Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Waar komen we in terecht?

Hallo allemaal,

Ik ben 33 jaar en we zijn al 13 maanden een het proberen. Voor sommige mensen is dit lang, voor anderen dan weer erg kort. Voor mezelf begint het nu lang te worden. In het begin waren we wel teleurgesteld, maar een grote teleurstelling was het niet echt. We waren ervan overtuigd dat het niet lang op zich zou laten wachten...
We hebben allebei een drukke baan en wilden niet teveel toestanden van verplichte seks erom heen. We zijn pas een jaar getrouwd en dan heb je nog heel veel behoefte om samen dingen ondernemen of gewoon knus op de bank te zitten. Die behoefte hebben we nog steeds, maar sinds een paar maanden wordt de wens om een kind te krijgen steeds groter. De laatste testen en/of ongesteldheid hebben ons dan ook echt geraakt. Ik kon dan even niks anders dan huilen die dag en me proberen groot te houden voor mijn omgeving/werk.

Nu moet er ook een “vriendin” (niet een van de beste, maar een vage kennis is het ook niet. Het zit er tussen in.) bijna bevallen, van wie niemand ooit verwacht had dat zij voor mij zwanger zou worden. Ik was immers netjes getrouwd met de ideale man en haar relatie was echt beneden peil. Toen ze me met dat nieuws belde, kon ik haar wel wat doen. Ik vond het zo oneerlijk! Ze wist ook niet of ze moest huilen of lachen... Tssk, als je niet veilig wil vrijen dan snap je toch wel dat de kans er is dat je zwanger wordt? Ik was echt kwaad toen ik ophing. We hebben wel nog contact gehouden. Er waren door haar eigen toedoen wat problemen met de groei. Ik kan daar niet mee om. Je doet toch alles om je kindje gezond op de wereld te zetten?
Ik snap ook niet dat er zoveel mensen ons botweg durven vragen: “Wanneer beginnen jullie eraan? Is de pil al de deur uit? Zouden jullie het ook niet leuk vinden, zo’n kleintje?”
Staat er dan niemand bij stil dat er steeds meer koppels zijn, die niet 1, 2, 3 zwanger kunnen worden? Ik vraag aan de mensen die graag een relatie willen, toch ook niet wanneer ze nou eindelijk wél eens gelukkig in de liefde zullen worden, enz…?

Binnenkort gaan we voor het eerst naar de gynaecoloog. Mijn man heeft dit hele gedoe al eerder meegemaakt met, na een aantal jaren, een goed resultaat. Maar voor mij is het nieuw. Ik ben bang voor wat er komen gaat en bang om misschien het moeten horen dat het nooit zal lukken. Ik wil zo graag nog kunnen genieten van de romantiek maar ik ben zo bang dat je daar ook de lol niet meer van in gaat zien. Ik heb het bij mijn zus en zwager ook gezien en die waren 8 jaar bezig. Waar komen we in terecht?
Ik kan het ook helemaal niet loslaten. Hoe kan iemand dat nou verlangen? Ik ben er vele malen per dag mee bezig. Dat geeft toch ook aan hoe graag je het wilt? Is het dan zo raar dat je aan weinig andere dingen kan denken? En als ik er mijn gedachten dan eens niet bij heb, dan zie ik wel weer een reclame met baby’s of een zwangere vrouw op straat…
Ik lees bij veel verhalen dat ovulatietesten zo duur zijn. Nou, inderdaad wat een smak geld! Vorig jaar riep ik nog tegen mijn man: “Je denkt toch niet dat we daar zoveel geld aan gaan uitgeven...?”
Een jaar later...Jawel, de eerste is al gebruikt maar heeft niet mogen baten.
In elk geval, over 2 weken naar de gynaecoloog. Waar zullen we in terechtkomen?

Sarah

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 34)

Reacties:

Door: natasja op 28/02/2005 @ 15:59

hey allemaal, ik ben 23 en reeds 9 maanden bezig voor kindjes.Na 6maanden begon ik me toch wat vragen te stellen. Ben dan naar de huisarts geweest en hij stelde mij gerust dat het best lang kon duren.Om toch niet stil te zitten stelde hij alvast een sperma onderzoek voor.Bleek dan toch niet goed te zijn ze zijn te traag en te weinig in aantal.Zijn dan naar gynaecoloog geweest met alle onderzoeken en medische praatjes tot gevolg.ben vorige maand de eerste kunstmatige inseminatie ondergaan....afwachten...mislukt.Ben vorige week woensdag de 2de maal geweest...en nu maar weer afwachten. De gynaecoloog gaf ons weinig kans op slagen dus heb alvast een afspraak gemaakt omtrent ivf en icsi. De dokter stelde voor om 50(ivf)-50(icsi) te doen. Ben best wel zenuwachtig wat me allemaal nog te wachten staat. Het doet idd pijn als je iedereen rondom je zwanger ziet. Hoop dat ik snel mee kan praten over papjes,pampertjes en huilbuien. Veel liefs natasja op goed geluk

Door: Vera op 15/03/2005 @ 19:00

Lieve allemaal,

Ook ik ben al een half jaar bezig met zwanger worden. Na de eerste maand bleek ik zwanger te zijn maar nog datzelfde weekend had ik bloedverlies en bleek helaas mis te zijn. Aangezien ik na 1 maand al zwanger was ging ik ervan uit dat het bij de tweede keer ook meteen raak zou zijn. Helaas, vandaag ben ik ongesteld geworden tot mijn grote verdriet. Ik zit op het werk ook naast iemand die ondanks bloedverlies nu wel 3 maanden zwanger is. Ik ben heel blij voor haar maar ergens vraag ik me ook af "waarom ik niet?". Helaas bestaat er op zo een vraag geen enkel antwoord. Het is in ieder geval fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die hiermee zit. Het neemt inderdaad ontzettend je leven over; je kunt aan weinig anders meer denken. Ik ga het deze keer weer met ovulatietesten en Salie (kruid ter bevordering van de vruchtbaarheid) proberen maar dit is tot op heden geen succes. Ik zie het echt niet zitten om naar een gyneacoloog te gaan maar misschien dat ik erop den duur niet onderuit kan. Iedereen in ieder geval heel veel sterkte en veel baby’s toegewenst!

Door: Anoniem op 20/03/2005 @ 14:26

hoi!ik wide even zeggen houd moet. en als je in de molen komt van het ziekenhuis, dat is wel jammer omdat dat soms de enige kans is om zwanger te worden.( wij doen nu de icxi behandeling) maar tegenwoordig kunnen ze erg veel, wat ik nog wel wil zeggen is dat sommige mensen gewoon niet nadenken dat ze andere mensen kunnen kwetsen met deze uitspraken, bij ons vroegen ze dat ook, maar wij zeiden dan tegen die persoon gewoon de waarheid en toen was het stil ze zeiden niks meer.tegen goede vrienden,familie en collega’s zijn we er openlijk tegen en dan zie je hoeveel steun je krijgt en dat ze meeleven. mijn idee is gewoon er over praten en dan hoor je dat je niet de enigste bent in je omgeving. maar ik wens je het allerbeste

Door: miranda op 11/04/2005 @ 00:08

hoi allemaal.
me vriend en ik zijn al een half jaar bezig.
maar ik ben om de twee weken ongesteld.
laatst was ik het twee weken lang.
wat moet ik doen soms weet ik het even niet meer.
moet ik naar de dokter gaan of.........

Door: Romina op 08/05/2005 @ 20:04

Hoi,
Ik en mijn man zijn nu bijna 3 jaar gehuwd en dromen al 3 jaar van een kindje tesamen .
Hij heeft al een zoontje van nu bijna 9 een echte schat, maar dat houdt niet tegen dat moedergevoelens ook de kop op steken.
Vele nachten hebben we mekaar al moed moeten toespreken om vol te houden mijn zus werd zwanger van haar eerste , mijn vriendinnen ook dat was een harde pil om slikken . Zeker als de mensen vragen stellen van wanneer beginnen jullie eraan (ze moesten eens weten) .Dan antwoord ik van ik laat jullie eerst weer een beetje sparen dan krijgen we een groter cadeau.
Dan zwijgen ze meestal Na vele ontgoochelingen ben ik naar de gynecoloog gegaan daar zijn ze nu bezig met allerlei testen voorlopig nog allemaal goed.
Het is wel een zware last om telkens naar de dokter te moeten niemand behalve mijn man weet er iets vanaf .
eigenlijk wil ik je zeggen hou vol de beloning zal des te mooier zijn en je bent niet alleen ik weet soms voelt dat wel zo aan .
Maar blijf er in geloven; hou vol.
Ik wens je nog veel sterkte. toi toi toi

Door: Petra op 28/06/2005 @ 11:40

Hoi Sarah,

Ik weet hoe moeilijk het is om zwanger te raken. Sinds oktober borig jaar ben ik gestopt met de pil, zonder dat mijn vriend het weet. Ik wil zo graag een kindje. Financieel redden we het makkelijk. Maar hij wlt nog wachten, nu 9 maanden later ben ik nog niet zwanger en ben ik net weer ongesteld geworden. Wie kan mij advies geven?

groetjes Petra

Door: sandra op 28/06/2005 @ 14:45

hoi
ik weet wat het is om niet zwanger te geraken. 3jaar hebben we ernaar verlangd. de dokter zei dat ik een paar kilo moest vermageren. dat heb ik ook gedaan maar toch duurde het nog lang voor mij. op een dag heb ik tegen mijn man gezegd,ik denk dat wij geen kindjes gaan krijgen. we begonnen andere plannen te maken. een huisje kopen en verbouwen; 2maand daarna was ik zwanger.in september 2000 ben ik bevallen van een zoontje. ik weet het,het is moeilijk maar probeer er zo min mogelijk aan te denken. ik ben in april gestopt met mijn pil,en nu ben ik al 10 weken ver. we hebben er niet aangedacht dat het zo vlug kon zijn.
ik wens jullie heel veel sterkte
groetjes sandra

Door: Anoniem op 06/07/2005 @ 22:35

Hoi
Ik en me vriend zijn om precies te zijn nu ook 14 maanden bezig. Zonder resultaat! Vervolgens ben ik wel naar me huisarts geweest en die heeft mij als eerste geadviseerd om een sperma onderzoek te laten doen bij mijn vriend. Dit bleek goed te zijn, maar was alleen minder in portie. Hij verteld mij dat het wel enige tijd kan duren voordat je zwanger raakt. Wij hebben toen afgesproken om nog even 2 maanden af te wachten en dan zal hij mij doorverwijzen naar de gynecoloog. Deze 2 maanden lijken wel een eeuwigheid en je wordt er dagelijks mee geconfronteerd!!!

Door: Els op 14/07/2005 @ 23:27

pfff er niet aan denken. sorry hoor maar die onzin hoor ik zo vaak!! hoe kan je er nou niet aan denken als dat is wat je wil?
nit lullig bedoelt maar het is zo'n opmerking die nooit bewezen is...

Door: nala (profiel) op 23/07/2005 @ 22:26

Wij hebben ook een jaar geprobeerd om zwanger te worden. Vorige maand kreeg ik een vast contract aangeboden, en al die vorige jobs waren met interim-contract. In het begin van deze week voelde ik mij zo slecht, ik was overtijd, ik deed een test en jawel... Wij zijn al 6 weken in blijde verwachting! Dus zal ik waarschijnlijk onbewust de zwangerschap elke keer maar hebben uitgesteld, ook al wilde ik het héél graag, omdat ik geen zekerheid had. Het brein is iets raars, dat weet ik nu wel. Ik wens jullie allemaal sterkte toe, en ik hoop dat jullie allemaal in blijde verwachting mogen worden

Door: Anoniem op 24/07/2005 @ 22:03

Hallo,
Gelukkig ik ben niet de enige. Mijn man en ik willen ook erg graag een kindje maar dat gaat helaas ook niet super snel. We zijn nu sinds oktober 2004 gestopt met de pil en nog steeds geen resultaat. Hoewel ik nu moet zeggen dat ik al twee weken super misselijk ben (zelfs al van een slok water) en dat mijn borsten het gevoel hebben dat ze op springen staan. Maar dat zal wel weer psychisch zijn. Ik moet pas over twee weken ongsteld worden en kan dus nu ook niet testen. In het begin was ik om de twee à drie maanden ongesteld, nu heb ik er een soort van regelmaat in gekregen gelukkig. Het is nu al een paar keer om de 5 weken. Ik begrijp ook niets van dat hele temperaturen. Ik heb dat drie maanden gedaan maar daar is geen touw aan vast te knopen. Het gaat van hoog naar laag en weer naar hoog. Ik vind dat ik moeilijk dingen op internet kan vinden over de klachten die je kan krijgen als je stopt met de pil. Ik had bijvoorbeeld heel veel buikpijn en ben nu echt heel snel moe. Weet iemand goede sites waar je hierover wat kan vinden en ook over hoe je je zwangerschap een handje kan helpen? Ik las hierboven al iets van salie, nooit van gehoord eigenlijk. Ik wens iedereen die graag kinderen wil heel succes en sterkte met alles.
groetjesssss

Door: Eva op 04/08/2005 @ 17:04

Hallo,
Mijn vriend en ik hebben een half jaar geleden besloten dat ik met de pil ging stoppen. Sindsdien werd ik iedere 5 weken ongesteld tot juni. 6 juli zou ik weer ongesteld moeten worden, ben nu vier weken over tijd maar de tests blijven negatief. De dokter zegt dat ik niet zwanger kan zijn. Zijn er vrouwen die dit ook hebben meegemaakt?
groetjes eva

Door: cindy op 27/09/2005 @ 10:26

hey iedereen,
ben zelf 15 maanden bezig om zwanger te geraken en ben sinds augustus in de medische molen gestapt, bang wat me nog allemaal te wachten staan. Een diagnose is nog niet gesteld waarschijnlijk wel geen eisprong... komt hard aan als je zoiets hoord, je denkt altijd dat zal bij mij wel niet gebeuren. Ik ben blij dat ik hier zoveel reacties tegenkomen en dat ik niet alleen staan. We blijven verder proberen al zinkt de moed vaak in men schoenen.... Nog veel sterkte aan iedereen en samen komen we er wel!

Door: pien op 04/12/2005 @ 18:53

hallo sarah,
Ik begrijp héél goed hoe jij je voelt,want mijn man en ik zijn ook al bijna een jaar bezig en het wil maar niet lukken en het verlangen naar een kindje is zo groot. En ook elke keer als je weer ongesteld zijt is het één grote teleurstellingen zou je de hele tijd willen wenen.Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat ik binnenkort mag vernemen dat het gelukt is en héél veel succes met je bezoek aan de gynaecoloog..groetjes

Door: natasja op 07/12/2005 @ 14:31

Hoi Sarah
Ik ben 31 bijna 32 jr en mijn man ik zijn in Januarie een jr bezig om zwanger te raken. Ik begrijp van hierboven al die frustraties heel goed. Een vriendin van mij vertelde vorige wek eventjes tussen neus en lippen in dat ze zwanger is, dat terwijl ze problemen hebben met hun andere zoontje en in hun huwlijk. Dit deed zoveel pijn maar of ze dit begrijpt. Ik vermeod dus van niet. Wij zijn nu al 2 mnd aan het tempen maar ook ik snap er geen bal van mijn temp is ook erg wiselend dus wanneer nu mijn Ei sprong is???? Maarja volgende maand gaan we naar de huisarts toe om het tegaan bespreken hoe en wat er nu gaat gebeuren. Vind dit erg spannend en ook eng. Iik moet altijd al naaar een gynaecoloog ivm een bloedziekte en astma. Ben dus erg bang dat het aan mij ligt ivm al de meddiciijnen die ik heb moeten/ en nog moet slikken voor mijn astma. Voor mijn bloedziekte hoef ik gelukkig nog niks in te nemen. Maar ik wens iedereeen heel veel sterkte en hopelijk snel geluk. groetjes natasja

Door: tijgertje op 08/01/2006 @ 09:34

Hallo iedereen,

Ik ben 28 en aan men tweede icxi poging bezig. mijn vriend heeft een translocatie van zijn chromozomen dus komt er ook nog eens pgd bij. Deze keer waren en twee embryo's goed en deze zijn inmiddels teruggeplaatst. Nu dus bang afwachten of ze verder zullen onwikkelen. Ik wens jullie trouwens ook allemaal veel succes


Groetjes tijgertje

Door: lins op 25/02/2006 @ 22:15

Ik ben 21 en mijn vriend en ik zijn al 9 maanden aanhet proberen om zwanger te raken. Ik heb het syndroom van pco. Ben nu maar na de dokter geweest en die heeft me doorgestuurd na een gynocoloog. Ik weet niet goed wat ik moet verwachten! Weet iemand dat?

Door: Inge op 19/04/2006 @ 23:01

Beste Sarah,

Mijn vriend en ik hebben nu pas besloten om proberen zwanger te geraken van een eerste kindje. We zijn beide ook nog vrij jong (allebei 24 jaar). Eigenlijk heb ik heel veel schrik omdat ik steeds denk dat het bij mij niet gaat lukken. In mijn omgeving is iedereen precies direct zwanger en dan denk ik steeds: als het bij iedereen direct lukt dan zal ik wel weer tegenslag hebben en jaren moeten proberen. Ik weet dat het slecht is om zo negatief te denken maar ik kan er nu éénmaal niets aan doen. In plaats van blij te zijn voor mijn zwangere vriendinnen, ben ik verschrikkelijk jaloers op hen. Ik ben al verschrikkelijk bang voor de toekomst terwijl ik nog niet eens begonnen ben.
Als ik jou verhaal las, dan begreep ik je meteen. Waar ga ik nog in terechtkomen als het niet lukt...
Veel moed en sterkte...Zeggen dat je het allemaal niet moet aantrekken van anderen dat maakt toch niet veel uit want een gevoel is niet een knopje dat je kan uitschakelen wanneer je maar wilt hé!

Groetjes Inge

Door: tonia huussen op 10/03/2007 @ 22:14

hoi sarah
mijn naam is tonia ik en mijn man zijn nu 13 jaar samen en zijn nu al zo'n 10 jaar bezig om een kindje te kunnen krijgen.
je heb gelijk als je zegt dat mensen hele domme vragen stellen , want mensen nemen niet de tijd om na te denken over het feit dat als je al zo'n tijd samen bent dat het ook wel is niet wil lukken.
iedereen denkt meteen dat je nog geen kinderen wil,net als of je het aan de grote klok wil hangen dat het bij jou niet wil lukken.
wij lopen nu zo'n 2 jaar in het AMC ziekenhuis in Amsterdam en zien nu gelukig vooruitgang .
ik heb al veel eerder in ziekenhuizen onder behandeling gelopen maar op de één of andere manier wisten ze nooit wat ik mankeerde.
toen ben ik via een nichtje die ook niet zwanger kon raken bij het ziekenhuis in Amsterdam en daar kwamen ze er na drie onderzoekjes er achter dat ik lijdt aan het syndroom P.C.O.S .
ja het klinkt erger dan het in werkelijk is want eigenlijk komt het er op neer dat ik geen eisprong heb.
nou daar krijg ik nu gelukig medicijnen (clomid)voor en eindelijk beginnen mijn eitjes te groeien en heb dus nu elke maand kans om zwanger te raken.
ik ben tot nu toe ook terleurgesteld elke maand, maar nu kan ik temiste wel hopen en dromen en tot voor kort was die hoop alleen valse hoop.
we zijn nu 13 jaar samen en heben het best wel moeilijk gehad, maar ik kan je vertellen dat als je er samen over blijft praten komen jullie er samen alleen sterker uit.
en ik wil je één tip geven je moet sex niet gaan zien als een kans om zwanger te raken (al is dat heel moeilijk ),maar probeer gewoon te genieten van elkaar.hoe moeilijk dat soms ook is.
ik heb trouwens ook mijn beste vriendin een beetje verloren.
want ik was heel jong toen ik samen ging wonen (15 jaar) en mijn vriendin pas toen ze 26 was .
ik was op mijn 19de getrouwd en zij is nog niet getrouwd .
en op een dag belde ze me huilend op en vertelde me dat ze al een half jaar bezig was om zwanger te raken en was helemaal in paniek.
ik die toen al 8 jaar wachte op een kindje begreep dit totaal niet en had zoiets van joh maak je niet druk en kom terug met huilen als je een jaar ofzo bezig ben en het lukt dan niet(acheraf gezien erg bot van me).
maar goed om een lang verhaal kort te maken .
ze heb nu ondertussen een wolk van een dochter gekregen en ik kan nu niet meer zo goed met haar opschieten, want ik kan niet mee praten over luiertjes en kan niet goed tegen al die mooie kleine babyspulletjes.
als ik er nu spreek kan ze alleen maar praten over de baby en ik kan niet met haar hier over praten.
ik voel me er ook nog eens schuldig over, want ik ben heel erg jaloers.
tot slot wil ik zeggen ik hoop echt met heel mijn hart dat je snel moeder word van een wolk van een baby.
ik kon heel goed mee voelen met je verhaal

groetjes van een vrouw met maar één wens

tonia huussen

Door: Lilian op 12/06/2008 @ 18:22

Hoi Sarah,

Ik ben Lilian, 31 jaar en nu meer dan 1,5 jaar aan het proberen zwanger te worden. Ik begrijp je verhaal heel goed en snap dat je bang bent wat er gaat komen. Ik heb al eerder proberen zwanger te worden, na twee jaar was het nog niet gelukt. Ik voel me dus erg onzeker en kan aan niets anders denken dan een wonder!

Vandaag heb ik mijn eerste onderzoeken gehad in het ziekenhuis. Het was heel spannend. We zijn nu de malle molen ingegaan, terwijl ik altijd dacht dat dat mij niet zou overkomen. Na een aantal inwendige onderzoeken bleek dat er niets mis was met mijn baarmoeder en/of eierstokken...een pak van mijn hart. Maar ik dacht gelijk: wat is er dan aan de hand? Ik heb nog een uitstrijkje moeten doen en bloed laten afnemen en zal mijn vriend voor de zoveelste keer een sperma onderzoek moeten doen. Volgende week moet ik weer terug, dan gaan ze mijn eitjes opmeten. Daarna over 4 weken weer terug om te kijken of het zaad van mijn vriend goed in mijn baarmoeder terecht komt...een hoop gedoe dus, maar ik heb er echt alles voor over.

Ik wens je heel veel succes en sterke!
Hopen dat we beide snel zwanger mogen worden...en natuurlijk iedereen die moeilijk zwanger wordt.

Liefs Lilian