Verhaal ovder mijn mola-zwangerschap
Door Anne-Marie op 24/11/2006 - 14:48:
Hallo allemaal!
Omdat er niet zo veel over Mola-zwangerschap bekend is, vermeld ik mijn verhaal ook hier. Dankzij deze site ben ik er min of meer zelf achtergekomen dat het om een “Mola” ging.
Wat begon bij mij als een "gewone" miskraam, is nu een Mola-zwangerschap. Dit is mijn verhaal:
De blijdschap die we voelden toen we erachter kwamen dat we in verwachting waren van ons 2e kindje, was enorm. Toch voelde ik me niet helemaal zeker want ik voelde me anders dan bij de eerste zwangerschap. Maar dit gevoel drukte ik weg, ik wou geluk voelen!
Met 7 weken ging het mis, net op de dag dat mijn man jarig was. We wilden onze dierbaren toen voorzichtig vertellen dat we zwanger waren. Maar omdat ik die ochtend bloedverlies had, hielden we het nog even stil. We wilden graag zekerheid. We zijn wel zo nuchter: als het niet goed zit met dit vruchtje, laat het dan maar nu gaan en niet over een paar maanden of dat het ziek wordt geboren. Ook wilde ik weten wat ik moest verwachten bij een miskraam. Dus belde ik de volgende dag de verloskundige gebeld en ik kon dezelfde middag nog terecht voor een echo.
Die kon het niet goed zien, maar zag wel wat bewegen. Een tweeling? Of toch een bloedvat? Na een week mochten we terug komen voor nog een echo. Onzekerheid, stille hoop, vermoeidheid en erg misselijk, … Ik voelde me eigenlijk heel zwanger dus misschien dan toch?
Na een lange week gingen we weer terug naar de verloskundige, maar we kregen hetzelfde beeld te zien: veel "ruis" en een kloppend iets. Dus we werden doorverwezen naar de gynaecoloog in het ziekenhuis.
Weer een slopende week volgde… De stille hoop was weg en ik voelde me zieker en zieker worden. Misselijk, extreem moe en super onzeker,… Wat mankeerde ik? Dit voelde niet als een miskraam aan?
En ja, ik had ook nog een dochter waar ik voor moest en vooral voor wou zorgen. Ik wou er voor haar zijn en ik wou niet dat ze wat van onze ellende meekreeg. Maar wat was het zwaar! Achteraf besefte ik dat nog eens te meer.
‘s Ochtend sleepte ik me uit bed als ze wakker was, kleedde haar aan en gaf haar haar ontbijt. Gelukkig is ze een superlief, rustig meisje dat dan vervolgens lekker ging spelen. En dan lag ik op de bank te wachten tot het 12.00 uur was, want dan lag zij terug in haar bedje en kon ik ook weer gaan liggen. Ik probeerde ieder dag met haar even buiten te zijn maar dat kostte me de grootste moeite. Ik was zo moe en zo ziek!
Toen we na nog een week bij de gynaecoloog kwamen, zei hij dat meteen dat het mis was. Dat wat we zagen bewegen mijn eigen bloedvat was en dat ik over 3 dagen een curettage kreeg. Wat een koude douche! Ik zag enorm tegen de ingreep op. Ook omdat tegen mijn gevoel in ging, ik voelde me zwanger en ik had de neiging om een zwangerschaptest te doen of om een bloedtest te vragen. Maar ja, dat durfde ik niet, hé. Ik had toch zelf ook op de echo gezien dat er geen kindje zat en er geen hartslag was? Als ik die test wel had gedaan, zouden we veel eerder geweten hebben wat er aan de hand was!
Na de curettage voelde ik me lichamelijk al heel snel een stuk beter. Onvoorstelbaar eigenlijk, maar tegelijkertijd een bevestiging dat er toch iets niet goed zat! Omdat ik me steeds beter voelde, hadden we zoiets van: nou, gelukkig dat we dan toch in het ziekenhuis terecht zijn gekomen, nu kunnen we weer verder met alles...
Maar voordat wij uit konden maken wanneer we er weer aan toe waren om zwanger te worden, kreeg ik (2 weken na de curettage) een telefoontje van de gynaecoloog... Hoe ik me voelde? Dat er na de curettage iets gevonden was, wat nader onderzocht diende te worden en dat hij me dezelfde week nog wou zien. Ik raakte totaal in paniek en vroeg hem waar het om ging. Hij vertelde me dat het om een wildgroei van de placenta ging, dat mijn hormoongehalte in het bloed te hoog was en dat ik het komende jaar niet zwanger mocht raken… Maar ik moest me niet ongerust maken. Right...
Mijn wereld stortte in! Ik had er niet op gerekend dat het nog nader onderzocht zou worden, laat staan dat er nog meer aan de hand kon zijn. En wat had ik dan?
Op Google zocht ik op"wildgroei placenta" en zo las ik een verhaal van een vrouw, dat eigenlijk gelijk was aan mijn verhaal. Zij bleek uiteindelijk een Mola-zwangerschap te hebben. Daar had ik nog nooit van gehoord. Dus Googlede ik dat woord ook en toen kwam ik een heel heldere en duidelijke brochure tegen: europe.obgyn.net/nederland/patientenvoorlichting/mola.htm.
Wat was ik er blij om, het sloot aan bij mijn verhaal en gevoel! Ook het feit dat ik mij na de bloeding nog zo zwanger voelde enz., kreeg nu een plekje!
Dus toen we een paar dagen later weer bij de gynaecoloog waren en die ons een vaag verhaal vertelde, vroeg ik hem vrij direct of het om een "Mola" ging. Hij keek wel een beetje verbaasd maar was “blij” dat we al wisten waar het om ging. Dit was vorige week donderdag…
Ik heb toen longfoto’s laten maken, 4 buisjes bloed afgestaan en moest weer aan de pil. De komende tijd moet ik om de 2 weken naar het ziekenhuis om bloed te prikken en dan word ik gebeld door mijn gynaecoloog of het HCG daalt of niet. Spannende tijden dus!
Zijn we dan eindelijk eens klaar met al dat slechte nieuws? Ik vind het allemaal erg moeilijk te bevatten… Als het om een "gewone" miskraam was gegaan dan zou ik, denk ik, daar veel meer vrede mee hebben dan met dit alles. Je raakt totaal het vertrouwen in je lichaam kwijt en de keuzes worden je ontnomen: je moet aan de pil en je moet minimaal een jaar wachten en dan nog al die onderzoeken... Ja, het zal wel even duren voor we hier overheen zijn.
Vorige week belde mijn vriendin en ze vertelde me dat ze 12 weken zwanger is, precies even ver als wij nu zouden zijn ... Maar haar gun ik het van harte! Zeker omdat zij niet via natuurlijke weg zwanger is geraakt. Maar nadat ik had opgehangen, moest ik wel even een flink potje janken. Dat soort momenten zullen er wel vaker zijn. Ik hoop alleen dat er nu enkel goede dingen voor ons komen… Zoals volgende week, dan heb ik een sollicitatie gesprek en dat is goed voor mijn ego ook al word ik het misschien niet.
We hopen echt dat die uitslagen goed zijn En ja, dan een jaar wachten... En tot die tijd, gaan we extra genieten van onze kleine meid en van alle leuke dingen in het leven! Iedereen die het zelfde doormaakt, heel veel sterkte!
Ik hou jullie op de hoogte!
Lieve groetjes,
Anne-Marie
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Meer informatie:
Mola-zwangerschap
Reacties:
Door: Anoniem op 24/11/2006 @ 15:32 
Hoi Anne -Marie,
ik weet precies hoe je je voelt!Ook ik heb/had mola. Ik zit er eigenijk midden in!Eind augustus kreeg ik met 11 weken,op mijn eerste controle te horen dat het kindje niet meer leefde.3dagen later had ik een curettage.5dagen later belde de gyn dat het bij nader inzicht geen gewone miskraam was maar mola. ook ik had geen idee wat dat was!Dit omdat het in onze westerse landen niet veel gebeurt!Ook ik ging op google zoeken en heb uitleg gevonden. Ondertussen ben ik dus aan het prikken.We staan nu 3maanden verder en gelukkig zakt mijn hcg heel goed.4weken gelden stond het op 2,wat als negatief wordt beschouwt. ik moet daarom dus enkel nog maandelijks prikken.Wat dus aanstaande maandag het geval is!Het is iedere keer zeenuwslopend!En ik ben blij als ik de gyn gebeld heb en goed nieuws gekregen heb!
Ik moet 6maand wachten.Dat vanaf curettage.Velen moeten 6maand wachten vanaf het moment dat ze negatief zijn.Maar iedere gyn is anders!
De tijd die nu voor je ligt is zeker en vast geen pretje maar blijf erin geloven dat het goed gaat komen,want in de meeste gevalen is dat zo!
Ook bij mij in de omgeving zijn er heel wat vriendinnen en bekenden zwanger.Dit doet iedere keer pijn!
Maar na regen komt zonneschijn!
Als je vragen hebt,aarzel niet ze te vragen!
Dus veel geluk!
ikke
Door: nienke op 24/11/2006 @ 17:27
Hallo,
Het verhaal van Anne-marie is erg herkenbaar. Ik was ook zwanger van de tweede. We hebben al een meisje van bijna 3 jaar (daar was ik snel zwanger van en alles verliep goed, de bevalling werd wel een keizensnee, maar onze dochter was gezond!). We hebben langer moeten wachten op de zwangerschap van een tweede (bijna een jaar) en we waren dus enorm blij toen het eindelijk zover was. Ik was ook zeer misselijk en zeer moe, maar daardoor dacht ik juist dat ik "goed" zwanger was. Na twaalf weken kregen we een echo waarop geen hartactiviteit te zien was. Het vruchtje was gestopt met groeien met negen weken. De teleurstelling was groot, want ik voelde me juist zo ontzettend zwanger...al waren we wel allebei erg nerveus voor de echo en we wisten niet waarom (voorgevoel?).Ik heb de miskraam opgewekt met pillen. Dat vond ik wel een heftig moment, maar ik wilde het ook mijn lichaam uit hebben. De miskraam was zwaar, maar we waren ook zo nuchter dat het 1 op de 6 vrouwen overkomt en dat de natuur zijn werk doet. Dit alles gebeurde vlak voor de zomervakantie. We zijn eerst op vakantie gegaan om eens goed bij te komen van alle gebeurtenissen.Ik bleef echter vloeien. Na acht weken vloeide ik nog steeds. Toen heb ik aan de bel getrokken. Ik moest meteen komen. Op de echo waren allerlei vlekken te zien, terwijl bij de nacontrole mijn baarmoeder schoon was. Ik moest dus alsnog gecurreteerd worden. Dit gebeurde precies twee maanden na de miskraam. Een week na de curretage verloor ik nog een aantal stolsels (zo groot als ping pong ballen). In het ziekenhuis maakten ze een echo en kreeg ik het nieuws: je baarmoeder is leeg?! Maar een week later begon ik weer erg te bloeden....Na vier weken had ik een controle en toen kwam het nieuws: ik had een partiële mola zwangerschap.
Gelukkig dat mijn lichaam de troep wel zelf aan het opruimen was. Maar het is schrikken. En vooral de onzekerheid en inderdaad het vertrouwen in je lichaam is weg. Vanaf september sta ik onder controle. Ik heb begrepen dat ze steeds twee waardes meten. Één van de waardes was vrij snel kleiner dan 1. De andere waarde (hcg-beta) is nu 3,5. Ik begreep dat deze ook kleiner moet zijn dan 1. Ze prikken bij mij nu maandelijks, maar ik begreep dat het toch nog wel een half jaar kan duren voor groen licht. Eerst maar weer eens dat lichaam op orde hebben. En inderdaad: we genieten extra van onze kleine meid. Maar shit is het wel.
Suc6 allemaal.
Groeten, nienke
Door: Anoniem op 25/11/2006 @ 20:15
Hoi Nienke,
ja 't is inderdaad echte shit!Bij mij meeten ze een waarde,de hcg.Die moet eigenlijk +- op nul zien te geraken!Ik zat 4weken geleden op 2 en ga maandag weer prikken.Ik ga dan ook precies aan de gyn vragen hoe lang ik nog moet wachten voor ik weer zwanger mag worden.Vind dat het moeilijkste...het wachten,het niet mogen!Vooral omdat er in mijn omgeving heel veel zwanger zijn...
Dat 'slechte voorgevoel' bij mijn eerste controle [toen ik dus nog dacht zwanger te zijn]ken ik exact!Had juste hetzelfde!!!Voelde me ook misselijk en heeeeel erg moe. Maar ik was ook heel misselijk bij mijn vorige twee zwangerschappen [heb al twee jongens] dus vond dat niet abnormaal..
In ieder geval...
Laat van je horen meisjes.'t is leuk om met mensen te kletsen die in dezelfde situatie zitten.
sterkte!
ikke
Hallo dames,
Ik kom jullie een hart onder de riem steken. In december 2002 kreeg ik na 15 weken zwangerschap te horen dat ik een mola zwangerschap had. We waren toen ook zwanger van het ons 2e kindje.
Voor mij ligt dit alles al lang achter mij. Ook mijn verhaal staat hier op de site ergens te lezen.
Ik weet als geen ander dat jullie een zware periode doormaken, maar geloof me na regen komt zonneschijn nu vier jaar later heb ik nog twee kerngezonde ukken Luna is er intussen drie en een half en kyran ligt hier nu wat te huilen in zijn park hij is precies zes weken.
dus geef vooral de moed niet op. Makkelijk zal het zeker niet altijd zijn hoor maar moed houden !!!
groetjes Cindy, de meiden & kyran xxx
Door: a.t. op 28/11/2006 @ 13:07
Hoi Annemarie,
Wat verschrikkelijk om te lezen zeg.
Ik kan me goed voorstellen dat het vervelend is om zo lang te moeten wachten.
Wij zijn ook bezig voor een kindje.
Ik moet je zeggen dat ik vind dat je goed uitgelegd heb wat een mola zangerschap is.
Ik had het al eens eerder gevraagd hier op
het forum, maar heb er nooit antwoord op gekregen.
Misschien een rare vraag hoor maar wat is een curettage precies en is dat pijnlijk?
Verder hoop ik voor je dat je zo snel mogelijk alles "achter de rug zult hebben" en dat je weer groen licht krijgt. Ik duim voor jullie allemaal.
Groetjes A
Door: Anoniem op 28/11/2006 @ 14:29
hoi A,
een curattage word onder volledige narcose gedaan.het is een soort mini operatie waar het vruchtje[dat niet meer leeft]als ook de placenta word eruit gehaald.
het is niet pijnlijk daar je verdoofd bent en je mag ook diezelfde dag weer naar huis.
Een curettage word gedaan bij miskraam, als het niet vanzelfs loskomt of je niet wilt of kunt wachten!
Het kan wel emotioneel moeilijk,pijnlijk zijn!
Allez hoop dat je dit nooit moet meemaken!
Ikke
Door: Talleke op 28/11/2006 @ 23:00
Hoi annemarie,
Ik had mijn 1ste zwangerschap een Mola. Ik was er helemaal kapot van. Ik wilde zo graag een kindje en voelde me een mislukkeling. Ik moest continu bloed laten prikken na mijn curretage en mocht een jaar niet zwanger worden. Toen ik weer zwanger raakte was ik heel bang voor nog een mola en heb hierdoor absoluut niet van mijn zwangerschap genoten. Ik heb nu een dochtertje van 2 en ben erg gelukkig. Ik weet nu dat het ook goed kan gaan
Door: Anne-Marie op 04/12/2006 @ 12:17
Hallo lieve meiden!
Wat hart verwarmend al die reacties! Het geeft mij veel steun om te lezen dat er meer mensen zijn die het zelfde mee maken en dat er ook mensen na een Mola ook weer "gewoon" zwanger zijn geworden. Gewoon zal het niet meer worden. Zoals belooft zal ik jullie op de hoogte stellen vd laaste ontwikkelingen. Vorige week donderdag ben ik gebeld door de gynecoloog met de uitslagen. Gelukkig met goed nieuws. de longfoto's waren ok en de lever functie ook. Omdat ik nog maar 2x geprikt ben kon hij nog niet duidelijk krijgen of mijn hcg voldoende gedaald was. Nu om de 2 weken blijven prikken en hopen dat het voldoende daalt. Dezelfde dag had ik ook een sollicitatie gesprek en ik ben aangenomen! Wellis waar een tijdelijke baan voor 2 dagen in de week, maar toch een erg leuk begin en een goede afleiding! En ik begin morgen al! Spannend! Dus het gaat hier allemaal langzaam de goede kant weer op! Ik blijf jullie op de hoogte houden! Als je me persoonlijk wilt mailen dit is mijn email adres: anneraywessels@hetnet.nl
Lieve groetjes Anne-Marie
Door: Anoniem op 04/12/2006 @ 15:20
Hey Anne-Marie,
wat super nieuws hoor!
Bij mij gaat het gelukkig ook goed!Was vorige week weer prikken en sta dus nu op 1!Mag nu ook binnenkort weer zwanger worden,wat erg goed nieuws is!
Bij jou zal het heus ook allemaal goed gaan!Altijd erin blijven geloven!
super dat je een nieuwe baan hebt,dat leidt ook de aandacht beetje af van dat hele mola gedoe!
Succes op je werk,
ikke
Door: Anne-Marie op 07/12/2006 @ 16:54
Hai Ikke!
Fijn voor je dat je binnenkort weer mag gaan "klussen"! Zal wel een hele spannende tijd worden! Ik hoop echt dat je nu een super goede zwangerschap zult krijgen en dat je kan genieten!
groetjes
Door: Anoniem op 14/03/2007 @ 08:48
voor lotgenoten kijk op mamasite.messageboard.nl
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.