Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

In 1 seconde was ons geluk voorbij…

Op 28/05/2005 kreeg mijn leven veel kleur toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Geweldig!
Hier had ik al zolang naar verlangd. Ik was zo blij dat het nu eindelijk zo ver was dat ik het iedereen wel wou vertellen. Maar ja, dan denk je: “Nee, nu nog niet. Eerst die 3 maanden maar afwachten.”
Mijn moeder heb ik het wel verteld want zij wou ook zo graag oma worden. Ze was trots maar toch ook wel ’n beetje afwachtend of alles wel goed zou gaan.

Tot zover ging alles goed en ik kreeg steeds meer moeite om het voor me te houden dat ik zwanger was. Ik ging met de collega’s een weekendje naar Terschelling en ja, daar kwamen ze erachter dat ik zwanger was. Ze beloofde me om er met niemand over te praten want ik was nog maar 5 weken ver.
Met de Pasen vertelden we het aan onze ouders, zussen en broers. Ze waren allemaal heel blij voor ons en keken er al naar uit.
Maar toen, op 30/03/2005, gebeurde het. Ik voelde mij niet fit en had pijn in de rug en buik. Ik belde de verloskundige op en moest mijn urine laten onderzoeken op een blaasontsteking. Wel had ik wat weefselverlies maar verder was alles goed.
Die nachts kreeg ik hevig buik- en rugpijn, en dacht: “Oh, dit is niet goed.”
En ja, het ging helemaal niet goed. Hevige bloedingen zetten mijn wereld toen op de kop. “Waarom ik? Waarom nu?”
Ik was 9 weken ver. “Bijna…”, dacht ik: “Bijna, was ik er...”
Ik heb de hele nacht samen met Frank, mijn vriend, gehuild.
‘s Morgens vroeg heb ik gelijk de verloskundige gebeld en ik mocht om 12 uur langsgaan voor een echo. Hiermee werd bevestigd dat het kindje niet meer leefde. Wat ik toen heel naar vond, was dat ik naar huis ging met een dood kindje in mij. En dat ik moest afwachten tot wanneer het vanzelf zou komen. Gelukkig kwam het de volgende dag al en daar was ik heel blij om.
Samen met mijn verloskundige heb ik toen ons kindje nagekeken. Dit heeft een heel grote impact op mij gemaakt, maar het heeft mij ook goed gedaan om het te kunnen verwerken. “Wat mooi toch”, dacht ik: “dat ik alles kan zien”, en ook een klein beetje gerustgesteld door de verloskundige toen ze mij vertelde dat het niet goed was. Het kindje had een open ruggetje. We waren toen ook wel een beetje blij dat de natuur het niet goedkeurde om door te gaan.

We hebben ons kleine "Koekie", zoals we het noemden, begraven in onze tuin en dat geeft mij een goed gevoel.
Wat ik ook nog kwijt wil, is dat ik toch wel blij was dat we het al tegen sommige mensen hadden verteld. Want ik veel aan die mensen gehad na het verlies van ons kindje.
We hebben ons voorgenomen om het gewoon op nieuw te proberen. Ik wil tegen iedereen zeggen: “Geef het niet op! Praat er veel over, dat doet je goed.”
En als anderen dingen zeggen als: “Maar je weet nu dat je zwanger kunt worden, etc...”
Daar heb je op dat moment niets aan, ook al bedoelen ze het goed. Jouw wereld van geluk is in 1 seconde voorbij…

Astrid

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 37)

Reacties:

Door: vanessa w. op 02/12/2005 @ 14:32

evelyne ik begrijp goed wat je doorgemaakt hebt ik wens u veel sterkte toe meisje ,ik heb 10 jaar geleden juist hetzelfde doorgemaakt ik was net en speldekussen van de naalden voor bloed te trekken ik was toen 12 weken zwanger ik heb letterlijk ook 12 weken 24 op 24 overgegeven tot ze me opgenomen hebben met spoed en een uur later lag ik al op de operatietafel dan gaat er wel iets door u kopke ze .maar je ziet alles is goed gekomen ik heb 2 jaar later het leven geschonken aan een prachtige zoon van 4 kg. en 4 jaar later nog is aan een brokje van 3.800 kg. allebei heel gezond ik moet zeggen ik denk dat ik de gelukkigste vrouw op heel de wereld was toen .echt ik wens u het beste toe en alles komt wel goed ook voor astrid .

Door: isabelle op 03/12/2005 @ 01:08

hey, ik wou je gewoon veel sterkte wensen, ik begrijp je volledig... Vorige nieuwjaar kreeg ook ik na 9 weken te horen dat ik een miskraam had gehad en nu, bijna een jaar later ben ik al mama van een flinke dochter! Zij is intussen 5 weken oud. Ik denk niet veel meer aan wat vorig jaar gebeurde maar het echt vergeten zal ik echter nooit... Veel succes verder!

Door: Heidi op 06/12/2005 @ 12:45

Wat gaat het toch vaak mis, als je dat zo leest hé.
1 op de 10 zeggen ze, maar het lijkt veel vaker !!!
Mijn eerste zwangerschap is ook geeindigd met 11 weken in een miskraam, ik heb het daar heel moeilijk mee gehad en ook tijdens een volgende zwangerschap ben je niet meer zo onbezorgd en gelukkig als eigenlijk zou moeten.
Maar ik ben nu de gelukkige moeder van een mooie dochter en weer 16 weken zwanger (dus als het goed is de moeilijke periode voorbij).
Allemaal heel veel succes met zwanger worden / zwangerschap.
Groetjes, Heidi

Door: Anoniem op 06/12/2005 @ 13:15

vooral eerst proficiat met je nieuwe zwangerschap
ik heb het zelfde meegemaakt ik was dan 6 a 7 zwanger
het is waar dat het cru overkomt dat mensen zeggen je ziet wel je kan zwanger geraken toch is het iets dat je efgeeft van je en je partner
ik heb men miskraam gedaan in een moeilyke periode ik begon bloed te verliezen op 23 december 2004 en heb het verloren op 30 decmber
de geneoloog wou het al verwyderen maar ik wilde wachten tot we een hartje hoorden maar het was daartoe zyn we nooit geraakt we troosten ons (ik en partner) van het had geen overlevingskansen was mss gehandicapt men ouders en omgeving op het werk hadden ons goed gesteund en ons geholpen
nu ben ik inmiddels ook terug zwanger en het toeval is dat ik net moet bevallen in die periode dat we ons eerste kindje verloren hebben iemand op het werk had het me gezegd ik had er nog niet by stil gestaan maar wy zyn bheel bly
soms vragen mensen is het je eerste kindje dan zeg ik ja maar in men achterhoofd zeg ik somst het tweede
ik vind dat je somst meer begrip krygt van vrouwen die het ook meegemaakt hebben dan sommige ander mensen en ik denk omdat hetis ze weten hoe het voelt en ze begrypen het wat het is
maar nog eens geniet nog van je zwangerschap ik doe dat nu nog ook voor het laatste maandje

Door: astrid op 08/12/2005 @ 09:57

Hallo allemaal,

Ik wil toch even iedereen bedanken voor de reactie die ik heb gekregen van jullie. Doet me echt goed.
Voor degene die oook een miskraam hebben gehad zou ik zeggen GEEF NOOIT OP!! Want je leest het er komen ook weer goeie tijden aan.
Ik ben nu 25 wkn en heb een 3d echo laten maken en het is gewoon fantastisch wat er in je lichaam gebeurd.
Wil iedereen heel veel sterkte wensen en moed om door te gaan.
heel veel liefs astrid

Door: Larissa DeVruhe op 14/12/2005 @ 13:24

Heel erg als dit je overkomt maar ik begrijp het data verloop niet goed........je vernam dat je zwanger was op 28/05/05 en je verloor het vruchtje op 30/03/05? En kreeg je een miskraam bij de verloskundige.....begrijp me niet verkeerd hoor maar ik vroeg het me gewoon af....

Door: Evelyne op 18/12/2005 @ 11:01

Dag Astrid eerst en vooral een dikke proficiat met je zwangerschap.
Ik heb ook onlangs 2 miskramen kort na elkaar gehad en ik ben er kapot van.
Maar het leven gaat nu eenmaal door.
Bij mij is het voor een tweede kindje ik heb al een flinke dochter van 2j en ben daar zeer gelukkig mee.
Mijn eerste miskraam was op 8 weken en het kindje zat gewoon dood (raar gevoel).
2dagen daarop bevalt mijn schoonzus en ik had mijn dood bolleke nog in mij.
Dit was hartverscheurend maar dit heeft niemand gezien aan mij.
Kheb een curetage laten doen want het vruchtje wou niet vanzelf komen.
Onderzoeken laten doen en niks gevonden.
Na een maand wachten zijn we terug met goede moed begonnen, en ja het was ons van de eerste keer terug gelukt
Maar op 5 weken kreeg ik een bloeding en wist al hoe laat het was ons kleintje was weer weg verdorie
Nu zijn we na 4maanden terug gestarrt en we zijn nog niet zwanger en eerlijk mijn moed zakt in mijn schoenen. Maar als ik hier dan lees hoeveel vrouwen er al 2 miskramen hebben gehad en daarna terug een kindje krijgen begin ik al terug positiever te denken
En dat is waar met hoe meer mensen je er over kan babbelen hoe meer steun je kan vinden, maar er zijn er natuurlijk bij die alles beter weten maar mijn verloskundige zegt de mensen weten alles maar de mensen weten niks en daar kan ik hem geen ongelijk in geven.
Aan iedereen wens ik in 2006 een goed en vruchtbaar jaar toe

Door: happysunny op 24/12/2005 @ 08:50

hallo allemaal, heb net even zitten lezen wat sommigen hebbben meegemaakt, echt heel heftigen hoe meelevend anderen daarop reagerenmooi om te zien hoe je een band kunt voelen met vrouwen die je verder niet kentik wens iedereen heel veel sterkte

Door: jacqueline op 25/12/2005 @ 02:44

hallo

ik heb in juli 2005 na 8 weken zwangerschap ook een miskraam gekregen
en die werdt door een curretage verwijdert onder narcose
ik ben nu 25 december 2005 weer zwanger en ben nu 16 weken
en heb sinds gisteren weer hevige bloedingen
wij naar het ziekenhuis gereden en de echo maakte uit dat het hartje nog klopte
,aar aangezien de stevige bloedingen zei de gynecoloog
dat hartje zal niet lang meer kloppen
ik zit nu met kerst thuis af te wachten tot het kindje loskomt
hard hoor het leven af en toe vinden jullie ook niet /
ik moet as donderdag terug komen in het ziekenhuis
en dan gaan ze verder kijken
als het dan al niet weg is ......

Door: vanessa w. op 27/12/2005 @ 16:20

jacqueline ,o wat vind ik dit erg voor u echt ik hoop echt het beste voor u en ik wens u veel sterkte echt ik krijg hier echt koud van van die verhalen die ik lees ik hoop echt dat dit een goed einde kent en ik wens u echt nog een zorgloze zwangerschap toe en een wolk van een baby ooit komt dat echt ik leef met u mee sterkte groetjes vanessa.

Door: larissa op 28/12/2005 @ 15:58

wacht nog steeds op antwoord van astrid

Door: astrid op 31/12/2005 @ 06:38

Voor Larissa,
sorry dat ik nog niet had gereageerd larissa!
had het zelf nog niet eens gezien dat de datum niet klopte.
hier de goede datums ik ontdekte dat ik op 28/2/05 zwanger was en kreeg op 1/4/05 een miskraam. het gebeurde gewoon thuis.

Door: Rianne op 31/12/2005 @ 14:13

Ik herken heel veel verhalen,het heeft ontzettend veel impact op je leven als je zo`n teleurstelling meemaakt..
ikzelf heb in oktober 2004 ook na 9 weken een miskraam gehad,het leefde waarschijnlijk al een tijdjke niet meer want het was zo klein als een boontje, en nu na een heel jaar zwanger proberen te worden ben ik al een paar dagen over tijd...ik durf niks te hopen
ik wens iedereen veel geluk in het nieuwe jaar en geef de moed nooit op!

Door: kaatje op 07/01/2006 @ 19:01

Ja, ook ik herken jullie verhaal heel goed!
Op 21 juli 2005 zijn we ook na 8 weken zwangerschap ons boontje kwijt geraakt. Heb ook curretage ondergaan. Ik voelde me gewoon niet zo lekker maar dacht dat het normaal was en ging op controle bij de dokter en die zag dat het niet gegroeid was en ook het hartje klopte niet. Onze wereld stortte in!!
Na een paar maanden kreeg ik ook nog eens een cyste op de eierstok en met medicatie ging die gelukkig weg. Nu zijn we weer al 2-3maad aan het proberen maar we hebben nog geen geluk! En de moeilijkste periode komt er aan want in februari was normaal de bevalling voorzien en dat knaagt hoor!
Ik wens iedereen veel geluk in 2006!! we zullen verder de moed erin houden

Door: elles op 11/01/2006 @ 03:25

ik heb het zelf 3 maanden geleden mee gemaakt maar ik hoop dat het dit jaar wel lukt

Door: Anoniem op 14/01/2006 @ 12:12

Fijn om te lezen, dat er ook mensen zijn die na een miskraam een gezond kindje krijgen. Geeft weer moed! Ik heb woensdag te horen gekregen dat mijn kindje niet meer leefde, terwijl ik dacht dat ik 12 weken zwanger was. Het bleek al met 5-6 weken fout te zijn gegaan. Positieve verhalen geven weer moed voor de toekomst!
Waar ik op dit moment erg veel moeite mee heb, is om weer naar buiten te gaan, want als ik weer de buitenwereld in ga, ben ik officieel niet meer zwanger. Dat doet me pijn. Begrijp me niet verkeerd; ik ga heus wel, maar kijk er erg tegenop. Wie herkent dit? groetjes D.

Door: . op 01/03/2006 @ 14:22

ik herken jou verhaal anoniempje ik heb zelf een goeie maand tehoren gekregen dat ik een miskraam zou rijgen ik wist van niets want ik voelde mij goed. ik had nergens last van. ik ging s'morgens naar de verloskundige met mijn verloofde en die luisterde zo op mijn buik en ze zij alles is goed u bent op en top zwanger alleen hij wilt zich niet laten horen want hij lag schuin tegen mij schaambeen. ik maakte me nergens zorgen om voor de rest ze stuurde ons door naar het ziekenhuis om een echo te maken dat we toch ons kindje konden zien. dus ik en mijn man waren blij wij dachten mooi nog een echo met 16 weken dan is ons kindje aardig gegroeid want ons eerste echo was met 8 weken. dus wij waren harstikke blij. we kwamen in het ziekenhuis en de gyn zij tegen mij gaat u maar liggen dus ik ging liggen en zij deed het apparaat op mijn buik maar daar kon ze het niet vinden dus deed ze het inwendig. toen zag ze dat het mis was ons kindje was met 12 weken gestorven. ons engeltje was dood en het zat nog in mebuik waar ik heel erg van schok. ik heb de hele dag gehuild en mij afgevraagd waarom ik !!! maar me moeder zij daar kan je niks aan doen het is de natuur.maar ik moest nog een week door lopen ze gingen kijken of het spontaaan op gang ging komen en dat gebeurde ook een dag voor dat ik weer naar het ziekenhuis ging kreeg ik een hele hefftige bloeding. waar ik heel erg van schok en het laatste wat ik verloor zij ik dat is ons kindje. en ja ik had gelijk het wasons kindje. de volgende dag in het ziekenhuis kreeg ik een echo en ja ik was mijn kindje kwijt maar ik had nog de placenta in mij en heel veel bloedstolsels dus ik moest toch nog gecurreteerd worden . en toen begon de dag weer met veel huilen en verwerken ik wou helmaal niet meer naar buiten toe omdat ik wist dat ik vrouwen met kinderwagens tegen zou tegen komen met babytjes erin en dat wou ik niet zien ik dacht waarom hun wel en ik niet ik kon er gewoon niet tegen. nu 4 weken verder kan ik er gelukkig tegen.dus anoniempje ik weet wat je voelt. we gaan gewoon weer verder proberen over twee maanden eerst moet me lihaam rust krijgen en jij ook veel succes

Door: ilse op 04/04/2006 @ 16:17

Heb op 9 maart idenentiek hetzelfde meegemaakt: Na 1 jaar bleek ik al 6 weken zwanger te zijn. In spanning toegeleefd naar die bewuste 9 maart, want dan werd een eerste echo genomen!! Maar wat een feest moest worden eindigde voor ons in een drame: het vruchtje was gestorven...
Ik moest de dag nadien 's morgens direct binnenkomen voor curretage, want in mijn geval ging er blijkbaar erg veel bloedverlies aan te pas komen...

alvast veel sterkte en hopelijk mogen we beiden in de toekomst van een zorgenloze zwangerschap genieten...

Door: Anoniem op 27/06/2006 @ 08:01

Hallo! Wat een verhalen allemaal zeg!!! Momenteel zit ik er nog in.. Had/heb een partiele mola zwangerschapNu vroeg ik me of iedereen hier een mola/partiele molazwangerschap heeft gehad of de zogenoemde missed abortion?? Veel sterkte voor iedereen!! Hoop voor iedereen ooit op een gezonde voldragen zwangerschap! Grtjes!

Door: Anoniem op 27/06/2006 @ 12:19

ben een meisje van 17 en heb vorige week te hore gekrege dat wij ons prutske kwijt zijn. we ware in de laatste risicoweek (bijna 13weke) en toch nog misgelope...
da doet enorm pijn! we hebbe zelfs totaal geen aandenke aan ons kindje, we hadde zelfs nog geen echo gehad , omdat ik in de exameperiode zat moeste we nog maar 5dage wachte op de eerste echo, maar het kindje wou daar blijkbaar niet op wachte
tot de dag van vandaag is het nog altij ni afgekome en ik vind persoonlijk dat mijn huisarts ons niet goed begeleid, hij heeft ons nl. niets gezegd van wat we nu moeten doen, dat weet ik allemaal via mijn schoonouders...
zelfs op mijn eige moeder kan ik niet rekene zei is blij dat ik er 'vanaf' ben, zij denkt alleen maar aan de schande die ik de familie zou toebrenge moest het kindje er kome...

daarom wil ik mijn vriend en schoonouders bedanke dat zij mij echt wille steune!!