ik heb vorig jaar december een miskraam gehad na 2 jaar proberen zwanger te worden, ik was 6 weken heen, ik ben er sinds 2 dagen achter dat ik nu 7 weken zwanger ben en ik vind het vreselijk eng, straks gaat het weer mis. ik wens jullie veel sterkte.

anouscha ik begrijp heel goed wat je bedoelt ook ik heb mijn miskraam aan zien komen vanaf dag 1 was dus ook voorbereidt maakt het niet minder erg ik wens je veel sterkte toe na mijn miskraam ben ik 1 keer ongesteld geweest daarna gelijk zwanger heb nu een dochter van bijna 4maanden ik wens iedereen dit toe veel liefs ingrid en verder rest iedereen sterkte met het verlies van je kindje ingrid

Hallo, ik onderga op dit moment een miskraam, ben of tja moet natuurlijk zeggen was!! 7 weken en drie dgn zwanger toen ik ineens helder rood bloedverlies met stolsels verloor. Gisteren ben ik met spoed naar de gyn. gegaan die contstateerde dat er geen hartje klopte en de dooierzak?? was ook niet compleet. We kregen een klap in ons gezicht en zijn nu helemaal van slag. Het bleek nl dat ik al geen eisprong had dus we wachten al een jaar en vier mnd op een zwangerschap. Door middel van clomid en inj. met pregnyl was ik in 1 keer zwanger. Jee we waren zo gelukkig en blij en dan nu dit. O.k er zijn ergere dingen in de wereld, we hebben mekaar nog maar het kiindje was zo welkom. Helaas heb ik allemaal zwanger vriendinnen en een zwangere zus die net iets verder waren in de zwangerschap dan ik. Ik wil een ieder heel veel sterkte wensen met het enorme verdriet en het is fijn te lezen dat er toch nog veel zo snel weer zwanger zijn geraakt. Mijn vraag is hoelang kan het gaan duren voordat het vruchtje echt los zal laten? Hoe snel mag je weer zwanger raken? Ik moet morgen naar de gyn. en zal het ook daar vragen maar was benieuwd, morgen inwendige echo om te kijken hoever het is gevorderde om af te stoten!!
Een ieder heeeeeel veel sterkte!
Een enorm verdrietig stel!

Hallo,

Veel 'ellende' bestaat er....Ook ik heb twee miskramen achter de rug. bijna binnen een half jaar. Ik kan je vertellen, het is telkens verschillend. Ik ben beide keren gecurreteerd. De eerste keer was een miskraam van, achteraf gezien, een 2 eiige tweeling. 1 is via miskraam gegaan, en 1 via curretage, deze kwam niet 'vanzelf'. Er zat 2 weken tussen van bloedverlies en buikkrampen. Hiervan was ik geestelijk echt kapot. Op 15 augustus had ik de tweede echo, deze was bij 13 weken zwangerschap. Met 8 weken was de eerste echo helemaal goed. Hartje klopte, en het was al een beetje een baby wat vorm betreft, dus dat zag er goed uit. toch zei iets in me dat het niet in orde was, ondanks misselijkheid, vermoeidheid, pijnlijke borsten (de doorsee zwangerschapsverschijnselen). Maar geen enkele vorm van krampen, bloed of slijm verlies was er om al een voorteken te geven.Toch vreemd hoe je lichaam je niet voor de gek houdt, want op de echo bleek dat het vruchtje een week daarvoor (12 weken) gestopt was met groeien...Echt niet leuk dus.
De curretage waar ik zelf om vroeg vond de volgende dag plaats. Om de baarmoedermond open te stellen moest ik de avond er voor enkele tabletjes hoog in de vagina in brengen.
Dit bracht echter een soort bevalling op gang met hevige krampen en uiteindelijk 's ochtends om 8 uur het vruchtje. Het was al helemaal 'compleet' met handjes voetjes, vingertjes, teentjes, oogjes neusje....wel heel vreemd om dat dan zo te zien....Het maakt het zo reeel.
Maar goed, daarna was het net een 'slagerij'. Het hield maar niet te vloeien. Ik had niet genoeg aan de grootste TENA lady, en liep letterlijk met opgerolde handdoeken tussen m'n benen. Direct naar het ziekenhuis waar ze me opnamen en een infuus gaven. Ik ben direct gecurreteerd, waarna de vloeiing minder werd. Nu 4 weken later heb ik nog geen bloeding weer gehad, dus ik ben benieuwd hoe lang dit nog uitblijft. Ondanks de veel grotere impact van de laatste curretage, heeft deze me achteraf veel minder emotionele problemen gebracht. Ik heb geen moeite met andere zwangere vrouwen, en ook geen dwang/must om direct weer zwanger te raken. Als het komt is het mooi, en zo niet, dan komt het later wel. Dit was de vorige keer wel anders.
Ik heb het gevoel dat je vanzelf wel voelt wanneer het 'goed' is. (maar dat kan ik ook wel mis hebben) Ik wens iedereen natuurlijk veel sterkte, en hoop voor ons allen dat het vroeg of laat toch goed komt! Denk maar zo, de kans dat het allemaal goed gaat, is groter dan dat het fout gaat! (Al weten we allemaal dat een gezond kind krijgen niet 'zomaar' even is, dat is een geschenk!) Kop op!

Bye

Hallo allemaal,
Verleden maand heb ik ook een miskraam gehad, dat was wel al de vierde. Ondertussen ben ik 37 jaar en heb heel veel schrik nooit kinderen te zullen hebben.
Hopelijk krijg ik snel mijn maandstonden, want dan kan ik weer beginnen tellen en hopen. Alhoewel ik een tof leven, een pracht van een man en veel vrienden heb, voel ik me soms zo leeg, alsof ik niet kan wat voor zovelen normaal is, al mijn vrienden en familie hebben kinderen. Herkent iemand zich daarin?

Ik heb vorig jaar (4 november) een mk gehad met 7w3d. Toen ik mijn eerste echo kreeg met 6w1d was het veel te klein. Onze droom werd uit elkaar gespat, ik voelde me zwanger, maar het vruchtje was al met ruime 4 weken gestopt met groeien. Ik zou met 8 weken een tweede echo krijgen maar kreeg met 7w3d dus een bloeding en de mk kwam zelf op gang gelukkig.

Even afgewacht op de volgende menstruatie en we zijn in januari opnieuw begonnen met het proberen... Eind januari werd ik helaas ongesteld. OP naar de volgende maand. Einde februari getest en ik was zwanger, twee duidelijke streepjes op de test. Wat waren wij gelukkig maar tegelijkertijd zo onzeker en bang. Bang dat het opnieuw mis zou gaan.

Met 6w1d kreeg ik een termijnecho. Wel een vruchtzakje, geen kindje. OPnieuw teleurgesteld en gaven onszelf de schuld, waarom lukte het ons nou niet. Ik wilde en week afwachten op de mk en kwam die niet zou ik worden gecureteerd.

Met 7w1d mocht ik terug op controle en kreeg ik opnieuw een echo, er was nu wel degelijk iets te zien en hartactie ook! Verbaasd maar o zo blij, ik ben al die tijd gewoon zwanger geweest maar vorige week was het te klein om op de echo te zien.

Nu ben ik vorige week met 8w3d opnieuw voor een echo geweest en alles was goed. Het was gegroeid en de hartactie was er nog steeds. Nu krijg ik met 10w3d nog een echo en is die goed, vertellen we de familie en vrienden op het 35 jarig huwelijksfeest (15 april) van mijn schoonouders dat ik zwanger ben van ons eerste kindje.

ik ben nu zeven weken en ik hoop dat alles goed verloopd het is mijn eerste kindje ben nu 26 jaar
maak me wel soms bezorgd schrik snel de laatste tijd
groetjes iedereen

Als ik dit zo lees krijg ik wel beetje schrik. Ik heb een eerste echo gehad op bijna 6 weken, er was nog niks te zien, enkel de vruchtzak, maar geen vruchtje. Nochtans als ik info op internet lees, moet je dan al een vruchtje zien en begint het hartje te kloppen vanaf 5-6 weken...

15 juni heb ik nog een afspraak. Maar ik ben wel bang...

Hallo iedereen,

Hier boven schreef ik al eerder een verhaal,maar eigenlijk nu pas hebben we definitief te horen gekregen wat er nou eigenlijk aan de hand was. Ik wil daarom mijn verhaal hier nog een keer wat uitgebreider neer zetten.

Op 8mei dit jaar gingen mijn vriend en ik naar de verloskundige,ik zou toen volgens mijn huisarts 8 weken zwanger zijn. Vol spanning brachten we dat bezoek,ik werd namelijk nog steeds ongi,en was er niet gerust op dat alles goed was. De inwendige echo wees uit dat het ws mis was gegaan,al heel vroeg...of dat ik nog maar heel kort zwanger was. De verloskundige vertelde dat we toch met het eerste rekning moesten houden,en dat er ws wel een spontane bloeding zou optreden indien het niet goed was.We maakten de afspraak dat we met 3 weken weer terug zouden komen voor een na controle,dan zouden we eventueel meer kunnen zien.

In die drie weken die volgenden bleef ik vloeien,ik belde de verloskundige,en die stuurde mij met spoed door naar de gyneacoloog voor een curretage. Daar aangekomen werd er een echo gemaakt,en wat bleek...er zat een heel klein vruchtje. Ook zei vertede dat het een hele vroege zwangerschap zou kunnen zijn,en dat de test (die we overigens 23 april hadden gedaan)misschien al heel snel had uitgewezen dat we zwanger waren.Volgens die berekening zouden we dan ongeveer 5 weken zwanger zijn. Met een eenigzinds toech wel blij gevoel gingen we weer terug naar huis,om over 2 weken weer bij de gyneacoloog terug te komen voor de vervolg afspraak. In die 2 weken die volgenden mocht ik nog een keer terug komen bij de verloskundige voor een inwendige echo. Op 28 mei was het dan zo ver. Vol spanning keken we op de monitor of er iets zat......en jawel,een heel klein vruchtje,met vruchtwater. Het was na de laatste keer wel degelijk gegroeid. De verloskundige waarschuwde wel dat het nog alle kanten uit kon gaan met deze zwangerschap, en het als nog zou kunnen uitdraaien op een miskraam. In de 1,5 week die daar op volgde gaat er van alles door je hoofd. Inmiddels waren we 8 weken verder en hadden we nog steeds geen definitiefe uitspraak of het nou wel of niet een goeie zwangerschap was.

Inmiddels had ik weer ongi moeten worden,maar dit bleef uit! Gelukkig,dachten wij,dat is vast een goed teken! Ook dat gaf ons weer enigzinds hoop dat het misschien toch nog een goeie zwangerschap was. En het feit dat er toch enige groei was te zien de laatste keer op de echo,en dat de baarmoeder met vruchtwater wel degelijk was gegroeid,stemde ons toch zeer positief. Toch hield ik steeds in mijn achterhoofd wat de verloskundige had gezegt. Gister 7 juni,was het moment eindelijk daar! Na 9 weken eindeloos wachten,en tergende onzekerheid,zouden we dan nu eindelijk weten of alles goed was.

Helaas het tegendeel was waar. Het vruchtje was met 6 weken gestopt met groeien. De baarmoeder was mooi uitgezet,en het vruchtwater was vollop aanwezig....maar het vruchtje was zo minuskul dat het absoluut geen goeie zwangerschap was. Op dat moment ga je door de grond. De onzekerheid is weg,en maakt plaats voor intens verdriet. Het ziet er niet naar uit de miskraam spontaan zal komen. Alles is keurig intact,en daarom moest er een afspraak worden gemaakt voor een curretage. Volgende week woensdag zal die gaan gebeuren. Nog een week wachten! Ik vind het een afschuwelijke gedachten,dat je zwanger bent,met een minuskul vruchtje in je buik wat toch niet meer verder zal groeien. Het lichaam wil niet accepteren dat het vruchtje dood is,en blijft daar door gewoon zwanger. Eigenlijk houdt je eigen lichaam je voor de gek. Voor mij mocht het vandaag al volgende week woensdag zijn. Dan is alles maar achter de rug. Het is verschrikkelijk om zo nog een week te moeten rond lopen,hopend dat het toch spontaan zal gaan gebeuren.

Zo zie je wel weer hoe verschrikkelijk groot het wonder is van een goeie zwangerschap. Het is niet zo vanzelfsprekend dat het altijd maar goed gaat. Je leest hier de verhalen,en je hoort ze om je heen,en dan denk je....dat zal ons toch niet gebeuren? Het tegen deel is helaas waar.

Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen die het zelfde heeft mee gemaakt,en voor die genen die wel een goeie zwangerschap hebben,heel veel geluk.

hallo
ik heb 24 mei ook een miskraam gehad
begon licht te vloeien en daarna veel stolsels.
maar ben tot nu toe nog steeds niet ongesteld geworden en zou wel graag weer zwanger willen zijn
ik weet ook niet hoe lang t duurt voordat je ongi word??
wie weet dat??
sterkte iedereen die een miskraam gehad hebben,