Onze kleine erwt
Door Wij op 22/05/2006 - 22:22:
Ons verhaal begint een paar weken geleden, bij het doen van drie zwangerschapstests die alledrie positief bleken te zijn. Na een bezoekje bij de huisarts en een bloedafname werd het bevestigd: ik was 5 weken zwanger!
Twee weken later, tijdens de eerste echografie (een beetje vroeg maar we wilden het zien), bleek dat ik minder ver was als we dachten. Normaal waren we nu 7 weken ver maar aan het vruchtzakje te zien, bleek dat het nog maar 5 weken kon zijn. Het was nog maar 7mm groot. Dat was een ontgoocheling natuurlijk… En we waren ook vol ongeloof want we hadden het zo goed uitgerekend dat het eigenlijk onmogelijk was dat we twee weken minder waren. Maar ik was zwanger dus we schonken er niet te veel aandacht aan.
Op 1 mei kreeg ik, na een paar dagen bruinverlies, de eerste bloeding. Toen was ik volgens de dokter 6 weken. De volgende dagen had ik nog steeds bruinverlies. Omdat het bleef duren, ben ik uiteindelijk toch maar weer op controle gegaan. Ik moet er wel bijzeggen dat het eigenlijk niet goed meer voelde want mijn zwangerschapsgevoel was al een 5-tal dagen verdwenen.
De dokter bevestigde mijn vrees; het vruchtzakje was nu nog 5mm groot en het was volledig scheefgetrokken, terwijl het normaalgezien mooi rond zou moeten zijn. Er was ook teveel bruinbloedverlies om nog op een positieve uitkomst te mogen rekenen. De pijn was enorm en het emotionele besef dat je op 1 seconde van zwanger naar niet zwanger gaat, was onbeschrijfelijk en onwezenlijk.
Nu besef ik ook dat ik waarschijnlijk wel al verder was -omdat we het zo goed hadden uitgerekend -, maar dat het vruchtje absoluut niet gezond was. We hebben namelijk nooit beweging gezien (in de zin dat er nooit een hartslag is geweest) en dat het totaal niet evolueerde, maar zelfs achteruitliep.
Maar toch ben ik blij, blij dat ik het zo vroeg heb geweten, blij dat ik zwanger kan worden en blij dat ik goed kan relativeren.
Ik heb vrijdagavond afscheid van je genomen, samen met mijn man, met een warme knuffel en elk een hand op de plaats waar jij zat! We hebben je gezegd dat het oké was, dat je mocht gaan en diezelfde nacht nog ben je op je terugreis vertrokken. Mijn baarmoeder heeft je losgelaten, en gisterenavond heb je mijn lichaam verlaten. Ik heb je eens goed bekeken en heb je dan uitgezwaaid.
Ik heb zelfs een gedicht voor je geschreven, zodat je altijd in mijn hart blijft.
Je hebt me getoond dat ook al was je niet sterk genoeg om uit te groeien tot een kind, je toch zo sterk bent toe te geven dat je er niet zou komen, hoeveel pijn je er ons ook mee gaf. Je bent een geschenk geweest, want veel vragen zijn nu al opgelost en de korte tijd dat ik je heb mogen “kennen”, kan niemand mij nog afnemen.
Het is nooit gemakkelijk maar ik kies ervoor er het positieve uit te halen, en ik ben blij dat ik dat kan. De energie die ik van jou kreeg zou ik dan ook graag delen met alle mamaatjes die dit meemaakten of meemaken of zullen meemaken, want in oorsprong is alles goed, ook al lijkt het niet zo.
Bedankt mijn kleine erwt!
Dikke zoen,
wij
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: bollie (profiel) op 23/05/2006 @ 08:34 
Hallo Wij,
Veel sterkte gewenst !!!
Ikzelf heb eind augustus een miskraam gehad (we hebben al een lief zoontje dat toen bijna 9 maanden was en wilden er vlug een tweede). Bij ons is het fout gelopen op ongeveer 6 weken. En ook wij zijn blij dat we het toch geweten hebben, ook al doet het zo'n pijn wanneer je het verliest. Ik ben zelf beginnen bloeden en wist meteen dat het fout zat (ik voelde me ook helemaal niet zwanger, het was helemaal anders dan toen bij Robbe). Ik ben er enkele dagen emotioneel een beetje onderdoor geweest, maar we konden het toch ook rationeel plaatsen. Indien het zo vroeg fout loopt, was er vanaf het begin iets grondig mis. Gelukkig mochten van de gyné onmiddellijk opnieuw beginnen, omdat dit volgens hem de beste remedie was. We hebben nog even mijn gewone maandstonden afgewacht, en daarna zijn we terug begonnen. En begin februari hadden we een duidelijke positieve zwangerschapstest ! En ik voélde me ook echt opnieuw zwanger. Ondertussen zijn we 20 weken ver, en krijgen we begin oktober - als alles goed gaat - opnieuw een zoontje ! Tot nu toe loopt alles optimaal, precies als toen bij Robbe. En onze twee rakkers zullen precies 22 maanden schelen.
Dus ik wens jou in de nabije toekomst ook het geluk om opnieuw zwanger te worden ! Ik duim alvast !
groetjes,
bollie
Door: Anoniem op 27/05/2006 @ 17:37
hoy,
Ik ben blij jullie verhaal te lezen. Ik zit momenteel met het zelfde probleem.
Volgens mijn bloedtest was ik ook al een 6-tal weken ver. Na 10 dagen ( nu vrijdag geweest ) gingen we wat vroeger dan normaal naar de gyneacoloog. Ik had reeds 2 miskramen gehad(een op 9 weken de andere aan 10) en wilde geen risico's nemen.
Daar bleek ook dat ik pas 5 weken ver was. Alles zag wel goed uit maar klopte niet met de bloedtesten.
Nu is het bangelijk afwachten tot een nieuwe echo volgende week. Ik heb nog geen bruin verlies.... wanneer had jij bruinverlies? Misschien is er toch nog wat hoop.
Ik wens je alvast nog veel sterkte.. het is niet omdat het één keer misloop dat dit iedere keer zo hoeft te zijn.
Ondanks mijn miskramen heb ik toch twee gezonde kinderen van 7 en 2 jaar. Maar wel telkens met een miskraam ervoor...
Succes.....
Door: piekeraar (profiel) op 04/06/2006 @ 17:06
Ik wil jullie een hart onder de riem steken. En wens jullie veel sterkte. Ik vind het ook mooi dat je het zo positief benaderd.
Ikzelf kreeg in augustus 2005 na ongeveer 9 weken een mk. Ik had maar een heel klein druppeltje bloedverlies maar voelde dat iets niet goed zat. Nochtans hadden we de week ervoor een duidelijk kloppend hartje gezien. Jammer genoeg bleek heel snel bij de nieuwe echo dat ons boelie 2 geen kloppend hartje meer had. Ik heb er emotioneel enorm van afgezien (ook omdat ik een curretage had en op de kraamafdeling lag). Ik moest een maand een dubbele pilstrip nemen, 1 keer mijn eigen regels afwachten en toen zijn we terug begonnen met clomid. Direct raak en als alles goed gaat beval ik nu binnen 5 weken van een tweede spruit.
Ook deze zwangerschap verliep gek: toen we voor de eerste echo moesten gaan, zou ik al zeker 6 weken moeten geweest zijn en zou er dus een kloppend hartje te zien moeten zijn. Niks van: net 5 weken en een leeg vruchtzakje. Het kon noch alle kanten op en gelukkig voor ons ging het de juiste kant op. Je ziet dat alles dus kan.
Belangrijk is dat je het geaccepteerd hebt en op jouw manier afscheid hebt genomen: hoe pril jullie 'erwtje' ook was.
Ik wens jullie veel succes met een nieuwe zwangerschap.
Door: Anoniem op 05/06/2006 @ 14:18
Hoi,
Wat erg dat jullie dit is moeten overkomen.
Ik wens jullie enorm veel sterkte en steun toe!
Veel liefs!
Door: kelly op 07/06/2006 @ 09:18
ik zou graag ook eens mijn verhaal willen doen maar heb het nog steeds moeilijk om erover te praten, ik heb soms schrik dat ik geen kindjes zal kunnen krijgen ik hoop alleen dat ik ooit gelukkig zal zijn, met een kleine spruit erbij alvast veel succes verder groetjes een bezorgde meid
Door: Ladywinky op 16/07/2006 @ 19:14
allemaal al heel erg bedankt voor de hartjes onder mijn riem
!!!aan anoniem: bruinverlies kwam op ongeveer 6 weken en op 7 weken is het bloedverlies begonnen
en aan kelly: doe je verhaal; desnoods in een word programma gewoon voor jezelf, het lucht op het van je af te schrijven, ook al weet je dat niemand leest, je moet je ziel eens luchten om nieuwe leuke emoties toe te laten, en jezelf openstellen!
ik heb net een positieve test gedaan, en ik voel me heel erg dubbel, blij en bang, dat het opnieuw misloopt, ben nog enooooorm vroeg want is nu nog maar 4 weken, dus ik wacht af, en ik heb al gezegd dat als het niet goed zit het zo gauw mogelijk moet komen, want dat wachten is nog het ergste, gelukkig kan ik me optrekken aan mijn beste vriendin die binnen een goeie 2 maand bevalt van haar eerste.
en voor mij komt het wel, ik heb geduld, maar niet te lang...
Door: Lynne (profiel) op 29/06/2007 @ 16:25
Je verhaal kmt me zo bekend voor. Ik heb woensdag me beebje verloren met 7 weken. Precies zoals jij het omschreef. Ik was 7 weken en op de echo pas 5 weken.. Ik ga op het moment door een hel, maar ook ik ben er van overtuigd dat alles goed komt, ooit..
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.