Curettage en mola-zwangerschap
Door Marije op 26/02/2007 - 10:58:
08/01/2007
Ik ben vanavond voor de zoveelste keer internet aan het afstruinen op zoek naar hoopvolle informatie over mola-zwangerschap.
Ik zal jullie mijn verhaal vertellen:
Begin september kwamen mijn vriend en ik erachter dat we zwanger waren. Ons geluk kon niet op!
Een week nadat we een positieve predictor hadden gezien, schrok ik ontzettend. Ik had een lichtroze afscheiding. Volledig in paniek maakte ik een afspraak bij de dokter. Ik werd doorgestuurd naar de verloskundige. Er werd een echo gemaakt, maar er was alleen nog maar een vruchtzak te zien. De verloskundige kon ons niet gerust stellen. Ze vertelde ons wel dat er pasbij 6 weken een hartje te zien kon zijn en dat we dan maar terug moesten komen. We zouden net voor 10 dagen op vakantie naar Egypte gaan, dus werd er de dag na de vakantie weer een afspraak gemaakt.
In Egypte kon ik niet echt van de vakantie genieten, want ik was heel erg ongerust. Na elk toiletbezoek bestudeerde ik het velletje papier, waar de eerste dagen nog een rozige afscheiding te zien was. Daarnaast voelde ik me juist ontzettend zwanger, heel erg vermoeid en borsten waar je U tegen kon zeggen.
Na de vakantie gelijk naar de verloskundige en vol spanning wachtten wij op wat er komen ging. Op de echo zagen we een hartje kloppen. Tranen van geluk natuurlijk!
Met 12 weken had ik een afspraak in het ziekenhuis om de tweede echo te maken. We verheugden ons op deze afspraak, want we zouden ons kindje weer zien. In de afgelopen maanden had ik boeken verslonden, maar zo’n echo overtrof alles.
Ik had besloten om mijn vriendinnen die middag te vertellen dat ik zwanger was. Heel veel familie wist het al, want we konden onze blijdschap niet verbergen.
Eindelijk werden we geroepen voor de echo. Ik ging, toch met enige spanning, op de tafel liggen. De echoscopiste probeerde eerst een uitwendige echo te maken. Dit lukte niet en je zag niets. Eigenlijk wist ik toen al dat het niet goed zat, want dat moet toch lukken na 12 weken?! Toen toch maar weer een inwendige echo en daar zag ik het gelijk... Ik was met stomheid geslagen en kon geen woord meer uitbrengen. Ik zag alleen een lege vruchtzak. Er zat niets meer in...
Mijn vriend en ik hebben een heel weekend niets meer kunnen doen. Het enige gevoel was: “Hoe heeft dit kunnen gebeuren?”
Daarna ging alles als een soort van film: naar de verloskundige, afspraken in het ziekenhuis en 7 november ben ik gecuretteerd. “De operatie verliep goed”: zei de gynaecoloog.
Na de operatie moest ik een week thuis blijven, wat ik ook gedaan heb. Deze week verliep goed. Ik was blij dat het uit mijn lichaam was en dat we het opnieuw konden gaan proberen nadat ik weer een keer ongesteld zou worden.
Maar de tweede week verliep erg slecht. Ik verloor bloedproppen en naar mijn gevoel teveel bloed. Ik heb de gynaecoloog zeker 3 keer opgebeld en die vertelde me steeds dat het wel vaker voorkwam dat er veel bloedverlies kwam. Uiteindelijk trok ik het niet meer - ik zat er helemaal doorheen – en dus ging ik op vrijdag naar de gynaecoloog. Hij naar bloed af en stuurde me weg: “Ik snap niet goed wat je hier komt doen maar dit hoort er nu eenmaal bij."
Op dinsdag werd ik gebeld door de assistente van de gynaecoloog met de vraag of ik deze week nog langs zou kunnen komen.
Die vrijdag vertelde de gynaecoloog me dat ik een mola-zwangerschap had gehad, dat er op dit moment nog een verhoogd HCG-gehalte in mijn bloed was en er dat ik absoluut niet zwanger mag raken zolang het HCG in mijn bloed zat. Binnen 4 a 5 maanden moest dit HCG-gehalte naar 0 dalen, daarna moest het HCG gehalte 3 maanden op 0 blijven. Indien dit niet gebeurde, dan moest ik behandeld worden met een chemotherapie.
Elke 2 weken moest ik bloed laten prikken. De HCG waarden zagen er zo uit:
- De eerste week: 1339
- De derde week: 249
- De 5de week: 140
De dag na kerst, meer dan 7 weken na de curettage, had ik nog steeds last van bloedverlies. De gynaecoloog vond dit zorgwekkend en schreef me een medicijn voor. Als dit niet hielp dan moest er nagecuretteerd worden.
Het bloedverlies hield vrij snel op, maar gisteren (de laatste dag van de kuur) begon het weer opnieuw. Aanstaande woensdag heb ik weer een belafspraak met de gynaecoloog voor de nieuwe waarde van het HCG-gehalte, maar ik maak me echt zorgen.
Is er iemand die op dit moment dit meemaakt, of mee heeft gemaakt? Al deze onzekerheid is echt dodelijk!
Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik dit allemaal opschrijf, maar ja, zo kan ik het een beetje van me afschrijven.
Liefs,
Marije
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: marielle op 17/04/2007 @ 07:27 
en weer naar 134!
ik ben op therapeutische basis aan het werk...
en marije hoe is het vloeien nu? op vloeit het nog vanwege de operatie?
groetjes marielle
Door: Mariëlle op 17/04/2007 @ 14:09
Hallo allemaal,
Net als jullie heb ik nu, waarschijnlijk, ook een mola zwangerschap, heb vandaag weer bloedgeprikt en morgen krijg ik uitslag. Het is nu al weer 4 weken geleden dat ik een miskraam heb gehad en de hormonen gieren nog door mijn lijf. De gyneacoloog weet volgens mij niet zo goed wat hij hier mee aan moet, hij was ook niet duidelijk tegen mij, terwijl ik hem tijdens de echo gevraagd of het ook een mola-zwangerschap kon zijn omdat ik daarover al wat had gelezen(en ik al zo'n rare zwangerschap had gehad). De huisarts vertelde mij dat ik dus wel een mola had, maar dan in de eileider, ook hoort het vocht in mijn buik hierbij. Hierover heb ik allemaal nog niks gelezen, dus het blijft onzeker. Ik wil gewoon weten wat het is en hoe het over gaat, dat is toch niet zo raar. Mijn waarde was vorige week(3 week na de miskraam) 216, dat was niet zo hoog, zei de gyneacoloog. Ik hoop dat ik morgen meer te horen krijg hoe het nu verder gaat. Hadden jullie ook last van een dikke buik en vocht in de buik? Vanaf vanmiddag ben ik nu thuis, ik kon alleen maar huilen en zo kon ik niet voor de klas, ben benieuwd hoe het verder gaat, ik hoop dat ik me beter voel als de hormonen uit mijn lijf zijn.
groetjes Mariëlle
Door: Marielle op 17/04/2007 @ 14:16
ik heet dus ook Mariëlle en ben ook juf, dat had ik misschien eerst even moeten vermelden,voordat ik bovenstaande verhaal schreef, sorry
Door: Mariëlle Huigen op 18/04/2007 @ 14:36
Hoi,
Ik ben de Mariëlle die al langer hierzo is... Mariëlle Huigen vanaf nu, om het voor jullie makkelijker te maken, ok?!
Mariëlle, ik vraag me af wie er nu achter is gekomen dat je een molazwangerschap had... de huisarts? heb je een curretage gehad? is dat opgestuurd? of is alles bij jou vanzelf naar buiten gedreven?
Bij mij werd de gyneacoloog ook pas duidelijker toen de uitslag van het lab, dat het daadwerkelijk om een mola ging, er was... dus misschien kon hij bij jou nog niets met zekerheid zeggen? Ben jij ook bij zo'n districtziekenhuis?
Ik was inderdaad ook erg dik al, maar bij mij groeide er wel echt wat in mijn buik... dus misschien geen vergelijking met wat jij had...
En ja, voor de klas kun je je behoorlijk klote voelen... ook al zijn die kids nog zo lief! Ik heb verteld dat ik ben 'gefopt', dat mijn buik wel dikker werd, maar dat er geen babietje in groeide... Ook dat ik nog wel ziek ben, ook al zie ik er niet ziek uit... voor kleuters is dat ook zo moeilijk te begrijpen!
Ik ga nu trouwens ook elke week effe bij mijn huisarts langs... om mijn verhaal kwijt te kunnen... ik denk dat dat wel fijn is...
groetjes mariëlle huigen
Door: Mariëlle op 18/04/2007 @ 18:00
Hoi,
Bij mij zei de huisarts dat het waarschijnlijk een mola is (geweest) ook vanwege de blaasjes.Ze zei dat je lichaam dit vanzelf af kon breken, omdat mijn waarde al laag was, en als dit niet zou dalen, dat ze het dan actief moesten verwijderen.
De gyneacoloog is erg onduidelijk hierin, hij zegt dat ik dan weefsel had moeten bewaren (hoe doe je dat van een miskraam?)en dat had onderzocht moeten worden, hij wist het niet, hij vond het alleen belangrijk dat mijn waarde aan het dalen was.
Ik heb nu zoiets van laat maar, mijn waarde is gedaald naar 122, dus of mijn lichaam breekt het vanzelf af , of het is geen mola geweest. Wat dan wel raar is, is dat ik 4 weken na een zeer prille zwangerschap van 6 1/2 week nog steeds zwangerschapshormoon heb en dat mijn buik er echt dikker uitziet, misschien door het vocht. Ik had het gisteren echt even helemaal gehad en natuurlijk zoek je weer meteen op het internet. Zoals ik nu lees ben jij veel langer zwanger geweest en had je echt wat in je buik, bij mij ging het vrij snel mis, en na zo'n prille zwangerschap hoor je na een week al geen hormonen meer aan te maken. Nogmaals ik weet het niet, ik moet over 4 weken weer bloedprikken en hopelijk is dan alles weg. Ik reageer nogal sterk op hormonen(altijd al zo geweest hoor, ik heb 2 dochters en heb daarnaast nu dus 3 keer een miskraam gehad, altijd vroege)vandaar dat ik gisteren even mijn verhaal kwijt moest en ook naar huis ben gegaan van mijn werk. Ik blijf nu waarschijnlijk nog een weekje thuis, maar als ik mij goed voel ga ik wel eerder, ik reageer nu gewoon een beetje raar op alles.
Dus misschien was het gisteren een beetje blinde paniek, en is het helemaal geen mola. De huisarts had er geen andere verklaring voor en de gyneacoloog had verder ook geen verklaring.Hij wist niet hoe dit kon.
We wachten het verder maar af, het zal wel loslopen, ik baal er alleen van dat je lichaam je zo voor de gek kan houden.
En dat ik nu dan thuis zit...ik heb 2 jonge dochters en leg maar uit dat je niet naar school gaat maar dat je er niet ziek uit ziet. Dat is moeilijk inderdaad voor jonge kinderen. Een zit bij mij op school en ik moet haar dan wel brengen, ook raar(ik blijf in de auto zitten omdat ik geen zin heb in vragen)
Maar goed het komt wel weer, zo te lezen gaat het bij jou ook de goede kant op en hopelijk voel je je snel weer de oude( al is het niet alleen lichamelijk wat moet herstellen, toch?)Ik heb maandag een gesprek met iemand van de arbo, die mij hopelijk een duwtje kan geven in de goede richting.
Ik vind het fijn dat je heb gereageerd, ik vond het toch moeilijk om mijn verhaal terug te lezen, dan voel ik me altijd zo'n aansteller, maar goed, bedankt voor het aanhoren(of lezen dus)
groetjes Marielle
Door: mariëlle huigen op 19/04/2007 @ 22:09
mariëlle, geen dank, dat hoop je toch op een forum te vinden, niet dan?!
Je voelt je onzeker, omdat het niet zeker is wat je hebt... plus je hormonen gieren nog door je lijf! Dan heb je inderdaad niet altijd zin om je verhaal te doen.
Veel sterkte en ik hoop dat je ons nog laat weten hoe het verder gaat!
groetjes mariëlle
Door: Mariëlle Huigen op 20/04/2007 @ 14:40
Mijn HCG waarde was naar de 94 gegaan! Volgens de curve goed, volgende week heb ik een échte afspraak met de gyneacoloog!
Liefs Mariëlle Huigen
Door: Mariëlle op 20/04/2007 @ 18:56
Hoi Mariëlle,
Fijn dat je waarde zo goed aan het dalen is, voel je je dan ook minder zwanger of heb je niet zo last van al die hormonen? Heb je voor volgende week nog vragen die je aan de gyneacoloog wilt stellen of is jou alles goed uitgelegd?
Ik merk wel dat sinds ik mijn verhaal hier heb verteld dat ik wel wat rustiger ben geworden, tuurlijk vind ik het aan de ene kant jammer dat ik nu nog niet weet wat het is, maar deze verhalen(en ook jouw waarden vanaf het begin) hebben wel heel veel herkenningspunten, dat ik me hier ook maar een beetje aan vast grijp, het zal vast weer over gaan, ben benieuwd hoelang het duurt....
Jij bent in ieder geval op de goede weg!
groetjes Mariëlle
Door: Mariëlle Huigen op 23/04/2007 @ 21:12
Mijn buik was verdwenen na de curretage, dus dat scheelde al in het zwanger 'voelen'. Daarnaast was ik zooooooo ziek! En dat is ook niet meer, dus wat dat betreft voel ik me niet meer zwanger... Maar.... ik ben nog super-emotioneel, organiseren lukt me niet, ik vergeet van alles! Bij mijn eerste zwangerschap (van Sanne) had ik dit ook heel erg... Dus wat dat betreft, tja.... weet je nog dat er hormonen in mijn lijf zitten... erg prettig... ahum!@#$
Op deze site heeft iemand een verhaal geschreven die zonder chemo, van de mola is afgekomen... Dat vond ik wel een troostend en opbeurend verhaal.... Aan de andere kant vind ik het erg prettig om hier te schrijven, omdat er een paar meiden meer zijn waarbij de waardes nog aan het dalen zijn.... Kun je elkaar steunen...
En Margot je laatste injectie al gehad?
En Marije is het vloeien nu gestopt, ik ben zo benieuwd!
Misschien een vreemde vraag
, maar eh... Mag je echt tot je aan de 0 bent helemaal geen sex, ook niet met condoom? Want aan de pil mocht ik nog niet... Pfff 't is zo frustrerend.....
Groetjes Mariëlle Huigen
Door: Mariëlle op 04/05/2007 @ 16:45
Hoi Mariëlle,
Het is een poos geleden,ik heb je bericht wel gelezen, maar wist niet of je antwoord verwachtte van mij, ik denk dat je meer gericht was op de andere meiden. Ik weet nl ook niet of je geen sex mag hebben, al lijkt mij het geen probleem als je maar zorgt dat je echt niet zwanger wordt. Ik moet ook wachten met zwanger worden, maar sex op zich was geen probleem zei hij tegen mij.Het duurt voor mij nog even voordat ik weer op controle moet, het gaat nu wel beter, ik voel me lang niet meer zo zwanger, maar heb nog steeds een buikje en grotere borsten, ben benieuwd hoe lang dat duurt. Ik heb nu wel veel haaruitval(is dat ook normaal?) Ik weet het niet, ben blij dat het de goede kant op gaat al ben ik wel benieuwd naar de waarde.
Hoe zijn de waarde bij jou? Ben je alweer heen geweest? Ik hoop dat ze goed zijn gedaald en dat het beter met je gaat.
Ik heb gewoon de pech dat ik enorm reageer op hormonen. Ik weet ook niet of wij het nog een keer proberen, nog een keer die hormonen en het verschil in leeftijd wordt natuurlijk steeds groter en we hebben al 2 gezonde meiden. Het is gewoon pure pech 2 miskramen achter elkaar en dan ook nog met zo'n nasleep. Hoe is dat bij jou, durf jij het nog een keer aan? Ben benieuwd hoe het met je gaat,
Groetjes Mariëlle
Door: margot op 05/05/2007 @ 21:19
Hoi meiden,
Hier ben ik weer, terug van mijn bounty-eiland! Nadat we zeker wisten dat ik mijn laatste chemo-injectie kreeg, hebben we meteen een vakantie geboekt. Eerst een week naar de canarische eilanden, maandag weer terug en nog even bloedprikken in het ziekenhuis... en daarna vertrokken naar vrienden die in Portugal wonen. Het was heerlijk om even weg te zijn van het ziekenhuisleven. Ik zit alweer bijna 8 maanden ziek thuis en we waren er echt aan toe om lekker weg te gaan. Dat heeft ons heel goed gedaan. Al lijkt alles op zo'n vakantie helemaal vergeten. Als je dan weer thuis bent, word je weer geconfronteerd met de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. We hebben afgelopen donderdag de uitslag gehaald in het ziekenhuis. Die was gelukkig goed. Ik vind het wel heel spannend om de uitslagen op te halen. Of mijn lijf het nu zonder chemo ook kan. We zijn ook nog bij de psycholoog geweest. Dat doet ook altijd weer even goed, al vraag ik me soms af wat we er doen, maar kwaad kan het niet.
Ik ben blij te lezen dat bij jullie de hormonen ook goed aan het dalen zijn! Ik hoop dat het zich goed voort zet. En Marije, ik hoop voor jou dat het vloeien nu is gestopt, laat je iets weten?
groetjes Margot
Door: mariëlle huigen op 10/05/2007 @ 07:35
oh margot gefeliciteerd!!! hopen dat het zo blijft!!!
mariëlle hoef jij niet iedere week naar de controle???
nou hierzo minder nieuws.... mijn hormoonwaarde was in de grafiek ver boven de lijn geschoten... wel enigzins een daling, maar ja... de gyn heeft nu als norm: als de waarde 2 weken stabiel blijft of zelfs stijgt moet ik aan de medicatie (hij noemt het ook altijd zo). Dussss spannende tijden hier.........
Wel mocht ik nu aan de pil, omdat de hormoonwaarde nu lager is... dus...hihi........
Good luck to you all
groetejs mariëlle huigen
Door: mariëlle huigen op 21/05/2007 @ 21:41
Nou.... het daalt niet goed genoeg.... ik moet aan de chemokuur.... balen.....
Groetjes Mariëlle Huigen
Door: Mariëlle op 25/05/2007 @ 21:36
Ik hoop dat het meevalt met alle bijwerkingen en dat het de goede kant op gaat.......heel veel sterkte.
En nee, ik hoef niet elke week, waarschijnlijk omdat het geen vastgestelde mola is en ik alleen keurig de grafiek volg, ik weet het niet, in ieder geval veel sterkte!!!!!
Door: margot op 31/05/2007 @ 17:43
Marielle, wat een pech!!!! Ik weet precies wat je doormaakt. En wat er gaat komen.... helaas. Ik hoop dat de bijwerkingen meevallen, maar je voelt je gewoon heel slecht nu. Probeer van de momenten dat je je goed voelt toch een beetje te genieten voor zover dat lukt. Wat is je waarde nu? Je zult zien dat in het begin de waarde enorm daalt. Het laatste stukje duurt het langst. Spreek ik helaas uit eigen ervaring. Ik hoop dat je er niet te veel nodig hebt. Ik heb er 13 gehad en was echt een enorme uitzondering. Ik wens je echt heel veel sterkte de komende tijd! Laat je weten hoe het met je gaat?
Ik heb gelukkig wel goed nieuws. Ben vandaag weer naar het ziekenhuis geweest en de waardes zijn nu zo goed, dat ik over een maand pas weer bloed hoef te prikken. Ik heb een lange weg gehad, maar uiteindelijk gaat het dan toch de goeie kant op. Ik ben ook inmiddels weer op mijn werk aanwezig. Voor 3 uurtjes op maandag, woensdag en vrijdag. Ik mag weer langzaam gaan opbouwen en dat voelt zo goed. Eindelijk weer de vrijheid om leuke dingen te doen na 8 maanden ellende.
Meiden, veel sterkte weer!
groetjes Margot
Door: Mariëlle Huigen op 02/06/2007 @ 08:16
Dag margot, fijn je weer eens te treffen en te horen dat alles de goede kant op gaat!
Nou hier is het dus klote, ik heb behalve de misselijkheid het hele rijtje bijwerkingen er gratis en voor niks bij gekregen! Bah, wat doet mijn mond en keel pijn! Heb je tips?
Mijn waarde voor de kuur was 33, ik heb er nu eentje opzitten, ben nu in mijn 'rustweek'...... maandag hoor ik hoever het dan is... Op een of andere manier zie ik het wel gebeuren dat ik er in de vakantie nog mee bezig ben, pffffffffff
Op het werk natuurlijk gezegd dat ik niet tot arbeid in staat ben.... wel klote, kan ik het schooljaar met de kids niet leuk afsluiten! Maar ja 't is niet anders...
Tot gauw Mariëlle Huigen
Door: margot op 04/06/2007 @ 14:20
hoi mariëlle,
Ik weet echt zo goed wat je voelt! Voor je mond en je keel kun je het beste een kamille spray halen (etos). Die gebruikte ik vooral voor het slapen gaan, omdat ik anders niet is slaap kon komen van die droge mond. Dat hielp wel redelijk goed. Verder heb ik pilletjes tegen de misselijkheid gekregen, maar bijna niet meer gebruikt omdat ik daar alleen de eerste paar dagen veel last van had.
Verder zou ik 's middags even gaan liggen als je moe bent. Daar knap je weer een beetje van op. En werken zit er echt niet in. Heel jammer maar je moet nu echt even aan je zelf denken. Maar je zult merken dat het ook niet anders gaat. En wat ik al zei, geniet van de momenten dat het wél gaat.
Ik kan me zo goed weer terug halen wat voor een gevoel dat geeft. Echt balen dat je dit nu ook hebt gekregen. Maar een voordeel, jij staat al op 33 en ik begon met de MTX toen mijn waardes 30.000 waren. Jij hebt al een hele grote voorsprong. Ik hoop voor je dat je er niet te veel nodig hebt. Positief blijven denken, het duurt even, maar alles komt weer goed. Ik voel me nu echt een stuk beter en ben lekker aan het genieten van leuke dingen. De mola gaat langzaam wat naar de achtergrond.
Ik wens je echt heel veel sterkte de komende tijd!
groetjes Margot
Door: Mariëlle Huigen op 05/06/2007 @ 08:54
Ik ben gister bij de gyneacoloog geweest, het staat al op 5,3!!! In dit ziekenhuis rekenen ze vanaf de 5 al tot de 0. Omdat het bij mij uit zichzelf al zo laag stond en in principe nog enigzins daalde, heeft hij mij het voordeel van de twijfel gegeven ivm met die 0,3 te hoog...... Dus ik hoef nog maar 2 kuren! Dit was echt een hele verrassing!
Verder natuurlijk vertelt over die lastige bijwerkingen. Ik doe idd een middagdutje, terwijl mijn dochter slaapt. 's Nachts slaap ik echt heel slecht, afgelopen nacht pas voor de eerste keer een beetje fatsoenlijk kunnen slapen.... Die mond en keel ...... vertelt over de aften op mijn tongriem, ik kan nog niet eens het eten achter mijn kiezen uit halen..... Heb nu een mondspoeling en een gel, waarmee ik moet spoelen, gekregen. Ik denk dat ie wel werkt, omdat ik vannacht beter heb geslapen. Ook merk ik dat ik in mijn rustweek zit, ietsie meer energie. Nu maar gauw veel de was doen etc... want donderdag begin ik weer. Mijn opa, die is zaterdag overleden, wordt op woensdag begraven.... (kan er ook nog wel bij he?)Ook ben ik weer aan mijn hooikoorts medicijnen, want niezen doet zooooo'n pijn!
En Margot, hoe bevalt het werken? Fijn om weer terug te zijn he?
Liefs Mariëlle Huigen
Door: marije op 16/06/2007 @ 09:42
Hoi Meiden,
Een hele lange tijd dat ik geschreven heb. ZeDe artsen zijn er nu eindelijk achter wat de oorzaak was van het continue bloedverlies ( 7 maanden lang) Er zat helemaal geen poliep, maar er is de eerste x niet goed gecurreteerd. Met als gevolg dat mijn baarmoeder nog niet schoon was en telkens weer stolsels en resten moederkoek en dergelijke afstootte. Het was een hele nare tijd, maar gaat nu een stuk beter.
Wel heb ik nog steeds last van steken en pijn in mijn onderbuik en menstrueer ik niet regelmatig. Maar het is al een hele vooruitgang. Ik heb weer hoop ondanks dat ik me erg onzeker voel wat betreft mijn lijf en of het ooit weer wordt zoals het was.
Margot fijn om te lezen dat je weer een positieve uitslag had.Om de maand prikken, dus dat gaat de goede kant op. En ook al weer aan het werk. goed zeg. Dan begint je leven weer een beetje "normaal"te lijken. Tenminste zo voelt het op dit moment voor mij.
Voor alle anderen meiden ik wens jullie heel veel sterkte toe.
Groetjes Marije
Door: winny op 13/03/2008 @ 10:56
hoi allemaal,
Ik heb in november 2007 een miskraam gehad met 11 weken!
Ik en mijn man gingen naar onze eerste echo afspraak bij de gynecoloog.Ik voelde me top en echt zwanger!
Wij kregen eerst zo standaard verhaal te horen wat voor mogenlijkheden wij hadden om zeker te zijn of ons kindje gezond zal zijn!Ik ben al tenslotte 34 jaar!(dan krijg je deze vragen allemaal afgevuurd)nekplooi meting, vruchtwaterpunctie,20 weken echo,enz enz...
Wij moesten daar allemaal maar eens over nagaan denken?Wij kregen te horen de uitgerekende datum en dat ik normaal zal bevallen(onze dochter van 5 is accuut met de keizersnee gehaald!).
Naar het hele verhaal werd eindelijk de echo gemaakt(daar waren wij natuurlijk erg nieuwsgierig na).
De arts ging over me buik heen en stopte acuut naar 3 tellen en zei in eens dat ze het inwendig moest doen!Waarom mijn man zei hoezo dat dan!Nou zei ze het kan minder zijn dan 11 weken of het is fouttttttt!
Nou dat laatste was dus ook echt waar ons kindje was met 10 weken gestopt met leven.Op dat moment is er alleen maar ongeloof!!
Ik moest me broek maar weer snel aan doen en wij kregen 3 opties mee om over nate denken(mee door lopen zodat het spontaan zou komen, een pil slikken of een curretage!)We kregen een hand van de arts en moesten maar een afspraak maken voor een paar dagen verder om onze beslissing duidelijk te maken!)Zo stonden wij na 10 min weer op de parkeerplaats met een heel ander verwachtingspatroon!
Je bent echt helemaal uit het veld geslagen.
De volgende dag stond ik met mijn dochtertje bij de sinterklaasintocht(ja je moet door want mijn dochtertje kan er ook niks aan doen)
Ik moet zeggen dat ik de hele situatie keihart vind!
Ik ben uiteindelijk woensdag gecurreteerd!!
Dan begint pas echt het verlies(leeg ben je!)
Of het niet allemaal genoeg was moest ik 29 januari opnieuw gecurreteerd worden omdat ik al 2 maanden aan het vloeien was!!
Nu na 6 weken moet ik morgen weer voor de controle van me laatste curretage.Ik ben nog steeds niet ongesteld??(ik zou weer zwanger kunnen zijn )maar ga er niet van uit want dat zal wel heel snel zijn!
Nou ik moest dit allemaal toch even kwijt ik hoop met mijn verhaal andere mensen te steunen!!Met ons en mij gaat het weer goed fisiek ben ik weer sterken en mentaal gaat het ook veel beter!
wens ieder heel veel sterkte maar ook veel geluk toe!
groetjes winny
[Deze reaktie werd gewijzigd]
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.