Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Mijn eerste zwangerschap …

Dit jaar zou ons jaar worden. We begonnen aan de plannen voor ons eigen huisje, Peter kreeg lekker veel werk als beginnend kinesist,… Kortom alles ging zoals we gepland hadden.
Samen een kind leek ons een volgende logische stap. Ik was er al 30, dus veel langer wilden we niet meer wachten (ik al helemaal niet!).

“Eerst een maandje met condoom vrijen na het stoppen van de pil”, was de raad van de gynaecologe. Dat hebben we gedaan en de maand nadien onmiddellijk raak: YES!
Pijnlijke borsten, hormonen die ik voelde razen in mijn lichaam,… Ik voelde dat ik zwanger was. Peter was voor zijn werk net een week in het buitenland, dus de zwangerschapstest moest ik nog even uitstellen. Maar hij was nog maar net thuis (hij nam juist een bad) en daar stond ik al met de zwangerschapstest, 4 min wachten, en bingo mijn vermoeden bevestigd. Mijn ventje zei nog: “Wij zijn gewoon goed bezig.”

Op week 8 na de laatste maandstonden mochten we langs bij de gynaecologe. We kregen eerst wat algemene info, de vermoedelijke dag van bevalling enz…
En dan kreeg ik een echo, om te controleren of ik wel degelijk zwanger was en om een exactere datum te bekomen. Ons hart stond even stil. We zagen heel duidelijk een embryo maar volgens de grootte van dit embryo zou ik nog maar 5 ½ week zwanger zijn, een hartslag was er nog niet te zien.
Dat kon toch niet? Ik had al 2 weken voordien een zwangerschapstest gedaan en die gaf toen positief.
Alle brochuurtjes die ze had klaargelegd, werden weer in de schuif gestopt en een afspraak voor een echo de volgende week werd gemaakt. Wanneer het embryo dan zou gegroeid zijn, zou er toch niets aan de hand zijn en was ik gewoon later zwanger geworden dan gedacht. Dat kon best. Want ik had vroeger altijd een cyclus van rond de 6 weken. We zouden wel zien.

De volgende week kon Peter niet mee naar de echo, dus ik lag daar met mijn ogen dicht bij de gynaecologe op de tafel. Onmiddellijk kwamen de verlossende woorden: “Het is goed nieuws, we zien een hartje kloppen.”
De baby was ondertussen gegroeid en had de grootte van een baby van 7 weken. Spontaan begon ik te huilen en te beven over heel mijn lichaam! Honderduit stelde ik vragen en nu kreeg ik de brochures WEL mee naar huis! Nu kon het pas echt beginnen allemaal, nog eventjes wilden we het wel voor onszelf houden, nog eventjes ons geheimpje.

Lang lukte dat ook niet. We hadden besloten van het aan de familie te vertellen voor we op vakantie vertrokken. Ik wou het aan iedereen op een originele manier vertellen, iets heel persoonlijks/typisch voor hen. Voor mijn ouders zou het een eerste kleinkind worden, dus een fles champagne met paar sokjes eraan vonden we een goed idee. Mijn broer is iemand die goed op zijn geld past, dus die gaven we een spaarpotje met een berichtje aan dat hij maar al moest beginnen sparen voor zijn neefje/nichtje.
Enfin, ik genoot van het klaarmaken van al die kleine cadeautjes. Bovendien wist eigenlijk niemand dat we aan het proberen waren. Enkele koppels in onze vriendenkring hadden er lang over gedaan om zwanger te worden en we wilden niet hetzelfde meemaken als zij (iedereen bleef maar vragen stellen ...).

Het nieuws sloeg natuurlijk in als een bom, de reacties waren overweldigend en iedereen begon al plannen te maken! Ook onze beste vrienden lichtten we al in, die hadden ons net uitgenodigd voor een drink die avond.
Gelukkig kropen we in ons bed, beseffende dat we het ongelooflijk getroffen hadden met ons leven, de familie en vrienden. Nog wat aan het praten voelde ik iets, een beetje bloed ... Het stopte ook weer onmiddellijk maar dit kon geen goed teken zijn. Oh god, we hadden het net iedereen verteld, het kon toch niet waar zijn!
Ik hoef je niet te vertellen dat we niet al te best geslapen hebben die nacht.

De volgende ochtend nog steeds geen nieuw bloedverlies, dus onze hoop begon weer een beetje te leven. Onmiddellijk belde ik naar de gynaecologe, maar die bleek op vakantie, dan maar iemand anders in dezelfde praktijk. Ik kon ’s middags al gaan, maar dat betekende wel dat ik het op mijn werk moest vertellen, maar dat kon me niets meer schelen op dat ogenblik.
Twee en een halve week na de laatste echo lag ik er weer en onmiddellijk zag ik dat het niet goed was. Het embryootje was duidelijk groter geworden maar dat hartje was niet meer zichtbaar. “Dit is niet van gisteren”, zei de gynaecologe. Bleek dat het vruchtje de grootte had van een embryo van 8 ½ week, terwijl ik eigenlijk al 10 weken had moeten zijn. De gynaecologe vermoedde dat het vruchtje al de eerste keer (5 ½ week) niet helemaal gezond zal geweest zijn, dat het vermoedelijk toch te klein is geweest.

Ik ben achteraf blij dat we het toch hebben verteld tegen de familie, die steun heb je dan tenminste al. Ik heb het gevoel dat het zo moest zijn, het kindje heeft eventjes moeten bestaan alvorens ik de eerste bloeding kreeg.
Met een curettage werd het dode vruchtje verwijderd. Omdat we daarna op vakantie vertrokken, leek het ons de beste oplossing. De vakantie heeft ons goed gedaan, ik heb een ventje uit de duizend die ongelooflijk voor me heeft gezorgd daar.

Deze week moet ik op controle om te kijken of alles terug normaal verloopt, een goede eicelrijping, mijn baarmoederwand wordt een gecontroleerd en dan kunnen we opnieuw beginnen. Of we dat ook gaan doen, weten we eigenlijk nog niet. Ik wil zeker zijn dat ik een eventuele volgende tegenslag al opnieuw zou aankunnen. Wat zo een zwangerschap met je doet kan je je niet inbeelden als je het nog niet hebt meegemaakt: de dingen waar ik al allemaal aan heb zitten denken en waarvan ik al heb zitten dromen, zijn ongelooflijk.

Better next time...

Door: Wendy (profiel) op 19/01/2007 @ 16:27

Hallo,

Ik kan me eigenlijk niet goed voorstellen hoe het moet voelen om een ongeboren baby te verliezen gezien ik 2 normale zwangerschappen heb gehad, zonder miskramen enzovoort. Op 10 december is mijn jongste bengel geboren en ik ben in de wolken met mijn 2 lieve kindjes. Het moederschap, dat is iets zaligs. Ik hoop dan ook dat je net zo'n lieve kinderen krijgt als ik, als je er nog voor gaat tenminste. Ik voor je!!

Liefs, wendy

Door: Liesje op 20/01/2007 @ 16:30

Hallo

Ik kan me goed voorstellen hoe je je moet voelen. Ikzelf ben nu 9 weken zwanger en moet dinsdag op controle, bang afwachten dus. Alhoewel er nog geen al te dikke buik te zien is, vind ik wel dat je al een soort band met 'het kleintje' hebt. Hetgeen wat jullie meemaakten is natuurlijk allesbehalve aangenaam maar onze dokter zei dat, indien je dit tegenkomt, de natuur het zo wil. Hij zei: denk dan positief en weet dat jullie allebei vruchtbaar zijn.(dat is niet iedereen gegeven)Ik weet het, het is een schrale troost, maar hopelijk is het een troost. Ik wens jullie verder veel succes!!

Door: J. op 21/01/2007 @ 03:08

Hoi A.,

Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt

Als je daarna moet beslissen of je het nog een keer wil proberen of niet is dat hartverscheurend
Ook ik vroeg me af of ik een eventuele teleurstelling wel zou aankunnen maar langs de andere kant moet je je ook afvragen of je er dan wel mee zou kunnen leven als je geen kinderen hebt (vanjezelf dan , je kan natuurlijk wel adopteren of voor draagmoederschap kiezen maar dat is natuurlijk niet helemaal hetzelfde)

Ik heb uiteindelijk toch beslist om er nog een keer voor te gaan, ook al had ik het gevoel dat ik het niet zou overleven als het misging,en ik ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb
Ik ben ondertussen 12 weekjes en 4 dagen zwanger en alles gaat goed
Het is wel zo dat ik in het begin echt doodsbang was dat het weer fout zou gaan, naar de wc gaan was een hel gewoon uit schrik om het gene ik zou kunnen aantreffen in de wc maar hoe meer tijd er voorbij gaat hoe geruster en gelukkiger ik me voel vooral nu ik voorbij de kritieke 12 weken ben
Af en toe als ik naar de toilet moet of me omkleed ben ik nog steeds bang dat ik iets zal zien wat er niet hoort te zijn en enkele dagen voor ik op controle moet slaan de zenuwen toe(zal alles nog wel goed gaan, zal ik dat hartje nog steeds zien en horen,...)en dat zal waarschijnlijk ook wel zo blijven tot ik ons prutske in mn armen heb
maar van zodra ik mn kleintje op dat scherm zie verdwijnen alle twijfels en ben ik de gelukkigste persoon die er rondloopt

2 weken geleden op de controle had ons kleintje echt de vorm van een mensje (hoofdje, buikje, armpjes, beentjes) en zelfs het geslacht kon de gynae al zien
en op zo'n moment denk je : als ik het er niet op had gewaagd had ik het mezelf nooit vergeven...

Ik wens je heel veel succes toe...

Liefs,
J.

Door: sandytje101 op 22/01/2007 @ 17:43

Hoi A,

Ik begrijp uitstekend hoe je je voelt, doch ga er voor zou ik zeggen. November 2005 was ik dolgelukkig ik was zwanger van mijn eerste kindje, mijn eerste echo was in orde het was een beetje aan de kleine kant maar het hartje klopte. wel had ik af en toe wat bloedverlies maar dit was meteen weer verdwenen. Dus de gyne was niet al te bezorgd. Net na nieuwjaar op de 2 januarie ging het mis 's avnds erge buikpijn van het soort waar je door je benen van ging. Maar echter geen loedverlies toch wist ik dat het fout zat en inderdaad op de volgende echo geen hartje meer te zien en de vrijdag die er op volgde curettage gehad.
Ik had het net daarvoor aan iedereen verteld die het wou weten en dat heeft me ook geholpen om er weer een beetje bovenop te komen. ben nadien niet meer aan de pil gegaan en gewoon afgewacht tot mijn lichaam zich weer herstelde en nu ben ik ondertussen al 27 weken zwanger en gaan we voor de 3d echo. Al ben ik pas gerust als ik mijn meisje in mijn armen zal houden ben ik toch blij dat ik weer zwanger ben omdat ik er zeker van overtuigd was dat ik zelf kinderen wou. en al kan ik alle horror verhalen die ik af en toe lees niet van me afzetten hoop ik dat het deze keer wel goed gaat.
Daarom meidsje geef de moed niet op neem in alle rust en tijd afscheid van jullie kindje. Trek je niets aan van alle andere die zeggen het is mischien beter zo daar heb je niets aan... het was en blijft jullie eerste kindje en je zult het niet vergeten al wordt de pijn wel minder. Veel sterkte voor jou en je ventje

Door: m op 23/01/2007 @ 19:36

ik ken het gevoel, (het gaat niet weg helaas) maar het slijt wel.... !!!! met de tijd.

Door: Manu op 23/01/2007 @ 20:15

Lieve A,
Ook bij ons ging het de eerste keer mis. Met 12 weken hadden we de eerste echo en toen bleek onze baby al met 7 weken te zijn overleden. Wat een verdriet! Ook een curetage gehad en was een tijd lang erg emotioneel. Na de eerste ongesteldheid zijn we meteen weer gaan proberen: en het was meteen raak! Nu ben ik al weer 33 weken zwanger. In het begin was ik vreselijk ongerust. Elke week minstens 1 zwangerschaptest (soms zelfs 3) om te kijken of ik echt nog steeds zwanger was.... Gelukkig werd die angst steeds minder.
Heel veel sterkte toegewenst A! Liefs Manu.

Door: beatrijs (profiel) op 25/01/2007 @ 12:15

Beste A.,

Ik heb ook 2 kindjes en nog geen miskramen gehad. Maar bij de laatste zwangerschap heb ik wel (onverklaarbaar)bloedverlies gehad tot 16 weken, héél onregelmatig... Ik wil je dit gewoon zeggen, als hart onder de riem, dat dit niet per se slecht nieuws hoeft te betekenen. Ik heb verder een volledig normale zwangerschap gehad. Ik wens je natuurlijk ook zo'n hele lieve bengel(s) toe met héél mijn hart!

Bé

Door: Ellie (profiel) op 27/01/2007 @ 13:26

Mijn eerste zwangerschap ging wel goed. Alleen was mijn dochter licht dysmatuur (te licht naargelang de zwangerschapsduur). Bij ons liep het de tweede keer mis. Ik raakte snel weer zwanger en na 38 weken kregen we een mooi zoontje (lag met 16 weken plat wegens weeën). 2005 gingen we voor ons 3de wonderke. 3 keer ging het mis. 'Gelukkig' geraak ik steeds van de eerste keer zwanger. Op 20/11/2006 werd ons derde kindje geboren na exact 40 weken zwangerschap. Had tussen week 6 en 8 onverklaarbaar bloedverlies, maar voor de rest was dit mijn beste zwangerschap.

Ik heb nu drie prachtige kids, waar ik heel dankbaar voor ben. Het verdriet slijt, maar vergeten doe je niet.

Door: fietje op 28/01/2007 @ 17:11

Hallo,
Ook ik ben ondertussen zwanger( bijna 6weken) van ons 3de kindje en durf nog niet te veel te hopen. Tussen ons eerste en ons tweede telkens een miskraam op 8 weken. Dan krijg je reakties die je niet kunnen troosten en je weet helemaal niet wat te doen. Toen ik zwanger was van ons tweede, heb ik bloedverlies gehad tot week 20, kleine beetjes en bijna dagelijks maar blijkbaar was alles toch in orde met de baby. Nu durven we het nog aan niemand vertellen enkel mijn maatje en mijn man's maatje weten het, we mogen volgende dinsdag 6/02 voor een echo en we hopen dat alles deze keer goed verloopt, ik mag er echt niet aan denken. in ieder geval ik wens iedereen een goede zwangerschap toe.
xxx

Door: Decoster Sandra op 28/01/2007 @ 19:27

Hallo,

ik begrijp heel goed wat jullie meemaken. Heb juist hetzelfde tegen gekomen. Was normaal zeven weken zwanger maar het vruchtje zat op 5 weken. 2weken later kreeg ik wat bloedverlies maar toen was alles dan toch in orde. We kregen voor de eerste keer het hartje te horen. We waren zo gelukkig. Twee dagen later moest ik terug gaan en dan kregen we te horen dat het toch een miskraam was.
Heb ook een curretage moeten ondergaan.
Nu zijn we drie maanden verder en kan nu pas zeggen dat ik er terug klaar voor ben. Ik wil jullie veel steun toewensen.

groetjes sandra

Door: Anoniem op 29/01/2007 @ 14:15

Wat een tegenslag, hè. Mijn gyneacoloog zei dat 1 op 6 vrouwen een miskraam heeft. Ik dacht ook nooit mezelf daarbij te hoeven rekenen. Ik had mijn eerste echo op 12 weken, maar het vruchtje was op 9 weken ookal gestopt met groeien. We kunnen er niets aan doen als vrouw. Het is niet onze schuld en we kunnen alleen maar opnieuw proberen. Blijkbaar heeft de natuur toch alles onder controle. Het is een teken dat het vruchtje nooit zou uitgroeien tot een sterke baby. Ik denk als je terug zwanger bent en een gezonde baby hebt, dat je het dan sneller verwerkt, maar nu is dat moeilijk om je daar mee te troosten.

Aan alle vrouwen met of zonder babies, SUCCES en het is echt een mirakel om een kind te baren ! Een pluim voor alle vrouwen die het doen en een pluim aan alle vrouwen die een miskraam moeten verwerken !!!
G.

Door: ikke op 05/02/2007 @ 10:45

Anoniem, Zelfs 1 of 2 of meer gezonde babies helpen je niet om het verlies van een kleintje te verwerken. Ik heb er zelf ook 2 moeten afstaan, heb hier 3 gezonde bengels rondlopen en vaak betrapt ik me erop dat als ik hen zie samen spelen, ik denk, ze hadden met 5 kunnen zijn. Ik heb twee late miskramen gehad (ttz. op 14 en 16 weken). Na de eerste heeft het een jaar geduurd vooraleer ik nog maar dierf denken aan nog eens zwanger worden. Gelukkig was de tweede zwangerschap zoals ze hoort te zijn en kregen we een zoon. Na zijn geboorte gingen we er snel weer voor, maar door de BV duurde het bijna een jaar voor nummer 2 op komst was. Wie denkt er dan opnieuw aan "het kan mis gaan", ik in elk geval niet, Ik had toch al een gezonde zoon. Maar het ging weer mis. De kinderwens was zeer groot, dus van zodra wa mochten gingen we er weer voor, met als gevolg een tweede gezonde zoon. en twee jaar later een derde. Hoeveel plezier ik ook beleef aan mijn kinderen, hoe leuk ze het ook samen hebben, hoe ik ook geniet van hen bezig zien. Bijna elke dag mis ik die twee kleintjes die het niet haalden. De een zegt, dikke pech, de ander zegt, het had zo moeten zijn, en nog een andere zegt, wees blij er zijn zoveel vrouwen die proberen en proberen en aar het telkens weer misloopt, jij hebt er 3 en ze zijn gezond. Eerlijk ? wat een ander meemaakt intresseert me geen jota op dat moment, ik heb 2 kindjes moeten afstaan, en na 7 jaar doet die eerste MK nog even veel pijn als de dag dat we het hoorden. Het slijt, maar verwerken en vergeten ? dat gebeurd nooit (en weet wel dat het voor een ander ook erg is)

Door: Mariska op 08/02/2007 @ 18:35

hey meis , het is heel erg moelijk , vergeten doe je het nooit , geloof me , maar na een tijd krijgt het wel een plekje. sterkte!! xxx

Door: Anoniem op 19/02/2007 @ 17:30

beste,

Ik leef heel erg met je mee.
Kop een jaar terug heb ik het zelfde meegemaakt.
Tot vandaag begrijp ik nog altijd niet waarom mensen dit verdriet moeten meemaken.
Ik heb wat opzoeking gedaan en veel vrouwen maken dit mee vooral bij een eerste zwangerschap maar helaas is dit geen troost en als de dokter zegt het is beter zo dan een kindje die nooit een normaal leven zal hebben of misschien zelfs niet beseft dat het leeft is ook geen troost maar achter afgezien als het verdriet wat slijt kun je daar wel inkomen maar dat geeft je je kindje jammer genoeg niet terug.
Vandaag ben ik bijna twee weken overtijd maar durf toch geen test enzo doen uit schrik terug teleur gesteld te worden.
Dus als je er een beetje over bent mag je het niet zo sober inzien er bestaat een kans dat je wel terug zwanger word en dan moet je gewoon denken dit is het kindje dat ik altijd wou en het word het mooiste en braafste kind ter wereld.

Ik hoop voor jullie dat je gauw terug kindergeluk mag verwachten.

Veel liefs

Door: Anoniem op 24/03/2007 @ 09:00

Hoi Hoi

Wat verschrikkelijk, weet precies wat je doormaakt!
Hoop dat het heel snel beter met je zal gaan!
Hier een site met lotgenoten molazwangerschap.yourbb.nl/index.php niet alleen van de mola maar ook met een miskraam en andere dingen!

Liefs

Door: Heartjen (profiel) op 17/02/2008 @ 16:45

Redelijke late reactie maar kan me in je verhaal vinden. Maak zo ongeveer hetzelfde mee. Donderdag ook op controle geweest bij de gynaecoloog. Normaal zou ik ook 8 weken ver moeten geweest zijn, maar het vruchtje had de afmeting van één van 5 1/2 week en nog geen hartje te horen. Mijn volgende afspraak is volgende donderdag. Heb nog geen bloedverlies gehad.. maar ben keiongerust. Heb wel ondertussen trug bij de huisarts bloed laten prikken en mijn hcg waarden zijn gestegen tot over de 13000, wat een goed teken is.. voel nog steeds zwangerschapssymptomen, maar weet me nog steeds geen raad
groetjes xxx