Toch ging het mis...
Door Ingrid op 23/09/2005 - 00:42:
Het is nu wel moeilijk om al die verhalen te lezen. Toch heb ik er veel aan om te lezen hoe anderen ermee omgaan. Door ook mijn verhaal neer te schijven, geloof ik dat ik al heel wat kwijt ben.
April 2005
Vrijdag zou ik 10 weken zwanger zijn en maandag zouden we voor de eerste keer naar de verloskundige gaan.
Donderdagmiddag had ik bruinverlies en ik kreeg erge schrik. Mijn man kwam thuis om te eten en ik moest erg huilen. Ik heb meteen de dokter gebeld om te vragen wat ik nu moest doen. Zij vertelde dat het vaker voorkwam en dat zij niet aan een miskraam dacht. Ik was redelijk gerustgesteld.
Later die middag werd het wat roder en toen ik het mijn man belde, heeft hij meteen de dokter gebeld dat we diezelfde dag nog wilden langskomen voor een onderzoek. Ze heeft gekeken en alles was nog goed. Wij waren natuurlijk tevreden.
Ze belde de dag erna toch even weten hoe het was en toen heeft ze een afspraak op maandag bij de gynaecoloog gemaakt. Op vrijdag had ik dus nog steeds bruinverlies en ik had toch mijn twijfels. Maar toch met goede moed de dag door…
Zaterdag werd het erger en het kwam nu ook vanzelf eruit; wat de dagen eerder alleen met afvegen op het toilet gebeurde. Ik heb me die dag erg rustig gehouden, al wist ik dat dit waarschijnlijk niet zou helpen, maar dan had ik in ieder geval mijn best gedaan.
Zondag werd het nog meer en ik was ook erg moe. Nog steeds met het idee dat het vaker voorkwam en het toch wel goed zou komen. Collega’s van mijn man hadden het ook gehad en daar was ook alles goed mee: was mijn gedachte.
Rond 5 uur kreeg ik krampen, net als tijdens mijn menstruatie. ’s Avonds waren ze echt niet meer uit te houden. Veel erger. Ik wist niet hoe weeën voelen, dit was mijn eerste zwangerschap, maar ik denk dat ik het nu wel weet.
Toch naar bed gegaan met het idee, morgen weten we meer als we de echo hebben laten maken. Ik werd steeds wakker van de pijn. Om 3 uur moest ik naar het toilet en het was nog hetzelfde. Om 5 uur moest ik weer en toen voelde ik dat ik iets verloor. Ik heb gekeken en er zat een leverkleurig stukje in, iets groter dan een pinda. Ik wist meteen dat ik mijn kindje kwijt was. Ik heb mijn man wakker gemaakt en ik kon alleen maar huilen.
Toch ben ik weer in slaap gevallen en naar de gynaecoloog gegaan. Daar kregen we dus de bevestiging dat we een miskraam hadden gehad. Het was waarschijnlijk al met de 5 weken gestopt met groeien. We waren erg verdrietig, maar ook gerustgesteld. We zaten nu niet meer in twijfels, want die ongerustheid was heel vervelend.
Nu ben ik dus weer een dag verder en ik zie veel zwangere vrouwen en vrouwen met kindjes. Zeer vervelend... Maar ik kom er wel weer bovenop. Mijn man is erg lief voor me en we zien wel hoe het verder loopt. We willen heel graag een kindje, dus we gaan het zeker weer proberen.
Zo, dat lucht wel op. Fijn dat ik hier mijn verhaal kan plaatsen...
Ingrid
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 23/09/2005 @ 09:08 
ik snap heel goed hoe je je voelt.Wij hebben het verleden jaar twee keer meegemaakt.Al die mensen met kinderen het is niet eerlijk en jij bent een veel betere moeder waarom hun wel en ik niet.Op die vragen komt nooit een antwoord.Mensen om je hun denken het ook goed te doen met opmerkingen je bent nog jong,je kan toch zwanger raken.Probeer hier niet naar te luisten het maakt je alleen nog maar verdrietige.Praat er over met elkaar en hou je man goed in de gaten,die proberen zich groot en sterk te houden voor jou,maar ook hun zijn een kindje verloren.
Het komt allemaal wel goed.Ik hoop dat je snel weer zwnager raakt en dat dan alles goed gaat,probeer er dan van te genieten,is moeilijk de angst blijft altijd dat ervaar ik nu zelf ook je leeft niet op een roze wolk dat begint pas op het moment dat het er is.Heel veel sterkte en probeer elkaar te steunen,ga een weekend weg ontspannen .Heel veel sterkte en geluk
Hallo ,
Nadat mijn schoonzus vorig jaar een miskraam kreeg, volgde ikzelf ook na 3 maanden.Wat een verdriet....
Mijn schoonzus werd weer zwanger , en niet al te lange tijd erna ik ook , wat een geluk....
Helaas bij mijn schoonzus ging het weer mis, en ondertussen verliep mijn zwangerschap goed.
Inmiddels was mijn schoonzus weer zwanger, en afgelopen maand toen ik bevallen ben, wisten we dat dit ons jaar zou zijn.Allebei met de kerstmis een kleintje op schoot.
Helaas... vandaag op 32 weken mocht het weer niet zo zijn.Vreselijk, het verdriet is niet te verwoorden....
Door: Anoniem op 23/09/2005 @ 22:46
Ik heb 3 en halve week geleden zelf ook een miskraam gehad.
Mijn omgeving reageerde "geschokt", terwijl ik er toch redelijk nuchter onder was.
Het is was pas onze eerste poging en ik al na 3 maanden zwanger.
Iedereen denkt dat ik de klap nog krijg, maar ik heb zoiets van:
Dit kindje had geen kans op een gezond leven en dit moest gewoon zo zijn. Wij waren in eerste instantie ook "voorzichtig optimistisch" en niet net als heel veel aanstaande ouders "dol enthousiast". Ik heb tegen mijn vriend gezegd ik ben pas blij als ik die enge eerste 3 maanden voor bij ben.
2 weken voordat de miskraam zich aankondigde zei ik tegen mijn vriend: Ik heb het idee helemaal niet meer dat ik zwabger ben. Niet misselijk, geen opgezette borsten meer enz....Misschien heb ik TOEN al heel bewust afstand genomen van dat kleine "koekiemonstertje" wat in mij zat.
Wij worden echt nog wel een keertje papa en mama daar ben ik van overtuigd...Voor alle stellen die een miskraam meemaken:
Beleef het op je eigen manier, niemand kan zeggen hoe jullie moeten reageren en hoe jullie je moeten voelen. Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier.
STERKTE
hoi ,
ook ik heb gister een miskraam gehad, de tweede 4 jaar geleden is ons dit ook al overkomen.
tussen de miskramen in hebben we een gezonde dochter van nu bijna 9 maanden gekregen.
dat neemt niet weg dat je je weer net zo "leeg"en eenzaam voelt als wanneer je nog geen kinderen hebt.
ik heb veel steun aan mijn man , maar de pijn die je als moeder voelt kan niemand je wegnemen ook niet door te zeggen dat het wel allemaal goed komt of door te zeggen dat er iets mis zou zijn met dit kindje,
je gaat gewoon door een rouwproces heen en dat moet je aanvaarden zo zwaar als dat ook is.
Groetjes Joyce
Door: Margje (profiel) op 25/09/2005 @ 15:25
Hoi
Ook ik heb een miskraam meegemaakt bij mijn eerste zwangerschap. Hoever je ook bent het is niet leuk om mee te maken. Wij waren zelfs al voor bezoek bij de verloskundige geweest en hadden het dus al aan een heleboel mensen verteld en toen kreeg ik op 13 weken een miskraam. Wij zijn vrij snel daarna verder gegaan met opnieuw zwanger worden en gelukkig telde ik snel aan. Dan breekt er eigenlijk een nog spannendere tijd aan ivm met de tijd van je miskraam, maar hoe blij wij al waren dat we met 8 weken een echo hadden en het hartje zag kloppen. Wat bij mij even minder was is dat ik was uitgeteld op de dag dat ik het jaar daarvoor een miskraam had gehad. De dag zelf is gelukkig zonder problemen voorbij gegaan en een week later is onze dochter geboren.
Ieder gaat er op zijn eigen manier mee om en beleeft het anders. Het belangrijkste is er over kunnen praten met je familie en vrienden want dan kun je het een plekje geven.
Groetjes Margje
Door: Anoniem op 25/09/2005 @ 16:25
Ik heb gister ook een miskraam gehad mar ik moet morgen weer naar het ziekenhuis want ze weten niet of het een buitenbaarmoederlijk zwangerschap is of echt een miskraam. ik voel me zo klote en ben bang voor wat nog komen gaat.
Door: Anoniem op 26/09/2005 @ 09:44
Hallo,
Ik heb 2 miskramen gehad precies een jaar na elkaar. Ik zag mezelf helemaal kinderloos door het leven gaan. Gooide mezelf ook helemaal in de stress, zodat ik geen cyclus meer had. Uiteindelijk ben ik bij de gynaecoloog beland. Na 1,5 jaara van proberen en miskramen werd ik uiteindelijk zwanger. De eerste maanden vond ik erg spannend. Afgelopen februari hebben we een gezonde dochter gekregen, die inmiddels alweer 7 maanden oud is. Inmiddels ben ik alweer 18 weken zwanger. Erg snel, maar wij dachten het zal zo'n vaart wel niet lopen met onze voorgeschiedenis. De kinderen schelen straks 1 jaar. Zo zie je maar na heel veel verdriet kan het opeens erg snel gaan. Blijf vertrouwen hebben in je lichaam.
Door: ingrid (profiel) op 29/09/2005 @ 00:02
lieve meiden allemaal veel sterkte ik weet wat jullie meemaken ingrid
Door: Anoniem op 06/10/2005 @ 11:42
Ik zit nu gekluisterd achter mijn scherm de verhalen te lezen. Ik heb twee schatten van kinderen en we wensen een derde. In jan was ik zwanger, maar na 10 weken liep het mis. Een curettage tot gevolg en ziek zijn van de hormonenpreparaten nadien. We hadden het reeds an onze omgevng meegedeeld en de reacties waren zeer verdeeld. We kregen van heel wat mensen te horen of we wel wisten wat we deden aan een derde kind beginnen op zulk een korte tijd. Toen we iets later het verlies meedeelden, kregen we te horen dat we niet moesten wanhopen. an wat mensen vernamen we niets. Omgaan met verdriet is niet zo evident, dus zeggen ze eerst niets en na een paar maanden, doen ze of er niets gebeurd is. Slechts 1 persoon vroeg me in augustus he het ermee was. Dit was de uitgerekende dtum voor ons derde kindje. Ik kon haar wel omhelzen.
Vol goede moed willen we nog steeds ons derde kindje. Het voelt aan als het vierde. Nu ben ik 5 weken en ben er vrij zeker van dat ik terug een miskraam heb. Ik heb buikpijn, constant het gevoel ongesteld te worden, ...
Morgen mag ik gelukkig reeds bij de gynaecoloog komen op controle. Ik kijk er dubbel naar. Ik hoop op goed nieuws, maar verwacht weer een teleurstelling. Ik weet echter niet of ik anderen nog deelachtig ga maken in mijn verdriet. Ik heb net het gevoel veel steun van hen te mogen verwachten.
Ik voel me erkend door de verhalen.
Door: Anoniem op 10/10/2005 @ 12:41
2 weken terug heb ook ik een miskraam gehad. We hadden zo naar dit kindje uitgekeken het was zeer welkom en gepland. Ik was 9 weken en 5 dagen in verwachting. Vanaf de vrijdag had ik wat bruin bloed verlies en heb ik dus de dokter gebeld. Dit kwam vaker voor en was waarschijnlijk een innestelings bloeding. maar zaterdag was het nog steeds zo. Zondagochtend had ik steken in mijn buik en last van mijn onder rug. dit bleef de hele dag doorgaan en 's avonds kon ik het niet meer uithouden. Toen ik naar de wc ging kwam alles eruit. Veel bloedverlies. Ik wist niet wat ik ermee aan moest en ben meteen naar de dokter geweest. Die constateerde een miskraam. Ik voel me nu nog leeg van binnen. Maar we weten wel dat deze miskraam spontaan door het eigen lichaam is ontstaan. We hadden er zo op gehoopt dat het allemaal goed zou gaan en hebben nu toch een lege plek in ons hart. Maar doordat het niet onze keuze was hebben we het toch een plekje kunnen geven al is het moeilijk. Voor de zekerheid hebben we toch nog een echo laten doen (deze stond al gepland) maar er was niets meer te zien. Ik wens iedereen veel sterkte om toch dit verlies te verwerken.
Door: Anoniem op 11/10/2005 @ 20:29
Ook wij hebben 2 miskramen gehad. De eerste in november 2004 en de tweede in april 2005. Tot op heden ben ik niet weer zwanger geworden.
We hebben er steeds meer verdriet van, omdat onze wens zo groot is. Om ons heen wordt iedereen zwanger en het is soms moeilijk om heel blij te zijn voor anderen.
Wij hopen heel erg dat wij snel zwanger zijn en dat alles goed mag gaan, maar de onzekerheid of wij ooit papa en mama zullen worden blijft...
Door: Anoniem op 26/10/2005 @ 20:10
Ook ik heb een aantal jaren terug een miskraam gehad. Ik was nog jong, maar dacht dat ik nooit een babytje in mijn armen zou mogen houden, bijna acht jaar later hebben we vier wondertjes rondlopen!!!
Blijven doorgaan.
Door: Anoniem op 12/11/2005 @ 16:42
Ik kan me heel goed voorstellen hoe iedereen zijn eigen voelt, want zoals vele op deze pagina hebben wij 3 wkn geleden ook een miskraam gehad, we waren bijna 13 wkn. zwanger.
Zoals ik al meer heb gelezen op deze pagina, begon het bij ons ook met bloedverlies, helaas hebben wij op het moment dat wij de steun/advies van de verloskundige nodig hadden niet gekregen, daar waren wij achteraf best teleurgesteld over.
Ik ben blij om jullie verhalen te lezen, het is toch fijn om te weten dat je niet de enige bent waarbij het op deze manier mis is gegaan (bloedverlies, en dat je te horen krijgt dat het een innestelingsbloeding kan zijn enzo.)
We blijven goede moed houden en zijn overtuigd dat het de volgende keer goed gaat.
Wij wensen iedereen heel veel sterkte toe en zijn er van overtuigd dat er nog veel wondertjes geboren zullen worden.
Door: cindy op 06/12/2005 @ 12:55
hey iedereen,
ik heb een vraagje,
gisteren omstreeks 20.00u ben ik bruin bloed beginnen verliezen, de eerste moment leek het veel dus ik in volle paniek, met mijn vriend naar het ziekenhuis en de gynaecoloog vond geen babyhartje, maar na enkele keren goed zoeken vond hij een kerngezond hartje, toch blijf ik bruinverlies hebben, het is al geminderd, maar ik blijf zo misselijk, kan iemand me raad geven, want ben echt bang dit kindje te verliezen. Indien mogelijk het liefste op men mail antwoorden want ik zit hier niet elke dag, ik moet nu vooral veel rusten van de gynaecoloog ik hoop dat het nog goed komt met het baby'tje
Door: anoniempje op 17/02/2006 @ 16:34
hoi meid je moet toch doorzetten ik weet dat het veel pijn doet en dat je we;door de grond kan zakken vanverdriet want ik heb het zelf ook meegemaakt drie weken geleden. bij mij is het currentage geworden. maar bij mij begon het ook met bruinbloed verlies en steeds hevige pijn dat ik het niet meer kon houden.ik ben toen maar even onder de douche gaan staan omdat ik pijn had en brak het ineen keer los ik had er geen controle meer over zoveelik ben de vrucht verloren die avond en ben 2 dagen later dan gecurriteerd omdat ik nog veel stolsels inmij lichaam had maar ik had veel verdriet want ik was toch 11 weken zwanger. dus meid ik begrijp hoe je je voelt ik wens je veel sterkte en hoop dat je weer snel zwanger bent
Door: Anoniem op 02/04/2006 @ 20:00
Ik ben nu 6 weken zwanger nadat ik eerder drie miskramen heb gehad. Men dacht dat dit kwam doordat ik schildklierproblemen heb. Vorige week erachter gekomen weer zwanger te zijn. Hoera! Alleen gisteravond toen ik naar het toilet ging had ik bruin bloed en vandaag zet het nog de hele tijd door met helderrood bloed. Het is niet veel, maar wel aanwezig de hele tijd. Morgen maar weer ziekenhuis bellen, want waarschijnlijk is het weer mis. Om moedeloos van te worden, we zijn vier jaar bezig en vier miskramen verder. Zijn er meer mensen die dit hebben meegemaakt? Het gaat elke keer mis bij ons in de zesde week.
Door: ilse op 04/04/2006 @ 16:23
Heb op 9 maart idenentiek hetzelfde meegemaakt: Na 1 jaar bleek ik al 6 weken zwanger te zijn. In spanning toegeleefd naar die bewuste 9 maart, want dan werd een eerste echo genomen!! Maar wat een feest moest worden eindigde voor ons in een drame: het vruchtje was gestorven...
Ik moest de dag nadien 's morgens direct binnenkomen voor curretage, want in mijn geval ging er blijkbaar erg veel bloedverlies aan te pas komen...
alvast veel sterkte en hopelijk mogen we beiden in de toekomst van een zorgenloze zwangerschap genieten...
Door: Anoniem op 14/09/2006 @ 12:47
nou nou,wat een ellende zeg.de tranen springen in mijn ogen.Ik heb geen miskraam gehad gelukkig maar wel het oude bloed om het zo maar te zeggen .ik wist in eerste instantie niet eens dat ik zwanger was.ik was al 10 weken toen ik een termijnsecho liet maken.een week later moest ik al naar de verloskundige voor de eerste keer.daar vertelde dat ik bruine afscheiding had.ze ging direct luisteren en kon geen hartje vinden.wat er dan door je heen gaat...dat is biozar ik moest direct naar het ziekenhuis voor een inwendige echo.we wisten niet eens waar het ziekenhuis was .we waren net verhuisd.het lijkt een kleinigheid maar je voelt je zo hulpeloos ,je moet er heen maar je weet de weg in die stad helemaal niet.eenmaal in het ziekenhuis bleek het allemaal goed te zitten maar ik moest wel rustig aan doen(moeilijk voor iemand zoals ik en een verbouwing)ik ben echt een paar dagen confuus geweest.wat als..........bij mij is gelukkig niet gebeurd en we hebben een pracht zoon van alweer bijna 5.bij jullie is helaas wel gebeurt en ik kan alleen maar zeggen .heeeel veeeeel sterkte en heel veel liefde en steun want zonder kan je niet
heel veel liefs i
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.