hey roma,
ik heb op 22/11/99 mijn dochtertje verloren na 25 weken zwanger, bij ons wou het na de geboorte van haar ook niet echt meer lukken,ben toen naar de gyne gegaan en na een jaar en een half clomid en pregnuyl was ik nog steeds niet zwanger en toen ik iets zei tegen de gyne zei hij dat ik te intensief bezig was om zwanger te raken,en dat het dan niet ging lukken.ik was kwaad en ging naar een andere gyne.Die zei heel botaf dat ik geen kinderen meer kon krijgen omdat men baarmoederslijmen niet goed waren! de maand erop waren men maandstonden uitgebleven en men man zei doe een rest en ja hoor die was positief!!! ik belde naar de twee gyne's waar ik was geweest en wat bleek die hadden met elkaar mijn zaak besproken en hadden samen beslist het zwanger willen worden uit men hoofd te zetten (wat hun gelukt was dus).
ik kan je 1 raad geven probeer (hoe zeer zwaar het ook is) het zwanger willen worden wat uit je hoofd te zetten!!! de miskramen daar kan ik je geen raad in geven in de ijd dat ik clomid en pregnuyl nam heb ik 7 x zwanger geweest maar nooit langer dan 6 weken daar heeft de gyne nooit een reden van kunnen geven waarom die babytjes waren overleden
ik wens je een pracht van een baby toe met heel men hart!! dikke kus en knuffel natje

Bes, wat ben jij koel in je vertellen... Het lijkt me dat je door je leven heen erg gekwetst bent door mensen, of gewoon door het leven zelf.
Ik heb dus geen idee wie je bent, maar ik kon het niet laten te reageren. Probeer van je kindje te genieten. Hij was niet gewenstt, maar is er nu. Een klein ventje van bijna één jaar, heb ik uit je reaktie afgeleid. Een verjaardag "moeten" vieren lijkt me heel zwaar uitgedrukt. Kan je niet blij zijn met je kindje? Heb je geen reden om te vieren?
Ik werd triest met je verhaal...

dit berichtje was voor bes hierboven en ik wil roma heel veel sterkte wensen en een dikke knuffel van ingrid

Lieve Roma,

Het spiegelbeeld wat jij schetst klinkt hetzelfde als bij ons...
Ik heb uit mijn eerste huwelijk 2 meiden nu 14 en 18 jaar oud.
Toen ik mijn huidige partner leerde kennen was ik gesteriliseerd en heb dat toen ongedaan laten maken.
Een half jaar daarna was ik zwanger helemaal in de wolken, een perfecte zwangerschap alleen de laatste weken was ik hardstikke bang.(maar na diverse echo's gehad te hebben zakte dat weer)
Na 41 weken werd ons zoontje Jermain geboren op 28 maart '99 met een anencefalie(open schedeltje)hij heeft drie dagen mogen leven.....
Ik wilde ook zo vlug mogelijk weer zwanger zijn maar mocht dat niet vanwege erflijkheidsonderzoek.
In juni '99 kreeg ik groen licht en mocht ik stoppen met de pil in Nijmegen wilde ze me begin 2000 helpen om zwanger te worden en dus kreeg ik clomid eindelijk was ik zwanger je wilt het wel van de daken schreeuwen een tante van mij woont in Duitsland we zouden het haar persoonlijk gaan vertellen.
We vertelde het dus daar maar toenik s'avonds naar bed wilde gaan had ik een buikpijn en moest de hele tijd plassen, ik dacht aan een blaasonsteking toch maar gaan proberen te slapen maar het werd steeds erger en de volgende ochtend, had mijn tante daar het ziekenhuis gebeld om s'middags even mijn urine te laten controleren.
Wij de stad in en ikke mijn eigen maar groot houden tot een uur of 1 en toen kon ik niet meer ik had me een pijn en zodoende gingen we toen gelijk naar het ziekenhuis, ik huilen van pijn en schrik.
na onderzoek had ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die al gesprongen was en moest direct geopereerd worden, mijn dochters mijn man en mijn tante ook helemaal overstuur moesten mij laten inzien dat ik niet terug naar Nederland kon ik wilde naar Nijmegen om daar geopereerd te worden de dokter zei tegen mijn man als je dat doet wordt het haar dood.....
Ik werd daar geopereerd een verdriet dat jij je eigen voor kunt stellen....
Weer met lege handen....
Er ging een hele tijd overheen en weer was ik zwanger ditmaal ging het met 7 weken alweer mis...
Ik werd op de lijst gezet voor IVF en het ging al moeizaam een eileider lag boven op de baarmoeder daar zouden ze al niet bij kunnen de andere zaten 3 eicellen in waarvan er een nog te klein zou zijn.
Ik hield 2 eicellen over maar hoop doet leven....
Met spanning op telefoon zitten wachten en eindelijk allebei de eicellen waren bevrucht en zouden teruggeplaatst worden en beiden nestelde zich ik was zwanger pril maar zwanger korte tijd daarna was bij een van beide geen hartslag maar met eentje was ik dik en dubbel tevreden.
Wekelijks naar nijmegen ooit s'avonds om 11 uur bang dat er iets niet goed zou zijn nekplooimeting alles zag er goed uit.
Bij 15 weken zeiden ze tegen mij ga er nu is van genieten een zwangerschap duurt maar zo kort en langzaam probeer je dat ook maar toen ik op 19 december 2002 terug kwam zo maar voor een controle was het kwaad alweer geschied ons kleintje lag levenloos onder in de baarmoeder.
Op 27 december 2002 ben ik van "Hope" bevallen en hebben haar deze naam gegeven omdat dat in een woord zegt wat we voelden en gevoeld hadden.
Nu zitten we in 2005 ben ik 37 jaar en verwacht niet meer dat er bij ons nog ooit eentje bij komt
Die "lege oneerlijke handen", ik weet waar je het over hebt........
Ik wens je heel veel sterkte
Mail me anders maar eens

Lieve groeten Monique

hallo,

ik weet precies hoe je je voelt.
ik heb een gezonde zoon van nu 3 jaar toen mijn zoon 1 werdt hebben we besloten om voor de volgende te gaan, maar het duurde en duurde en naar 9 mnd was ik zwanger eindelijk de vreugde was er.
in de zwangerschap ging het helemaal niet goed de dokters zeiden dat ik accuut moest stoppen met werken want mijn hartslag was gewoon veel te hoog.
gestopt met werken. en een week later bij ongeveer 18 weken kreeg ik een echo.
alles was goed alleen het kindje is heel klein je moet rustig aan doen, meer rustiger dan nu kan niet zei ik.
je moet over twee weken naar het ziekenhuis om te kijken of het kindje goed gegroeid is.
bij 20 weken gingen wij naar het ziekenhuis en kregen de mededeling dat ons tweede kindje een open ruggetje heeft met een waterhoofd en klompvoetjes geestelijk niet goed nooit kunnen lopen enz.
dan staat ales op je kop onze tweede zoon Kay* is in de 22 week van de zwangerschap geboren en overleden daarna heb ik 5 miskramen gehad en nog steeds niet zwanger ze weten ook niet hoe het komt.
ik wens jullie heel veel sterkte toe,

groetjes monique

Wat een verdrietig verhaal,..ik hoop dat het tij voor je keert in de toekomst,...heel veel geluk gewenst en kracht voor nog wat gedult..X Petra