Onzichtbaar
Door H. op 27/09/2007 - 11:53:
Een zucht is onzichtbaar
net als de wind
de nacht is onzichtbaar
als de dag begint.
onzichtbaar zijn de dingen
die ik kwijt ben
die ik nooit meer vind
maar
met mijn ogen dicht
zie ik alles
wat mijn hoofd verzint
uit: "Jij bent de liefste",
Hans & Monique Hagen
Vandaag heb ik het gedaan. Ik heb een doos gekocht, een heel mooie doos. Met bloemetjes. Allerlei kleuren hebben ze. Daarin heb ik alle tastbare dingen gedaan die met jou te maken hebben. Het boek "Mijn eerste woordjes" past er precies in, dat is een meevaller. Daarna volgt de rest. De positieve test, in een doosje. Het doosje laat ik dicht, ik hoef niet nog een keer te zien dat de test echt positief was. Het gevoel dat ik toen had, krijg ik er niet mee terug. In de grote doos dus.
De kaartjes met felicitaties gaan erin. De mailtjes die ik geprint heb, ook met felicitaties, en later met meelevende woorden. Of zonder veel woorden, dat maakt niet uit. Het tijdschrift “Zwanger!” en de kalender waarop ik elke week kon zien hoe je zou groeien. Ik weet niet in welke week je gestopt bent met groeien, maar ik heb tot de elfde week op de kalender vertrouwd. Nu mag ie in de doos. Ik heb hem voorlopig niet nodig.
De folders van Baby Dump, rare naam eigenlijk voor een babywarenhuis. Weggooien? Nee, in de doos dan maar. Net als de sokjes die ik erbij kreeg en de rompertjes die ik al voor je had uitgezocht. Het matenmaatje. Even moet ik lachen nu ik het weer in handen heb. Heel even maar. Daar stond ik in de winkel en ik wilde kleertjes voor je kopen. Het liefst een pakje dat ik je als eerste aan kon trekken na je geboorte. Ineens besefte ik dat er midden in de zomer geen pakjes met lange mouwen zijn. Ik was uitgerekend in januari. Even geduld dus. Begin maar met de rompertjes. De maat wist ik ook niet. Wat is nou normaal, wat is klein, wat is gemiddeld? Ik had geen idee. Bij de kassa gevraagd om een matentabel. Nu ligt ie in de doos, te wachten op betere tijden.
Uiteindelijk de papieren van het ziekenhuis. En dan het verslag wat ik heb geschreven, met al mijn verdriet en dromen en wensen en noem maar op. Het is vast niet het laatste verslag.
Vooral het ziekenhuis heeft veel indruk op me gemaakt. Al die dokters en verpleegkundigen die aan mijn bed stonden om mij te troosten. M. die aan mijn bed zat totdat ik naar de OK moest. Elke keer als ik wakker werd zat hij naast mijn bed, de Libelle te lezen. Ook een beeld dat ik niet meer vergeet. Het ijsje dat ik kreeg van een verpleegster. De dokter die op mijn kamer nog een keer kwam vertellen dat alles goed was gegaan, voor het geval ik dat op de uitslaapkamer niet had meegekregen. Een hand op mijn schouder, opnieuw tranen. M. die me kwam ophalen. Daarna was ik leeggehuild en de volgende dag begon het uitrusten.
Vandaag vond ik het tijd om de spullen een plekje te geven. Als alles in de doos zit, gaat het deksel erop. De bloemen van Geeske kunnen er niet in natuurlijk, die bewaar ik in mijn gedachten.
Voorzichtig schuif ik de doos in de kast. Niet om te vergeten, maar om alles heel goed te bewaren. Er komt een dag dat ik een aantal van deze spullen weer nodig heb. De kalender hang ik dan weer op de deur en het tijdschrift ga ik dan opnieuw van voor naar achter en andersom doorlezen. Tot die tijd open ik af en toe de doos nog eens om er naar te kijken.
De doos is een combinatie van verdriet en hoop voor de toekomst. Vertrouwen hebben… Volgens de dokters is daar alle reden toe. De wereld is niet vergaan, de toekomst is geen zwart gat, het leven is geen puinhoop. Je was onzichtbaar. Ik heb je niet gezien, niet eens gevoeld. Op de echo was je niet te zien. Ik zal je nooit in mijn armen kunnen houden, maar ik bewaar je in mijn hart. Voor altijd...
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Margje op 27/09/2007 @ 14:36 
Hoi H.
Ik wens je heel veel sterkte met het verlies van jullie kindje. Hopenlijk kun je het plekje geven met de tijd.
Zelf heb ik voor mijn eerste kindje een miskraam gehad met 13 weken en dat is er als bij een bevalling uitgekomen met weeen en al. Nu heb ik ondertussen 2 kinderen, maar voordat nummer 2 er was is het misgegaan met 7 weken. Ben nu net een week geleden bevallen van nummer 2. Soms moet ik er ook nog aan terugdenken hoor en vooral als de datum weer in zicht komt, maar ben nu heel gelukkig met m'n 2 meiden.
Ik hoop dat je het een plaatsje kan geven en op het moment dat jullie er aan toe zijn er samen weer voor gaan.
Sterkte Margje
Hoi H,
Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees.
Alles klopt,alles is het zelfde.
Die leegte en dat gevulde doosje in de kast.
Nu ben ik op nieuw zwanger 4 maanden na de miskraam,zo blij en toch verdrietig!!!
Voor de tweede keer zwanger maar meer weet je niet,wat zal er gebeuren!!!
Hoop dat je snel dat doosje weer ter voorschijn mag halen!!!
Sterkte,verschrikkelijk mooi verhaal en gedicht!!!
Groetjes Dieltje.
Door: Anoniem op 27/09/2007 @ 20:48
Hallo,
Ik heb afgelopen maandag ons kindje verloren met 10 weken. Het hartje is gewoon gestopt met kloppen, en het kindje is gestorven op 9,5 week. Ik heb het hartje zien kloppen met 8,5 week. Het ongeloof en het verdriet is enorm. Iets wat je niet heb gekend, en al zo kan missen. Iets wat waar je naar verlangt, en nu niet meer zal komen. Iets waar je samen naar toe leeft, en nu er niet meer is. Zo leeg en zo snel weg.
Ik begrijp precies wat je bedoeld.
Heel veel sterkte,
Anoniem
Door: Anoniem op 29/09/2007 @ 20:16
Ik begrijp heel goed wat dit verlies betekent. Heb vorig jaar op 12 weken een miskraam gehad, geen gewoon miskraam, had het cytomegalievirus opgelopen. Was zwanger van een tweeling. Het verlies was heel zwaar, moeilijk te omschrijven hoe dat voelt. Ik ken het helemaal. Ik zou zeggen heel veel sterkte en hou de moed erin. De volgende keer zal het zeker goed gaan. Zelf ben ik nu terug ongeveer 2 maand zwanger. Moet volgende week naar gynecoloog voor de eerste keer. Alvast heel veel steun van mij
Door: lesley (profiel) op 30/09/2007 @ 19:49
Hey
Ikzelf heb ook 2 miskramen gehad...ik geraakte moeilijk zwanger en telkens het gelukt was, was het van korte duur...
ONdertussen ben ik mama geworden van een flinke tweeling. Ik ben zeker dat het geluk om mama te worden zeker voor jou is weggelegd
je mag de moed even verliezen, maar NOOIT opgeven
gr
Door: Anoniem op 30/09/2007 @ 20:54
Hey.
Het verhaal is zo herkenbaar voor mij. Heb 8 weken geleden een miskraam gehad. We gingen helemaal blij naar de verloskundige. We zouden een week og 9 zwanger zijn. Daar aan gekomen bleek het mis te zijn. We mochten 2 dagen erna naar de gynecoloog voor nog een echo. Wat bleek,ons kindje was al gestopt met 6 weken. Dat was een zware dobber. Na een week kon ik pas gecuriteerd worden. Dat doen ze met een reden(een week laten wachten) zodat je het een plekje kan geven.
Ik denk er nog wel steeds aan. En zeker als de uit gerekende datum er aan komt. (1 maart)En nu ,afgelopen zaterdag blijk ik opnieuw zwanger te zijn. Ik ben echt super bang nu. Daarom wil ik maar tegen je zeggen.Nooit de hoop op geven. Ik hoop dat je dat speciale doosje snel weer nodig hebt.
X
Door: piekeraar (profiel) op 01/10/2007 @ 11:47
Veel sterkte. Want het doet toch enorm pijn. Zo'n kleintje binnenin je, is zo snel je kind.
greetz
K.
Door: vanessa op 01/10/2007 @ 20:36
hoi , veel sterkte heb vorig jaar op acht weken ook een miskraam gehad op 14 nov 06 ben ik geopereerd nu dit jaar ben ik terug zwanger en mijn bevallingsdatum is 13 nov 07 het doet raar om dit mee te maken dus geef de moed niet op het kan allemaal
groetjes
Door: op 08/10/2007 @ 14:02
Hallo, Vorig jaar heb ik ook een miskraam gehad met 6 wkn, ik wist net dat ik zwanger was en toen ging het al mis. Ik ben nog 1 x ong. geweest en toen was het al weer raak. ben aug. bevallen van een zoon en heb nu 2 knullen.
Maar ik moet zeggen het is/was erg raar als je de uitgerekende datum voorbij gaat, en heb er wel even nog bij stil gestaan.
heel veel sterkte, zoals een anoniem schrijft, je mag de moed even verliezen, maar nooit opgeven.
Door: anoniem op 16/10/2007 @ 14:12
Hoi H.
Ik wil je in eerste instantie heel veel sterkte wensen.
In 2006 hebben wij na heel veel spanning ons dochtertje moeten verliezen na 16 weken zwangerschap. Eerst dacht ik dat ik de periode al had verwerkt totdat de bevallingsdatum in zicht kwam. Ik ben er letterlijk ziek van geweest.
Nu een jaar later hebben we een gezonde zoon gekregen.
Dat heb ik van die vervelende periode wel geleerd dat je nooit bij de pakken neer moet gaan zitten.
Sterkte
Anoniem
Door: anoniem op 25/02/2008 @ 19:07
hallo iedereen ik heb het allemaal moeten daar staan van kwaad tot erger we hebben een miskraam gehad op 4 maanden , oke ik had een infecties in. mijn bloed dat was nog allemaal te begrijpen daar na ben ik bevallen van een gezonde jongen .
pas na twee jaar hadden we beslotten nog een kindje bij te maken ; als ging goed een vlekloze zwangerschap tot ik moest bevallen de baby was dood geboren leeg gebloeid in mijn eigen buik een meisje zo mooi en voledig in orde erg was dat nu nog steeds daar kom ik nooit te boven . moet zeggen heb zeer veel lef gehad want daar na ben ik nog twee maal bevallen van een jongen wou natuurlijk voor doen voor een meisje en een meisje heb ik gekregen ja de natuur is on voor spel baar maar ik wens dit aan niemand toe die leeg wordt nooit op gevuld voldraagen en de week waar op je moet bevallen toch mis gaan daar denk je toch niet op daar om zou ik graag soort genoten hebben
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.