Home » Verhalen » Soms gaat het mis... » Zwangerschapsonderbreking…

Zwangerschapsonderbreking…

Door Vanessa op 06/07/2007 - 14:17:

Hallo,

We hebben zelf de hartverscheurende keuze moeten maken om de zwangerschap te onderbreken op 13 weken.
Alles ging uitstekend en ik voelde me goed.
Op 12 weken zwangerschap ging ik op controle bij de gynaecoloog. Maar die vond het niet zo uitstekend gaan. Integendeel, het was heel slecht. Ze mat de nekplooi, die te groot was en vond dat het hoofdje er wat anders uitzag. Twee dagen later moest ik naar een andere gynaecoloog die hetzelfde zei. Het vruchtje was niet levensvatbaar. Het had een open schedel, geen schedeldakje en geen hersenen… Ik moest kiezen: nu bevallen of zwangerschap voortzetten.
Ik heb voor het eerste gekozen. Het was heel pijnlijk want het is op de natuurlijke manier gekomen. Maar ze hebben me erna toch moeten verdoven om mij te curetteren voor de moederkoek.

Het is nu 2 weken geleden en ik ween nog steeds. Maar andere verhalen houden mij sterk, daarom mijn verhaal… Bedankt!

Veel liefs,
Vanessa

Dit verhaal werd online geplaatst zoals het bij ons is toegekomen.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.

Vroegere reacties:

Reacties:

Door: onsea op 20/08/2007 @ 12:35

Hallo,Vanessa...
Ken ook dat verschrikkelijke gevoel,de vreugde...,het verdriet,de verwerking....
Heb na 18 weken een zwangerschapsonderbreking moeten laten doorgaan omwille van het transfusiesyndroom dat kan onstaan bij een tweeling,ik had twee meisjes. Normaal na 2 dgn met cytotec is dat achter de rug maar ik heb 8 dagen liggen afzien en daarna hebben ze mij toch in narcose gebracht om de placenta te verwijderen en de week daarop nog eens omdat er nog een rest zat. De placenta was ingegroeid en had veel bloed verloren...het was allemaal een nachtmerrie.Het is nu een half jaar geleden en ik denk er ook nog dagelijks aan...Heb zoveel verdriet gehad dat ik dacht dat ik er niet meer ging uikomen..Heb veel hulp gehad van mijn man en mijn collega's! 20 juli was de uitgetelde datum en die is gepasseerd...heb deze maand na 5 wkn en half terug een miskraam gehad...weer terug verdriet! Het zit mij echt ni mee..heb dan te horen gekregen dat mijn bloedsamenstelling nadelige gevolgen kan hebben voor mijn volgende zwangerschap,dat was in de week weer een zware dobber om te verwerken.
Maar in het leven is er maar één manier en dat is kop op en voorruit...maar ik besef goed wat je meemaakt en waar je doormoet hoor! Probeer altijd te babbelen als je diep zit en ween maar als het te erg is,niet laten opstapelen alles! Ik doe dat ook nog steeds hoor! Veel sterkte...

Door: onsea op 20/08/2007 @ 12:35

Door: dropje op 26/08/2007 @ 08:07

Veel sterkte in deze periode, en huilen kan helemaal geen kwaad hoor integendeel!

xx

Door: Anoniem op 10/09/2007 @ 20:48

Hallo

Ik heb helaas mijn kindje af moeten staan na een zwangerschap van 15 weken. Trisomie 18. Ik heb het geluk mogen hebben om heel goed afacheid van hem te nemen. Ik moest voor n normale bevalling naar t ziekenhuis en daar is hij na 2.5 uur weeen geboren. Ons kleine mannetje. 11cm en 15 gram. We hebben hem 1.5 uur bij ons mogen hebben tot ik naar de ok moest. Diezelfde avond hebben ze hem alsnog bij ons gebracht en we hebben hem samen in ons doekje gewikkeld. We hebben die tijd dat we met hem samen toch intens genoten van hem. Het lieve koppie vergeet ik nooit meer. Het is onbeschrijfelijk, zo'n klein hoopje mens, en al zo compleet. Uiteindelijk heb ik hem in het graf van mijn moeder begraven en ga ik vaak naar hem toe. Ik blijf maar zitten met de vraag, HET WAAROM. en daar krijg ik maar geen antwoord op. Het is nu ruim 4 maanden gelden en heb nog elke dag verdriet om hem. Gelukkig hebben we een mooi boekje met foto's van DAMIAN, zo heet onze zoon. Het is toch een stukje van je leven wat je niet zomaar even naast je neer zet.Gelukkig begrijpen mensen in mijn omgeving me heel goed. En dat doet goed.

Door: janine op 12/09/2007 @ 09:24

Goh vanessa, dit is niet niks....
Ik kan me je verdriet goed voorstellen...
Wij zijn zelf ons tweede kindje verloren met precies vijftien weken...
Wij kregen met 11 weken en 6 dagen een nekplooimeting voor ons kindje (9 augustus). de nekplooi was prima, maar de arts constateerde dat ons kindje in verhouding toch wel een groot hartje had. Maar aangezien ons kindje pas twaalf weken was kon de arts er verder nog weinig over zeggen. Wel gaf hij aan dat deze constatering twee kanten op kon, maar dit kon pas beter bekeken worden na (toen) drie weken.
De arts gaf toen verder aan dat ons kindje wel goed bewoog, het maakte koproletjes, draaide van links naar rechts...wat ons wel moed gaf dat het wel goed zou komen met ons kleintje....maar toch knaagde die drie weken de gedachte aan ons hoofd van...maar wat kan het inhouden voor ons kindje dat het een te groot hartje heeft.....De gedachte dat we ons kindje zouden verliezen kwam niet in me op....wel dat ons kindje misschien een keer geopereerd zou moeten worden.
donderdag 30 augustus hadden we opnieuw een echo....Al gauw zagen we dat er iets niet goed was..de arts was ook ijverig op zoek naar een hartje, maar kon deze niet vinden.....de arts constateerde dat ons kindje waarschijnlijk al een week niet meer leefde....mijn man en ik hebben toen ontzettend gehuild..onze wereld storte een stukje in....maar we moesten onszelf al vrij snel weer een beetje bij elkaar rapen, omdat we onze lieve zoon van school moesten halen. Het was niet makkelijk om hem uit te leggen dat ons babytje,zijn broertje of zusje, niet meer leefde....onze lieverd had het hier ook zichtbaar moeilijk mee..
Die nacht daarop volgend werd ons kindje "geboren".
Ik verloor het op de badkamer..in eerste instantie was ik erg geschrokken omte zien dat het al een echt minie mensje was met alles erop en er aan..maar wat later (toen ik eindelijk van het toilet af kon, omdat ik in eerste instantie veel bloed bleef verliezen) hebben mijn man en ik ons kindje bewonderd..zo mooi..zo lief....en zo...zo alles omvattend....
die nacht ben ik nog naar het ziekenhuis gegaan en daar werd in de loop van de ochtend geconstateerd dat ik gecurriteerd moest worden. Na de curritage ben ik nog een nacht in het ziekenhuis gebleven aangezien ik niet zo goed opknapte..
Eenmaal thuis was erg vreemd, ik had moeite om de dagen op te starten, nu bijna twee weken verder gaat dit beter. ik ben nog niet aan het werk, de eerste week had ik voornamelijk nodig om te rouwen, nu probeer ik mijn dagelijkse huiselijke beslommeringen weer op te pakken, volgende week ga ik weer een paar uur werken, altans probeer ik...
Ik ben eigenlijk nu ik dit zo schrijf ook wel benieuwd naar hoelang andere vrouwen nodig hebben gehad om hun draad weer op te pakken en weer naar het werk te gaan.....
Voor alle vrouwen en hun familie die hun kindje (op wat voor manier dan ook) zijn verloren, wil ik ook graag via deze weg heel veel sterkte wensen en hoop voor de toekomst schenken!

Door: liesje op 15/09/2007 @ 12:21

Woensdag ben ik heel onverwachts naar het ziekenhuis moeten gaan omdat ik iets dacht te hebben wat ik gelukkig toch niet had (verlies van vruchtwater). Daar aangekomen hebben ze heel wat onderzoeken uitgevoerd en zijn ze tot de vaststelling gekomen dat ons babytje er heel slecht aan toe is. Er zijn tal van problemen vastgesteld maar het ergste zijn de hersentjes die fel gevuld zijn met vocht. Dit zou kunnen wijzen op een waterhoofd. Concreet betekent dit dat ons kindje kan overlijden tijdens mijn zwangerschap, vlak na de geboorte of dat het voor de rest van zijn leven (zwaar???) mentaal gehandicapt zal zijn. Een zware opdoffer! Ik heb de laatste dagen nog nooit zoveel gehuild als in de rest van mijn leven. Ik slaap nauwelijks en constant speelt er film zich voor mijn ogen af die ik liever niet kwijt wil. Komende dinsdag moeten we voor de resultaten van onze vruchtwaterpunctie naar het ziekenhuis maar ze hebben ons al laten verstaan dat daar niks positiefs zal uitkomen. Het is vooral bedoeld om een oorzaak te vinden voor eventuele volgende zwangerschappen. Mijn man en ik moeten nu beslissen wat wij met ons kindje willen doen. Of we verder willen of niet. Zowel de professor als mijn huisarts laten ons verstaan dat er maar één goede keuze is, zowel voor ons, als voor onze dochter als voor dat kindje. Mijn hart vertelt anders, maar met mijn verstand weet ik ook wel dat we onszelf en onze omgeving dit niet mogen aandoen. Zelfs als het kindje dit overleeft zal het waarschijnlijk in een instelling moeten geplaatst worden en dat wil ik ook niet. Ik kan weer mijn tranen niet bedwingen. Als het tot een zwangerschapsafbreking komt, dan wil ik ook mijn kindje begraven en waardig afscheid kunnen nemen. Het is en blijft tenslotte ons tweede kindje. We zullen het nooit vergeten.

Door: annita op 18/09/2007 @ 08:20

hallo
wij hebben helaas ook de zelfde ervaring gehad met onze dochter

20 aug 2007 is een dag die we nooit meer vergeten.
Dat is de dag dat onze dochter Summer is geboren
Summer was een geschenk en erg welkom.
Tijden de eerste echo was er een verdikking te zien in de nekplooi.
De volgende dag zijn we naar t ziekenhuis gegaan voor nog een echo daar zagen we het ook.
Toen werden we door gestuurd naar leiden voor een vlokken test. De uitslag duurt 2 weken
gelukkig gingen we op vakantie. daar hadden we nog hoop maar toch ook die angst
op maandag 13 aug kregen wij het slechte nieuws te horen dat onze dochter / zusje niet gezond was en stonden wij voor een moeilijke harde en zware keuze.
wij hebben besloten om de zwangerschap af te breken. we waren toen bijna 18 weken zwanger.op 20 aug is onze dochter Summer geboren
een heel klein mooi mensje met alles erop en er aan echt ongeloofelijk
op woensdag 22 aug 2007 hebben wij met zijn 3en afscheid genomen van onze dochter/ zusje Summer .
en nu tja nu moet je het een "plekje " geven.
en dan dat weegschaaltje he soms denk je we hebben mazzel gehad dat we t vroegtijdig wisten en aan de andere kant denk je wat als we het niet wisten.
maar hoe je het ook bekijkt t blijft waardeloos
we zullen hier door heen komen en moeten het de tijd geven. maar vergeten doen we het nooit

Door: Anoniem op 18/09/2007 @ 12:02

Hallo opnieuw, lotgenootjes
Even een reactie op Janine's vraag ivm opnieuw gaan werken na een zwangerschapsonderbreking. Ik zat er enorm mee om te "moeten" vertellen over de zwangerschapsonderbreking, vooral omdat ik les geef aan jongeren van 15 tot 18-19 jaar die allemaal al blij voor me waren met mijn zwangerschap. Bovendien werk ik in een school met een 5-tal godsdiensten en niet iedereen is het eens met "abortus", hoe onafwendbaar hij soms is.Tot mijn psychologisch begeleider me zei dat ik niet hoefde te vertellen dat ik een zwangerschapsonderbreking had laten uitvoeren: ik had recht op privacy en op mijn eigen verhaal. Bepaalde zaken privé houden is niet hetzelfde als "liegen". Eens ik dat besefte, had ik meer moed om terug voor de klas te gaan staan...een "miskraam" is voor iedereen "aanvaardbaar", dus als je dit geheimpje nodig hebt om je verdriet wat te verwerken, dan heb je daar zeker recht op.Vooral omdat het gaat om zoiets diepgaands en menselijks als het verlies van je kindje.
Neem ook alle tijd die je nodig hebt om thuis te blijven, het belang van een stevig "nest" zal je wel nog duidelijker zijn geworden na deze beproeving.
Mij steunde het ook te weten dat mijn liefde voor mijn kindje altijd groter zal zijn dan mijn verdriet om zijn verlies. Met andere woorden: ik zie liever zo af dan dat ik hem nooit zou gekend hebben. En ik ben er zeker van dat onze kindjes al onze liefde kunnen voelen, ook dat sterkt me. Of zoals Herman De Coninck het zo mooi zei: "Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk. Misschien is geluk:nog een geluk dat. Dat ik aan jou kan terugdenken, bv., in plaats van aan een ander."
Om te "genezen" van je verdriet moet je jezelf toelaten eerst af te zien, en dat is niets beschamends, hoor. Veel moed!
X

Door: sweety op 16/10/2007 @ 19:50

beste Vanessa en lotgenoten,

ik weet heel goed hoe het voelt om een zwangerschap af te breken.

Op 07 mei 2007 is ons dochtertje Engel

geboren met 14 1/2 week zwangerschap. Op 08 maart 2007 waren wij haar zusje al verloren met 6 wkn zwangerschap.

Wij hebben Engel ook verloren aan de verschrikkelijke afwijking Anencephalie (open schedel).
Ik leef ontzettend met je mee.
Ik heb ondertussen ook nog een miskraam achter de rug afgelopen augustus, dus het zit me niet echt mee.

maar ik zeg altijd maar weer: niet de moed opgeven en gewoon opnieuw proberen.

Door: Anne2 op 22/10/2007 @ 21:43

hallo lotgenoten,

vandaag bij 16,5 week zwanger echo gehad en hieruit blijkt hoogstwaarschijnlijk open schedeltje (anencefalie) vrijdag volgt uitgebreidere echo in ander ziekenhuis. Zoals t er u naar uitziet moet t maandag via natuurlijk weg opgewekt worden zou dan 17,5 week zwanger zijn. Wie heeft hier ervaring mee?? Voel me leeg en als door een stoomtrein overreden......

liefs, Anne

Door: cin op 24/10/2007 @ 11:56

hallo , ik zat bijna in dezelfde situatie , maar gelukkig is het tot nu toe goed afgelopen . Mijn tripple test was niet goed , maar bij de tweede test bleek alles in orde te zijn . Ik vind het heel moedig van jullie dat jullie die stap hebben durven zetten om de zwangerschap stop te zetten . En ik heb er nu meer begrip voor nu dat ik er zelf mee geconfronteerd ben geweest .Want ik had er in begin schrik voor . Want veel mensen uit mijn omgeving hadden een andere mening . Ik wens jullie in elk geval heel veel sterkte toe .

Door: Anne2 op 26/10/2007 @ 17:32

nou vandaag weer dag zkhs gehad
second opinion was helaas zoals we al verwacht hadden niet goed
nu wordt ik maandag ingeleid, curettage mag niet meer, is niet verantwoord voor mij,

Ik zie er erg tegenop. Krijg om de 4 uur een capsule toegdiend en krijg als ik dat wil een ruggenprik, of isopetadine een soort morfine waar je van kalmeert en pijnstillend werkt.

Hebben jullie het nog gezien??? Ik ben er erg huiverig voor en willen t niet zien, allebei niet.
Hoor graag nog wat adviezen van jullie en hoe lang duurde t bij jullie??

Liefs Anne

Door: janine op 29/10/2007 @ 17:47

Hoi

ik wou even reageren op Anne...wat een verhaal en zo rot voor jullie!
Ik was 15 weken zwanger (zie een paar verhalen terug) en was ook erg huiverig om de kleine te zien....maar achteraf ben ik zo ontzettend blij dat ik mijn mannetje toch gezien heb!!! In eerste instantie schrok ik erg, maar daarna kon ik mijn ogen niet van ons "prutske" afhouden, zo mooi....zo puur...
Helaas las ik te laat je verhaal, vandaag ben je waarschijnlijk geholpen, maar ik wilde je toch graag en hart onder de riem steken, want ik weet het....het is een enorme emotionele achtbaan waarin je je bevindt...
sterkte met jullie verlies en neem vooral de tijd voor je emoties....
janine

Door: janine op 29/10/2007 @ 17:47

Door: Anne op 03/11/2007 @ 09:38

afgelopen dinsdag is ons lieve mooie meisje geboren...onze dochter....we noemen haar Manon*

we zijn bij ons besluit gebleven haar niet te zien en ons beeld wat we hebben in ons hoofd levendig te houden en dat doet ons goed.

ze ligt in een heel mooi dekentje wat mijn moeder heeft gemaakt en ook een mutsje wat ze van ons heeft gekregen.....
wachten is nu op bericht dat ze is gecremeert dan kunnen we definitief afscheid gaan nemen..

liefs, Anne*

Door: sweety79 op 11/11/2007 @ 10:46

beste anne,

ik wil je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke periode voor jou en je partner.
ikzelf heb wel mijn dochtertje Engel* (zie paar verhalen terug) wel gezien na de geboorte, ondanks dat mensen uit onze omgeving het afraadden.
doe het rustig aan en blijf niet te lang stilstaan bij het verlies van jullie kindje. (maar vergeet de kleine nooit en koester het in jullie hart)

Door: annita op 17/11/2007 @ 10:33

hoi lieve anne
ik wil je heel veel sterkte en kracht toe wensen in deze moeilijke tijd.
je zult veel emoties hebben en krijgen maar ik wil je zeggen blijf in jezelf geloven .
het is voor mij ook nog pas zo voelt het nog steeds .
maar blijf vooral praten .
en neem vooral de tijd.
sterkte dikke x annita

Door: ann op 07/03/2008 @ 12:03

Hi,

Afgelopen maandag heb ik de eerste echo laten maken.. Wat was ik zenuwachtig!! Bij de echo zag ik het hartje kloppen, handjes lagen naast het hoofd alsof het hiep hoera wilde zeggen.. Wat was ik blij! Toen begon de verloskundige gelijk over een nekplooimeting. Of we daar over na hadden gedacht. Dus ik geef eerlijk antwoord, eerste intantie wilde we het niet, toen ben ik gaan twijfelen, toen hadden we toch besloten om het toch niet te doen omdat ik jonger dan 36 ben en niks in de familie zit. Toen zei ze: Sorry maar ik ga niet liegen als ik iets zie dat het niet goed is.. Toen schrok ik enorm, en mn blijdschap ging weer over op zenuwachtig gevoel.. Er was vocht te zien rond het hoofdje en rompje. Er was geen nekplooimeting voor nodig.
Dus ben ik gelijk naar de afdeling prenetale diag. gestuurd en onderging gelijk die dag een vlokkentest. Nu moet ik wachten.... Ben zo zenuwachtig.. Ben zo bang.... Straks moet ik het afbreken... Mijn eerste kindje van bevallen terwijl het niet goed is.

Door: anoniem op 03/04/2008 @ 12:03

ook ik heb hetzelfde als vannessa meegemaakt. dat was 5 jaar geleden ik kon met mijn verdriet niet zo goed een kant uit. voelde me alleen uiteindelijk heb ik ook mijn relatie verbroken omdat ik het gevoel had dat ik er alleen voor stond. ondertussen heb ik nu een hele goede vriend waar ik alles mee kan bespreken, we zijn zwanger geworden en ik ben zo bang geweest, want je vergeet nooit wat er is gebeurd. ik kreeg een gesprek in het ziekenhuis omdat ze me toch de mogelijkheden wilden vertellen over wat voor onderzoeken ze konden doen. daar kreeg ik een echo, die helaas liet zien dat ons kindje niet verder was gegroeid als 6,5 week, daar lig je dan met bijna 12 weken zwanger. ik moet nu afwachten of mijn lichaam het zelf gaat afstoten.ik heb wel een klein beetje bloedverlies. begin volgende week weer naar het ziekenhuis om te kijken of mijn baarmoeder leeg is, zoniet dan word ik volgende week opgenomen voor een curretage.ik kan niks anders dan afwachten. het zit mij niet echt mee, en ik vind het heel erg vervelend om te horen dat sommige zeggen, gewoon doorgaan de volgende keer gaat het wel goed. dat wil ik op dit moment gewoon niet horen, ik voel me in de rouw. tegen de mensen die nu zwanger zijn wil ik zeggen wees gezegend met dit wonder want een wonder is het nog steeds. ik hoop dat mijn tijd ook nog komt.

Door: Helen op 04/08/2008 @ 16:30

Hallo,

Ik ben een laatstejaars studente journalistiek, en mijn eindwerk gaat over vrouwen die zwanger zijn of waren van een gehandicapt kind, en die er bewust voor gekozen hebben om het kind al dan niet te houden. Als er mensen zijn die willen meewerken zou dit mij een heel stuk verder helpen. Stuur mij gerust een mailtje met reacties.
helen.heynssens@belgacom.net

[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.

Voor ouders:

Door ouders:

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Zwangerschapsonderbreking…

Reacties: