Hoi Aurelie,
Ik vind onzetend jammer voor je. Maak maar geen zorgen. Pas goed nu op je zelef en niet meer over na deneken. Mijn eerste zwangerschap van 7 weken heb ik ook miskraam gekregen. Ik weet het heel goed hoe je voelt. Maar gelukkig heb je nog een kindtje thuis en dat is heel goed dat je bezig bent met hem en alle pijn kan je vergeten door hem. Als god wilt krijg je nog meer kienderen dus wees maar gewoon blij en geniet van je leven.
Veel succes.
Olga

Hallo Aurélie,

Ook in begrijp je heel goed,ik heb maandag een miskraam gehad op 7 weken,maar ik voelde woensdag opeens dat het niet goed zat,had een drupje bruinverlies,maar voelde me niet meer zwanger.
De dag erop opeens een rode drup,en meteen naar de gyn gerend..Echo wees erop dat alles goed leek,maar zo voelde ik me niet..
En inderdaad,de dagen erna nog een hoop bruinverlies,uiteindelijk krampen en buikpijn en opeens,maandag was het vruchtje daar.
Nu nog steeds veel bloedverlies en krampen,maar morgen moet ik naar de gyn om te kijken of alles weg is..wat ik hoop..

Het is niet simpel,het besef dat je niet meer zwanger bent,en dat dat kleine wondertje geen kans gekregen heeft..het maakt je boos ja!

Maar je mag niet boos blijven,want de volgende keer kan het goed gaan,en wat zeg ik? Moet het goed gaan!
Ik duim dus met je mee voor een nieuwe en betere kans..
Wij gaan er ook weer voor zodra ik groen licht krijg van mijn gyn.

Veel sterkte,want uiteindelijk is het toch je kindje dat je verloren bent hé,wat de anderen ook zeggen..

Ginnie

hallo wat je meegemaakt hebt vind ik heel verschrikelijk.ik zelf heb vorige maand ook mijn derde miskraam gehad.mijn eerste miskraam was op 7weken en 4 dagen.
dan heb ik een currutage laten doen omdat ik het beter vond dat het weg was want ik had het heel moeilijk.mijn gynycoloog zei dat ik zonder problemen opnieuw zou zwanger kunnen worden.en achter die miskraam was ik rap terug zwanger.ik was zo blij maar toch ook bang.tot ik opeens rond mijn 7 weken terug bloedverlies kreeg.ik had direct gebeld naar mijn gyny maar wist ook wel dat het weer mis was.toen heb ik geen currutage moeten doen want het was op natuurlijke wijze afgekomen.terug heel veel verdriet maar hij zei dat het gewoon pech was en dat ik me geen zorgen hoevde te maken dat het vaker voor kwam.na veel verdriet was ik direct nja die miskraam terug zwanger wat ik niet verwacht had.op mijn 7de week ging ik heel bang naar de gyny maar toen ik daar lag hoorde ik en zag ik het hartje kloppen en was heel blij.vol enthousiasme ging ik naar hius om het aan vrienden en familie te vertellen.ik verlangde alweer op mijn volgende bezoek aan de gyny.mijn buikje zag je al heel goed.2 weken voor ik terug naar de gyny mocht had ik soms wat pijn aan de buik maar ik durvde niet denken aan nog een miskraam dus ik keek er niet echt achter en probeerde gewoon van mijn zwangerschap te genieten.een week later stond ik op met bruin verlies.ik was hellemaal in paniek en belde mijn ventje op.en hij is direct naar huis gekomen.en we zijn direct naar de gyny gereden.ik was doodsbang en toen kreeg ik weer maar eens te horen dat mijn kindje niet meer leevde.mijn wereld storte nu voor de derde keer in.ik vroeg me af waarom toch maar niemand die er een antwoord op geeft.ze zeggen dan je bent nog zo jong en je hebt nog genoeg tijd.maar mijn kindjes ook al waren ze nog zo klein hebben toch in mij geleefd.en dus zitten ze toch in mijn hart.ik heb dan direct terug een currutage laten doen en bloed laten trekken voor een onderzoek.ik wacht nu al meer dan een maand op mijn uiitslag maar ze hebben nog altijd niets.ik ben ondertussen al terug ongesteld geweest en zou terug willen beginnen.maar ben bang om terug ontchoogeld te worden.ik ben blij dat ik hier mijn hartje eens kan luchten want ik kan er tegen niemand over praten.ik wens je alvast heel veel sterkte en succes en hopelijk komt alles in orde.groetjes kelly

Hey Aurelie en iedereen,

Ik maak het ook niet goed... net miskraam vier gehad. En dit na 3 miskramen en 2 IVF behandeling. Ik maak het nu ook niet goed, en kan zomaar zitten wenen. Deze laatste zwangerschap was een 'accidentje' waar we, na de vorige tegenslagen, niet eens happy om konden zijn. Het was ons ook gelukt ons niet te gaan hechten, en ik dacht dat ik er ditmaal wel snel bovenop zou komen, maar dat valt dik tegen. Ik ben totaal uitgeput, zie het niet meer zitten. Ik vraag me af hoe jullie zo kunnen blijven doorzetten. Ik heb ook nergens een plek waar ik hiermee terecht kan. Zelfs thuis voel ik me niet 'beschut' of gesteund. Ik denk dat al dat verdriet te veel stress op de relatie heeft gelegd.

Ik moest het ook even kunnen neerpennen.

Lisa

hallo... ik begrijp ook heel goed hoe je je voelt...ik heb vorig jaar in januari ook mijn eerste miskraam gehad op 8weken maar het is vanzelf gekomen...echt niet fijn
toen was ik maart terug zwanger en heb ik ook weer een miskraam gehad op 6weken ik was echt ten einde raad dacht echt dat ik geen kindjes kon krijgen ofzo en vroeg me steeds af waarom het mij iedere keer moest gebeuren... in in mei was ik weer terug zwanger en natuurlijk heel blij en bang tegelijk... ik dacht echt dat het weer slecht zou aflopen...maar deze keer ging het goed en ik ben in januari 2007 bevallen van een flinke zoon...ik weet dat het heel veel pijn doet...maar je moet denken het lukt wel een keertje hoor...NA REGEN KOMT ZONNESCHIJN nog veel sterkte xxx tamara

Hallo iedereen,

Heb sinds maandag een bloeding. Gisteren was de controle bij de gynaecoloog hard... Spijtig dat je iets moet loslaten waar je zo naar uitkijkt... Ik wist niet dat het zo moeilijk zou zijn. Iedereen zegt 'beter nu dan later' en daarmee is het hoofdstuk precies afgesloten. Voel me eenzaam ookal probeert mijn echtgenoot en familie mij zo goed mogelijk te steunen. Ik hoop dat het snel wat makkelijker is want dit is een harde noot om te kraken. Groetjes, Katrien

Hey dames,
Mijn ervarong met dit forum heb ik positief ervaren toen ik mijn tweede miskraam kreeg. Ik heb hier heel veel steun en begrip gekregen en dat heeft me goed geholpen tijdens mn verwerkingsproces.
Mijn eerste miskraam kreeg ik toen mijn oudste zoon 8maanden oud was. Ik werd ongepland zwanger en ik vond het nog veel te vroeg en voelde me eer niet klaar voor. Maar was onmiddellijk gelukkig met de nieuwe spruit. Toen ik 9weken ver was zag ik tijdens een gewoon toiletbezoek en zonder enige tekens mn vruchtje liggen op mn inlegkruisje. Het bloedverlies en de krampen kwamen achteraf. Ik heb dat vruchtje direct in aluminium verpakt en ingevroren (omdat ik niet direct wist wat ermee te doen), omdat ik het absoluut niet wou doorspoelen. Dat heb ik zéér goed kunnen relativeren omdat de natuur het heeft beslist. Een paar maanden daarna kreeg ik mn dochtertje. Toen zij 8 maanden was werd ik weer ongepland zwanger. Toen ik op 13 weken een eerte prenatale onderzoek bij mn vroedvrouw had vond zij met de doptone geen hartttoontjes, ook niet na 45min. De dag daarop kregen we onze eerste echo en op het schermpje zagen we dat het hartje niet klopte en dat de groei op 12weken gestopt was. Dus ik zat met een lijkje in mn buik. ik voelde me enorm schuldig want ook dit keer voelde ik me niet klaar voor een nieuwe zwangerschap, vond ik het te vroeg en moest ik er aan wennen. Net op de dag dat ik mn zwangerschap aanvaardde en er blij mee was kreeg ik te horen dat het mis was gegaan. Het is weggenomen doormiddel van een curettage onder volledige narcose. Dit keer was het veel moeilijker om te verwerken en we hebben zeer bewust gewacht om terug zwanger te worden. Nu 1,7jaar later ben ik moeder van 3 prachtige kinderen, die me gelukkig maken. Jesse die 13juli 4j wordt, Geike die afgelopen 17maart 2j is geworden en Senne die gisteren 27juni drie maanden werd.
Ik wens je een spoedig verwerkingsproces en veel geluk in je leven.
Jedi

Hallo dames,
het doet goed te lezen dat je niet alleen staat. Ook ik heb 2 maal ons vruchtje verloren en dit allebei op 6 weken. Ik ben nu opnieuw 6 weken zwanger en ben dolgelukkig, maar ben ook ongelooflijk bang... dat het weer fout zal gaan. tegelijkertijd probeer ik positief te blijven denken. Blijf positief en je hebt al de helft gewonnen. Sterkte!