Zal het ooit nog eens lukken?
Door Katje op 05/09/2005 - 14:57:
April 2005
Ik ben bijna 34 en heb een zoontje van 6. Al een 3-tal jaar willen we dolgraag een tweede kindje, maar de natuur heeft daar al een paar serieuze stokken in de wielen gestoken...
Eind 2003 waren we héél gelukkig toen bleek dat ik zwanger was. Maar helaas, kreeg ik een paar dagen later een miskraam (op 6 weken). Daar was geen directe aanleiding voor. Volgens de huisarts gebeurt zoiets éénmaal op de vier.
In september 2004 lieten we het sperma van mijn man testen. Puur uit nieuwsgierigheid en eigenlijk gewoon om gerustgesteld te worden dat op dat gebied alles oké was. De testen wezen aan lichte vorm van teratozoospermie (zaadcellen met abnormale vorm) aan, maar volgens de gynaecoloog was dat geen reden tot paniek. Dus vol goede moed besloten we om de natuur gewoon haar gang laten gaan. Ik liet me niet testen en slikte niets.
Eind februari 2005 werd ik weer zwanger. We waren door het dolle heen want mijn jongere zusje was net op hetzelfde moment ook zwanger van haar tweede! We zagen het al zó voor ons, bolle buikjes, kleertjes kiezen, samen wandelen met de baby’s enz…
Maar opnieuw trad er een bloeding op in de 6e week, ditmaal ging het echter gepaard met een verschrikkelijke buik- & rugpijn aan mijn rechterzijde. Op de spoedafdeling van het ziekenhuis bleek dat het om een “buitenbaarmoederlijke” ging.
De dag daarna onderging ik een laparoscopie, een incisie in de rechtereileider en een curettage. Het was verschrikkelijk om op de afdeling materniteit in een ziekenbed te moeten liggen. Zelfs de verpleegsters lijken je te mijden omdat ze zelf ook niet goed weten hoe te reageren op je tranen...
Begin deze week - een 20-tal dagen na de operatie - kreeg ik dringend een spuit Methotrexaat (een antikankerproduct) toegediend, omdat ik opnieuw geteisterd werd door hevige pijnen en mijn zwangerschapshormoon pijlsnel terug naar boven schoot! Door gebruik van dit medicijn is het wel uitgesloten om 3 à 4 maanden zwanger te raken omdat het een gevaar betekend voor het vruchtje. Het stopt namelijk de celdeling en zou voor een spontane abortus zorgen.)
Hopelijk maakt deze paardenremedie eindelijk komaf met die persisterende trofoblast (aanwezig blijvend molaweefsel) en kan ik eindelijk dit donkere blad voorgoed omdraaien.
Als mijn zwangerschapshormoon niet genoeg daalt - of erger, als het stijgt - dan word ik volgende week opnieuw geopereerd en zal mijn eileider verwijderd worden.
De factor leeftijd, het feit dat mijn man "gemiddeld" vruchtbaar is, de grote kans op nog eens een BBZ, ... Alles dwaalt door mijn hoofd. De gynaecoloog raadt ons IVF aan, maar daar is mijn man niet zo voor te vinden (al die pijnlijke testen, veel hormonen slikken, de hoge kosten, heen en weer lopen + afstand naar een erkende fertiliteitkliniek, ...).
Misschien was ik liever meteen mijn eileider kwijt, want al kiezen we nu toch voor de natuurlijke gang van zaken, er zal altijd een vrees blijven bestaan om nog eens zoiets mee te maken.
Katje
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 06/09/2005 @ 11:10 
Misschien domme vraag, waarom moet de eileider eruit? Wat gebeurd er als dat niet wordt gedaan?
Door: Katje op 07/09/2005 @ 13:42
VERVOLG van mijn verhaal...
Op 17/03 moest ik dan toch nog eens onder het mes voor diezelfde buitenbaarmoederlijke. Blijkbaar was de medicatie niet genoeg om alle 'restjes' uit te roeien. Hoe erg ! Ik voelde me boos en ontzettend triest.
Hoe dan ook, latere testen (hysterosalpingografie linkereileider & test van Hühner) waren dan weer wel ok. Als ik het wens mag ik nu Clomid slikken en indien de samenstelling van de slijmvliezen in de baarmoeder goed zijn, maak ik zo nog kans op bevruchting (ev. zelfs via inseminatie).
Maar ik zie het niet meer zitten. Voor 't eerst laat ik de moed zakken. Ik heb maandelijks amper 5 % kans om op natuurlijke wijze zwanger te geraken.
Groetjes,
dank voor het lezen van mijn/ons verhaal,
Katje
Door: Anoniem op 08/09/2005 @ 12:26
Hei Katje , hoe erg allemaal !!
Ik heb ook een zoontje van een jaar en half en wij zijn ook al lang bezig voor een tweede kindje maar het lukt ook niet !! Je zou er de moed van opgeven, maarja als de natuur zo beslist !! Ik wil het nie altijd zeggen tegen vrienden en familie maar diep van binnen doet het zo'n pijn dat het nie lukt en telkens al die vragen van mensen en is de tweede al op komst, hoe moet je je dan altijd voelen é !! Ik zou willen dat ik het aan niemand verteld had zodat ze niet iedere maand komen vragen of ik al zwanger ben !!
Ik hoop voor jou dat er nog een broerke of zuske bijkomt !!
groetjes xxxxxxxxxxxxxx
Door: Een moeder op 08/09/2005 @ 23:18
Ik wil je heel, heel veel sterkte wensen Katje
, en eens zal het lukken...5% = 5% !Door: Elke (profiel) op 09/09/2005 @ 17:48
hallo,
Mijn schoonzus heeft ook een BBZ en het jaar nadien een molazwangerschap. Ze mocht een jaar niet zwanger worden. Ze is nu toch 18 of 19 weken zwanger!
je ziet, het kan lukken he!
Veel sterkte en succes en zeker de moed niet opgeven!
Door: Anoniem op 12/09/2005 @ 21:27
Een vriendin van ons heeft ook een BBZ gehad, en een miskraam en ook die medicijnen genomen waar je het over hebt. Het was een moeilijke periode maar uiteindelijk is zijn na enkele IVF pogingen toch zwanger geworden. Het heeft lang geduurd maar eind goed al goed. Ondertussen is zij ook een trotse mama geworden. Hou de moed erin.
Door: lorena (profiel) op 15/09/2005 @ 14:15
hai,
wat heb je meegemaakt zeg!
wij hebben een dochter van bijna 3 jaar en zijn nu ook een jaar bezig voor nr 2,dit lukt nog niet..
zaad is getest en is prima,mijn cyclus is goed,ovtestjes geven aan eisprong maar tot op heden geen geluk.....ik heb ook spijt dat je aangeeft in je omgeving dat we bezig zijn,iedere keer van:nog niet gelukt!!!zelfs vriendinnen om me heen die zwanger zijn van de 2e vinden het moeilijk om het me te vertellen,net of ik een ziekte heb.....
ik hoop echt dat je de moed niet opgaat geven,en dat je zeker in de toekomst nog een gezond babytje mag ontvangen in je armen, gelukkig hebben we allen een kindje om veel van te houden...maar toch
groetjes lorena
Door: Gea op 18/09/2005 @ 12:04
Hallo Katje,
Ik vind het heel erg wat jullie allemaal meemaken,maar waarom gaan jullie niet eens naar een homeopaat,zelf ben ik onder behandeling van een homeopaat omdat ik 4 miskramen heb gehad,de huisarts doet er weinig aan en de gyneacoloog nog minder,via via ben ik naar de homeopaat gegaan,deze is ook iriscopist en gaf aan dat mijn baarmoeder maar voor 90% werkt,we zijn nu 7 weken verder en mijn baarmoeder werkt nu voor 95% en ik voel me geestelijk ook beter,misschien heb je hier niks aan maar ik wilde je deze mogelijkheid toch voorleggen,ik wens jullie heel veel sterkte toe.
Groeten Gea
Door: hellebrekers simone op 15/01/2006 @ 00:28
Ik kan perfect begrijpen hoe je je voelt. Na vijf jaar proberen was het eindelijk zo, maar het heeft niet lang mogen duren. Na 6 weken had ik een miskraam. Toen zijn we er verder mee gegaan en onze gynecoloog besloot om een inplanting te doen. Het was al van de eerste keer gelukt. We waren zo gelukkig. Toen we de eerste keer een echo gingen laten maken storte onze wereld in. Volgens de bloedtest was ik zwanger maar op de echo was niks te zien. De gynecoloog dacht dat het weer een miskraam zou zijn en heeft verder niks gedaan. Na een week kreeg ik ontzettende pijn in mijn buik en ben ik onmiddellijk naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek dat mijn eierstok (waar het vruchtje zich genesteld had) gesprongen was. Dien acht ben ik nog geopereerd en hebben ze de eierstok weggehaald. Ik ben nooit zo verdrietig geweest als toen. Ik dacht dat het met 1 eierstok nooit meer zou lukken. 2 maanden erna ben ik begonnen met clomide en bingo. Gelukkig ging het nu wel goed. Ik ben bevallen van mijn dochtertje iris op 29/02/2004.
Ik heb altijd al meerdere kinderen gewild en we zijn dan direkt opnieuw begonnen. In juni 2005 was ik weer zwanger maar het ging opweer mis. De eerste keer dat we voor een echo gingen klopte het hartje nog maar niet snel genoeg volgens de gynecoloog. en inderdaad na een week was het gedaan. Weer het ziekenhuis in, weer een curtage.
Nu ben ik weer 4 maanden clomid aan het nemen en vandaag heb ik de test gedaan en het was positief. Ik weet niet of ik blij mag zijn want die angst dat het weer misgaat blijft me achtervolgen.
Ik wens jullie heel veel moed en sterkte
Door: rachel op 26/03/2006 @ 18:36
Hallo Katje,
Ik vindt het heel erg wat je doormaakt, ik weet een beetje wat je doormaakt, wij hebben zelf een dochtertje van 2 jaar en vonden het wel een mooie leeftijd om te kijken of we misschien nog een broertje/zusje voor Nikita kregen, ik was afgelopen novenber gestopt met de pil en was eigenlijk 3 weken daarna al zwanger, wij waren op dat moment op vakantie in Amerika toen we de test deden. We waren zo blij en hebben de feestdagen dan ook dankbaar gevierd. Al de dag voordat we weer naar huis gingen kreeg ik een naar gevoel in mijn buik, ik heb toen een 1 uur in bad gelegen en toen ging het gelukkig weer. Dus bij thuis komst gelijk een afspraak gemaakt bij de dokter en deze zei dat ik ongeveer 6 weken zwanger was, en kreeg dan ook een briefje voor de verloskundige praktijk. Alleen kreeg ik 2 dagen later weer hevige buik pijn en verloor nu ook bloed. Hierop heeft mijn man de verloskundige gebelt en deze zeiden dat het waarschijnlijk een beginnende miskraam was en dat ik de volgende dag een echo moest laten maken. Op echo was niets te zien en ik moest maar weer een test doen, welke gewoon positief was, hierop moest ik bloed laten prikken voor mijn HCC gehalte, deze was vrij hoog en er werd weer een echo gemaakt, en toen werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis want ze wilde er geen uitsluitsel over geven. De volgende ochtend kon ik bijna mijn bed niet uitkomen van de pijn, maar moest toch naar het ziekenhuis, gelukkig ging mijn moeder met me mee, in het ziekenhuis aangekomen bleek ik met spoed te worden opgenomen i.v.m. een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Mijn eilleider was gesprongen en had al veel bloed in mijn buikholte. Dit is nu bijna 10 weken geleden en zijn sinds 4 weken weer aan het proberen om zwanger te worden. Alleen ben ik nu 3 dagen over tijd en heb vandaag een test gedaan alleen deze was NIET positief. Dus misschien dat ik er teveel mee bezig ben en dat door stress mijn menstuatie uitblijft????? Ik weet het niet, we blijven hopen alleen ik ben zo bang dat het niet meer lukt.
groetjes Rachel
Door: tr020202 op 11/04/2006 @ 19:29
Hoi Katja, moet morgen naar de dokter omdat mijn hcg waarde in mijn bloed veel te laag is en men denkt dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap heb, ik hoop dat ik zo sterk ben als jij als ik het resultaat hoor van de dokter, laat je wel iets weten
Door: Anoniem op 29/05/2006 @ 12:25
Hallo Katje,
Ik voel met je mee. Het is bij mij ook heel moelijk geweest om voor de tweede maal zwanger te worden. Ik heb een zoontje van ruim 4 jaar en toen hij bijna 2 jaar werd wilde wij graag een tweede kindje. Bij de eerste was er geen vuiltje aan de lucht dus hadden wij gedacht dat het deze keer ook wel zonder problemen zou verlopen, echter dat was niet het geval. Het duurde enige tijd voordat ik weer zwanger raakte maar toen het zover was waren we erg blij maar met 6 weken kreeg ik een miskraam en dit senario heeft zich nog 3 maal herhaald totdat we ondezoek hebben laten doen naar de oorzaak van deze miskramen. De oorzaak was een chromosomentranslocatie waardoor de chromosomen balans zodanig verstoort kan worden dat de kans op een miskraam 60% is bovenop het normale risico. In februarie heb ik voor de 5e maal een miskraam gehad en we vroegen ons toen sterk af of het nog wel verstandig was om hier mee door te gaan we hebben het even op een laag pitje gezet om over onze toekoms na te denken tot ik na een tijdje merkte dat ik al enige tijd niet ongesteld geworden was toen heb ik toch een test gedaan en ongeloofelijk maar waar ik was weer zwanger en nu gaat het goed ik ben inmiddels 13 weken zwanger en het gaat heel goed dus de wonderen zijn de wereld nog niet uit en blijf hopen na regen komt zonneschijn
Door: Anoniem op 03/01/2007 @ 02:33
Hallo Katje,
Je verhaal raakt me. Ook ik heb een BBZ gehad.
Terwijl we al een gezonde zoon van 4 hadden, overkwam ons dit. Ik ben blij dat ik je verhaal heb gelezen, want persoonlijk vind ik, dat er weinig over te vinden is. Dit is mijn verhaal:
Op een ochtend kreeg ik, net als jij, hevige krampen in mijn buik en rug. Ik dacht dat er een hevige menstruatie aan zat te komen, dus probeerde ik een beetje te ontspannen, maar de pijn werd als maar erger. Ondanks dat ik met de pil was gestopt en daarna een regelmatige cyclus had, ben ik toch een test gaan halen. Deze bleek tot mijn grote verrassing positief! Maar goed, de vreugde was natuurlijk van korte duur, want ik dacht dat mijn lichaam inmiddels bezig was de vrucht af te stoten. Toch besloot ik de huisarts te bellen. Hij bevestigde mijn vermoeden, ik had een 'miskraam' gehad.
De dag erna, hield de pijn aan en werd uiteindelijk ondraaglijk. Wederom belde ik de huisarts en uiteindelijk verwees hij me door naar de gynaecoloog. Na een echo bleek dat ik een BBZ had (ik had geen idee waar hij het over had, ik hoopte alleen maar dat hij de pijn kon stoppen). Het bleek dat de 'vrucht' al zo'n 8 weken oud was. Ik stond voor een raadsel, want ik was wel steeds 'gewoon ongesteld' geweest! Op de dag nauwkeurig!
Maar goed, de gynaecoloog vertelde me wat er ging gebeuren en alles zou goed komen. Nog diezelfde avond werd de eileider schoongemaakt en mijn kans op een 'normale' zwangerschap was dan weer net als daarvoor.
2 Weken na deze 'ingreep' kreeg ik dezelfde klachten (dit viel me ook op in jouw verhaal!!)Hevige pijn in buik en rug. Ik besloot meteen bij de huisarts langs te gaan. Hij vermoedde dat er iets van een ontsteking in de baarmoeder of eileider zou zitten, dus werd ik weer doorverwezen naar de gynaecoloog. Weer een echo en wat bleek... (ik moet weer aan jouw verhaal denken) de celdeling in de eileider was doorgegaan, omdat meneer de gynaecoloog niet alles had weggehaald. Oke, ik weet ook, dat waar gewerkt wordt, fouten worden gemaakt, maar hij was nalatig geweest! Hij had gelijk na de eerste ingreep mijn bloed moeten testen om te kijken of het HCG- hormoon nog aanwezig was, dit had heeft hij dus niet gedaan! Bovendien was er een rapport van de patholoog anatoom aanwezig, waarin stond dat na de eerste ingreep, niet de 'volledige vrucht' was weggehaald. Hierover ben ik niet ingelicht, wardoor ik een wandelende tijdbom was ( de vrucht kan knappen in de eileider en dan moet je binnen enkele uren in het ziekenhuis zijn, anders overleef je het simpelweg niet). Ik werd met spoed geopereerd en de eileider is ook verwijderd, dit hebben ze gedaan, omdat de eileider anders zo beschadigd raakt, dat het met eventuele andere zwangerschappen alleen maar meer problemen kan geven.
Na 4 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen (ik werd er , precies zoals jij zegt, behandeld alsof ze niet wisten wat ze met me moesten) kwam de gynaecoloog persoonlijk zijn excuses maken, over zijn enorme blunder. Eerlijk gezegd, heeft dat me best goed heeft gedaan. Hij was in ieder geval mans genoeg om zijn fout toe te geven.
Dit neemt echter niet weg, dat de gevolgen ervan, nog steeds merkbaar zijn. We proberen weer zwanger te worden, maar het is gewoon puur geluk hebben. De eisprong vindt iedere cyclus in een van de twee eierstokken plaats. als je pech hebt, kan dat dus betekenen, dat dat een aantal maanden juist in die eierstok gebeurt, waar geen eileider meer is.
Ik ben nu 32 jaar en het klokje tikt door... Ook ik hoop dat er nog eens een dag zal komen, dat ik zo'n mooi klein popje in mijn armen mag houden. Kat, geef de moed niet op, probeer te genieten van wat je hebt. Voor ons komt er vast nog eens een zonnestraal bij!!
Misschien is het een tip, om nog eens een afspraak met de gynaecoloog te maken, die je destijds heeft geopereerd. Het kan een hoop opheldering geven, ook al heb je er voor je gevoel niet veel aan.
Heel veel sterkte!! XX
Door: Katje op 27/03/2007 @ 16:23
VERVOLG (en slot!) van mijn verhaal.
------------------------------------
Eerst en vooral : dank voor jullie lieve reacties en de steun die ik kreeg via de site.
Jullie berichtjes hebben me echt geholpen !
We zijn ondertussen weer een HELE TIJD verder... En ik maak speciaal even tijd om ons verhaal af te sluiten... met een HAPPY END !
Ja, jullie lezen goed : ik heb ongelooflijk goed nieuws; we zijn sinds 28/08/07 de euforische, super-gelukkige ouders geworden van een gezond, wondermooi meisje !!! Onze Sirine is een mirakeltje waarvan enkel wij de prijs kennen.
Toen ik eind januari zwanger bleek te zijn was de schrik aanvankelijk groter dan de vreugde.
Ik slikte niets, de bezoekjes naar de fertiliteitskliniek waren achter de rug, ... het hoofdstukje 'Tweede kind' was wat ons betreft helemaal afgesloten. Ik gaf mezelf nog de tijd tot mijn 35e verjaardag in september (symbolisch) en daarna hoefde het al helemaal niet meer voor mij. Ik had mijn portie leed gehad en vond het onnodig om nog maandelijks dat klein, venijnig stemmetje hoopvol te horen piepen : 'misschien wel deze maand???' ... Neen, dan nog liever een anticonceptiepil slikken, wetende dat het over is. Een mens kan hopen, maar er zijn grenzen. Het is geen leven meer !
Ik vond het trouwens ongeoorloofd om na mijn 35e nog zwanger te zijn (leeftijdsgebonden risico's).
Daarbij, het leeftijdsverschil met mijn zoon zou ook te groot zijn geweest.
En toch heeft een klein 'magisch' zaadje (zo noemen we haar) net op D-Day de weg gevonden naar mijn enige eileider ! (N.v.d.r. mijn man werkte toen nog 's nachts en onze "knuffelpauze's" waren trouwens héél schaars te noemen !)
De eerste vier maanden kon ik absoluut niet genieten van mijn zwangerschap.
Ik kreeg 's nachts paniekaanvallen, had nachtmerries over gehandicapte kindjes, miskramen, dode baby's enz. Mijn man kon me niet geruststellen en ik kreeg zelfs ruzie hierover met hem.
Uiteindelijk heb ik op 15 weken zwangerschap op eigen initiatief een vruchtwaterpunctie laten uitvoeren en de goede uitslag ervan heeft mijn angst toch voor een groot deel kunnen wegnemen.
Er traden nog wel een paar complicatietjes op rond de 8e zwangerschapsmaand : diabetes + slecht werkende schildklier. Ik voelde me toen boos op de gyn omdat ik een hele tijd opgevolgd werd door de vroedvrouw. Deze laatste merkte niet op dat ons dochtertje nogal 'zwaar' was en ik liep waarschijnlijk al een hele tijd met klachten zonder er erg in te hebben. Ik dacht dat mijn oververmoeidheid te wijten waren aan de hete juni en juli maanden ...
Ik vroeg me vooral af of dit gevolgen kon hebben voor onze baby. Hoe dan ook : strenge regime + pilletjes slikken geblazen tot ver na bevalling ...
Eén week vóór geplande uitgerekende dag moest ik binnen voor een ingeleide bevalling. Had ik nog een of twee weken langer gewacht, dan zou het voor mij gegarandeerd keizersnede betekenen. Ons meisje woog toen 3.900 kg, was meer dan volgroeid en dus eigenlijk best klaar voor deze wereld.
Dus : papa & mama met vol valiesje, lege maag maar bonzend hartje naar kliniek op maandagmorgen.
Grote broer bij oma (dank oma!).
Rond half tien kreeg ik een soort zetpil om de baarmoedermond te verzachten en rond 10u braken ze manueel mijn vliezen (aangenaam is anders).
Rond 12u30 is mijn man nog gauw iets gaan eten en we dachten dat het nog zeker tot 16u zou duren. Maar tegen half twee was ons princesje daar al !
Het was zelfs te laat voor een peridurale; I did it all by myself !!!
Ons geluk was/is onbeschrijfbaar !
We konden ze eindelijk tegen ons hart drukken !
Jàren wachten voor dit mooie cadeau...
Ook grote broer is dolgelukkig. Hij behandelt zijn zusje als een schat. Hij is ongelooflijk fier en er is geen greintje jaloezie te bespeuren. (Ik denk dat het leeftijdsverschil daarvoor toch wel een voordeel is).
En nu ... is ons meisje bijna zeven maanden. Een wolk van een baby. De eerste glimlach, de eerste tand ... dat we het nog allemaal mogen meemaken. Wie had dat durven hopen ?
Verhaal vergeten en gedaan ? Neen, neen ! Ik denk nog héél dikwijls aan onze lijdensweg (tranen springen me trouwens spontaan in de ogen.)
Het is heel moeilijk, heel zwaar om jee 'on-vruchtbaarheid' (in welke vorm dan ook) te verwerken.
Geen kindje kunnen 'krijgen' is in mijn ogen het ergste wat een vrouw kan overkomen ... Want zo is het : je kindje KRIJG je. Daar kies je zelf niet voor, je hebt eigenlijk weinig in de pap te brokken.
Ik leef echt mee met alle vrouwen die het zwaar te verduren hebben. Dat gevoel zal ik altijd blijven hebben, dank ik.
Ik wens hierbij uit de grond van mijn hart iedereen goede moed en succes.
Volgens mij heeft iedereen recht op een stukje geluk !
Dikke kus en nogmaals dank aan alle lezers.
Katje
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.