Mijn eerste zwangerschap was een buitenbaarmoederlijke
Door Kathleen op 23/06/2006 - 09:49:
De eerste dag van mijn laatste regels was maandag 1 mei. Op dinsdag 29 mei deed ik al een zwangerschapstest waaruit bleek dat ik zwanger was…
De vrijdag daarop verloor ik echter een beetje rozig bruin bloed en de dagen erna had ik nog steeds een beetje bruinverlies! Ik werd toen toch wel een beetje ongerust…
Dus ben ik op dinsdag 6 juni (ik was toen in de 5de week) bij de gynaecoloog geweest voor een echo. Maar het was blijkbaar te vroeg, want er was nog geen vrucht te zien... Dus heeft hij bloed afgenomen om mijn HCG-waarden te bepalen. Deze stonden op 389, een beetje te weinig volgens hem indien ik 5 weken zwanger zou zijn! Ik moest dus 1 week thuis blijven en rusten, en dan de week er teruggaan voor een echo en een nieuwe bloedafname.
Maar ik had geen geduld en ging op vrijdag 9 juni al bij de huisarts langs voor een nieuwe meting van mijn HCG-hormoon. Die zou 3 dagen later al meer dan verdubbeld moeten zijn. Maar niets bleek minder waar want het stond nog maar op 592… Mijn huisarts troostte me door te zeggen dat er nog vrouwen waren, bij wie dit hormoon traag op gang kwam. Dus ik probeerde er kalm bij te blijven.
De dagen erna bleef ik bruinverlies hebben. Maar het was niet hevig en ik had ook geen buikpijn, dus ik dacht dat het misschien toch nog kon en ik had nog hoop!
Maar op dinsdag 13 juni ‘s ochtends kreeg ik krampen. Overdag kwamen en gingen ze weer, maar ’s avonds zat ik bijna te wenen van de hevige pijn.
Op woensdag 14 juni moest ik in ieder geval op controle. Eenmaal aangekomen op de afdeling gynaecologie, mocht ik alle patiënten voor! Ik had hevige krampen en veel bloedverlies.
Op de echo was enkel weefsel en bloed te zien. Dus ik moest meteen in het ziekenhuis blijven voor een curettage en een laparoscopie die bevestigde dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had! De tranen rolden over mijn wangen… Ik kon mijn gevoelens niet bedwingen.
Ik troost me nu een beetje met het feit dat het beter nu is dan later en dat ik liever een gezond kind op de wereld wil zetten … En ook dat er niets mis is met mijn baarmoeder en dat ik niets verkeerd heb gedaan! Dat neemt mijn schuldgevoel weg…
Nu ben ik enkel bang voor een volgende zwangerschap, hopelijk mag die op een normale manier verlopen!
Groetjes,
Kathleen
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 14/07/2006 @ 23:56 
Hallo Allemaal
Ik zelf heb drie keer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad waar van de eerste toch drie maanden in mijn eileider is gaan groeien! Ik heb totaal geen pijn gehad maar begon op een gegeven moment te bloeden en ging naar de verloskundige en die vertrouwde het niet en stuurde me nog die zelfde dag naar het ziekenhuis en de andere dag meteen geopereerd ! ze vonden het heel vreemd dat ik geen pijn had.Als mijn eileider was gesprongen dan had ik binnen een uurtje dood kunnen zijn !!Toen ze begonnen met opereren is dat ook inderdaad gebeurd en hebben ze er een grotere operatie van moeten maken en ben ik heel veel bloed verloren.Ben er drie maanden zoet me geweest. De tweede keer dat ik zwanger raakte stond ik natuurlijk onder strenge controle en helaas mocht het weer niet zo zijn,er zat niets in mijn eileider maar ook niet in mijn baarmoeder maar het vermoeden was heel groot dat het toch wel weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is geweest.De derde keer was het wel zo en zag de gyn zelfs nog het hartje kloppen,ik heb dat gelukkig niet gezien.Weer geopereerd en nu verloor ik ook nog mijn laatste eileider.Ik was goed en wel een week thuis na een week ziekenhuis opname toen ik weer met spoed erna toe moest ,Ik had een flinke ontsteking aan mijn eierstok en ook hier werd voor gevreest,na een week in het ziekenhuis waar ze de antibiotica er echt in hebben gepomt zodat het echt mijn keel weer uit kwam,mocht ik weer naar huis met de boodschap dat kinderen krijgen op de natuurlijke manier niet meer mogelijk was.Heb inmiddels twee IVF pogingen ondergaan,wat ook niet bepaald een pretje was maar ik ben nu 6 maanden zwanger van ons eerste kindje en alles gaat heel goed !Wat ik jullie mee wil geven is ,dames geef de moed niet op,het kan een hele zware lastige weg worden maar als het zo ver is dan kijk je er anders op terug.Vergeten zal ik het nooit maar ik ben nu wel heel erg gelukkig en ik hoop dat jullie dat ook ooit een keer zullen zijn.
Heel veel liefs muisje
Door: Eva op 16/07/2006 @ 13:02
Zo'n half jaar geleden heb ik ook een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. We waren net met de pil gestopt om te proberen voor een tweede kindje en ik had nadien gewoon mijn regels gekregen. Blijkbaar was ik zeer snel zwanger geraakt, want mijn regels waren net gedaan en ik begon opnieuw te bloeden. Ik had hier ook totaal geen pijn van. Niet wetend dat ik al zwanger was, heb ik dan toch maar een afspraak met de gynaecoloog gemaakt. Die wist mij dan te vertellen dat dit een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was. Daar had ik nog nooit van gehoord. Ik moest onmiddellijk worden geopereerd en mijn linker eileider werd weggenomen, omdat de vrucht hiermee al te erg was vergroeid. Daarna voelde ik mij leeg en onvolledig. Het besef dat ik het nu met één eileider moest klaren verontrustte mij. De gynaecoloog vond het bij mij ook heel vreemd dat ik geen pijn had gehad, er was al heel wat bloed in mijn buikholte gekomen en het was op het nippertje, zei ze. Nu, een half jaar later zijn we er weer klaar voor. Ik ben nog wel wat bang, maar ik probeer het allemaal wat uit mijn hoofd te zetten. In het ziekenhuis hebben ze me gerust gesteld dat dit zelden voorkomt en dus zelden twee maal voorkomt bij dezelfde persoon. Als ik dit dan lees, word ik toch weer bang. Maar we moeten erdoor, en voor hetzelfde geld is deze keer alles in orde hé.
Door: sonjabelgium op 23/07/2006 @ 22:33
Hier nog iemand die in herkenning mag knikken, juni 2004 twee dagen voor de verkiezingen ben ik op spoed beland ... Eileider niet meer te redden, ik verloor dan ook al weken lang bloed, en pas na drie keer bij de gyn en HA te zijn geweest is het "herkend" geweest en toen was het ineens extreme spoed ... Ik was 9/10 weken al.
Het verhaal heeft echter een mooie wending in mijn geval, toen m'n cyclus weer op gang kwam was mijn gyn in verlof en moest ik maar nog een cyclus afwachten voor ik op controle ging, ik moest niets doen want er zou niets gebeuren, we waren tenslotte al anderhalf jaar aan het pogen zwanger te worden ... De eerste is echter meteen de goeie geweest en is ons meisje verwekt geweest die ondertussen bijna 15 maanden is! Gyn stond totaal perplex ... En ons meisje is van onschatbare waarde, zo bijzonder
Door: Anoniem op 25/07/2006 @ 15:27
Hallo ,
ik ben nu 7 weken na mijn BBZ en aan het wachten op mijn regels. Ze hadden gezegd dat ze na een 8-tal weken wel terug zouden komen. Hoe was dat bij jullie? Ik hoop dat ze snel komen, dan kunnen we er terug snel aan beginnen, of dat ze misschien niet komen en dat ik terug zwanger ben. Maar dat zou misschien te mooi zijn om waar te zijn, maar je weet maar nooit...
Door: Kathleen op 25/07/2006 @ 19:07
Snja, amaai, ik ben echt content voor jou dat jij zo vlug al aan die nieuwe spruit mocht denken!
Ik hoop dat het voor de rest van ons ook allemaal zo mag verlopen!
Wat betreft het aantal weken dat het duurt vooraleer je regels terug komen, tegen mij hadden ze gezegd dat dit minimum 4 à 5w zou zijn.
Nu, bij mij waren ze er 28d later al, dus slechts 4w.
Ik heb één maand veilig gevreëen en ben dus nu terug al aan het proberen!
Groetjes,
Kathleen
Door: wanda (profiel) op 01/08/2006 @ 22:39
Hier ook een herkenbaar verhaal als ik alles lees. Mijn eerste zwangerschap nu 3 jaar geleden was een EUG, snel ontdekt en mijn eileider gespaart. De tweede zwangerschap eindigde na 6 weken en ik moest gecureteerd worden. Iedere keer blef er restmateriaal over en ben ik uiteindelijk 3x gecureteerd, eindigend in (waar we na de 3e zwangerschp achterkwamen) beschadiging van mijn baarmoederwand, waardoor ik het syndroom van ashman heb gekregen. De derde zwangerschap nu een jaar geleden weer een EUG, echter vertelde men mij dat ik een "gewone"miskraam had gehad. Na 9 ellendige weken met heel veel pijn en bezoeken aan de arts, eerste hulp etc. bleef men maar volhouden dat ik geen EUG had, maar dat het mijn darmen waren. Dit totdat ik zo verschrikkelijk boos geworden ben op de eerste hulp dat men toch maar een echo heeft genomen, je mag het raden ik was net op tijd mijn eileider was reeds gescheurd en kon meteen met spoed door naar de operatiekamer, waarbij ik een eileider verloor. Daarna kwam de menstratie direct weer op gang, maar moest ik geopereerd worden vanwege het ashman syndroom en heeft men weefsel weggehaald. Vanwege mijn historie heeft men mij op de wachtlijst gezet voor IVF, omdat men niet verwachte dat het op de natuurlijke weg zou gebeuren. Echter het onmogelijke werd toch waar, twee maanden na de operatie ben ik nu 8 weken zwanger. Op dit moment wel met veel complicaties als heftig bloedverlies, maar het zit waar het moet zitten en groeit goed, dus hopen dat het nu wel mogelijk mag zijn.......
Met andere woorden het is niet altijd rozegeur en maneschijn, maar blijf er wel in geloven!!!!
Door: trezeleen (profiel) op 05/08/2006 @ 17:34
Hey Wanda,amai, jij hebt ook al een lange weg achter de rug..
Ik hoop dat de rest van je zwangerschap nog goed mag verlopen!
Enne, ik blijf heel zeker geloven...
Ik ben volop weer aan het proberen!
En, als ik mijn voorgevoelens, die meestal heel juist zijn, mag geloven, ben ik terug zwanger...
Nog 4dagen geduld en ik weet het zeker... :-)
Groetjes
Kathleen
Door: wanda (profiel) op 06/08/2006 @ 16:27
Ik zal voor je duimen dat het klopt en alles goed zal verlopen, laat het weten als het inderdaad zo is
Door: Sophie S. op 08/08/2006 @ 14:52
hallo iedereen!
ik heb onlangs ook een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Het begon met bruinverlies. Ik heb toen meteen een afspraak gemaakt bij de gynecoloog. Die vertelde me dat er niks te zien was in de baarmoeder en dat ik een miskraam had gehad en dat het vruchtje wss in een vroeg stadium was afgestorven. Ik was totaal van de kaart. Ik was op dat moment 7 weken ver. Ik moest om de twee dagen bloed laten trekken om te zien of mijn HCG waarde daalde, maar deze bleef echter stijgen. De gynecoloog heeft me dan opgebeld de dag voor onze trouw om te zeggen dat het wss een BBZ was. Ik ben diezelfde dag dan nog eens op controle moeten gaan en het vermoeden werd bevestigd. Vermits we de volgende dag trouwden hebben ze beslist om mij zondag te opereren. De dag na onze trouw dus meteen het ziekenhuis moeten binnengaan om mij te laten opereren. Na de operatie vertelde de dokter dat het op het nipertje was, want dat mijn eileider al aan het barsten was. Ze hebben mijn linkereileider moeten verwijderen. We zijn nu een maand verder en ik heb het er toch nog steeds erg moeilijk mee. Ik heb een maand een pil moeten nemen en nu mogen we terug proberen. Ik ben er ook wel van geschrokken dat het toch regelmatig voorkomt. Het doet wel deugd om mijn hart eens te luchten bij mensen die dit ook hebben meegemaakt, want anderen begrijpen je niet altijd even goed.
Groetjes,
Sophie
Door: wanda (profiel) op 11/08/2006 @ 18:36
sophie, heel veel sterkte, moet wel een hele moeilijke periode zijn geweest en heel dubbel gevoel. Aan de ene kant trouwen met als het moois was daarbij hoort en daarnaast de schaduw van de BBZ. Vergis je niet in het herstel dat je lichaam nodig kan hebben om weer zwanger kan worden na een operatie als het verwijderen van een eileider. wees dus niet al te teleurgesteld als je niet meteen zwanger wordt. Ze zeggen dat je lichaam pas weer terug zwanger wordt als het daaraan toe is. Heel veel sterkte met het verwerken!!
Door: Anoniem op 21/08/2006 @ 10:06
Ook mijn eerste zwangerschap was een eug. Vreselijk, echt vreselijk. Ik heb daar zo'n klap van gehad... ik was pas 19 jaar ook.. kwam er ook pas achter dat ik zwanger was toen het mij verteld werd op de spoedeisende hulp. Ik heb wekenlang pijn gehad, ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ben niet geopereerd, dat was niet nodig. Maar heb jarenlang last gehad van die plek.. Ik heb ook jarenlang rondgelopen met het idee dat ik geen kinderen zou kunnen krijgen. Ik weet niet waarom. De hele droom van het kinderen krijgen was bij mij in 1 klap weg. Ik kon niet meer in de buurt zijn van zwangere vrouwen en pasgeboren kinderen. Ik werd dan kwaad en verdrietig en jaloers ook..
Ik ben nu 24 en ondanks mijn verwachting om kinderloos te blijven, ben ik nu toch echt zwanger! Toen ik er achter kwam weer zwanger te zijn, voelde ik geen blijdschap, alleen angst. Ik wilde direct een echo, ik ging er eigenlijk van uit dat het wel weer niet goed zou zijn. Die echo kreeg ik pas drie weken later. 3 weken pure hel, onzekerheid, angst, paniek zelfs. Maar toen ik eenmaal op dat scherm keek en een klein opdondertje zag, viel de last van de wereld van mijn schouders.
Ik ben nu elke dag dankbaar voor dit geschenk. Ik wordt toch moeder. Nu heb ik zelfs al het vertouwen om na te gaan denken hoeveel ik er na deze nog wil!!!
Door: Kathleen op 27/08/2006 @ 19:43
Hey Wanda,
Ben ondertussen dus ongesteld geworden...
Heb die dag veel geweend! Begreep niet hoe ik mezelf zo voor de gek had kunnen houden en dat ik mezelf er volledig had van overtuigd dat ik zwanger was! Ik begrijp het nog steeds niet...
Momenteel kan ik dus weer zwanger zijn, maar maak mezelf niets wijs! Dat ga ik geen 2 keer voor hebben! Ik denk zelfs dat het zeker niet voor nu zal zijn...
Aan al de rest, voor iedereen veel succes met het zwanger worden, en aan degenen die zwanger zijn een dikke proficiat en ik wens jullie een velekkeloze zwangerschap toe!
Groetjes,
Kathleen
Door: wanda (profiel) op 29/08/2006 @ 02:28
Kathleen,
ook aan deze kant slecht nieuws, een week geleden hevige bloedingengekrgen, waarna een spoedopname volgde in het ziekenhuis en helaas weer een miskraam gevolgd door een curretage
Nu weer op naar de onderzoeken die ze gaan doen, hopelijk worden we er wijzer van. Heb momenteel heel wisselende gevoelens, aan de ene kant wil ik graag direct weer zwanger worden en aan de andere kant de grote angst en misschien toch wachten....
grrrrrrrrrr, moest er even uit......
groetjes Wanda
Door: Kathleen op 07/09/2006 @ 14:15
Hey Wanda,
Oei, wat spijtig voor jou!
Ik leef met je mee!
Ik ben sinds eergisteren terug positief getest!
Was heel gelukkig!
Maar ik zit nu al terug thuis...
ik had immers een lichte oranje-roze plek/vuil/bloed in m'n broek daarstraks.
En ja, de moed zakt weer in m'n schoenen
Echt waar!
Ik wou da we al 2 weken verder waren, dan mag ik de eerste x bij de gynae!
Groetjes
Kathleen
Door: trezeleen (profiel) op 07/09/2006 @ 14:16
Nog één ding: Je moet er alleszins de moed inhouden...
Ik ga dat ook proberen!
Kathleen
Door: trezeleen (profiel) op 24/09/2006 @ 11:09
Hallo,
Ben nog steeds zwanger...
Deze week is die rozige afscheiding veranderd in een beetje bruinverlies!
De ene dag minder dan de andere!
Maar heb dit vooral na inspanningen..
Ik zaou me een ganse dag op de zetel moeten leggen en dan is er geen probleem?
Maar dat is nu toch ook niet wat het moet zijn?
Grt
Door: Anoniem op 11/02/2007 @ 11:53
hoi allemaal,
blijkbaar ben ik dus niet alleen (alhoewel het soms wel zo aanvoelt). ook bij mij is een buitenbaarmoederzwangerschap (te laat) vastgesteld. Ik was 12 weken ver toen mijn eileider is gescheurd. Die week was ik nog bij de gyn op bezoek geweest en bleek dat alles er ok uitzag. NIET DUS. Ondertussen ben ik een eileider kwijt, en probeer ik het verdriet te verwerken (zoals jullie ook zeggen, de buitenwereld kan moeilijk begrijpen hoe dit voelt). Het moeilijke is dat er overal zwangere buiken en baby'tjes in mijn omgeving opduiken, wat het soms extra zwaar maakt. Hopelijk lukt het binnenkort wel om een goede zwangerschap mee te maken
veel sterkte allemaal!
Door: janny op 02/11/2007 @ 20:08
hoi allemaal ik ben nu 1dag uit het ziekenhuis waar ze eergister ontdekte dat het een bbz was ze hebben me eileider en eierstok moetn verwijderen ,
ik vraag me nu alleen af of ik wel weer normaal zwanger kan worden zijn er meer mensen met deze ervaring laat het me dan weten want dinsdag krijg ik pas meer tehoren ,
en ik ben vreselijk ongerust ben pas 23 dus kinderen is wel een wens van ons..
Door: nap op 05/02/2008 @ 18:58
hallo,
ik heb ruim 8 weken geleden een bbz gehad waarbij mijn rechter eileider is verwijdert ik heb alleen nog heel veel zeurende buikpijn niet zo erg dat je er iets voor in moet nemen maar wel dat het niet on opgemerkt is wel ben ik al ong. geweest ?
iemand hier ervaring mee?
groetjes nap
Door: saskia op 21/04/2008 @ 18:55
hallo,ik was na 4ivf/icsi pogingen zwanger maar helaas was het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap,
het zat in de rechter eileider en ze hebben die een stuk weggenomen.mijn vraag is nu of er nog vrouwen zijn die hetzelfde hebben voor gehad?en of zij nog zwanger zijn geraakt zijn via icsi?hopelijk reageert er iemand om te weten of ik nog kans, maak alvast bedankt.groetjes saskiaEn je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.