Een verdwenen geluk...
Door Livie op 06/07/2007 - 14:19:
Hallo,
Ik heb het grote geluk gehad om twee schatten van kinderen op de wereld te mogen zetten, zodat ik mama mag zijn van twee zoontjes...
Mijn oudste is 4 en een levendige, lieve kleuter. De jongste spruit is 2 jaar en 2 maanden. Hij heeft een motorische en mentale achterstand, waarvan ze de oorzaak niet vinden. Hij heeft de mentale leeftijd van 12-13maanden. We hadden ons altijd al een groot gezin gewenst, maar we hebben enorm gewikt en gewogen voor we besloten om voor een derde kindje te gaan (omwille van het herhalingsrisico). Knoop doorgehakt, anticonceptie gestopt, en hoera, na 3 maand reeds zwanger! Dolgelukkig begonnen we te dromen en te plannen…
Op de eerste echo viel nog niet veel te zien. Hoewel ik volgens mijn berekening al 6 weken ver moest zijn want ik had 2 weken eerder een positieve zwangerschapstest.
De controle 2 weken later toonde dat het vruchtje goed gegroeid was, en dat het hartje klopte. Volgens de grootte van het vruchtje was ik 6 weken en een paar dagen, volgens mijn berekening bijna 9 weken! De gynaecoloog zei dat ik vermoedelijk een late eisprong had, en dat ik de zwangerschapstest genomen had op het moment van de eisprong, hetgeen een licht positief resultaat kan geven. Ik was er niet gerust in: ik was al een hele tijd erg regelmatig, en voelde me al zwanger vanaf het moment van de test.
De volgende controle werd een dikke 2 weken later gepland. Maar ik voelde me niet echt zwanger meer. Een weekje voor de controle kreeg ik licht bloedverlies. Ik stond tussen hoop en vrees: bij mijn oudste heb ik twee keer bloedverlies gehad, bij de innesteling. Maar ik voelde meer vrees dan hoop... Dus sprong ik de volgende dag toch vlug binnen om een controle-echo. Mijn vrees werd bevestigd: het vruchtje was niets meer gegroeid sinds laatste echo. "De zwangerschap is niet meer evolutief" luidde het. Weg droom, weg geluk...
"Het is de natuur", zei ik nog nuchter, terwijl ik de hand van de gynaecoloog schudde. Om vervolgens door dikke tranen heen een weg te banen van de trap, naar de auto. Ik kon mijn tranen niet bedwingen, en moest me concentreren om naar huis te rijden. Zo’n moment is niet te omschrijven. 10 weken ver was ik al en dat voelde best "al lang" aan.
En dan moest het uitdrijven nog volgen... Ik hoopte dat het spontaan zou gebeuren om een curettage te vermijden. Gelukkig is het ook zo gekomen. En meteen is het een paradox: je moet blij zijn dat het "spontaan komt", terwijl het emotioneel, (en fysisch toch ook wel) zo pijnlijk is om leven weg te zien vloeien…
Ik heb het geluk om een heel lieve man te hebben, en twee kindjes die het leed verzachten. De jongste is zo’n lachebek, zijn schaterlach brengt me weer aan het lachen. Toen ik aan mijn oudste vertelde dat het baby’tje in mijn buik dood zat, legde hij zijn hand op mijn arm en stelde me gerust: "Maar mama, het babyzusje in mijn buik is niet dood, hoor, zoals het babybroertje in jouw buik."
Voor hem was daarmee de kous af, maar ik kreeg het er warm van. Ik weet niet hoe het verwerken verder zal gaan, dat zal de tijd uitmaken.
Ik wens alle mama’s en papa’s die hetzelfde meemaken of meemaakten veel sterkte!
Lieve groetjes,
Livie
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: lesley (profiel) op 06/07/2007 @ 14:50 
hey
ik heb zelf ook 2 miskramen gehad.. ik weet hoe het voelt
veel sterkte
dikke knuffel
lesley
Elaba,
Kon mijn tranen niet bedwingen bij het lezen van dit verhaal... Ben zelf al (bijna hopeloos en vruchteloos) 14 aanden aan het proberen voor een wonder, maar dit is toch wel mijn grootste vrees...Ik wens joiu en heel je fijne gezinnetje enorm veel sterkte in de komende dagen, weken, maanden en jaren...
Muizeke
Door: sandytje101 op 10/07/2007 @ 21:46
Hey livie,
Veel sterkte ik dat maar al te goed heb ook twee miskramen gehad voor mijn dochtertje Hailey geboren werd. En ik weet dat bij een volgende zwangerschap het ook slecht kan aflopen... omdat ik een risico geval ben. Maar geef de moed niet op en gewoon weer proberen; Het is inderdaad de natuur maar evengoed doet het verdomd veel pijn.
Veel succes
Door: Anoniem op 11/07/2007 @ 11:35
Heel veel sterkte, weet helaas wat het is maar na 5 miskramen (oorzaak onbekend) hebben wij toch nog een dochtertje gekregen en de 2e is inmiddels onderweg.
Nogmaals veel sterkte de komende tijd.
Door: piekeraar (profiel) op 20/07/2007 @ 11:04
Ik wens je veel sterkte. Ik herken dit verhaal en je gevoel enorm. Lijkt alsof het gisteren was dat ook wij na 9w op de echo zagen dat ons kleintje gestorven was. Het blijft voro eeuwig in mijn hart maar gelukkig hebben ook wij twee kleintje die ons enorm geluk brengen.
Geniet van je lieve schatten!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.