijk en moe,dus ik ging naar me huisarts heb alles uitgelegd,maar ik bleek schijnzwanger te zijn.
ik geloofde dit eigenlijk gelijk al niet.
want ik wou de baby kamer gelijk weer gaan verandere (die was al klaar)en wou gelijk alle kleertjes enz enz weer bekijken.
ik moest 2 weken later weer bij hem op bezoek komen ter controle,want ik had zware medicijnen gekregen en van mijn schijnzwangerschap af te komen.
ik liep dus bij hem binnen en hij vroeg hoe het ging,en ik zei het gaat wel aardig,nog steeds misselijk enz,dus kreeg andere medicijnen,en ik moest 1 maand later weer terug komen.
ik hoefde dus niet meer bij hem langs,want 2 weken later kreeg ik een miskraam,door die zware medicijnen.
ik bleek toen al 9 weken zwanger te zijn.
mijn vriend weet dit niet,dus ik moet dit in mij eentje zien te verwerken,en dat is heel erg moeilijk.
en nu ben ik dus misschien weer zwanger,maar ga niet meer naar me huisarts.

zo heeft me moeder ook nog 5 miskramen gekregen.
de eerste 3 groeide eruit,en met me zusje was ze 4,5 maand zwanger ze heette kimberly,en met me broertje davey liep het helemaal fout af,die hebben ze ook met 4,5 maand weg moeten halen,omdat de beentjes op de plek van de armpjes zaten,en zo was dus echt alles fout aan hem.
en dat zal ik ook nooit kunnen vergeten,dat beeld blijft altijd op me netvlies staan.

maar nu genoeg over mezelf.

ik wens jullie heel veel sterkte met deze onwijs zware situatie.
en ik hoop echt met heel mijn hart dat jullie snel een gezond kindje op de wereld kunnen zetten.

heel veel liefs jacqueline.

Door: Mirella op 07/04/2005 @ 15:46

Hallo allemaal

Vandaag besloot ik na een hele tijd maar weer eens op de site te gaan kijken, al snel kwam ik uit bij jullie verhalen.
Ook ik stopte februari 2004 met de pil en raakte 10 maanden erna in verwachting, ik was overgelukkig en kon aan niks anders meer denken.
Het heeft helaas niet lang mogen duren na 14 weken eindigde mijn zwangerschap in een spontane miskraam, ik heb het er vreselijk moeilijk mee maar jullie weten allemaal precies waar ik het over heb en hoeveel pijn dit doet.
Ik wens jullie allemaal veel sterkte en hoop dat dit mooie grote kleine wonder ook snel voor ons zal zijn weggelegd.

Veel liefs mirella.

Door: Anoniem op 09/04/2005 @ 15:36

lkkr voor je

Door: INGE op 09/04/2005 @ 15:48

Ik wil jullie allemaal veel sterkte wensen.Opmerkingen al' je bent nog jong, nog zoveel kansen','beter nu dan binnen enkele maanden' etc...ze brengen meer verdriet dan troost mee.Ik heb zelf in november 2003 een miskraam gehad,met 11 weken zwangerschap.Ikzelf had niets gemerkt.Op de echo zag de gyneacoloog dat het hartke niet meer klopte.Voor mij was het al mijn kindje en ik moest het zo snel afgeven...nadien die ellendige currettage en dan naar huis,enkel een leeg gevoel.Maar nu, anderhalf jaar later heb ik een flinke dochter,Emily.Geboren op 12 januari en een schat van een baby.Ik zal nooit vergeten dat er normaal al een kindje voor haar was geweest,maar een lachje van Emily geeft me zoveel plezier en maakt me nu gelukkiger dan ooit.Dus geef de moed niet op,eens is dat geluk toch mogelijk.Heel veel sterkte.

Door: simone op 10/04/2005 @ 22:01

Ook ik wil jullie allemaal sterkte wensen.
Zelf heb ik een vroeggeboorte gehad. Ons kindje was 20 weken toen hij het opgegeven heeft. Wij kregen ook te maken met mesen die zeiden dat ze het zelf ook hadden meegemaakt en dat we nog jong zijn en nog alle kansen van de wereld hebben. Maar de mensen begrijpen het niet als ze dit tegen je zeggen. Wat heb je aan die opmerkingen. Je weet dit zelf ook allemaal wel, maar daarom is het verdriet over dit kindje er ook niet minder om. En al krijgen we hierna nog 190 kindjes, ons vroeggeboren kindje zal altijd ons tweede kindje blijven en het broertje van onze dochter

Door: kelly op 11/04/2005 @ 12:01

ik vindt het heel erg voor je ik heb nog geen miskraam gehad maar heb ooit door mijn vriend een abortus moeten doen en ik denk nog steeds aan dat kindje dat in mijn buik groeide nu heb ik iemand anders maar hij kan moeilijk kindjes krijgen dus wij moeten iui doen maar nu ben ik al bijna 3dagen over tijd op de normale manier ik hou mijn hartje vast allemaal veel sterkte

Door: Anoniem op 25/04/2005 @ 16:32

Hay

Vorige week, net zoals jullie allemaal, kleintje
van 7 weken moete afgeven. Klinkt inderdaad cruw,
maar dat is de wil van de natuur. Ik stel mij geen
vragen (toch niet diegene waar ik van weet geen
antwoord op te krijgen). Piekeren heeft ook weinig zin, dus het enige wat overblijft is praten, praten
met vreemden, familie,... (praten met iedereen die
naar me wil luisteren)

En hopelijk....heb ik vroeg of laat het geluk, men liefde (dubbel zo groot) aan een kind te geven, die
ik in deze wereld kan laten opgroeien als een gezond!!
kind.

Denk altijd bij uzelf dat je er niet alleen voor

Door: Anoniem op 26/04/2005 @ 22:58

Ik heb 18 oktober ook een miskraam gehad. Nadat ik redelijk onverwacht zwanger was (het zal wel niet zo een vaart lopen) was ik er na een week of 7 pas echtblij mee... familie inglicht (iedereen zag zich al achter de kinderwagen lopen) .. maar na 10 weken zwanger te zijn geweest, mocht het helaas niet goed gaan. Nog iedere dag zie ik het beeld voor me dat im een plas bloed wakker wordt.... het is nu bijna mei de tijd dat ik uitgerekend was... Het doet nog iedere dag zeer....{{cry

Door: purdey op 28/04/2005 @ 11:12

hoi kim
ik weet precies hoe je je voeld zelf heb ik ook 3 miskramen gehad van 8 weken ,9 1/2 en voor 3 1/2 week terug een van 12 1/2 week.dit is erg moeilijk maar we moeten de moet er in houden.
het is natuurlijk ook wel erg zwaar maar van de andere kant is dit inderdaad niet zonder reden misschien was het anders als het gewoon geboren was erg ziek geweest.ik hou dit ook altijd voor ogen maar toch blijft het zwaar want het is toch jou kindje ook al was het misschien nog niet volgroeit voor jou was het perfect.

ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en ik hoop dat je je verhaal goed kwijt kan bij iedereen.en niet die pech hebt zoals ik .wij krijgen absoluut bijna geen reactie en kunnen ons dan ook niet uiten

kop op groetjes purdey

Door: astrid op 05/05/2005 @ 09:34

Hoi Kim,

Als eerste wil ik je zeggen dat ik met je mee leef en weet wat je voelt. Heb zelf 4 weken geleden een miskraam gehad na 9 weken. Ik was zo gelukkig het was dan eindelijk zover en dan toch mocht het geluk voor ons niet komen ( althans nu nog niet).Ik had al een paar dagen wat weefsel verlies maar dat kon geen kwaad zeiden ze maar op 30/3/05 voelde ik mij niet lekker s'middags en ging sávonds op tijd na bed. Toch had ik het gevoel dat iets niet klopte. Sliep onrustig steeds en ja toen gebeurede het om 12 uur. kreeg heveig buikpijn en rugpijn ging naar de wc en zag dat het foute boel was. Was totaal van slag en dacht waarom??? waarom ik?? maar ja ik weet ook wel als de natuur het niet goed vind dan gaat het verkeerd. Maar daar heb je op dat moment niks aan.
Kreeg de zelfde dag een echo en toen zag ik het kindje nog dan krijg je stiekum nog 'n beetje hoop. Maar ik zag al gauw dat het hartje niet klopte. Toen kwam de klap nog harder aan.
Maar heb wel heel veel steun en liefde gekregen van mijn familie,vrienden,kennissen,collega's.
En ze zeggen dan wel ach je weet dat je zwanger kunt raken maar daar had ik toch niks aan op dat moment ik ben mijn kindje kwijt waar ik zo na verlangde.
Maar we hebben gelijk gezged we geven niet op en we proberen het gewoon op nieuw. en ik hoop voor jouw dat het ook weer goed komt.
hou je taai en kom op geef niet op groetjes astrid

Door: Ingrid op 05/05/2005 @ 16:03

Hallo Kim en lotgenoten,

Wat ik nu opschrijf wou ik zo'n 11 jaar geleden niet horen en geloven.Ook ik heb 1 buitenbaarmoedelijke zwangerschap en 1 miskraam gehad.Maar op het moment dat je besluit met de pil stopt om een kindje te krijgen droom je van een mooi,perfekt babytje met alles erop en eraan.Het feit dat je een miskraam krijgt geeft de natuur en je lichaam al aan dat er iets niet goed is met je kindje in de periode dat de belangrijkste organen en levensfuncties worden gemaakt.Nogmaals het verdriet is er niet minder om maar je droomt van een gezond kind en niet om een zorgenkind die zwaar gehandicapt is en waar je je levenlang zorgen om maakt.Ik ben nu gezegend met 1 zoon van 7 en tweelingmeiden van 5 en heb diep respect voor mensen die minder geluk hebben gehad met de gezondheid van hun kind.Ik hoop dat jullie dat een beetje kunnen relativeren en wens jullie veel geluk voor in de toekomst.

Door: Anoniem op 22/05/2005 @ 10:43

wat erg allemaal die verhalen ik ben dus niet de enige [wat jezelf weleens denkt] ik ben nu zwanger van mijn derde kindje was dolgelukkig maar toen kwam de echo en dat was een domper .
de gyn kon wel een prachtig mooi ringetje zien maar dat was ook alles,ze vroeg ook of ik wat bloed was verloren maar niets van dit alles dus de conclusie is of een hele prille zwangerschap of het is niet goed nu moet ik volgende week weer voor een echo om te kijken hoe het er dan allemaal uitziet,het is ookj allemaal zo dubbel want ik ben aan de ene kant heel blij maar aan de andere kant ook niet ik hoop dat de gyn goed nieuws gaat brengen maar ik weet het niet volgende week horen jullie het hoe het is afgelopen, ik vond dit fijn om even van me af te schrijven en wens iedereen heel veel sterktre

Door: Anoniem op 30/05/2005 @ 19:50

hey kim ik wil je even laten weten dat ik erg met je meeleef,op 3 mei 2005,dus nog geen maand geleden heb ik mijn dochtertje moeten afgeven.ik was juist 18 weken zwanger toen ik te horen kreeg dat mijn kindje dood op zat!ik ben ook op natuurlijke wijze moeten bevallen en dat was emotioneel gewoon om kapot te gaan.ik heb mijn dochter nog mogen zien.dit was ook mijn 2de miskraam.maar je weet wat ze zeggen hé,derde keer goede keer.ik gun het je van harte en dat het deze keer wel mag lukken.ik duim voor jullie!!veel sterkte.
groetjes van je naamgenoot kim.

Door: Anoniem op 19/06/2005 @ 23:19

hallo allemaal ik heb jullie verhalen zitten lezen en ik heb ook een miskraam gehad met 8 week het is nu een half jaar geleden en het doet nog iedere dag gruwelijk pijn maar waarop ik wil reageren is dat ik vaak lees dat familie en anderen tegen jullie zeggen dat jullie nog jong zijn en nog genoeg kansen hebben dat vind ik al heel erg en vooral ook onzin een kind verliezen is niet niks en het maakt niet uit hoe oud je bent.....toen ik me miskraam had gehad kreeg ik opmerkingen als ach het zal wel niet goed geweest zijn en het ergste van al vond ik nog dat de meesten zeiden je hebt al 3 kinderen dus wat klaag je nou!!! ik weet ook wel dat ik heel dankbaar moet zijn dat ik 3 gezonde kinderen heb gekregen maar mag ik dan geen verdriet hebben om dat ik een kindje heb verloren?? mensen denken dat ze je helpen met opmerkingen zoals je bent nog jong of je hebt al kinderen dus wees blij of het zal wel niet goed zijn geweest....mensen kunnen er beter zijn en niks zeggen dan er zijn en zulke dingen zeggen.......ik wil iedereen heel veel sterkte wensen met jullie verlies.

Door: Anoniem op 04/07/2005 @ 21:02

Hallo allemaal,

vijf weken geleden heb ik ook een miskraam gehad.
ik was negen weken zwanger. Ben daarna wel gewoon weer ongesteld geworden. ben dus nu weer druk aan het proberen.ik heb al een zoontje van twee. toen was ik na 6 maanden proberen zwanger. bne nu alweer een tijdje bezig. Moet morgen ongesteld worden maar hoop natuurlijk dat ik dat niet wordt!!!!
Maar we zullen zien. voel me niet anders dan anders.
Wil iedereen op deze site succes wensen met zwanger worden of zwanger zijn....

Groetjes.........

Door: Anoniem op 04/07/2005 @ 22:15

Hallo Dames,
Allemaal heel veel sterkte! Ik heb het ook meegemaakt en ik kan me nog af en toe erg verdrietig voelen. Ook al denk ik dat ik het heb afgesloten. Het is gewoon een gevoel diep van binnen. En toch heb ik hierover nog een vraagje...
In maart heb ik dus een curretage gehad. Voor de curretage had ik een cyclus van 28-30 dagen. Nu, na de miskraam en curretage heb ik een cyclus van 37-39 dagen. Is dit normaal en heeft iemand van jullie dit ook meegemaakt??? Hoelang duurt het ongeveer voordat ik weer zwanger kan worden?? Het is nu bijna 5 maanden geleden en ik vraag me af hoe lang het normaal duurt???
Heel erg bedankt!

Door: Tessa op 10/07/2005 @ 19:19

Hoi Kim en alle andere lotgenoten,
IK heb ook een miskraam gehad. Ik ben net getrouwd en dachten op die dag 9 weken en 2 dagen te zijn. We gingen vier dagen daarna op huwelijksreis en ik voelde me kiplekker, niet meer misselijk. Het spookte wel door mijn hoofd, maar dit was mijn eerste zwangerschap en wist dus niet hoe het bij mij verloopt, misschien ben ik wel een van de gelukkige die maar twee weken misselijk is. Een heerlijke reis met mijn man, oneindig lopen dromen en kletsen over namen en het kamertje, mijn verlof, toekomstplannen...Het leeft al zo voor ons. Onze close vrienden en familie wisten het al, velen in shock aangeizen wij gingen trouwen en niet dachten dat wij hiermee bezig waren. Ze moetsen allemaal nog erg aan het idee wennen van opa/oma worden of tante/oom. De dag na onze huwelijksreis hadden we een echo staan in het ziekenhuis. Had met 5 weken krampen in mijn zij, dachten aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap maar gelukkig met 7 weken het hartje zien kloppen, dachten nu kan niets meer mis gaan. Het duurde en duurde voordat de arts wat zei. Uiteindelijk een inwendige echo, ze zag het niet goed. De woorden die daarna kwamen hoor ik nog elke dag, het is niet goed!
Huilen, een machteloos gevoel, verdriet, je toekomst is weg voor even, je lichaam heeft je in de steek gelaten, je intuitie.
Een paar dagen later begon ik met bloeden, elke dag een bakje met lepel mee om het vruchtje te kunnen bewaren en op te vangen. Een week later mijn kindje in de wc verloren, wat een afschuwing van een pijn, een bevalling maar er komt geen mooi kindje. Die nacht moest ik in het zh blijven voor teveel bloedverlies.
Mijn vriendin beviel die nacht van een prachtige zoon, ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld na dat smsje die nacht, Ik kon niet meer stoppen met huilen.
We zijn het nu weer aan het proberen, een keer weer ongesteld geweest. De wens van een kindje krijgen is niet ineens verdwenen, maar het verdriet ook niet, Ik moet het echt een plekje gaan geven...soms denk je je aan te stellen omdat de wereld om je heen doordraait en doorgaat, ook het verschil in gevoel en verwerken met mijn man is erg moeilijk, de echte wittebroodsweken zijn voorbij, eruit gerukt...
Ik ben erg bang als we nu weer zwanger mochten zijn, gaat hetw el goed, volgens mij heb je van nature als vrouw al geen onbezorgde zwangerschap maar na een miskraam blijf je altijd zorgen houden. Gaat het nu wel goed, kan ik kindern krijgen, is mijn lichaam er klaar voor, kan mijn lichaam dit, zijn wij vruchtbaar, want voor mij zegt hte niet oh we kunnen zwanger worden, het kan aan zoveel dingen liggen, je immuunsysteem als vrouw moet het vruchtje binnenhalen en voorzien van stoffen, heb ik dat werkt dat bij mij,
heel spannend.
Ik denk aan al mijn lotgenoten en heel veel sterkte met het verlies en de angst die bij het weer proberen wanneer jullie eraan toe zijn. Geef je verdriet een plekje!
Tessa

Door: Anoniem op 11/09/2005 @ 22:51

Ook ik heb een miskraam gehad. Drie eigenlijk. Ik zou er veel over kunnen vertellen... maar het enige dat ik nu nog kwijt wil is dat ik nu overgelukkig ben met mijn zoontje. Vierde keer goeie keer (bij mij), en hoeveel pijn ik ook heb gehad, ik denk nog vaak aan mijn kleine engeltjes, zo gelukkig ben ik nu met mijn lieve schat. En hoe vroeg of hoe laat je je kleintje ook verliest, het doet altijd evenveel pijn, want je dromen maak je van dag 1...
Dus veel sterkte
En huilen mag, ook veel later nog...

Door: Anoniem op 11/06/2007 @ 19:51

hallo allemaa,
ik ben een jonge moeder van een zoontje van bijna 4 maar 4 maanden geleden net voor mijn verjaardag heb ik ook een kleintje verloren dat kwam heel hard aan. vooral omdat het gepland was en ik al een heel plaatje voor mijn ogen had ik heb heel veel verdriet gehad en nog steeds. maar voor me zelf heb ik besloten om er over tepraten.en dat helpt wel gelukkig. nu ben ik 2 dagen over tijd en heb allerlei kwaaltjes dus even afwachten ik hoop stieken dat het zo is ik wens jullie het aller beste toe. en denk maar zo alles heeft een reden en het komt zeker goed groetjes een jonge moeder

Door: fleurtje op 25/08/2008 @ 14:24

hallo allemaal,

ik wil ook even me verhaal kwijt
mijn vriend en ik waren al een tijdje bezig om zwanger te raken
tot ik halverwege mijn cyclus ineens elke morgen erg misselijk was en gevoelige borsten had,maar ik dacht dat is wel erg snel nu al last van symptonen,durfde het stiekem ook niet zo goed te hopen
totdat ik eigenlijk ongesteld moest worden maar er kwam maar niks wel en de symptonen waren nog heviger geworden,totdat ik 5 dagen overtijd was heb ik toch maar een test gedaan en jahoor zwanger kon het niet geloven wat was ik blij,was al van alles aan het fantaseren!
volgende dag voor de zekerheid nog maar een test gedaan en jahoor nog steeds positief!
de volgende dag had ik opeens veel minder last van de zwangerschapssymptonen en dat werd minder en minder,totdat ik opeens vreselijke buikpijn kreeg z'n 1,5 dag lang en wist ik dat het niet goed zat,het hele gevoel was weg,totop heden nog geen bloedverlies
dokter zegt dat ik moet afwachten,gr verdrietig meisje