Op de echo bleek het mis...
Door Caro op 12/01/2006 - 08:57:
Hallo,
Ik heb al heel wat verhalen op deze site gelezen en ik wil graag mijn verhaal erbij zetten.
Mijn vriend en ik wilden heel graag een kindje. Vandaar dat ik in september gestopt ben met de pil. Ik heb nog een doorbraakbloeding gehad, maar daarna werd ik niet meer ongesteld. Ik had klachten van humeurigheid en ontzettend pijnlijke borsten. Dus de vraag was: “Zou ik misschien nu al zwanger zijn?”
Deze vraag stelden wij ons in oktober. Als je van een normale cyclus van 30 dagen uitging, dan zou ik op 22 oktober ongesteld moeten worden. Maar dit bleef dus uit.
Op 28 oktober hebben wij dus een test gedaan en die was heel positief. We waren natuurlijk eerst heel verbaasd omdat het sneller was gegaan dan wij hadden verwacht. Maar we waren ook heel blij met het goede nieuws.
Ik had klachten van lichte pijn bij de baarmoeder. Een soort lichte menstruatiepijn was het. Dit was, naar wat ik gelezen had, heel normaal. De baarmoeder wordt immers groter, rekt uit en dat kan die pijnklachten geven. Verder was ik erg humeurig, soms kon ik gewoon in huilen uitbarsten. Pijnlijke borsten had ik ook en ja, ze werden ook groter.
Na acht weken werd ik langzaamaan ook iets dikker en bepaalde broeken begonnen te knellen.
Met 10 weken ben ik bij de verloskundige geweest. Er werden mij vragen gesteld, ik kreeg wat informatie mee en er werden wat onderzoeken uitgevoerd. Ook kreeg ik een verwijsbrief mee voor een echo. Dit was natuurlijk hartstikke leuk!
Voor de echo kon ik met 12 weken terecht. Mijn vriend en ik leefden hier heel erg naartoe… Ik had natuurlijk wel twijfels, zoals: “Zou het nog wel leven?”
Maar ook die onzekerheid schijnt bij elke zwangere vrouw te horen.
Gisteren was dus de grote dag, de dag dat de echo plaats zou vinden…
De verloskundige nam een vaginale echo. We zagen een vruchtzakje met een stipje daarin. Toen had ik al het idee van: “Dit is niet goed.”
Ze vroeg aan mij of ik misschien minder lang zwanger kon zijn? Zo’n 5 à 6 weken, want zo groot was het vruchtje ongeveer. Dit kon gewoon echt niet, want ik had immers in oktober de positieve test gedaan.
Ik had dus een miskraam gehad. Het kindje is met 5 à 6 weken opgehouden met groeien. Heel raar, want ik heb geen extreme buikpijn of bloedverlies gehad. Ik had gewoon allerlei zwangerschapsklachten en ik werd een klein beetje dikker.
In principe zit het vruchtje nu al ruim 6 weken dood in mijn lichaam, zonder dat ik het zelf wist of hierdoor klachten had. Blijkbaar kan een miskraam dus ook zo gaan… Dit had ik nog niet gelezen.
Over 2 weken willen ze nog 1 echo maken, maar dat is meer voor de zekerheid...
Dan blijft de vraag wat ik wil: wil ik dat mijn lichaam het zelf afstoot, wil ik het met een tablet doen of met een curettage?
Ik heb voor mezelf al besloten dat ik het dan, na die 2 weken, zo snel mogelijk wil afsluiten. Ik vind het een raar idee dat je alle klachten van een zwangerschap hebt, terwijl het vruchtje zelf dood is.
Dit was mijn verhaal, het lucht me op om er zoveel mogelijk over te praten.
Groetjes,
Caro
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
zei dat er iets was ze wou mijn bloed trekken of ze zeker was dat het op een miskraam kon uitdraaien ik ben de volgede dag naar een andere gynecoloog geweest en die dat ik al een miskraam heb gehad mijn vruchtje is 2 weken nadien afgekomen
Door: susanne op 20/01/2006 @ 09:03 
he caro
als eerste wil ik je heel veel sterkte wensen ik heb precies hetelfde als jouw gehad, ze hadden me eerst een pilletje gegeven daar krijg je krampen van om het eruit te werken maar dat was niet genoeg, toen moest er toch nog een curretage plaatsvinden dat valt echt reuze mee ondertussen ben ik weer zwanger nog maar heel pril en met 8 weken krijg ik een echo en dan hoop ik dat ik het hartje zie kloppen eerst zien en dan geloven dat duurt nog 3 weken en dat worden lange weken om te wachten, ik hoop dat je snel weer zwanger bent
hey suzanne proficiat met je zwangerschap ik had daarstraks een zwangerschapstest gedaan omdat ik bijna 3 over tyd ben maar de test was negatief dus heeft mijn man naar het ziekenhuis gebeld en die zeiden dat het van de medicijnen zijn progynova waarvan mijn regels wegblijven ik ben diep teleurgesteld in februari ben ik dan al 2jaar bezig grt angela
Door: sandra op 22/01/2006 @ 21:14
Hallo Allemaal,
Ik herken veel in jullie verhaal en het biedt me een beetje troost. Vorig weekend verloor ik ineens een heel klein beetje bloed. Het was erg weinig, maar ik dacht meteen: dit is niet goed! De rest van de dag verloor ik eigenlijk geen bloed, en had ik verder ook geen klachten. 's maandags verloor ik weer een heel klein beetje bloed. Ik moest echt mijn best doen om het te zien, dus ik dacht(hoopte)dat het allemaal wel mee zou vallen.
Omdat ik het het wel allemaal doodeng vond en ik al heel erg verdrietig was, heb ik de verloskundige gebeld. Gelukkig kon ik meteen een echo laten maken. Daar zit je dan in het ziekenhuis. Dit is onze eerste zwangerschap. We zijn er zo ontzettend blij mee, en nu ging iemand ons vertellen of we echt toekomstige ouders waren of dat onze wereld in zou storten. Ze vroegen of het kindje 8 weken was, wij dachten dat het 9 was, maar ja dat is natuurlijk een klein verschil. Daarna vertelde ze dat er een vruchtje van 8 weken was, maar dat ze geen hartje kon vinden. In totaal hebben drie mensen de echo bekeken, en ze hebben allemaal gezegd dat het niet goed was.
Toen stortte onze wereld in. Onze roze wolk was weg, en we konden alleen nog maar huilen. Je kunt het gewoon niet geloven. We waren de weken aan het aftellen totdat we iedereen konden vertellen dat we een kindje zouden krijgen. Nu konden we iedereen vertellen dat ik een miskraam zou krijgen.
En nu moet ik wachten totdat het vruchtje eruit komt. Het is zo bizar. Ik heb helemaal geen klachten. Geen buikpijn, geen bloedverlies meer. Ik heb nog steeds zwangerschapsverschijnselen. Het is zo gemakkelijk om mezelf voor de gek te houden. Misschien hadden ze het allemaal wel fout. Waarom blijft het anders in mij zitten? Waarom voel ik helemaal niks in mijn buik?
Ik zit in een soort niemandsland. Ik heb slecht nieuws gehad, en nu moet ik wachten totdat het ook echt gebeurt. Ik wil zo graag dat het snel gebeurt, want dan kan ik proberen het af te sluiten. Aan de andere kant wil ik helemaal niet dat het gebeurt, want dan is het ook definitief voorbij. Alles is zo dubbel. Komende week ga ik weer naar het ziekenhuis. Weer een echo en samen bespreken over hoe we nu verder gaan. Ik heb echt die tweede echo nodig om te geloven dat het niet goed is. Dat ons kindje echt niet meer leeft. Hoe kan het dat mijn lichaam mij zo voor de gek kan houden!?
Sandra
Door: nessa op 22/01/2006 @ 22:20
dag iedereen,
k heb ook n curettage ondergaan op 20 december. T vruchtje was op 5 a 6 weken gestopt met groeien. Nu, 4weken later heb k pijn in de onderbuik en soms steken in mijn borst. K vraag me af ofda k n infectie heb opgelopen of da k misschien weer zwanger zou zijn. T zou dan wel heel pril moeten zijn, want k heb n cyclus van 40 dagen.Tja, k zal mijn zelf best niet te veel hoop geven zeker, om dan weer ontgoocheld te zijn. K moet 30 januari op controle, k gan dan wel meer weten zeker. Veel sterkte allemaal.
Veel liefs x
Door: kim op 23/01/2006 @ 19:59
Vrouwen hebben het maar te voorduren. Zo komen we erachter dat niet alles vanzelfsprekend is. Ik heb zelf 2 miskramen gehad bij de tweede dacht ik 11 weken zwanger te zijn. bij 7 weken had ik een echo en toen was alles goed met kloppend hartje.
Met de volgende controlle was er geen hartslag meer. bleek gestopt bij 8 1/2 week. De week na oud en nieuw ben ik gecurreteerd. Ik voel me nog steeds niet fit. Moe en vaak last van een soort opvliegers. Na twee weken verwacht je werkomgeving dat alles weer gewoon is. maar zo voel ik me niet. Soms voel ik me wisselend nerveus, gestressed, niet vrolijk en lichamelijk, moe en ik verschiet vaak van kleur.
Hebben meer mensen dit?
groetjes, Kim
hoi sandra toen ik vorig jaar in april mijn miskraam heb gehad had ik geen zwangershapsverchijnselen meer toen mijn vruchtje is afgekomen heb ik het zeer moeilijk gehad ik was na mijn miskraam net 3 dagen bezig op een nieuw werk ik ben gewoon ingestort omdat ik het maar niet kon vergeten ik ben in een depressie beland heb 10 dagen in het ziekenhuis gelegen nu gaat het beter maar een miskraam kan en zal ik nooit kunnen vergeten grt angela
Door: caro op 24/01/2006 @ 14:24
Hoi sandra
Wat jij hebt dat je je jezelf voor de gek houdt is heel normaal. De zwangerschaps verschijnselen die je hebt komen door de hormonen is mij verteld, ik had exact hetzelfde. Dit blijf je houden todat het vruchtje eruit is. Ik ben nu 2weken geleden gecureteerd. Ik heb nu nergens geen last meer van het bloedverlies is weer opgehouden. En ik merk nu dat alles slapper wordt en dat het hormoon dus uit mijn lichaam gaat. 18 januari ben ik met mijn vriend het huwelijksbootje ingetreden. Dus we gaan er gewoon weer een nieuwe start van maken en daar heb ik ook wel zin in. Heel af en toe denk ik er nog wel aan en dan heb ik het nog wel even moeilijk. Maar nu het uit miijn lichaam weg is kan ik er wel meer afstand van doen en wordt het er allemaal wel makkelijker van. Ik hoop dat on huwelijk snel met een kindje bekroond mag worden. Daar taost ik op! Angela ik wens joui ook heel veel sterkte.
Groetjes caro
Door: sandra op 28/01/2006 @ 11:34
Hallo,
Ik ben woensdag voor de tweede echo geweest en weet nu heel zeker dat het vruchtje niet levensvatbaar is, Het was zelfs al iets kleiner geworden. Hoewel dit natuurlijk al geen goed nieuws is, zijn we vooral heel erg geschrokken van de botte manier waarop we behandeld zijn. We moesten 45 minuten wachten in een wachtkamer vol met hoogzwangere vrouwen, geboortekaartjes en blije baby posters. Echt ontzettend confronterend. Dan zou je verwachten dat de mensen in het ziekenhuis extra meelevend zijn en je veel informatie en troostende woorden geven. Dat was bij ons dus niet het geval. We waren echt een routine klusje voor ze. We moesten alle informatie uit ze trekken en er kon geen meelevend woord vanaf. Volgende week wordt ik gecuretteerd. Anders kon het nog wel weken duren voordat het er op de natuurlijke weg uit zou komen. Dat kan ik gewoon niet opbrengen. Ik wil deze nare periode gewoon af kunnen sluiten. Maar door de botte behandeling in het ziekenhuis zie ik wel erg tegen de ingreep op. Ik word wel door een andere arts behandeld, maar ben nu wel heel erg zenuwachtig. Hopelijk valt het mee....
Groetjes Sandra
Door: Belgje (profiel) op 30/01/2006 @ 13:48
Hoi Sandra,
Ik wens je heel veel sterkte toe. Niet te geloven dat er mensen zijn in de verzorgingssector die geen rekening kunnen houden met andermans gevoelens. Natuurlijk is het voor hen een routinejob, maar toch is het een (hopelijk) eenmalige en vooral pijnlijke ervaring voor jullie.
Ik heb zelf binnen twee weken de verlossende echo of nu wel of niet alles in orde gaat zijn. Ons vruchtje was ook te klein maar de gynae zag daar nog geen probleem in. Door al jullie verhalen ben ik natuurlijk wel erg onzeker geworden nu. Ik hoop natuurlijk dat het voor mij beter mag aflopen en langs de andere kant houdt het me met beide voeten op de grond. Er kan altijd iets misgaan en het is goed te weten dat men er dan niet alleen voor staat!
Groetjes en heel veel sterkte aan iedereen!
Belgje
Door: Anoniem op 01/02/2006 @ 23:06
Ja als ik dat hier allemaal lees ,dan moet ik zeggen alle we zijn toch ni alleen.Ik heb drie kinderen uit een vorige relatie ,en zo n 11 jaar geleden ben ik hertrouwd ,een heel goed huwelijk en natuurlijk mijn vrouwtje wou ook kindjes maar er was een klein probleempje ik was namelijk al gestereliseerd.
Dus de liefde voor mijn vrouwtje verzet bergen en ik dus met volle moed naar de chirurg om heel dat zaakje weer aan te sluiten .Dat is niet zo van een leien dakje gelopen dat kan ik U verzekeren,en zie wat gebeurd er 2 jaar later juist een wolk van een baby , ons Nikki is nu reeds 5 jaar. Maar dan begon ons geluk te keren mijn vrouwtje is niet meer van de jonste ondertussen 37 en wij die dachten dat alles van zijn eigen ging gingen spoedig ondervinden dat dat niet zo was! Vorig jaar in januari bleven de maandstonden uit en ja hoor de zwangerschapstest liet heel duidelijk zien dat er nog iets op komst was ,mijn vrouw wou zo graag drie kindjes (in totaal 6 dus) wij allemaal heel blij tot die dag dat ik telefoon kreeg op t werk, er was iets niet juist met het kindje ondertussen reeds drie maanden zwanger.Geen nekplooi de hartslag nietgoed blijkbaar was er niks goed want vooraleer we het besefte lag annelies al op de operatietafel voor een curretage.We wisten gewoon niet wat er ons overkwam dat gaat allemaal zo rap het ging zo rap we hadden de tijd nog niet om te ach, we dachten we zetten ons verstand op nul de natuur beslist zo en daar heb ge niks aan te zeggen ,volgende keer meer geluk. En dat kwam hoor drie maanden later was Annelies opnieuw zwanger wij al iets minder optimist en we dachten we houden het maar wat stil tot we zekerheid hadden ,maar helaas.Die zekerheid kregen we reeds een paar weken later ,zelfde diognose er kon niks van komen het was beter dat er weer werd overgegaan tot curretage.Maar we wilden toch eerst alles wat laten bezinken een nachje over slapen alles eens op een rijdje zetten weet ge.Doch twee dagen later s nachts Annelies voelde dat er iets niet klopte en ze ging naar t toilet en plotseling was het daar het vruchje viel er gewoon uit ,ik heb nog nooit zoiets meegemaakt (ik ben brandweerman al 16 jaar en geloof me ik heb al iets gezien )maar Uw vrouw daar zo zien liggen hevig bloedend dat vergeet ik nooit meer er moest nog een spoedoperatie aan te pas komen want het vruchtje was niet helemaal losgekomen en er was een stukje achtergebleven en dat bleef bloeden .U kan begrijpen dat we stillekesaan ons bekomst hadden en dat we de natuur zijn werk maar gingen laten doen,op den duur zijt ge er te veel mee bezig weet ge en dat is helemaal niet goed hoor ,en geloof het werkt!!!
Want nu enkele maanden verder jawel we geven de moed niet op en we zijn weer dolgelukkig want nu is het wel goed eind deze week is annelies drie maand zwanger en het hartje klopt goed en alles is tot op heden in orde .Het kindje groeit goed en zit op schema dus duimen maar he ,wat ik maar wil zeggen ook al slaagt het allemaal wat tegen de moed niet laten zakken altijd positief blijven.
Ik ben nu niet gewoon van zo mijn levenverhaal op deze weg te vertellen maar ik kan wel zeggen het doet wel deugd aan iedereen de groetjes
Door: natasha op 07/02/2006 @ 21:24
Hoi allemaal
ik ben vandaag naar het ziekenhuis geweest voor een echo (12 weken zwanger). En het bleek dat mijn vruchtje veel te klein was (zag eruit alsof ik 6 weken was). De dokter zei dat ik een missed abortion heb. Het leek net of de wereld even stil stond. Het is of was mijn eerste zwangerschap. En ik heb nog steeds zwangerschapskwaaltjes, daarom lijkt het zo moeilijk te geloven. Ik moet volgende week weer voor controle en dan misschien een curretage laten doen.
Gelukkig kan ik mijn verhaal hier kwijt, het helpt wel een beetje om het van je af te schrijven. Nu ik een missed abortion heb, is het dan zo dat als ik weer zwanger wil worden een grote kans heb om weer een missed abortion te krijgen? Hoe komt het dat vrouwen missed abortion kunnen krijgen?gr. Natasha
Door: Anoniem op 08/02/2006 @ 20:25
Hallo Natasha, Als je al 12 weken zwanger bent en Uw dokter zegt dat het een miskraam is dan versta ik niet waarom hij nog een week wilt wachten om een curretage ui te voeren .Ge zou dan al 13 weken zwanger zijn normaal doen ze een curretage tot 12 weken .Maar niet treuren hoor niets staat een volgende zwangerschap in de weg hoor als Uw lichaam er terug klaar voor is kan je terug herbeginnen ! groetjes
Door: Anoniem op 09/02/2006 @ 19:21
hallo iedereen ik heb 2 miskramen gehad. bij eerste controle is alles goed en met de 2 de controle klopt het hartje niet meer.je wereld stort in elkaar, ik heb deze keer heel veel moeite met de verwerking, vooral mijn lichaam heeft mij in de steek gelaten. zelf naar de curettage had ik nog vol op zwanger schap kwaaltje. en als je tv aan zet en naar het nieuws kijk .en dat ze vertellen dat ze weer een baby lijkje gevonden hebben. dan denk je waarom....wij willen het heel graag en gaat het mis, zo iemand vermoord gewoon zijn eigen kind....daar heb ik het heel moeilijk mee. het is gewoon on eerlijk!!!maar ik wens iedereen heel veel sterkte... en hoop dat we allemaal weer op de goede weg komen en weer zwanger raken. ik zie het even nog niet zitten....
Door: Anoniem op 26/02/2006 @ 17:44
hallo iedereen ik wil ook even mijn verhaal kwijt ik heb in december ook een miskraam gehad en herken mezelf ook in alle verhalen van jullie, maar mijn vriend en ik hebben nu allebei zo iets van gewoon verder proberen ben ook alweer ongesteld geweest dus nu is het wachten of ik weer zwanger ben hopen natuurlijk van wel maar het is aan de andere kant ook eng, zou dit hele gebeuren namelijk niet nog een keertje mee willen maken dacht dat ik 10 weken was en had het ook al aan veel mensen verteld iets te enthousiast achteraf
heb nu ook een raar gevoel in mijn buik denk last van mijn darmen maar weet het niet zeker
weet ook al niet meer hoe het toen de eerste keer was toen ik net zwanger was de miskraam is ook niet vanzelf op gang gekomen dus dat weet ik ook niet hoe dat voelt
ben dus erg onzeker over alles
hoor graag een reactie
liefs
Door: jennifer op 27/02/2006 @ 09:29
heb de zelfde klachten als jij al een maand lang
nu denk ik dat ik zwanger ben
pijn aan mijn onderbuik en borst ook
je mag altijd mailen falkorplush@hotmail.com
Door: suusje op 02/03/2006 @ 19:14
hallo ik heb eigenlijk hetzelfde verhaal. dag na kerst( 2005) zou ik ongesteld moeten worden. niet dus. 30 december een test gedaan en die bleek posotief. ik kreeg al snel kwaaltjes zoals misselijkheid en last van de rug. met 10 weken op controle. ze konden het moelijk vinden want mijn baarmoeder is naar achteren gekanteld. maar naar snel zoeken toch het hartje gevonden. opmeten kon ze niet want het kindje lag te ver weg. afgelopen zaterdag (25 feb) bruine afscheiding en ik vertrouwde het niet. op controle voor echo maar ze kon niks vinden. was toch al bijna 13 weken zwanger
. foute boel dacht ik. bij een inwendige echo bleek dat mijn zwangerschap bij de 7de week al fout aan het gaan was en dat het hartje dat we gezien hadden ws het laatste is geweest dat het nog deed. een miskraam dus.
nu moet ik tot 6 maart wachten. misschien dat het spontaan komt maar ik vloei nog geen half maandverbandje per dag vol. anders moet ik volgende week voor cuurretage. zal blij zijn als het eruit is. ben er wel erg verdrietig om geweest maar wil graag met een schone lei beginnen. gelukkig helpt de natuur een handje als het fout zit. het zal altijd mijn eerste kindje blijven, maar ik wil dolgraag moeder worden. hoop dat dit snel voorbij is en dat we weer snel zwanger mogen zijn van een gezond kindje. het blijft mijn eerste sterretje.
Door: ilse op 04/04/2006 @ 16:13
Heb op 9 maart idenentiek hetzelfde meegemaakt: Na 1 jaar bleek ik al 6 weken zwanger te zijn. In spanning toegeleefd naar die bewuste 9 maart, want dan werd een eerste echo genomen!! Maar wat een feest moest worden eindigde voor ons in een drame: het vruchtje was gestorven...
Ik moest de dag nadien 's morgens direct binnenkomen voor curretage, want in mijn geval ging er blijkbaar erg veel bloedverlies aan te pas komen...
alvast veel sterkte en hopelijk mogen we beiden in de toekomst van een zorgenloze zwangerschap genieten...
Door: soraya op 21/03/2007 @ 10:54
hoi allemaal ja wat erg zeg voor jullie allemaal
als ik dit lees komt het erg vaak voor dat wist ik dus niet ik heb zelf al een dochter van 6 en hebben
daarom ook wel langer gewacht voor een 2 de kindje
want had een moeilijk zwangerschap met erg veel klachten zelf tijdens de zwangerschap was het moeizaam
en erg pijnlijk ik zij dat ik nooit meer een kindje erbij wilde bah bah zij ik maar nu dat zij 6 is
en aan mijn vraagt mama ,papa waarom heb ik geen zusje of broertje gingen we weer twijfelen
dus toen hebben we besloten er toch voor te gaan
ik was hellemaal blij ik heb 26 feb de test gedaan die
was posetief ons geluk kon niet op !
2 weken later kreeg ik bloedverlies helder rood
het was maar een beetje daarna werd het donkerbruin
2dagen en ging het weer weg
zondag naar het ziekenhuis geweest voor een echo
daar bleek dat ze een vruchtzakje zagen maar verder niks ze konden ons niet vertellen hoelang ik zwanger was of het nog leefde ??
ik heb sinds gister weer bruin bloed verlies en moet
volgende week dinsdag terug komen voor weer een echo in het ziekenhuis om te kijken of het nog leeft want ze wilde het zeker weten
ben erg bang rook erg veel van de zenuwe groetjes soraya
Door: sonja op 10/06/2008 @ 15:12
Zit momenteel in een gelijkaardige situatie.
zou nu 8 weken zwanger zijn, voel me goed, heb wel eens een bruinsliertje in mijn slip maar na telefonisch onderhoud met de gyn zou dat komen van het innestelen. nu vorige week dus op 7 weken ging in voor het eerst naar de gyn, deze nam een echo, tja ik voel geen pulse zit niet goed kom volgende week maar terug .... nog vragen ????
ik was zo van de kaart dat ik natuurlijk geen vragen had. ik voel me zwanger en heb ook de verschijnselen.
gisteren ging ik terug met een klein beetje hoop terug.
ten eerst wist hij niks meer van mijn dossier en weer niks te horen tja de vruchtholte is duidelijk gegroeid maar het vruchtje niet.
is niet goed...... nog vragen ????
ja hallo, hoe moet het nu verder .... werden heel brut en onvoldoende geinformeerd, hadden zo iets van ..... he jongens voor ons is dit nieuw.
zo blijf ik zitten met vragen dus heb ik vandaag een ander gyn gezocht
de eerste pas vrij 15 augustus ok dan maar dr dupont in hasselt proberen pas vrij 15 juli maar toen ze daar hoorde over wat het ging mocht ik onmiddellijk gaan, moet nu deze avond langs gaan.
ben eens benieuwd of deze ons op een waardige manier informatie kan verschaffen over hoe het nu verder moet.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.