Miskraam in het buitenland
Door Evelyne op 04/09/2007 - 20:54:
Ik lig op mijn hotelkamer in het buitenland voor horizontale rust. Ik zocht naar herkenningsverhalen en vond deze verhalen, stuk voor stuk herkenbaar. Ze bieden me toch wel troost.
Vrij snel na het stoppen met de pil ben ik zwanger geraakt. De dokter had gezegd beter 2 maand te wachten, dat hadden we in acht genomen, want een miskraam en alle bijhorende verdriet wilden we ten alle prijzen vermijden.
We waren in de wolken, maar wel “voorzichtjes”. De eerste 3 maand zou het "wondertje" ons geheimpje blijven. En doordat we voor werkopdracht naar buitenland moesten, verliep dit perfect.
We zouden thuiskomen op zaterdagmiddag en op maandag was er een controle gepland bij de gynaecoloog. Inmiddels 13 weken zwanger ... ’s Namiddags zouden we dan opgetogen de naaste familie inlichten ...
Helaas...
Twee weken voor die dag... Kreeg ik bruinverlies. Ik had al verhalen over de innesteling gehoord. In een boek vond ik dat bloedverlies de eerste 3 maand soms voorkwam zonder erg, en zonder directe oorzaak. Ik bleef kalm, maar kreeg argwaan. Ik vond het zo verdacht dat ik er reeds 2 dagen last van had.
De derde ochtend zag ik niets. Menslief wat was ik blij. Maar enkele uren later sloeg de schrik me op het hart. Nu intenser bruinverlies... En plots bloedverlies. Ik barste in tranen uit want voelde wel dat dit verkeerd kon aflopen. Ik was zooooo bang. Ons wondertje was zo geliefd en gewenst!
Het probleem was dat we in het buitenland waren. We brachten een vrouwelijke collega op de hoogte die ons doorverwees naar de dichtstbijzijnde privé-kliniek. Ik wou de beste dokters want ik wou geen infectie oplopen... De kliniek bleek algauw perfect.
Op spoed werden we onmiddellijk door mensen met kennis omringd. Iedereen bleef voorzichtig. Niets werd aan het toeval overgelaten. Bloedtest om zwangerschapshormonen te meten. Na een uurtje zouden we al resultaat weten. Ik was blij dat we niet al te lang in onzekerheid zouden zitten.
Ook een grondige echo werd meteen op zondagavond op spoed uitgevoerd. Men zag... Een zakje met bloed. Ik kreeg meer en meer angst. Wat later snikte ik het uit... Ik hoorde de dokter de waarden zeggen... Ik had nog 1900, dit terwijl er bij de vaststelling van mijn zwangerschap 3550 werden vastgesteld. De dokter toonde de echo’s aan mijn man. Het vruchtzakje was leeg...
Diezelfde avond nog, om 21u30, werd een curettage uitgevoerd. Het was definitief gedaan...
Moeder Natuur had na 8 weken beslist dat ons "wondertje" niet voldoende levensvatbaar was. Pas op 10 weken heb ik dit via het bruinverlies ontdekt. Ik had geen krampen, geen pijn, voelde me heel normaal en gezond...
We hebben ontzettend veel verdriet. Straks gaan we naar huis, en in plaats van goed nieuws... Zal ik hen dit verhaal moeten doen. Verzwijgen doe ik niet. Ik moet mijn gevoelens ventileren, helpt als verwerking voor me. Ik vertel het wel enkel aan de naaste familie.
We zijn vastbesloten om mijn lichaam nu de nodige rust en herstel te gunnen. Daarna proberen we het zeker opnieuw. We willen dolgraag 2 gezonde wondertjes...
Mijn levensleuze is en blijft ondanks dit voorval: "Blijf geloven in je dromen, enkel wie in staat is te dromen, is in staat dromen te realiseren!"
Liefs,
Evelyne
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Oh Evelyne,
De tranen staan in mijn ogen door je verhaal te lezen. Ik vind het zo spijtig voor je dat het voor de 2e keer je al niet gegund is.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de volgende keer raak is en er een gezonde spruit komt. Neem eerst de tijd om dit te verwerken. Dit zal niet gemakkelijk zijn... Dit weet ik want een goede vriendin heeft het nog moeilijk na een half jaar... Zij is een 2ling verloren op 4 maand.
Dikke knuffel
Door: lesley (profiel) op 06/09/2007 @ 21:13 
hey evelyne
ik heb ook 2 miskramen achter de rug, de natuur heeft bij ons serieus tegengewerkt... uiteindelijk zijn we na 4 jaar trotse ouders geworden van een flinke tweeling, weliswaar met behulp van de medische wereld... in profiel kan je mijn wondertjes zien
Ik heb nu 2 kinderen, maar toch zal ik die vorige zwangerschappen nooit vergeten...dat zijn 2 data's die in mijn geheugen gekerft zijn...elk jaar heb ik het nog moeilijk...ik weet nog exact de datum, het uur, waar ik was en wat ik aanhad...
ik wil je veel sterkte toewensen in deze moeilijke periode,
dikke knuffel
lesley
Door: mamama op 07/09/2007 @ 10:43
Hallo Evelyne,
Ik leef met je mee...2 jaar geleden een buitenbaarmoederlijke zwangerschap meegemaakt met verwijdering van één eileider. Momenteel 5 weken BANG zwanger, want gisteren op echo was al een bloedvlek in de baarmoeder zichtbaar! Als de ongerustheid zich meester maakt van je lichaam, die machteloosheid, dat is helemaal niet fijn! Veel steun gewenst in de komende periode. Liefs
Door: Mama_Eardse op 07/09/2007 @ 22:39
Ook hier is je verhaal jammer genoeg herkenbaar. Ik vind het sterk van jou dat je erin blijft geloven want dat is echt wel nodig... Ik heb er eventjes niet meer in geloofd maar na een jaar zijn we er opnieuw voor gegaan. Ik was zwanger en had opnieuw bloedverlies, deze keer doordat mijn placenta te laag lag. Enfin, het waren opnieuw 9 maanden vol angst maar nu is ons manneke er! Ik hoop van harte dat je snel terug zwanger mag zijn en dat je dan 9 maanden later een wolk van een kindje in je armen kan sluiten
Door: evelyne d op 25/09/2007 @ 11:55
Hey Evelyne,
La ik herken dat verdriet want heb net hetzelfde meegemaakt
.Nu 2 jaar verder ben ik de trotse mama van twee flinke dochters en binnenkort een zoon.
Mijn huidige zwangerschap verliep ook niet zo schitterend, dat kan u lezen in mijn profiel.
Maar nu blijkt alles toch in orde te zijn tot nu toe al heb ik nog elke dag veel schrik.
Een miskraam vergeet je nooit, als moeder ligt dat nogal gevoelig. Maar geef de moed niet op ook al geloof je er niet altijd in want dat had ik ook..
Het komt allemaal wel in orde, veel sterkte en ik duim voor een goede volgende zwangerschap
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.