BBZ op vakantie
Door Sylvia op 10/10/2007 - 17:42:
Hallo,
Eind mei ging ik samen met mijn gezin op vakantie. Ik wist toen net drie dagen dat ik zwanger was en we waren dolgelukkig! Wan eigenlijk had ik me er al bij neergelegd dat ik met 2 kinderen door het leven zou gaan, maar was nu… Nu was ik gewoon superblij.
Toen we aankwamen op het vakantiedomein kreeg ik, nadat ik naar de wc was geweest, nog bij de receptie hevige pijnen. Ik vroeg mijn man om naar de dichtstbijzijnde eerste hulp te vragen, maar tegen dat hij de auto had gehaald, was de pijn zo hevig dat ik om een ambulance heb gevraagd.
Toen de ambulance er eindelijk was en ik pijnstilling had gekregen om de eerste pijn te drukken, zat ik nog tegen het ambulance personeel te grappen dat er toch nog iets goeds moest komen van die buikpijn want dan kon ik door middel van een echo alvast ons kindje zien (ik kon nog niet geloven dat er iets mis kon zijn ).
Aangekomen in het ziekenhuis deden ze inderdaad gelijk een echo, maar ze konden niets zien. Ze begonnen me al voor te bereiden dat het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was.
Dikke tranen natuurlijk maar ja, goed, toch wil je op dat moment ook zo snel mogelijk van de pijn af.
Die avonds hebben ze met spoed een kijkoperatie gedaan waaruit bleek dat het vruchtje niet in mijn eileider zat, maar net erbuiten. Het was een zware operatie. Ze hebben een stukje van mijn eileider en een stukje van mijn baarmoeder we moeten halen. Ze vertelden me wel dat ik nog gewoon zwanger kan raken doordat de 2 de eileider natuurlijk nog gewoon werkte. Nou, laten we dat maar hopen!
Na 2 dagen aan de pijnstillers, kreeg ik minder zware medicijnen. Ondertussen vond ik het wel welletjes en ben ik tegen het advies van de arts in, het ziekenhuis uitgegaan. Ik was per slot van rekening in een vreemde stad en mijn man zat alleen met de kinderen in het vakantiehuisje.
We mochten er gratis (heel erg aardig dus) nog een extra weekend blijven om bij te komen en iedereen daar was heel erg bezorgd om mij. Mijn man en ik hebben er heel veel met elkaar gesproken en dat was wel fijn.
Mijn hormonen zijn nu voldoende gedaald, maar ik moet nu wachten op mijn eerste menstruatie voor we het nog een keer mogen proberen. We kunnen allebei nauwelijks wachten. Ik ben al 35 jaar en ik wil niet al te lang meer wachten ik word er niet jonger op en de risico’s worden ook niet minder natuurlijk, plus het feit dat ik nu eigenlijk een stuk banger ben dat het weer mis zou gaan. Maar ja, ik probeer positief te blijven en wie weet komt er nog een wondertje.
Groetjes,
Sylvia
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: dropje op 15/10/2007 @ 08:18 
ik leef met je mee..
Dit is natuurlijk nooit fijn te horen
Ikzelf heb 2 weken geleden een miskraam gehad op 9weken, ook ik heb al 2 lieve kapoenen maar toch zo iets doet pijn.
Hopelijk hebben we alle 2 volgende keer meer geluk
grtjes
Door: moezimoe (profiel) op 16/10/2007 @ 10:52
Hoi,
Vorig jaar ook een BBZ gehad. HEt was mijn eerste zwangerschap...
Ik was toen 2 weken overtijd en op vakantie in Normandië. Gelukkig zijn we eerder naar huis gekomen, want had er niet aan moeten denken in Frankrijk geopereerd te worden.......
Heb trouwens veel complicaties gehad, zo ben ik 3 weken na de eerste operatie weer met spoed geopereerd omdat ik bloeding had. ZO is mijn eileider alsnog verwijderd. Maar gelukkig ben ik nu 38 weken zwanger en kijk ik erg uit naar ons kindje. Het zal hopelijk niet meer lang duren.....
Moezimoe
heel veel sterkte en hoop voor je dat het snel raak is en dat alles dan wel goed mag gaan
groetjes
Door: Roos op 05/02/2008 @ 00:06
Hoi hoi,
Ik ben net opgeknapt van een BBZ, heb 1 1/2 jaar geleden een miskraam gehad. Ik heb zelf nog kinderen en ben erg bang dat het er misschien nooit van komt. Nog even en dan ben ik 34 jaar.
Ik begrijp hoe je je voelt, gewoon .....!
Groetjes en veel succes
Door: Sil op 04/06/2008 @ 14:38
Hai,
Mijn man en ik waren net 2 maanden begonnen met proberen voor een 2e kindje. Plots ,2 weken na menstruatie, kreeg ik hevige pijn in mijn buik rechtsonder. Op dat moment wist ik nog niet dat ik zwanger was. (dus ook nog geen blije gevoelens)
Bij de huisarts is geconstateerd dat ik zwanger was en ik werd direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. Toen volgde een korte periode veel bloedprikken want mijn hcg waarden waren niet erg hoog.
Het ging van 1100, naar 700 , naar 500 (toen hadden we nog hoop dat het op de natuurlijke manier zou afvloeien) en toen weer naar 800. Toen werd besloten een kijkoperatie te doen waarbij mijn rechtereileider is verwijderd.Gelukkig zag de andere er nog wel goed uit. Ik ben nu 6 dagen geleden geopereerd en zit nu alweer achter de pc en doe al weer vanalles. Wat ben je toch snel weer opgeknapt daarna. Alsof er niets gebeurtd is. Nu mijn lichaam weer redelijk hersteld is, komt de emotionele verwerking eraan. Ik besef nu meer en meer dat we een kindje verloren hebben en dat ik daarbij verminderd vruchtbaar ben geworden. Na een jaar zou de andere eileider voor 80 procent moeten werken. Ik ben benieuwd, want mijn kinderwens is er nog steeds. Ik ga het wel weer proberen, nu eerst maar even herstellen...Sterkte aan iedereen die dit is overkomen!
Groetjes,
Sil
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.