Buitenbaarmoedelijke zwangerschap
Door Marcelle op 17/07/2007 - 23:22:
Goedemiddag
Mijn vriend en ik hadden besloten om voor een kindje te gaan. Afgelopen april (na 6 maanden proberen) was het dan zover: we waren zwanger! Helemaal in de wolken waren we.
Maar de blijdschap was van korte duur. Ongeveer een week na de zwangerschapstest begon ik bloed te verliezen. Ik ging gelijk naar me huisarts en die vertelde me dat hij niet met zekerheid kon zeggen of ik een miskraam had, dat ik het maar even moest aan kijken.
‘s Avonds rond een uur of 7 ging ik naar de wc en toen kwam er een bloedprop mee. Ik dacht meeteen: dit zit fout. Dus naar de huisartsenpost geweest en mijn huisarts (die had dienst) vertelde mij dat het waarschijnlijk een miskraam was, maar wist dit niet met zekerheid te zeggen. Ik moest de volgende dag terugkomen.
De volgende dag kwam ik op het spreekuur… Toen bleek dat mijn baarmoedermond nog dicht was en er niets aan de hand was. Dus zo ging ik toch nog in onzekerheid terug naar huis.
De dinsdag daarop heb ik bij de dokter een zwangerschapstest laten doen want ze wilden weten of ik nog steeds zwanger was. En dat was zo! Heel blij was ik met dit nieuws. Op vrijdags mocht ik langs bij de gynaecoloog voor een echo.
Bij de gynaecoloog kreeg ik een echo maar daar was niets meer op te zien. Wel een miskraam dus?!
De volgende dag stond ik om 9.15 uur op met hevige buikpijn. Ik heb zo de hele dag rond gelopen maar om een uur of 4 hield ik het niet meer. Dus toen ben ik weer naar de huisartsenpost gegaan en die stuurden me gelijk door naar de gynaecoloog. Na een echo vertelde die vertelde me dat ik een buitenbaarmoedelijke zwangerschap had en dat ik rond 8 uur geopereerd zou worden.
De operatie is goed verlopen en ik moest 2 dagen in het ziekenhuis blijven. Mijn herstel ging langzaam maar ik ben nu (4 weken later) weer op krachten.
Mijn vriend en ik willen het graag weer gaan proberen maar ik ben bang dat het weer gebeurt. Heeft iemand hier ervaring mee of zit het gewoon tussen me oren, zoals mijn vriend zegt?
Groetjes,
Marcelle
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: sandytje101 op 18/07/2007 @ 11:41 
hoi marcelle,
nee hoor het is perfect normaal dat je je zorgen maakt. Maar na een bbz hen je net zoveel kans als iedereen dat je volgende zwangerschap gewoon perfect verloopt het is gewoon pech hebben (al heb je der natuurlijk niet veel aan). Ikzelf heb twee miskramen gehad voor ik mijn dochterje hailey heb gekregen en zij is nu een drie maanden oud schatje.
Gewoon opnieuw proberen en voor je het weet ben je weer zwanger....
veel succes en als je wil babbelen zijn we er voor je hoor...
Je mag me altijd mailen p sandyducaju@hotmail.com
Door: Caroline op 18/07/2007 @ 13:05
Hallo Marcelle,
Allereest wil ik je toch nog veel sterkte wensen met het verwerken van je verlies, ook ik heb een bbz meegemaakt en vond het bij het verlieren van je kindje ook nog erg dat m'n lichaam zo gefaald had.
Bij mij hebben ze ook een spoedoperatie uitgevoerd en m'n linkereileider werd verwijdert.
Ik vroeg mij steeds maar af waarom, maar de gyn zei me dat ik hier nooit een duidelijk antwoord op zou krijgen en moest denken aan de toekomst. Want 1 bbz geeft absoluut niet veel meer kans op een volgende.
In het gedacht dat het wel een jaartje zou duren eer ik terug zwanger was begonnen we terug met volle moed te werken aan een nieuwe zwangerschap. En tot ieders verwondering was ik na 1 keer m'n regels te hebben gehad terug zwanger. In het begin was ik natuurlijk weer wat bang voor een bbz maar door de snelle opvolging van de gyn wisten we al snet dat alles in orde was. Momenteel ben ik dan ook al weer 21 weken zwanger. Dus je ziet laat absoluut de moed niet zakken ik kan je verzekeren dat alles goed zal komen !
Veel moed en op naar die volgende zwangerschap !
Caroline
Door: Maria (profiel) op 19/07/2007 @ 10:07
hallo Marcelle
Ook wij hebben het meegemaakt, ik was al een hele tijd zwanger, voor ze vonden wat er scheelde. ook bij ons dachten ze dan weer aan een miskraam en dan weer aan een normale zwangerschap. ik was elf weken zwanger toen ik geopereerd werd.
Ik had niet zo'n moeite met het verlies, maar vooral met de angst dat er iets met mij scheelde en dat dit elk moment kon opnieuw gebeuren. Ik dacht dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen.
Bij ons heeft het een hele tijd geduurd eer ik weer zwanger was. Een zware periode, want ik kon tegen niemand over mijn gevoelens praten, omdat de mensen al snel over iets anders begonnen. Toen ik zwanger werd was ik in paniek tot ik op de echo zag dat alles ok was. Onze zoon is nu 14 maanden oud.
Sterkte!
Door: Maria (profiel) op 19/07/2007 @ 10:13
Mail me gerust als je daar zin in hebt, van.breda.vandyck@scarlet.be
Door: Vironique (profiel) op 21/07/2007 @ 08:48
Hallo Marcelle,
als ik je verhaal lees, kan ik alleen maar besluiten dat dat bijna hetzelfde is als wat mij is overkomen. Het lijkt wel of ik het verhaal heb neergeschreven. Ik heb het erna nog héél moeilijk gehad. En wou pas terug proberen om zwanger te worden als ik er terug klaar voor was. Na drie maanden was ik er een beetje over alhoewel het nog een heel gevoelig onderwerp was voor mij. Nog eens drie maanden later was ik terug zwanger. Ik ben toen heel goed opgevolgd door de gynaecoloog en het resultaat ligt nu langs mij te slapen. Onze zoon, Jarno, is een prachtige baby.. maar toch denk ik soms nog aan dat ander "kindje"....
Door: lesley (profiel) op 22/07/2007 @ 20:15
hey marcelle
ik weet hoe het voelt om een kind te verliezen...
veel sterkte
lesley
Door: Carolien op 24/07/2007 @ 08:58
Ik heb afgelopen december ook een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Ruim een week in het ziekenhuis gelegen, eileider verwijderd.
2 maanden daarna was ik weer zwanger. Ik ben nu 20 weken zwanger en alles gaat goed.
Ik hoop dat je ook snel weer zwanger wordt
Door: Anoniem op 24/07/2007 @ 13:45
Ik heb in november 2003 ook een bbz gehad. Ik was 3,5 maand zwanger, maar wist het niet. Ik kreeg veel bloedingen en toen maar naar de gynaecoloog. hij zei dat ik een bbz had. Ik moest onmiddelijk in het ziekenhuis blijven en geopereerd worden. Ze hebben mijn linkereileider weggenomen. Ik dacht dat ik niet meer zwanger kon worden, maar ik heb mijn regels 1 keer gehad en ik was terug zwanger. Nu is ons dochtertje, Chelsea, al bijna 3 jaar. Alles is goed verlopen. Na deze zwangerschap heb ik nog een miskraam gekregen, maar 2 maanden erna was ik terug zwanger en nu hebben we weer een dochtertje van 10 weken, Hayley.
Hou de moed er in. Het zal bij jullie ook wel lukken.
Door: Birna op 25/07/2007 @ 15:27
hallo,in 2004 heb ik zelf ook een bbz gehad.Dus ook geopereert en 2 dagen ziekenhuis en met veel emotie terug naar huis.Weken gingen voorbij en stond er eigenlijk niet meer bij stil om zwanger te worden,want we begonnen met de voorbereidingen om ons huis te verbouwen.En plots gebeurde het,6 maand later was ik opnieuw zwanger en wat voor een zwangerschap, het was gewoon een droom.Amper ziek en maar 6 kilo bijgekomen.Enkel wat vaker op controle bij de gyneacoloog,maar dat vond ik dan ook weer helemaal niet enkel en zag enkel het voordeel ervan in.Je moet je zeker geen zorgen maken,want je hebt evenveel kans op een normale zwangerschap dan iemand die nog geen bbz heeft gehad,want ik ben nu opnieuw 24 weken zwanger en tot nu toe gaat alles prima en ik kijk zeker uit naar mijn 2de spruit.
Blijf doorzetten het zal jullie zeker lukken
Door: Anoniem op 07/08/2007 @ 18:54
hoi; heb ook een bbz gehad in 2002. ik was ook bang om terug zwanger te worden maar nu heb ik het dit jaar terug goprobeerd om zwanger te geraken.ben nu 9 weken zwanger.dus veel moed blijven proberen het lukt wel hoor;niet bang zijn het gaat over.maaar het geeft veel tijd om niet bang meer te zijn.
veel gelukDoor: Anoniem op 07/08/2007 @ 20:50
Heei,
Een vraagje aan diegenen die hier zo'n lieve antwoordjes geschreven hebben: ikzelf heb (hopelijk) nog geen bbz meegemaakt, wel 'n miskraam met 18 weken zwangerschap. 8 weken na de geboorte van ons zoontje Siebe* willen we nu wel terug zwanger zijn. 10 augustus is mijn NOD, en sinds n hele week heb ik zeer regelmatig zeurende pijn in de onderbuik en wel wat rugpijn. Die buikpijn is nu al wat weggeëbd, alle geluk, de rugpijn komt af en toe op. Soms heb ik precies wat steken in mijn borsten. Met die symptomen op te sommen tegen een vrieidng, zei ze me 'misscien ben je al terug zwanger?' waarna ik op deze site begon te zoeken, forums gelzenenz. daar las ik 1 keer dat je met 'n bbz de week voor de NOD héél harde buikpijn kan voelen.
Hebben jullie dit ook meegemaakt? Ik ben gewoon erg bezorgd: heb die weken naweeën en veel bloedverlies gehad in juni en juli en daarna een mesntruatie van zo'n 13 dagen. Ik zal wachten tot ik eventueel terug ongesteld geraak en dan bel ik de gyne nog wel ns' op om te vragen of die anhoudende buikpijn wel normaal was. Maar nu rest me nog zo'n 5 dagen zenuwachtig afwachtende te zijn. Als iemand hierover iets meer kwijt kan, graag!
Lizzie
Door: Anoniem op 08/08/2007 @ 22:09
hey,
ik weet presies hoe je je voeld.
maakte namelijk net et zelfde mee.
Had ook heel veel schrik om het opnieuw voor te hebbe,
maar nu (een jaar later) ben ik 8 maande zwanger van
een zoontje.
veel geluk voor de toekomst.
groetjes xxxxxxx
Door: Tatiana op 17/08/2007 @ 11:48
Hallo,
Ik heb ook een bbz achter de rug. Begin december 2006 ben ik in allerhaast in de spoed binnengegaan en geconstateerd dat het een bbz was.
De schok was vrij groot want ik was van een positieve test naar een miskraam gegaan en na verschillende bloedafnames had ik nog altijd zwangerschapshormonen. Mijn huisarts wist niet echt goed wat te doen tot op het moment dat ik met hevige buikpijn bij hem kwam.
Ben ook 2à 3 dagen opgenomen geweest en ik was vrij vlug herstelt. Natuurlijk mentaal is het een hele schok. Ze hebben mijn eileider niet weggenomen, ze hebben enkel het embryo weggehaald.
begin februari moest ik op controle om te zien als alles ok was en dat was met een extra nieuws: ik was terug zwanger en alles leek ok.
Ik ben bijna 33 weken terug zwanger en alles verloopt normaal. ik kan heel goed begrijpen de angsten die je hebt maar je moet positief blijven denken. Het is niet als het eenmaal verkeerd loopt dat het de 2de maal ook verkeerd loopt. Als je vind dat je klaar bent om terug te proberen moet je het doen!
Ik wens je alvast heel veel sterkte en als je zin hebt om te mailen of als je met vragen zit, aarzel dan niet tatiana.kumps@telenet.be
Groetjes,
Tatiana
Door: jessy op 19/08/2007 @ 14:06
hey
as k je verhaal lees krijgk al kippevel
maar k wens je veel sterkte.....
en nog veel geluk in de toekomst
grts xxxxxx
Door: snoopy'ke op 20/08/2007 @ 12:50
hallo,even reageren op jou verhaal ik heb al 2kindjes verloren eigenlijk mijn eerste was een natuurlijke misval en mijn 2de was buitenbaarmoederlijke zwangerschap we zijn nu na 1,5jaar nog steeds aan het proberen ik ben al 4x geopereerd geweest omwille dat ik steeds bloed klonters in mijn baarmoeder kweek het is heel erg jammer en ik weet hoe het voelt echt waar het is steeds een tegenslag en steeds een beetje hoop dat ze van je weg nemen maar ze zeggen steeds blijven proberen maar op een dag heb je geen hoop meer genoeg jammer genoeg en geef je het op nu na zo'n lange tijd en een maand of 5 geleden terug geopereerd geweest geef ik toch nog steeds de hoop niet op ondertussen is mijn zus 18 en heeft die al een kind ter wereld gezet en die niet om kijkt naar haar kindje en ondertussen te beseffen dat sommige mensen geen kinderen verdienen en andere alles zouden doen om een kindje te hebben en alles te geven wat het moet hebben maar het niet lukt de wereld zit raar in elkaar vind ik vinden jullie dit ook niet aan iedereen veel groetjes en heeeeeeeeeeelllllllllll veeeeeeeeeeeeeeelllllllll succes
Door: Linda op 02/12/2007 @ 11:42
Ik zou even willen reageren op jouw verhaal. Ik ben mama van Alicia, nu bijna 3 jaar. Mijn man en ik waren als meer dan 1,5 jaar aan het proberen om terug zwanger te geraken. Eind april dacht ik dat het eindelijk zover was. 10 dagen later begon ik bloed te verliezen, net alsof ik gewoon mijn maandstonden had. Na een dag of 2 vond ik in dat bloed een rond doorzichtig vliesje. Ik ben dan naar mijn huisarts geweest, heb hem dat verteld en hij wist me te vertellen dat ik hoogst waarschijnlijk een miskraam had gehad. Hij zei me dat ik me niet al teveel zorgen moest maken, dat die bloedingen nog wel even konden doorgaan want dat mijn lichaam zichzelf moest zuiveren. 3 weken later kreeg ik ook nog eens hevige pijn in mijn rechter onderbuik. Dus ging ik terug naar de huisarts. Omdat hij dacht dat het een miskraam was, stuurde hij me naar huis met volgende diagnose: een ontsteking op mijn darmen. Eénmaal thuis ging ik naar de apotheek de nodige medicijnen halen, maar de pijn bleef. Na een week (dus eigenlijk al een maand later) had ik nog steeds pijn en bloedingen. Mijn man kon het op dat moment niet meer aanzien, hij heeft me meegenomen naar het ziekenhuis omdat we dachten dat het misschien wel eens appendicitis kon zijn. Ik had alles verteld als de dokter van wacht. Ze hebben dan een bloedonderzoek gedaan en wat bleek: ik was nog steeds zwanger volgens de bloedtest. Ik wist niet meer wat denken, ik was zwanger maar wat dan met al dat bloedverlies. Ze hebben me dan onmiddellijk naar de gyneacoloog van wacht gestuurd. Die heeft dan een inwendige echo gemaakt en zij kwam tot de conclusie dat ik niet alleen een buitbaarmoederlijke zwangerschap had maar dat deze dan ook nog eens gesprongen was. Ik werd met spoed naar het OK gebracht want ik zou wel eens mijn eierstok of eileider kunnen verliezen. Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik was zwanger (geweest) en ik zou er niets tastbaars aan overhouden. Ik was op dat moment 2 maanden zwanger. Gelukkig hebben ze mijn eierstok en eileider kunnen redden. Ik kan nog steeds kinderen krijgen. Mijn man en ik zijn ondertussen opnieuw bezig voor dat 2e kindje. Het is nog niet gelukt maar ik ben er zeker van dat het binnenkort zal lukken.
Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik voor 100% begrijp wat je hebt doorgemaakt. Er gaat bij mij geen dag voorbij of ik denk aan dat kindje dat ik ben verloren. Ik had nu mijn 2e kindje al kunnen hebben want dan zou ik in november bevallen zijn. Ik vraag mij af of het een jongen of een meisje was, hoe het eruit zou gezien hebben.
Maar ik heb ook ondertussen al geleerd dat je er niet teveel over mag piekeren. De volgende keer zal het waarschijnlijk wel lukken, zo denk ik er nu over.
Ik wens jou en je vriend nog heel veel sterkte en veel succes met het volgende kindje.
Groetjes
Linda
Door: Sil op 04/06/2008 @ 14:44
Hai,
Mijn man en ik waren net 2 maanden begonnen met proberen voor een 2e kindje. Plots ,2 weken na menstruatie, kreeg ik hevige pijn in mijn buik rechtsonder. Op dat moment wist ik nog niet dat ik zwanger was. (dus ook nog geen blije gevoelens)
Bij de huisarts is geconstateerd dat ik zwanger was en ik werd direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. Toen volgde een korte periode veel bloedprikken want mijn hcg waarden waren niet erg hoog.
Het ging van 1100, naar 700 , naar 500 (toen hadden we nog hoop dat het op de natuurlijke manier zou afvloeien) en toen weer naar 800. Toen werd besloten een kijkoperatie te doen waarbij mijn rechtereileider is verwijderd.Gelukkig zag de andere er nog wel goed uit. Ik ben nu 6 dagen geleden geopereerd en zit nu alweer achter de pc en doe al weer vanalles. Wat ben je toch snel weer opgeknapt daarna. Alsof er niets gebeurd is. Nu mijn lichaam weer redelijk hersteld is, komt de emotionele verwerking eraan. Ik besef nu meer en meer dat we een kindje verloren hebben en dat ik daarbij verminderd vruchtbaar ben geworden. Na een jaar zou de andere eileider voor 80 procent moeten werken. Ik ben benieuwd, want mijn kinderwens is er nog steeds. Ik ga het wel weer proberen, nu eerst maar even herstellen...Sterkte aan iedereen die dit is overkomen!
Groetjes,
Sil
Door: sarah (profiel) op 04/06/2008 @ 21:36
hey,
ook ik kan hier over meespreken.
had steeds bruinverlies maar geen haar op mijn hoofd dat eraan
dacht da ik welis zwanger zou kunne zijn.
Ik bleef er dus nog 2weken mee rondlopen maar toen begon ik echt pijn te krijgen. Naar de dokter geweest en bloed laten trekken.
S'avonds kreeg ik het nieuws dat ik zwanger was. maar door de symptomen dachten ze da het om een BBZ ging. Moest 2 dagen later weer bloed laten trekken voor te zien of mijn hcg waarde verdubbeld waren maar dat was niet het geval. Wel gestegen ma ni verdubbeld.
Was dus slecht nieuws. Een week later mocht ik maar na de gynecoloog en daar werd het bevestigt. Heb dan een inspuiting gehad. Was 8weken zwanger.Mijn rechtereileider is wel beschadigt.
Net als jij had ik ook schrik om terug zwanger te worden maar zoals je kan zien heb ik nu een gezonde zoon.
gr Sarah
Door: Amy op 18/07/2008 @ 05:24
Eergister ging ik voor een eerste echo naar de verloskundige. Ik was ongeveer 8 weken zwanger, maar omdat dat niet zeker was, mocht ik eerder een echo laten maken. Je kunt je wel voorstellen hoe vrolijk ik was. Toen er niks te zien was, werd ik meteen doorgestuurd naar de gyn. "Gelukkig" hebbn ze de bbz op tijd ontdekt. Gisteravond ben ik geopereerd. Omdat mijn linker eileider verklevingen vertoonde, hebben ze mijn rechter eileider geprobeerd te sparen. Gelukkig heb ik al een gezonde dochter van 1,5, maar ik zou graag een groot gezin willen. Ik maak mij erg veel zorgen, maar helaas kan ik nu alleen maar afwachten.Over drie maanden zou ik het weer mogen proberen, als alles goed gaat.
Ik probeer de moed erin te houden en misschien is ivf bij mij een optie.
Hoe moeilijk het ook is... Hou vol!
xxx amy
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.