Mijn engeltje
Door Cindy op 03/11/2007 - 11:43:
Ik moet mijn verhaal ergens kwijt, ergens moet ik mijn verdriet neer kunnen typen.
Maanden zijn we al bezig om zwanger te worden, maar het gaat niet vanzelf. Ik krijg immers niet elke maand een eisprong. Als ik twee keer op een jaar mijn maandstonden krijg, mag ik blij zijn. We willen graag een kindje, maar hoe kun je nu een kind krijgen, als je amper een eisprong hebt…
Dus gaan we naar de gynaecoloog, die schrijft een hormoonbehandeling voor. Om de tien dagen moet ik terug naar de gynaecoloog. En zo zijn we maanden bezig maar het wil niet lukken.
Ondertussen heb ik wel al een paar keer een eisprong gehad maar zwanger raken, is nog niet gelukt.
Dan ben ik er even niet meer mee bezig omdat ik het zo druk heb met het voorbereidingen van ons huwelijk op 4 mei. Alleen ben ik de laatste tijd zo moe, dat mijn aanstaande wat ongerust is. Nu ja, ik ben dan ook steeds met die voorbereidingen bezig… Maar wat ontdekken we dan? Ik kan niet meer tegen geen koffie, ik klets het er zo weer uit. En tegen bvb boter smelten in de pan, kan ik ook niet meer… De volgende dag koop ik een zwangerschapstest in de supermarkt. Wat blijkt? Ik ben zwanger?!
Nu had ik het hele “zwanger worden”-gebeuren uit mijn hoofd gezet, over 3 dagen gaan we trouwen en ik ben zwanger! Zo zie je maar dat je er ook niet te veel mee bezig mag zijn anders raak je niet zwanger.
De laatste anderhalve maand heb ik geen hormonen geslikt en toch ben ik nu 6 weken zwanger. Alles gaat goed, alleen groeit het kindje niet zo goed. Maar omdat voor de rest alles in orde is, maken we ons geen zorgen. We genieten van ons zwangerschap. Wel doe ik het kalm aan omdat ik vroeger nog een miskraam heb gehad.
Op ons huwelijk vertel ik aan mijn man hoe gelukkig ik met hem ben, dat ik blij ben dat we vandaag, na drie jaar samenwonen, getrouwd zijn. Dat ik samen met hem ook mijn stiefkinderen heel gelukkig ga maken en dat onze liefde met een kind beloond zal worden. Ook de kinderen kijken er al naar uit. Ik vertel aan iedereen in de zaal, onze familie en vrienden, dat ik zwanger ben. Iedereen is zo blij dat we een kindje gaan krijgen en wij zeker. Ons geluk kan niet op!
Op 18 mei mogen we op controle naar de gynaecoloog en wat krijgen we daar te horen… Onze kleine baby in mijn buik is gestopt met groeien en zijn hartje is stilgevallen… Onze wereld stort in… Onze kinderwens, mijn droom valt in water…
De dokter steunt ons goed maar de tranen lopen over mijn wangen. Ik kan het maar moeilijk geloven, maar het is waar: ons kleine baby’tje is dood.
Ik ben nu zwanger van een dood kindje… De dokter vertelt me dat als ik binnen de 14 dagen geen bloed heb verloren, dat ik dan in het ziekenhuis binnen moet voor een curettage. Ik wil zo graag mijn kindje houden maar ik weet dat het niet mogelijk is.
De tranen stromen over mijn wangen terwijl ik dit hier neertype, maar ik moet mijn hart kunnen luchten. Waarom ik? Waarom moet dit mij steeds overkomen? Er zijn mensen die hun kinderen verwaarlozen, etc… En zij kunnen hun kinderen wel houden en wij, die ons kind een goede toekomst zouden geven en een goede mama en papa zouden zijn, daar valt het hartje stil?! De wereld is verkeerd gemaakt… Maar daar krijgen wij ons kindje natuurlijk niet mee terug.
Mijn kindje, je was zo welkom
zo welkom ,
je had een mooi leven voor je
maar je leven werd je ontnomen
je mocht hier niet leven
je mag niet bij je mama en papa en je zussen zijn
we moeten je laten gaan
je was zo welkom
mijn engeltje, je blijft voor altijd ons kleine baby
vergeten, doen we je niet
jij moet nu gaan en wij blijven achter met heel veel verdriet
ons kleine schat, we houden van je
ga nu maar, mijn lieve schat en geef een kusje aan onze kleine meid daarboven
en ik zal altijd aan je denken
Vergeten, doen we jullie niet
Veel liefs van mama Cindy, papa en de zussen
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
heel veel sterkte met dit verliesen hopelijk mag je wens voor een kleine snel uikomen
Lieve Cindy,
Heel veel sterkte met dit grote verdriet!
Ik hoop dat jullie ooit een kindje van jullie saampies in jullie armen kunnen sluiten!
Veel sterkte met alles!
Liefs Es
Door: piekeraar (profiel) op 11/11/2007 @ 13:11 
Heel veel sterkte met dit enorme verdriet. Ik hoop dat jullie het een plaastje kunnen geven en dat het voor jullie in de nabije toekomst is weggelegd jullie gezin te vervolledigen.
greetz
K en co
beste cindy,
je verhaal komt heel veel overeen met het mijne
. Ik kwam er ook pas achter dat ik zwanger eind april was en ik ben getrouwd op 15 Mei 2007. 14Mei hadde we de eerste echo, alles was redelijk ok. Wij hebben toen vol trots op het feest aan de mense verteld dat we zwanger ware 
(mijn man heeft al een zoontje uit een vorige relatie). Op 2juni moeste we terug voor de echo, wat bleek... Dat ons kindje 2-3dage na de 1ste echo gestorve was 
en dat ik dus al 4weke met een dood kindje rond liep in mn buik
. Heb me ook meteen da dag erna laten curreteren. Ik was toen inmiddels al 11weken. Het enigste dat niet overeen komt is dat ik wel elke maand mijn eisprong heb, maar de eerste keer hebbe we er ook 1,5jaar over gedaan. Ik ben vandaag 11/11/07 terug 
en ben 7w en 4d ver. We hebbe woensdag de 1ste echo, maar zal er met een ontzettend bang hart naartoe gaan. Ik wens jou en je man nog heel veel sterkte en dat jullie snel een wondertje
mogen ontvangen!!!groetjes sereentje
Door: caroline op 26/11/2007 @ 09:35
Beste,
Ik begrijp je heel goed. Het verlies van een kindje hoe pril ook is heel lastig. Wij hebben een flinke gezonde dochter maar ondertussen hebben we er ook 2 engeltjes bij. Het ene kindje verloren we aan 8 weken en het ander aan 6. Ondertussen ben ik weer 6 weken zwanger en is het bang afwachten. Ik hoop dat je ook vlug weer zwanger mag worden en het dan ook goed gaat.
Hou de moed erin!
caroline
Door: lies op 29/12/2007 @ 16:30
hallo Cindy,
...tranen stromen over mijn wangen met het lezen van jouw verhaal!Vreselijk jammer vind ik dat voor jullie!
Ikzelf heb 3 weken geleden ook een miskraam gehad en krijg het maar moeilijk verwerkt.We waren nog maar 11 weken zwanger!de gyn. zei me dat 1 op 4 vrouwen dit meemaken, maar daar heb ik lak aan, want iedereen rond mij is zwanger of is net bevallen!Ik word er dagelijks mee geconfronteerd en het doet vreselijk pijn. Mijn vriend heeft het ook heel erg gevonden, maar hij begrijpt precies niet goed dat het verdriet bij mij nog niet voorbij is!!ik zal mijn babytje nooit vergeten! ook de uitgerekende bevallingsdatum zit in mijn geheugen gegrift! ik hoop snel terug zwanger te zijn, maar de moed zit in mijn schoenen!En de angst dat het weer fout gaat lopen is enorm!!!! Een vriendin zei me dat mijn lichaam zich aan het klaarmaken is voor een baby en dat dit daarom heeft moeten gebeuren! daar probeer ik me een beetje aan op te trekken!
.....als jij erin blijft geloven Cindy, dan zal ik dat ook doen!
Ik duim in ieder geval voor jou!!!!! en hoop spoedig goei nieuws te mogen lezen!
liefs en veel sterkte nog hé!!
lies (33j)
Door: kelly op 15/02/2008 @ 21:10
hoi cindy, ik heb bijna hetzelfde meegemaakt als jou,ik ging op 7 weken naar de gyne en alles was ok, toen ik moest gaan op 12 en 4 dagen was ik opgelucht en blij dat ik niet te veel pijn had en niets van bloedverlies,echter de echo was slecht nieuws,ons kindje was ook gestopt met groeien en het hartje klopte ook niet meer,mijn wereld storte ook in,daar het mijn tweede keer al was... Mijn kindje was al van zijn 8 weken gestopt met leven,ik heb nog 4 weken met hem/haar in mijn buik gelopen... Ik was eerlijk gezegt blij dat ik het nog zo lang bij me gehad heb,dinsdag heb ik curritage gehad en nu heb ik niets meer,dat geeft me maar een raar gevoel... Ik heb ook schrik voor als ik nog eens zwanger ben,ik durf niet meer maar mijn gyne zegt dat het nergens voor nodig is,maar toch ja,wil het niet meer meemaken en jullie ook niet meer,dus ik ga duimen voor iedereen die dit meemaakt dat we allemaal een kindje kunnen op de wereld brengen.. sterkte iedereen
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.